ഗരുഡപുരാണമ്

തത്രാങ്ഗാരചയൌഘേന കൃതം തദ്ധരണീസമമ് । തത്രാഗ്നിനാ സുതീവ്രേണ താപിതാങ്ഗാരഭൂമിനാ ॥ ൨,൩.

അവിടെ നിലത്തോടൊപ്പമായ് ചൂടുള്ള അങ്ങാരുകൾ കിടക്കുന്നു. അതി ശക്തമായ അഗ്നിയിൽ ഭൂമി ഉരുകുന്നു.

തന്മധ്യേ പാപകര്മാണം വിമുഞ്ചന്തി യമാനുഗാഃ । സ ദഹ്യമാനസ്തീവ്രേണ വഹ്നിനാ പരിധാവതി ॥ ൨,൩.

അവിടെയാണു യമന്റെ അനുചിതർ പാപികൾയെ ഇടുന്നത്. അവർ അതിശക്തമായ തീയിൽ കത്തിക്കൊണ്ട് ഓടിക്കൊണ്ടിരിക്കും.

പദേപദേ ച പാദോഽസ്യ സ്ഫുട്യതേ ശീര്യതേ പുനഃ । അഹോരാത്രേണോദ്ധരണം പാദന്യാസേന ഗച്ഛതി ॥ ൨,൩.

ഓരോ അടിയിടുമ്പോഴും അവരുടെ കാൽ പൊട്ടി വീഴും, വീണ്ടും പുനരുദ്ഭവം. ഒരു ദിവസം-രാത്രിയിൽ അങ്ങനെ കാൽ വെച്ച് മുന്നോട്ട് പോകുന്നു.

ഏവം സഹസ്രം വിസ്തീര്ണം യോജനാനാം വിമുച്യതേ । തതോഽന്യത്പാപശുദ്ധ്യര്ഥം താദൃങ്നിരയമൃച്ഛതി ॥ ൨,൩.

അങ്ങനെ ആയിരം യോജനങ്ങൾ നീളമുള്ള നരകത്തിൽ നിന്ന് ഒരാൾ മോചിതനാകുന്നു; പിന്നെ, ബാക്കിയുള്ള പാപങ്ങൾ ശുദ്ധീകരിക്കാനായി, അത്തരം മറ്റൊരു നരകത്തിലേക്ക് അവൻ എത്തുന്നു.

രൌരവസ്തേ സമാഖ്യാതഃ പ്രഥമോ നരകോ മയാ । മഹാരൌരവസംജ്ഞം തു ശൃണുഷ്വ നരകം ഖഗ ॥ ൨,൩.

ഞാൻ ആദ്യ നരകമായ രൗരവം നിന്നോട് വിശദമായി പറഞ്ഞു. പക്ഷി, മഹാരൗരവം എന്ന പേരിലുള്ള നരകത്തെക്കുറിച്ച് ഇപ്പോൾ കേൾക്കു.

യോജനാനാം സഹസ്രാണി സന്തി പഞ്ച സമന്തതഃ । തത്ര താമ്രമയീ ഭൂമിരധസ്തസ്യാ ഹുതാശനഃ ॥ ൨,൩.

അവിടെ, നാലു ദിക്കിലും അഞ്ചായിരം യോജനങ്ങൾ വ്യാപിച്ചിട്ടുള്ള ഒരു താമ്രഭൂമി ഉണ്ട്; അതിന്റെ അടിയിൽ തീ കത്തുന്നു.

തയാ തപന്ത്യാ സാ സര്വാ പ്രോദ്യദ്വിദ്യുത്സമപ്രഭാ । വിഭാവ്യതേ മഹാരൌദ്രാ പാപിനാം ദര്ശനാദിഷു ॥ ൨,൩.

ആ ഭൂമി, കനലുപോലും മിന്നലുപോലും പ്രകാശം വിടരുന്നു; പാപികൾക്ക് അതിന്റെ ദൃശ്യങ്ങളിലും അനുഭവങ്ങളിലും അതി ഭയാനകമായി തോന്നുന്നു.

തസ്യാം ബദ്ധകരാഭ്യാം ച പദ്ഭ്യാം ചൈവ യമാനുഗൈഃ । മുച്യതേ പാപകൃന്മധ്യേ ലുണ്ഠമാനഃ സ ഗച്ഛതി ॥ ൨,൩.

അവിടെ, യമന്റെ ദൂതന്മാർ പാപികളെ കൈയും കാലും കെട്ടി നടുവിൽ ഇട്ടു വലിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

കാകൈര്ബകൈര്വൃകോലൂകൈര്മശകൈര്വൃശ്ചികൈസ്തഥാ । ഭക്ഷ്യമാണൈസ്തഥാ രൌദ്രൈര്ഗതോ മാര്ഗേ വികൃഷ്യതേ ॥ ൨,൩.

കാക്കകൾ, നീർക്കാക്കകൾ, നായ്ക്കളും, ആണ്ടിക്കഴുകന്മാരും, കൊതുകുകളും, ചുണ്ടൻപുഴുക്കളും—all ഭയാനകമായ ഈ ജീവികൾ അവനെ തിന്നുകൊണ്ടിരിക്കെ വഴിയിൽ വലിച്ചുകൊണ്ടുപോകുന്നു.

ദഹ്യമാനോ ഗതമതിര്ഭ്രാന്തസ്താതേതി ചാകുലഃ । വദത്യസകൃദുദ്വഗ്നോ ന ശാന്തിമധിഗച്ഛതി ॥ ൨,൩.

അവൻ തീയിൽ കത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ മനസ്സ് മങ്ങിപ്പോകുന്നു; 'അച്ഛാ!' എന്ന് വേദനയോടെ പലതവണ വിളിച്ചുപറയുന്നു; ഭയത്താൽ അലമുറയിടുന്നു, എങ്കിലും ഒരിക്കലും സമാധാനം ലഭിക്കില്ല.

ഏവം തസ്മാന്നരൈര്മോക്ഷസ്ത്വതിക്രാന്തൈരവാപ്യതേ । വര്ഷായുതായുതൈഃ പാപം യൈഃ കൃതം ദുഷ്ടബുദ്ധിഭിഃ ॥ ൨,൩.

അങ്ങനെ, ദുഷ്ടബുദ്ധിയോടെ പതിനായിരക്കണക്കിന് വർഷങ്ങളോളം പാപം ചെയ്തവരുടെ പാപം തീർന്നാൽ മാത്രമേ അവര്ക്ക് ആ നരകത്തിൽ നിന്ന് മോചനം ലഭിക്കൂ.

തഥാന്യസ്തു തതോ നാമ സോഽതിശീതഃ സ്വഭാവതഃ । മഹാരൌരവവദ്ദീര്ഘസ്തഥാന്ധതമസാ വൃതഃ ॥ ൨,൩.

അതിനുശേഷം മറ്റൊരു നരകം ഉണ്ട്; അതിന്റെ പേര് അത്യന്തം തണുത്തതും, മഹാരൗരവം പോലെ നീളമുള്ളതും, കനത്ത ഇരുണ്ടതും ആണ്.

ശീതാര്താസ്തത്ര ബധ്യന്തേ നരാസ്തമസി ദാരുണേ । പരസ്പരം സമാസാദ്യ പരിരഭ്യാശ്രയന്തി തേ ॥ ൨,൩.

അവിടെ, തണുപ്പിൽ വേദനിക്കുന്ന മനുഷ്യരെ ആ ഭയാനകമായ ഇരുട്ടിൽ കെട്ടിയിരുത്തുന്നു; അവർ തമ്മിൽ ചേർന്ന് പരസ്പരം അണച്ചുപിടിച്ചിരിക്കുന്നു.

ദന്താസ്തേഷാം ച ഭജ്യന്തേ ശീതാര്തിപരികമ്പിതാഃ । ക്ഷുതൃഷാതിബലാഃ പക്ഷിന്നഥ തത്രാപ്യുപദവാഃ ॥ ൨,൩.

തണുപ്പിന്റെ വേദനയിൽ അവരുടെ പല്ലുകൾ കുലുങ്ങി പൊട്ടുന്നു; പക്ഷി, അവിടെ അവർക്ക് അത്യന്തം വിശപ്പും ദാഹവും അനുഭവപ്പെടുന്നു, കൂടാതെ മറ്റു വേദനകളും ഉണ്ടാകും.

ഹിമഖണ്ഡവഹോ വായുഭിനത്ത്യസ്ഥീനി ദാരുണഃ । മജ്ജാസൃഗസ്ഥിഗലിതമശ്രന്ത്യത്ര ക്ഷുധാന്വിതാഃ ॥ ൨,൩.

ഹിമം നിറഞ്ഞ കാറ്റ് അവിടെയുള്ളവരുടെ അസ്ഥികൾ തകർക്കുന്നു; അവിടെ, അവർ ക്ഷീണിച്ചും വിശപ്പും ദാഹവും അനുഭവിച്ചും, മജ്ജയും രക്തവും മാംസവും ചോരുന്നു.

ആലിങ്ഗ്യമാനാ ഭ്രാമ്യന്തേ പരസ്പരസമാഗമേ । ഏവം തത്രാപി സുമഹാന്ക്ലേശസ്തമസി മാനവൈഃ ॥ ൨,൩.

അവർ പരസ്പരം ചേർന്ന് അണച്ചുപിടിച്ച് ആ ഇരുട്ടിൽ അലഞ്ഞുതിരിയുന്നു; അങ്ങനെ, അവിടെയും മനുഷ്യർക്ക് അത്യന്തം വലിയ വേദന അനുഭവപ്പെടുന്നു.

പ്രാപ്യതേ ശകുനിശ്രേഷ്ഠ യോ ബഹൂകൃതസഞ്ചയഃ । നികൃന്തന ഇതി ഖ്യാതസ്തതോഽന്യോ നരകോത്തമഃ ॥ ൨,൩.

പക്ഷി, അനേകം പാപങ്ങൾ സമ്പാദിച്ചവർക്കാണ് ആ നരകം ലഭിക്കുന്നത്; അതിനുശേഷം, നികൃന്തനം എന്ന പേരിൽ പ്രശസ്തമായ മറ്റൊരു ഉത്തമനരകത്തെക്കുറിച്ച് കേൾക്കു.

കുലാലചക്രാണി തത്ര ഭ്രാമ്യന്ത്യവിരതം ഖഗ । തേഷ്വാപാഷ്യേ നികൃഷ്യന്തേ കാലസൂത്രേണ മാനവാഃ ॥ ൨,൩.

അവിടെ, ചുമർചക്രങ്ങൾ നിരന്തരം തിരിയുന്നു; അവയിൽ, കാലസൂത്രം കൊണ്ട് മനുഷ്യരെ വെട്ടുന്നു.

യമാനുമാങ്ഗുലിസ്ഥേന ആപാദതലമസ്തകമ് । ന ചൈഷാം ജീവിതഭ്രംശോ ജായതേ പക്ഷിസത്തമ ॥ ൨,൩.

യമന്റെ ദൂതന്മാർ വിരലിൽ സൂത്രം പിടിച്ച്, കാലുമുതൽ തലയോളം വെട്ടുന്നു; പക്ഷേ, പക്ഷികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ, അവരുടെ ജീവൻ വിട്ടുപോകുന്നില്ല.

ഛിന്നാനി തേഷാം ശതശഃ ഖണ്ഡാന്യൈക്യം വ്രജന്തി ഹി । ഏവം വര്ഷസഹസ്രാണി ഭ്രാമ്യന്തേ പാപകര്മിണഃ ॥ ൨,൩.

അവരുടെ ശരീരം നൂറുകണക്കിന് തവണ വെട്ടി കഷ്ണങ്ങൾ ആകുന്നു; എങ്കിലും അവ കെട്ടിപ്പോകുന്നു. അങ്ങനെ, ആയിരക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾ പാപികൾ അവിടെ ചുറ്റിക്കറങ്ങുന്നു.

താവദ്യാവദശേഷം ച തത്പാപം സംക്ഷയം ഗതമ് । അപ്രാതഷ്ഠം ച നരകം ശൃണുഷ്വ ഗദതോ മമ ॥ ൨,൩.

അവരുടെ പാപം മുഴുവനും നശിക്കുന്നതുവരെ അങ്ങനെ തുടരുന്നു; ഇപ്പോൾ, അപ്രാതഷ്ടം എന്ന പേരിലുള്ള മറ്റൊരു നരകത്തെക്കുറിച്ച് ഞാൻ പറയുന്നതു കേൾക്കു.

തത്രസ്ഥൈര്നാരകൈര്ദുഃ ഖമസഹ്യമനുഭൂയതേ । താന്യേവ തത്ര ചക്രാണി ഘടീയന്ത്രാണി ചാന്യതഃ ॥ ൨,൩.

അവിടെ നരകവാസികൾ അനുഭവിക്കുന്ന വേദനകൾ സഹിക്കാൻ കഴിയാത്തവയാണ്. അവിടത്തെ ചക്രങ്ങളും ചതച്ചുപൊടിക്കുന്ന യന്ത്രങ്ങളും മറ്റുവേഷത്തിൽ അവിടെയും കാണാം.

ദുഃ ഖസ്യ ഹേതുഭൂതാനി പാപകര്മകൃതാം നൃണാമ് । ചക്രേഷ്വാരോപിതാഃ കേചിദ്ഭാമ്യന്തേ തത്ര മാനവാഃ ॥ ൨,൩.

പാപം ചെയ്ത മനുഷ്യർക്കുള്ള ഈ ദുഃഖങ്ങൾക്കാണ് കാരണം. ചിലരെ ആ ചക്രങ്ങളിൽ കെട്ടി അവിടെ ചതച്ചുപൊടിക്കുന്നു.

യാവദ്വര്ഷസഹസ്രാണി ന തേഷാം സ്ഥിതിരന്തരാ । ഘടീയന്ത്രേഷു ബദ്വാ യേ ബദ്ധാ തോയവടീ യഥാ ॥ ൨,൩.

അവിടെ ആ ചതച്ചുപൊടിക്കുന്ന യന്ത്രങ്ങളിൽ കെട്ടിയവർക്കു ആയിരക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾക്കു ഒരു വിശ്രമവും ഇല്ല, വെള്ളം നിറച്ച കിണ്ണങ്ങൾ പോലെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചിരിക്കുന്നു.

ഭ്രാമ്യന്തേ മാനവാ രക്തമുദ്ഗിരന്തഃ പുനഃ പുനഃ । അന്ത്രൈര്മുഖവിനിഷ്ക്രാന്തൈര്നേത്രൈരന്ത്രാവലമ്ബിഭൈഃ ॥ ൨,൩.

മനുഷ്യരെ അവിടെ ചക്രത്തിൽ ചുറ്റിച്ചുറ്റി, വീണ്ടും വീണ്ടും രക്തം ഛർദ്ദിച്ച്, ആന്തരങ്ങൾ വായിലൂടെ പുറത്തുവന്നു, കണ്ണുകളിൽ ആന്തരങ്ങൾ തൂങ്ങി അവസ്ഥയിലാക്കുന്നു.

ദുഃ ഖാനി പ്രാപ്നുവന്തീഹ യാന്യസഹ്യാനി ജന്തുഭിഃ । അസിപത്രവനം നാമ നരകം ശൃണു ചാപരമ് ॥ ൨,൩.

അവിടെ മറ്റുള്ള ജീവികൾക്കു പോലും സഹിക്കാൻ കഴിയാത്ത വേദനകൾ അനുഭവപ്പെടുന്നു. ഇനി അസി പത്രവനം എന്ന മറ്റൊരു നരകത്തെക്കുറിച്ച് കേൾക്കൂ.

യോജനാനാം സഹസ്രം യോ ജ്വലത്യഗ്ന്യാശൃതാവനിഃ । സപ്തതീവ്രകരാശ്ചൈണ്ഡര്യത്ര തീവ്ര സുദാരുണേ ॥ ൨,൩.

അവിടൊരു ദേശം ഉണ്ട്, ആയിരം യോജന വീതിയുള്ളത്, ചുറ്റും തീയിൽ കത്തുന്ന ഭൂമി, അതിൽ എഴുപത് ഭയങ്കരമായ രക്ഷകർ ഉണ്ട്.

പ്രതപന്തി സദാ തത്ര പ്രാണിനോ നരകൌകസഃ । തന്മധ്യേ ചരണം ശീതസ്നിഗ്ധപത്രം വിഭാഷ്യതേ ॥ ൨,൩.

അവിടെ നരകവാസികൾ എല്ലായ്പോഴും തീയിൽ കത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. അതിന്റെ നടുവിൽ തണുത്തതും ഈര്പ്പമുള്ളതുമായ ഇലകൾ വിരിഞ്ഞ ഒരു വഴിയുണ്ട്.

പത്രാണി യത്ര ഖണ്ഡാനി ഫലാനാം പക്ഷിസത്തമ । ശ്വാനശ്ച തത്ര സുബലാശ്ചരന്ത്യാമിഷഭോജനാഃ ॥ ൨,൩.

അവിടെ, ഇലകൾ കത്തി കുത്തുന്നതുപോലെയാണ്, പഴങ്ങളുടെ ചിറകുപോലും. അതുപോലെ ശക്തിയുള്ള നായ്ക്കൾ അവിടെ ഇറങ്ങി ഇറങ്ങി ഇറച്ചി തിന്നുന്നു.