ഗരുഡപുരാണമ്

ഏവം തസ്മാന്നരൈര്മോക്ഷസ്ത്വതിക്രാന്തൈരവാപ്യതേ । വര്ഷായുതായുതൈഃ പാപം യൈഃ കൃതം ദുഷ്ടബുദ്ധിഭിഃ ॥ ൨,൩.

അങ്ങനെ, ദുഷ്ടബുദ്ധിയോടെ പതിനായിരക്കണക്കിന് വർഷങ്ങളോളം പാപം ചെയ്തവരുടെ പാപം തീർന്നാൽ മാത്രമേ അവര്ക്ക് ആ നരകത്തിൽ നിന്ന് മോചനം ലഭിക്കൂ.

തഥാന്യസ്തു തതോ നാമ സോഽതിശീതഃ സ്വഭാവതഃ । മഹാരൌരവവദ്ദീര്ഘസ്തഥാന്ധതമസാ വൃതഃ ॥ ൨,൩.

അതിനുശേഷം മറ്റൊരു നരകം ഉണ്ട്; അതിന്റെ പേര് അത്യന്തം തണുത്തതും, മഹാരൗരവം പോലെ നീളമുള്ളതും, കനത്ത ഇരുണ്ടതും ആണ്.

ശീതാര്താസ്തത്ര ബധ്യന്തേ നരാസ്തമസി ദാരുണേ । പരസ്പരം സമാസാദ്യ പരിരഭ്യാശ്രയന്തി തേ ॥ ൨,൩.

അവിടെ, തണുപ്പിൽ വേദനിക്കുന്ന മനുഷ്യരെ ആ ഭയാനകമായ ഇരുട്ടിൽ കെട്ടിയിരുത്തുന്നു; അവർ തമ്മിൽ ചേർന്ന് പരസ്പരം അണച്ചുപിടിച്ചിരിക്കുന്നു.

ദന്താസ്തേഷാം ച ഭജ്യന്തേ ശീതാര്തിപരികമ്പിതാഃ । ക്ഷുതൃഷാതിബലാഃ പക്ഷിന്നഥ തത്രാപ്യുപദവാഃ ॥ ൨,൩.

തണുപ്പിന്റെ വേദനയിൽ അവരുടെ പല്ലുകൾ കുലുങ്ങി പൊട്ടുന്നു; പക്ഷി, അവിടെ അവർക്ക് അത്യന്തം വിശപ്പും ദാഹവും അനുഭവപ്പെടുന്നു, കൂടാതെ മറ്റു വേദനകളും ഉണ്ടാകും.

ഹിമഖണ്ഡവഹോ വായുഭിനത്ത്യസ്ഥീനി ദാരുണഃ । മജ്ജാസൃഗസ്ഥിഗലിതമശ്രന്ത്യത്ര ക്ഷുധാന്വിതാഃ ॥ ൨,൩.

ഹിമം നിറഞ്ഞ കാറ്റ് അവിടെയുള്ളവരുടെ അസ്ഥികൾ തകർക്കുന്നു; അവിടെ, അവർ ക്ഷീണിച്ചും വിശപ്പും ദാഹവും അനുഭവിച്ചും, മജ്ജയും രക്തവും മാംസവും ചോരുന്നു.

ആലിങ്ഗ്യമാനാ ഭ്രാമ്യന്തേ പരസ്പരസമാഗമേ । ഏവം തത്രാപി സുമഹാന്ക്ലേശസ്തമസി മാനവൈഃ ॥ ൨,൩.

അവർ പരസ്പരം ചേർന്ന് അണച്ചുപിടിച്ച് ആ ഇരുട്ടിൽ അലഞ്ഞുതിരിയുന്നു; അങ്ങനെ, അവിടെയും മനുഷ്യർക്ക് അത്യന്തം വലിയ വേദന അനുഭവപ്പെടുന്നു.

പ്രാപ്യതേ ശകുനിശ്രേഷ്ഠ യോ ബഹൂകൃതസഞ്ചയഃ । നികൃന്തന ഇതി ഖ്യാതസ്തതോഽന്യോ നരകോത്തമഃ ॥ ൨,൩.

പക്ഷി, അനേകം പാപങ്ങൾ സമ്പാദിച്ചവർക്കാണ് ആ നരകം ലഭിക്കുന്നത്; അതിനുശേഷം, നികൃന്തനം എന്ന പേരിൽ പ്രശസ്തമായ മറ്റൊരു ഉത്തമനരകത്തെക്കുറിച്ച് കേൾക്കു.

കുലാലചക്രാണി തത്ര ഭ്രാമ്യന്ത്യവിരതം ഖഗ । തേഷ്വാപാഷ്യേ നികൃഷ്യന്തേ കാലസൂത്രേണ മാനവാഃ ॥ ൨,൩.

അവിടെ, ചുമർചക്രങ്ങൾ നിരന്തരം തിരിയുന്നു; അവയിൽ, കാലസൂത്രം കൊണ്ട് മനുഷ്യരെ വെട്ടുന്നു.

യമാനുമാങ്ഗുലിസ്ഥേന ആപാദതലമസ്തകമ് । ന ചൈഷാം ജീവിതഭ്രംശോ ജായതേ പക്ഷിസത്തമ ॥ ൨,൩.

യമന്റെ ദൂതന്മാർ വിരലിൽ സൂത്രം പിടിച്ച്, കാലുമുതൽ തലയോളം വെട്ടുന്നു; പക്ഷേ, പക്ഷികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ, അവരുടെ ജീവൻ വിട്ടുപോകുന്നില്ല.

ഛിന്നാനി തേഷാം ശതശഃ ഖണ്ഡാന്യൈക്യം വ്രജന്തി ഹി । ഏവം വര്ഷസഹസ്രാണി ഭ്രാമ്യന്തേ പാപകര്മിണഃ ॥ ൨,൩.

അവരുടെ ശരീരം നൂറുകണക്കിന് തവണ വെട്ടി കഷ്ണങ്ങൾ ആകുന്നു; എങ്കിലും അവ കെട്ടിപ്പോകുന്നു. അങ്ങനെ, ആയിരക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾ പാപികൾ അവിടെ ചുറ്റിക്കറങ്ങുന്നു.

താവദ്യാവദശേഷം ച തത്പാപം സംക്ഷയം ഗതമ് । അപ്രാതഷ്ഠം ച നരകം ശൃണുഷ്വ ഗദതോ മമ ॥ ൨,൩.

അവരുടെ പാപം മുഴുവനും നശിക്കുന്നതുവരെ അങ്ങനെ തുടരുന്നു; ഇപ്പോൾ, അപ്രാതഷ്ടം എന്ന പേരിലുള്ള മറ്റൊരു നരകത്തെക്കുറിച്ച് ഞാൻ പറയുന്നതു കേൾക്കു.

തത്രസ്ഥൈര്നാരകൈര്ദുഃ ഖമസഹ്യമനുഭൂയതേ । താന്യേവ തത്ര ചക്രാണി ഘടീയന്ത്രാണി ചാന്യതഃ ॥ ൨,൩.

അവിടെ നരകവാസികൾ അനുഭവിക്കുന്ന വേദനകൾ സഹിക്കാൻ കഴിയാത്തവയാണ്. അവിടത്തെ ചക്രങ്ങളും ചതച്ചുപൊടിക്കുന്ന യന്ത്രങ്ങളും മറ്റുവേഷത്തിൽ അവിടെയും കാണാം.

ദുഃ ഖസ്യ ഹേതുഭൂതാനി പാപകര്മകൃതാം നൃണാമ് । ചക്രേഷ്വാരോപിതാഃ കേചിദ്ഭാമ്യന്തേ തത്ര മാനവാഃ ॥ ൨,൩.

പാപം ചെയ്ത മനുഷ്യർക്കുള്ള ഈ ദുഃഖങ്ങൾക്കാണ് കാരണം. ചിലരെ ആ ചക്രങ്ങളിൽ കെട്ടി അവിടെ ചതച്ചുപൊടിക്കുന്നു.

യാവദ്വര്ഷസഹസ്രാണി ന തേഷാം സ്ഥിതിരന്തരാ । ഘടീയന്ത്രേഷു ബദ്വാ യേ ബദ്ധാ തോയവടീ യഥാ ॥ ൨,൩.

അവിടെ ആ ചതച്ചുപൊടിക്കുന്ന യന്ത്രങ്ങളിൽ കെട്ടിയവർക്കു ആയിരക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾക്കു ഒരു വിശ്രമവും ഇല്ല, വെള്ളം നിറച്ച കിണ്ണങ്ങൾ പോലെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചിരിക്കുന്നു.

ഭ്രാമ്യന്തേ മാനവാ രക്തമുദ്ഗിരന്തഃ പുനഃ പുനഃ । അന്ത്രൈര്മുഖവിനിഷ്ക്രാന്തൈര്നേത്രൈരന്ത്രാവലമ്ബിഭൈഃ ॥ ൨,൩.

മനുഷ്യരെ അവിടെ ചക്രത്തിൽ ചുറ്റിച്ചുറ്റി, വീണ്ടും വീണ്ടും രക്തം ഛർദ്ദിച്ച്, ആന്തരങ്ങൾ വായിലൂടെ പുറത്തുവന്നു, കണ്ണുകളിൽ ആന്തരങ്ങൾ തൂങ്ങി അവസ്ഥയിലാക്കുന്നു.

ദുഃ ഖാനി പ്രാപ്നുവന്തീഹ യാന്യസഹ്യാനി ജന്തുഭിഃ । അസിപത്രവനം നാമ നരകം ശൃണു ചാപരമ് ॥ ൨,൩.

അവിടെ മറ്റുള്ള ജീവികൾക്കു പോലും സഹിക്കാൻ കഴിയാത്ത വേദനകൾ അനുഭവപ്പെടുന്നു. ഇനി അസി പത്രവനം എന്ന മറ്റൊരു നരകത്തെക്കുറിച്ച് കേൾക്കൂ.

യോജനാനാം സഹസ്രം യോ ജ്വലത്യഗ്ന്യാശൃതാവനിഃ । സപ്തതീവ്രകരാശ്ചൈണ്ഡര്യത്ര തീവ്ര സുദാരുണേ ॥ ൨,൩.

അവിടൊരു ദേശം ഉണ്ട്, ആയിരം യോജന വീതിയുള്ളത്, ചുറ്റും തീയിൽ കത്തുന്ന ഭൂമി, അതിൽ എഴുപത് ഭയങ്കരമായ രക്ഷകർ ഉണ്ട്.

പ്രതപന്തി സദാ തത്ര പ്രാണിനോ നരകൌകസഃ । തന്മധ്യേ ചരണം ശീതസ്നിഗ്ധപത്രം വിഭാഷ്യതേ ॥ ൨,൩.

അവിടെ നരകവാസികൾ എല്ലായ്പോഴും തീയിൽ കത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. അതിന്റെ നടുവിൽ തണുത്തതും ഈര്പ്പമുള്ളതുമായ ഇലകൾ വിരിഞ്ഞ ഒരു വഴിയുണ്ട്.

പത്രാണി യത്ര ഖണ്ഡാനി ഫലാനാം പക്ഷിസത്തമ । ശ്വാനശ്ച തത്ര സുബലാശ്ചരന്ത്യാമിഷഭോജനാഃ ॥ ൨,൩.

അവിടെ, ഇലകൾ കത്തി കുത്തുന്നതുപോലെയാണ്, പഴങ്ങളുടെ ചിറകുപോലും. അതുപോലെ ശക്തിയുള്ള നായ്ക്കൾ അവിടെ ഇറങ്ങി ഇറങ്ങി ഇറച്ചി തിന്നുന്നു.

മഹാവക്ത്രാ മഹാദംഷ്ട്രാ വ്യാഘ്രാ ഇവ മഹാബലാഃ । തതശ്ച വനമാലോക്യ ശിശിരച്ഛായമഗ്രതഃ ॥ ൨,൩.

വലിയ വായും വലിയ പല്ലുകളും ഉള്ള, കടുവയെപ്പോലെയുള്ള ശക്തിയുള്ള നായ്ക്കൾ, മുന്നിൽ തണലുള്ള കാട്ട് കാണുന്നു.

പ്രയാന്തി പ്രാണിനസ്തത്ര ക്ഷുത്താപപരിപീഡിതാഃ । മാതര്ഭ്രാതസ്താത ഇതി ക്രന്ദമാനാഃ സുദുഃ ഖിതാഃ ॥ ൨,൩.

വിഷമവും ദാഹവുംകൊണ്ട് പീഡിതരായി, ആ ജീവികൾ അവിടേക്ക് പോവുന്നു. 'അമ്മേ! സഹോദരാ! അച്ഛാ!' എന്നിങ്ങനെ വലിയ ദുഃഖത്തിൽ വിളിച്ചുപറയുന്നു.

ദഹ്യമാനാങ്ഘ്രിയുഗലാ ധരണിസ്ഥേന വഹ്നിനാ । തേഷാം ഗതാനാം തത്രാപി അതി ശീതിഃ സമീരണഃ ॥ ൨,൩.

അവരുടെ കാലുകൾ നിലത്തുള്ള തീയിൽ കത്തിപ്പോകുന്നു. അവിടേക്ക് എത്തുമ്പോൾ അത്യന്തം തണുത്ത കാറ്റ് അവരെ തൊടുന്നു.

പ്രവാതി തേന പാത്യന്തേ തേഷാം ഖഡ്ഗാസ്തഥോപരി । ഛിന്നാഃ പതന്തി തേ ഭൂമൌ ജ്വലത്പാവകസംചയേ ॥ ൨,൩.

ആ കാറ്റിൽ കുത്തിയാൽ, മുകളിൽ നിന്ന് വാളുകൾ അവരിലേക്ക് വീഴുന്നു. അവരെ കഷ്ണങ്ങളായി മുറിച്ച് തീക്കൂമ്പാരത്തിൽ വീഴ്ത്തുന്നു.

ലേലിഹ്യമാനേ ചാന്യത്ര തപ്താശേഷമഹീതലേ । സാരമേയാശ്ച തേ ശീഘ്രം ശാതയന്തി ശരീരതഃ ॥ ൨,൩.

മറ്റൊരു സ്ഥലത്ത്, തീ ഭൂമിയെ ചുട്ടുനശിപ്പിക്കുമ്പോൾ, അതിവേഗം ഓടുന്ന നായ്ക്കൾ അവരുടെ ശരീരം പെട്ടെന്ന് കീറിത്തെറിപ്പിക്കുന്നു.

തേഷാം ഖണ്ഡാന്യനേകാനി രുദതാമതിഭീഷണേ । അസിപത്രവനം താത മയൈതത്പരികീര്തിതമ് ॥ ൨,൩.

അവരുടെ ശരീരഭാഗങ്ങൾ, ഭയങ്കരവും കരയുന്നതുമായ അവസ്ഥയിൽ, പല ഭാഗങ്ങളായി ചിതറുന്നു. പ്രിയനായവനേ, അസി പത്രവനം എന്ന നരകം ഞാൻ ഇതുവരെ വിശദീകരിച്ചു.

അതഃ പരം ഭീമതരം തപ്തകുംഭം നിബോധ മേ । സമന്തതസ്തപ്തകുമ്ഭാ വഹ്നിജ്വാലാസമന്വിതാഃ ॥ ൨,൩.

ഇനി അതിലും ഭയങ്കരമായ തപ്തകുംഭം എന്ന നരകത്തെക്കുറിച്ച് ഞാൻ പറയാം. ചുറ്റും തീയിൽ കത്തുന്ന വലിയ പാത്രങ്ങൾ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്ന സ്ഥലമാണത്.

ജ്വലദഗ്നിചയാസ്തപ്തതൈലായശ്ചൂര്ണപൂരിതാഃ । ഏഷു ദുഷ്കൃതകര്മാണോ യാമ്യൈഃ ക്ഷിപ്താ ഹ്യധോമുഖാഃ ॥ ൨,൩.

അവിടെ കത്തുന്ന തീയും തിളച്ച എണ്ണയും ഉരുക്കുപൊടിയും നിറഞ്ഞ പാത്രങ്ങൾ ഉണ്ട്. പാപം ചെയ്തവരെ യമന്റെ സേവകർ തലകീഴായി അവിടേക്ക് എറിഞ്ഞ് വീഴ്ത്തുന്നു.

ക്വാഥ്യന്തേ വിസ്ഫുടദ്ഗാത്രാ ഗലന്മജ്ജാജലാന്വിതാഃ । സ്ഫുടത്കപാലേനത്രാസ്ഥിച്ഛിദ്യമാനാ വിഭീഷണൈഃ ॥ ൨,൩.

അവിടെ അവരുടെ ശരീരം പൊട്ടിത്തെറുന്നു, മജ്ജയും ദ്രവങ്ങളും ഉരുകിപ്പോകുന്നു, തലയൊപ്പും അസ്ഥികളും ഭയങ്കരമായ അടിയേറ്റ് തകർന്നുപോകുന്നു.

ഗൃധ്രൈരുത്പാട്യ മുച്യന്തേ പുനസ്തേഷ്വേവ വേഗിതൈഃ । പുനശ്ചിമചിമായന്തേ തൈലനൈക്യം വ്രജന്തി ച ॥ ൨,൩.

ഗൃധ്രങ്ങൾ അവരെ കീറിക്കളയുന്നു, പിന്നെ വീണ്ടും വേഗത്തിൽ ആ പാത്രങ്ങളിൽ എറിഞ്ഞ് തിളപ്പിക്കുന്നു, വീണ്ടും വീണ്ടും എണ്ണയിൽ കലർന്നുപോകുന്നു.