ഗരുഡപുരാണമ്

ആജാവികോ മാഹിഷികസ്തഥാ ചക്രീ ധ്വജീ ച യഃ । രങ്ഗോപജീവികോ വിപ്രഃ ശാകുനിര്ഗ്രാമയാജകഃ ॥ ൨,൩.

ആടുകാലിടയൻ, കാളയിടയൻ, രഥചാക്രക്കാരൻ, പതാകവാഹകൻ, കളരിയിൽ ജീവിക്കുന്നവൻ, ചതിയൻ ബ്രാഹ്മണൻ, ഗ്രാമത്തിൽ യാഗം ചെയ്യുന്ന പുരോഹിതൻ—

അഗാരദാഹീ ഗരദഃ കുണ്ഡാശീ സോമവിക്രയീ । സുരാപോ മാംസഭക്ഷീ ച തഥാ ച പശുഘാതകഃ ॥ ൨,൩.

വീട് കത്തിക്കുന്നവൻ, വിഷം കൊടുക്കുന്നവൻ, കുഴിയിൽ നിന്ന് ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നവൻ, സോമം വിൽക്കുന്നവൻ, മദ്യം കുടിക്കുന്നവൻ, ഇറച്ചി കഴിക്കുന്നവൻ, മൃഗങ്ങളെ കൊല്ലുന്നവൻ—

രുധിരാന്ധേ പതന്ത്യേതേ പതന്ത്യേതേ ഏവമാഹുര്മനീഷിണഃ । ഉപവിഷ്ടന്ത്വേകപങ്ക്ത്യാം വിഷം സമ്ഭോജയന്തി യേ ॥ ൨,൩.

ഇവരൊക്കെയും രക്തം നിറഞ്ഞ നരകങ്ങളിൽ വീഴും എന്ന് ജ്ഞാനികൾ പറയുന്നു. ഒരേ വരിയിൽ ഇരുന്ന് മറ്റുള്ളവരോട് വിഷം ഭക്ഷിപ്പിക്കുന്നവരും അവിടെ തന്നെ വീഴും.

പതന്തി നിരയേ ഘോരേ വിഡ്ഭുജേ നാത്ര സംശയഃ । മധുഗ്രാഹോ വൈതരണീമാക്രോശീ മൂത്രസംജ്ഞകേ ॥ ൨,൩.

മലഭക്ഷണ നരകത്തിൽ ഇവർ വീഴും എന്നതിൽ സംശയമില്ല. തേൻ മോഷ്ടിക്കുന്നവൻ, മറ്റുള്ളവരെ അപമാനിക്കുന്നവൻ, മൂത്രം കുടിക്കുന്നവൻ—ഇവരും വൈതരണി നദി കടക്കുന്നു.

അസിപത്രവനേഽസൌചീ ക്രോധനശ്ച ഏതേദപി । അഗ്നിജ്വാലാം മൃഗവ്യാധോ ഭോജ്യതേ യത്ര വായസൈഃ ॥ ൨,൩.

അശുദ്ധനും കോപമുള്ളവനും അസി പത്രവനം എന്ന നരകത്തിലേക്ക് പോകുന്നു; അവിടെ വേട്ടക്കാരൻ അഗ്നിജ്വാലയിൽ കാക്കകൾക്ക് ഇരയാകും.

ഇജ്യായാം വ്രതലോപാച്ച സന്ദംശേ നരകേ പതേത് । സ്കന്ദന്തേ യദി വാ സ്വപ്നേ യതിനോ ബ്രഹ്മചാരിണഃ ॥ ൨,൩.

യാഗം ഉപേക്ഷിച്ചാലോ വ്രതം ലംഘിച്ചാലോ, പീളികകളുടെ നരകത്തിൽ വീഴും. സന്ന്യാസിയും ബ്രഹ്മചാരിയും സ്വപ്നത്തിൽ പോലും വീണാൽ അവരും അവിടേക്ക് പോകും.

പുത്രൈരധ്യാപിതാ യേ ച പുത്രൈരാജ്ഞാപിതാശ്ച യേ । തേ സര്വേ നരകം യാന്തി നിരയം ചാപ്യഭോജനമ് ॥ ൨,൩.

മക്കളാൽ പഠിപ്പിക്കപ്പെടുന്നവരും, മക്കളാൽ ആജ്ഞാപിക്കപ്പെടുന്നവരും എല്ലാവരും നരകത്തിലും ഭക്ഷണമില്ലാത്ത ദുരിതസ്ഥലത്തിലും പോകുന്നു.

വര്ണാശ്രമവിരുദ്ധാനി ക്രോധഹര്ഷസമന്വിതാഃ । കര്മാണി യേ തു കുര്വന്തി സര്വേ നിരയവാസിനഃ ॥ ൨,൩.

തങ്ങളുടെ വർണ്ണത്തെയും ആശ്രമത്തെയും വിരുദ്ധമായി, കോപത്താലോ ആനന്ദത്താലോ പ്രവർത്തിക്കുന്നവർ എല്ലാവരും നരകവാസികളാണ്.

ഉപരിഷ്ടാത്സ്ഥിതോ ഘോര ഉഷ്ണാത്മാ രൌരവോ മഹാന് । സുദാരുണഃ സുശീതാത്മാ തസ്യാ ധസ്താമസഃ സ്മൃതഃ ॥ ൨,൩.

മുകളിൽ ഭയങ്കരവും ഉഷ്ണവും വലിയതുമായ റൗരവനരകം നിലകൊള്ളുന്നു; അതിന് താഴെ ഏറ്റവും ഭയങ്കരവും അത്യന്തം തണുത്തതുമായ ഇരുണ്ട നരകം ഓർക്കപ്പെടുന്നു.

ഏവമാദിക്രമേണൈവ സര്വേഽധോഽധഃ പരിസ്ഥിതാഃ । ദുഃ ഖോത്കര്ഷശ്ച സര്വേഷു കര്മസ്വപി നിമിത്തതഃ ॥ ൨,൩.

ഇങ്ങനെ ക്രമത്തിൽ എല്ലാം താഴേത്താഴേ നിലകൊള്ളുന്നു; ഈ നരകങ്ങളിൽ അനുഭവിക്കുന്ന ദു:ഖത്തിന്റെ തീവ്രത ഓരോരുത്തന്റെ കർമ്മങ്ങൾ കൊണ്ടാണ്.

സുഖോത്കര്ഷശ്ച സര്വത്ര ധര്മസ്യേഹനിമിതതഃ । പശ്യന്തിനരകാന്ദേവാ ഹ്യധോവക്ത്രാന്സുദാരുണാന് ॥ ൨,൩.

എവിടെയും സുഖത്തിന്റെ തീവ്രത ധർമ്മത്തിന്റെ ഫലമായാണ്. ദേവന്മാർ, മുഖം താഴ്ത്തിയ ഭയങ്കരമായ നരകവാസികളെ കാണുന്നു.

നാരകാശ്ചാപി തേ ദേവാന്സര്വാന്പശ്യന്തി ഊര്ധ്വഗാന് । ഏതാന്യാന്യാനി ശതശോ നരകാണി വിയദ്ഗതേ ॥ ൨,൩.

നരകവാസികളും സ്വർഗത്തിലേക്ക് ഉയർന്ന ദേവന്മാരെ കാണുന്നു. ഇങ്ങനെ നൂറുകണക്കിന് നരകങ്ങൾ ആകാശത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നു.

ദിനേദിനേ തു നരകേ പച്യതേ ദഹ്യതേന്യതഃ । ശീര്യതേ ഭിദ്യതേഽന്യത്ര ചൂര്യതേ ക്ലിദ്യതേന്യതഃ ॥ ൨,൩.

പ്രതിദിനം നരകത്തിൽ പാചകവും ദഹനവും പീഡനവും അനുഭവിക്കുന്നു; മറ്റിടങ്ങളിൽ കീറപ്പെടുകയും, പിളരുകയും, ചതെക്കപ്പെടുകയും, നനയുകയും ചെയ്യുന്നു.

ക്വഥ്യതേ ദീപ്യതേഽന്യത്ര തഥാ വാതഹതോഽന്യതഃ । ഏകം ദിനം വര്ഷശതപ്രമാണം നരകേ ഭവേത് ॥ ൨,൩.

മറ്റിടങ്ങളിൽ തിളപ്പിക്കുകയും, കത്തിക്കുകയും, കാറ്റ് അടിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു; നരകത്തിലെ ഒരു ദിവസം നൂറുവർഷം തുല്യമാണ്.

തതഃ സര്വേഷു നിസ്തീര്ണഃ പാപീ തിര്യക്ത്വമശ്നതേ । കൃമികീടപതങ്ഗേഷു സ്ഥാവരൈകശഫേഷു ച ॥ ൨,൩.

ഇവയെല്ലാം കടന്ന് പാപികൾ കൃമികൾ, കീടങ്ങൾ, പുഴുക്കൾ, അചഞ്ചല ജീവികൾ, ഒറ്റ കാൽ ഉള്ള ജീവികൾ എന്നിവയിൽ ജനിക്കുന്നു.

ഗത്വാ വനഗജാഢ്യേഷു ഗോഷ്വഷു തഥൈവ ച । ഖരോഽശ്വോഽശ്വതരോ ഗൌരഃ ശരഭശ്ചമരീ തഥാ ॥ ൨,൩.

കാടുകളിലും കാട്ടുമൃഗങ്ങൾക്കിടയിലും, പശുക്കളോടൊപ്പം കഴുത, കുതിര, കാട്ടുകഴുത, കാട്ടുപോത്ത്, ശരഭൻ, ഉരുളൻ എന്നിവിടങ്ങളിലും സഞ്ചരിക്കുന്നു.

ഏതേ ചൈകശഫാഃ ഷട്ച ശൃണു പഞ്ചനഖാനതഃ । അന്യാസു ബഹുപാപാസു ദുഃ ഖദാസു ച യോ നിഷു ॥ ൨,൩.

ഇവയാണ് ഒറ്റ കുരുവുള്ള ആറു മൃഗങ്ങൾ. ഇനി അഞ്ചു നഖമുള്ളവയെക്കുറിച്ച് കേൾക്കു. മറ്റുമൃഗങ്ങളിൽ, അധിക പാപമുള്ളവരിലും ദുഷ്‌പ്രസാദമുള്ളവരിലും.

മാനുഷ്യം പ്രാപ്യതേ കുബ്ജോ കുത്സിതോ വാമനോഽപി വാ । ചണ്ഡാലപുക്കസാദ്യാസു നരയോനിഷു ജായതേ ॥ ൨,൩.

മനുഷ്യജന്മം ലഭിക്കുമ്പോൾ, കുനിഞ്ഞവനായി, കുരുമാനായി, വാമനനായിട്ടോ, അല്ലെങ്കിൽ ചണ്ടാളൻ, പുക്കസൻ തുടങ്ങിയ താഴ്ന്ന ജന്മങ്ങളിൽ മനുഷ്യരൂപത്തിൽ ജനിക്കുന്നു.

മുഹുര്ഗര്ഭേ വസന്ത്യേവ മ്രിയന്തേ ച മുഹുര്മുഹുഃ । അവശിഷ്ടേന പാപേന പുണ്യേന ച സമന്വിതഃ ॥ ൨,൩.

അവർ വീണ്ടും വീണ്ടും ഗർഭത്തിൽ പാർത്തു, വീണ്ടും വീണ്ടും മരിക്കുന്നു; ശേഷിച്ച പാപവും കുറച്ച് പുണ്യവും കൂടെ അവർക്കുണ്ട്.

തതശ്ചാരോഹിണീം യോനിം ശൂദ്രവൈശ്യനൃപാദികമ് । വിപ്രദേവേന്ദ്രതാം ചാപി കദാചിദധിരോഹതി ॥ ൨,൩.

അതിനുശേഷം, ശൂദ്രൻ, വൈശ്യൻ, രാജാവ് തുടങ്ങിയ ജന്മങ്ങൾ ലഭിക്കുന്നു; ചിലപ്പോൾ ബ്രാഹ്മണനോ ദേവേന്ദ്രനോ ആയിത്തീരും.

ഏവം തു പാപകര്മാണോ നിരയേഷു പതന്ത്യധഃ । യഥാ പുണ്യകൃതോ യാന്തി തന്മേ നിഗദതഃ ശൃണു ॥ ൨,൩.

ഇങ്ങനെ, പാപം ചെയ്തവർ നരകങ്ങളിൽ വീഴുന്നു; പുണ്യം ചെയ്തവർ എങ്ങനെ മുന്നോട്ട് പോകുന്നു എന്നത് ഇപ്പോൾ ഞാൻ പറയുന്നു, കേൾക്കു.

തേ യമേന വിനിര്ദിഷ്ടാം യോനിം പുണ്യഗതിം നരാഃ । പ്രഗീതഗന്ധര്വഗണാ നൃത്യോത്സവസമാകുലാഃ ॥ ൨,൩.

അവർക്ക് യമൻ നല്ല ജന്മം നിശ്ചയിച്ചാൽ, ഗാന്ധർവരുടെ ഗാനം, നൃത്തോത്സവങ്ങളുടെ ആനന്ദം എന്നിവയാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടിരിക്കും.

ഹാരനൂപുരമാധുര്യൈഃ ശോഭിതാന്യമലാനി തു । പ്രയാന്ത്യാശു വിമാനാനി ദിവ്യഗന്ധസ്രഗുജ്ജ്വലാഃ ॥ ൨,൩.

ഹാരവും നൂപുരവും പോലുള്ള അലങ്കാരങ്ങളുടെ മാധുര്യത്തിൽ ഭസുരരായി, നിർമ്മലമായ ഭൂഷണങ്ങളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട്, ദിവ്യപുഷ്പമാലകളും സുഗന്ധങ്ങളും നിറഞ്ഞ വിമാനങ്ങളിലേക്ക് അവർ വേഗത്തിൽ ഉയരുന്നു.

തസ്മാച്ച പ്രച്യുതാ രാജ്ഞാമന്യേഷാം ച മഹാത്മനാമ് । ജായന്തേ നീരുജാം ഗേഹേ സ ദ്വൃത്തിപീരപാലകാഃ ॥ ൨,൩.

അവിടെ നിന്ന് രാജാക്കന്മാരുടെയും മഹാത്മാക്കളുടെയും സ്ഥാനങ്ങളിൽ നിന്ന് വീണാൽ, ആരോഗ്യവാന്മാരുടെ വീടുകളിൽ, സംരക്ഷകരായി, ഉപജീവനമാർഗ്ഗം നൽകുന്നവരായി ജനിക്കുന്നു.

ഭോഗാന്സമ്പ്രാപ്നുവന്ത്യുഗ്രാംസ്തതോ യാന്ത്യൂര്ധ്വമന്യഥാ । അവരോഹിണീം സമ്പ്രാപ്യ പൂര്വവദ്യന്തി മാനവാഃ ॥ ൨,൩.

അവർ ശക്തമായ ഭോഗങ്ങൾ അനുഭവിച്ച്, പിന്നെ മറ്റൊരു വഴിയിൽ ഉയരുന്നു; അവരോഹിണി ജന്മം ലഭിച്ചാൽ, മുമ്പുപോലെ മനുഷ്യരിൽ ജനിക്കുന്നു.

ജാതസ്യ മൃത്യുലോകേ വൈ പ്രാണിനോ മരണം ധ്രുവമ് । പാപിഷ്ഠാനാമദോമാര്ഗാജ്ജീവോ നിഷ്ക്രമതേ ധ്രുവമ് ॥ ൨,൩.

മരണലോകത്ത് ജനിച്ചവർക്കെല്ലാം മരണം നിർബന്ധമാണ്; ഏറ്റവും പാപികൾക്കു അവരുടെ വഴിയിൽ നിന്ന് ആത്മാവ് നിർബന്ധമായി പുറപ്പെടും.

പൃഥിവ്യാം ലീയതേ പൃഥ്വീ ആപശ്ചൈവ തഥാപ്സു ച । തേജസ്തേജസി ലീയതേ സമീരേ ച സമീരണഃ ॥ ൨,൩.

ഭൂമി ഭൂമിയിലേക്കും, വെള്ളം വെള്ളത്തിലേക്കും, തീ തീയിലേക്കും, വായു വായുവിലേക്കും ലയിക്കുന്നു.

ആകാശേ ച തഥാകാശം സര്വവ്യാപി നിശാകരേ । തത്ര കാമസ്തഥാ ക്രോധഃ കായേ പഞ്ചേന്ദ്രിയാണി ച ॥ ൨,൩.

ആകാശം ആകാശത്തിലേക്കും, എല്ലാം വ്യാപിക്കുന്ന ആ അന്ധകാരം സൃഷ്ടിക്കുന്നവനേ, അവിടെ ആഗ്രഹവും കോപവും, ശരീരത്തിലെ അഞ്ചു ഇന്ദ്രിയങ്ങളും.

ഏതേ താര്ക്ഷ്യ സമാഖ്യാതാ ദേഹേ തിഷ്ഠന്തി തസ്കരാഃ । കാമഃ ക്രോധോ ഹ്യഹങ്കാരോ മനസ്തത്രൈവ നായകഃ ॥ ൨,൩.

ഇവയാണ്, ടാർക്ഷ്യ, ശരീരത്തിൽ താമസിക്കുന്ന കള്ളന്മാർ: ആഗ്രഹം, കോപം, അഹങ്കാരം, ഇവയുടെ നേതാവായി മനസ്സ്.