ഗരുഡപുരാണമ്

ശിരോഽര്തിപ്രമുഖാ രോഗാ യാന്തി വിശ്വാസഘാതകമ് । ലിങ്ഗപീഡീ ശിവസ്വം ച ശിവനിര്മാല്യമേവ ച ॥ ൨,൨.

വിശ്വാസം വഞ്ചിക്കുന്നവനെ തലവേദനയും മറ്റ് പ്രധാന രോഗങ്ങളും ബാധിക്കും. ശിവലിംഗം, ശിവന്റെ സ്വത്ത്, ശിവപൂജാവശിഷ്ടം എന്നിവയെ അപമാനിക്കുന്നവനും ദുഃഖം അനുഭവിക്കും.

സ്ത്രിയോഽപ്യനേന മാര്ഗേണ ഹൃത്വാ ദോഷമവാപ്നുയുഃ । ഏതേഷാമേവ ജന്തൂനാം ഭാര്യാത്വമുപജായതേ ॥ ൨,൨.

സ്ത്രീകൾ പോലും ഈ വഴിയിൽ പിഴച്ചു പോകുമ്പോൾ പാപം അനുഭവിക്കും. അവർ ഈ ജീവികളുടെ ഭാര്യമാരായി ജനിക്കും.

ഭോഗാന്തേ നരകസ്യൈതത്സര്വമിത്യവധാരയ । ഖഘ പ്രദര്ശ്യമേതത്തു മയോക്തം തേ സമാസതഃ । ദ്രവ്യപ്രകാരാ ഹി യഥാ തഥൈവ പ്രാണിജാതയഃ ॥ ൨,൨.

ഭോഗാനന്തരത്തിൽ നരകത്തിൽ ഇവയൊക്കെയും അനുഭവിക്കേണ്ടിവരും എന്നു മനസ്സിലാക്കണം. പക്ഷീ, ഞാൻ ഇതെല്ലാം സംക്ഷിപ്തമായി പറഞ്ഞുതരുന്നു. വസ്തുക്കൾക്ക് എത്രവിധം വകഭേദങ്ങളുണ്ടോ, അതുപോലെ ജീവികൾക്കും പലതരമുണ്ട്.

ഏവം വിചിത്രൈര്നിജകര്മഭിര്നൃണാം സുഖസ്യ ദുഃ ഖസ്യ ച ജന്മനാമപി । വൈചിത്ര്യമുക്തം ശുഭകര്മതഃ ശുഭം തഥാശുഭാച്ചാശുഭമീരയന്തി ॥ ൨,൨.

ഇങ്ങനെ, ഓരോരുത്തരുടെയും കർമ്മങ്ങൾ അനുസരിച്ച് ജന്മങ്ങളിൽ സുഖവും ദുഃഖവും അനുഭവപ്പെടുന്നു. നല്ല പ്രവൃത്തിയിൽ നിന്ന് നല്ലതും, ദുഷ്പ്രവൃത്തിയിൽ നിന്ന് ദോഷവും ലഭിക്കും.

ഏതത്തേ സര്വംമാഖ്യാതം യത്പൃഷ്ടോഽഹമിഹ ത്വയാ ॥ ൨,൨.

നീ ചോദിച്ചതനുസരിച്ച് ഞാൻ ഇതെല്ലാം പറഞ്ഞുതന്നു.

ശ്രീഗരുഡമഹാപുരാണമ് ൩ സൂത ഉവാച । ഏവമുത്സാഹിതഃ പക്ഷീ സ്വരൂപം നിരയസ്യ തു । പപ്രച്ഛനരകാണ്യേവം ശ്രുത്വാ ചോത്കൂലിതാന്തരഃ ॥ ൨,൩.

സൂതൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ പ്രചോദനം ലഭിച്ച പക്ഷി, ഇതു കേട്ടതോടെ മനസ്സിൽ ആവേശം നിറഞ്ഞ്, നരകങ്ങളുടെ രൂപം കുറിച്ച് ചോദിച്ചു.

ഗരുഡ ഉവാച । നരകാണാം സ്വരൂപം മേ വദ യേഷു വികര്മിണഃ । പാത്യന്തേ ദുഃ ഖഭൂയിഷ്ഠാസ്തേഷാം ഭേദാംശ്ച കീര്തയ ॥ ൨,൩.

ഗരുഡൻ പറഞ്ഞു: പാപികൾ വീഴുന്ന നരകങ്ങളുടെ സ്വഭാവവും അവയുടെ വകഭേദങ്ങളും എനിക്കു വിശദീകരിച്ചു പറയൂ.

ശ്രീഭഗവാനുവാച । നരകാണാം സഹസ്രാണി വര്തന്തേ ഹ്യരുണാനുജ । ശക്യം വിസ്തരതോ നൈവ വക്തും പ്രാധാന്യതോ ബ്രുവേ ॥ ൨,൩.

ഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: അരുണന്റെ സഹോദരാ, ആയിരക്കണക്കിന് നരകങ്ങൾ ഉണ്ട്. അവയെല്ലാം വിശദമായി പറയാൻ കഴിയില്ല. പ്രധാനപ്പെട്ടവയെ ഞാൻ പറയാം.

രൌരവം നാമ നരകം മുഖ്യം തദ്വൈനിബോധ മേ । രൌരവേ കൂടസാക്ഷീ തു യാതി യശ്ചാനൃതീ നരഃ ॥ ൨,൩.

എന്നിൽ നിന്ന് നീ അറിഞ്ഞിരിക്കണം, രൌരവം എന്നത് പ്രധാനപ്പെട്ട നരകമാണ്. അവിടെ കള്ളസാക്ഷികളും കള്ളഭാഷിണികളും പോകുന്നു.

യോജനാനാം സഹസ്രേ ദ്വേ രൌരവോ ഹി പ്രമാണതഃ । ജാനുമാത്രപ്രമാണം തു തത്ര ഗര്തം സുദുസ്തരമ് ॥ ൨,൩.

രൌരവം രണ്ടായിരം യോജനവ്യാപിയാണു. അവിടെയൊരു കുഴി ഉണ്ട്, മുട്ട് ഉയരത്തിൽ, അതികഷ്ടം കടക്കാൻ.

തത്രാങ്ഗാരചയൌഘേന കൃതം തദ്ധരണീസമമ് । തത്രാഗ്നിനാ സുതീവ്രേണ താപിതാങ്ഗാരഭൂമിനാ ॥ ൨,൩.

അവിടെ നിലത്തോടൊപ്പമായ് ചൂടുള്ള അങ്ങാരുകൾ കിടക്കുന്നു. അതി ശക്തമായ അഗ്നിയിൽ ഭൂമി ഉരുകുന്നു.

തന്മധ്യേ പാപകര്മാണം വിമുഞ്ചന്തി യമാനുഗാഃ । സ ദഹ്യമാനസ്തീവ്രേണ വഹ്നിനാ പരിധാവതി ॥ ൨,൩.

അവിടെയാണു യമന്റെ അനുചിതർ പാപികൾയെ ഇടുന്നത്. അവർ അതിശക്തമായ തീയിൽ കത്തിക്കൊണ്ട് ഓടിക്കൊണ്ടിരിക്കും.

പദേപദേ ച പാദോഽസ്യ സ്ഫുട്യതേ ശീര്യതേ പുനഃ । അഹോരാത്രേണോദ്ധരണം പാദന്യാസേന ഗച്ഛതി ॥ ൨,൩.

ഓരോ അടിയിടുമ്പോഴും അവരുടെ കാൽ പൊട്ടി വീഴും, വീണ്ടും പുനരുദ്ഭവം. ഒരു ദിവസം-രാത്രിയിൽ അങ്ങനെ കാൽ വെച്ച് മുന്നോട്ട് പോകുന്നു.

ഏവം സഹസ്രം വിസ്തീര്ണം യോജനാനാം വിമുച്യതേ । തതോഽന്യത്പാപശുദ്ധ്യര്ഥം താദൃങ്നിരയമൃച്ഛതി ॥ ൨,൩.

അങ്ങനെ ആയിരം യോജനങ്ങൾ നീളമുള്ള നരകത്തിൽ നിന്ന് ഒരാൾ മോചിതനാകുന്നു; പിന്നെ, ബാക്കിയുള്ള പാപങ്ങൾ ശുദ്ധീകരിക്കാനായി, അത്തരം മറ്റൊരു നരകത്തിലേക്ക് അവൻ എത്തുന്നു.

രൌരവസ്തേ സമാഖ്യാതഃ പ്രഥമോ നരകോ മയാ । മഹാരൌരവസംജ്ഞം തു ശൃണുഷ്വ നരകം ഖഗ ॥ ൨,൩.

ഞാൻ ആദ്യ നരകമായ രൗരവം നിന്നോട് വിശദമായി പറഞ്ഞു. പക്ഷി, മഹാരൗരവം എന്ന പേരിലുള്ള നരകത്തെക്കുറിച്ച് ഇപ്പോൾ കേൾക്കു.

യോജനാനാം സഹസ്രാണി സന്തി പഞ്ച സമന്തതഃ । തത്ര താമ്രമയീ ഭൂമിരധസ്തസ്യാ ഹുതാശനഃ ॥ ൨,൩.

അവിടെ, നാലു ദിക്കിലും അഞ്ചായിരം യോജനങ്ങൾ വ്യാപിച്ചിട്ടുള്ള ഒരു താമ്രഭൂമി ഉണ്ട്; അതിന്റെ അടിയിൽ തീ കത്തുന്നു.

തയാ തപന്ത്യാ സാ സര്വാ പ്രോദ്യദ്വിദ്യുത്സമപ്രഭാ । വിഭാവ്യതേ മഹാരൌദ്രാ പാപിനാം ദര്ശനാദിഷു ॥ ൨,൩.

ആ ഭൂമി, കനലുപോലും മിന്നലുപോലും പ്രകാശം വിടരുന്നു; പാപികൾക്ക് അതിന്റെ ദൃശ്യങ്ങളിലും അനുഭവങ്ങളിലും അതി ഭയാനകമായി തോന്നുന്നു.

തസ്യാം ബദ്ധകരാഭ്യാം ച പദ്ഭ്യാം ചൈവ യമാനുഗൈഃ । മുച്യതേ പാപകൃന്മധ്യേ ലുണ്ഠമാനഃ സ ഗച്ഛതി ॥ ൨,൩.

അവിടെ, യമന്റെ ദൂതന്മാർ പാപികളെ കൈയും കാലും കെട്ടി നടുവിൽ ഇട്ടു വലിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

കാകൈര്ബകൈര്വൃകോലൂകൈര്മശകൈര്വൃശ്ചികൈസ്തഥാ । ഭക്ഷ്യമാണൈസ്തഥാ രൌദ്രൈര്ഗതോ മാര്ഗേ വികൃഷ്യതേ ॥ ൨,൩.

കാക്കകൾ, നീർക്കാക്കകൾ, നായ്ക്കളും, ആണ്ടിക്കഴുകന്മാരും, കൊതുകുകളും, ചുണ്ടൻപുഴുക്കളും—all ഭയാനകമായ ഈ ജീവികൾ അവനെ തിന്നുകൊണ്ടിരിക്കെ വഴിയിൽ വലിച്ചുകൊണ്ടുപോകുന്നു.

ദഹ്യമാനോ ഗതമതിര്ഭ്രാന്തസ്താതേതി ചാകുലഃ । വദത്യസകൃദുദ്വഗ്നോ ന ശാന്തിമധിഗച്ഛതി ॥ ൨,൩.

അവൻ തീയിൽ കത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ മനസ്സ് മങ്ങിപ്പോകുന്നു; 'അച്ഛാ!' എന്ന് വേദനയോടെ പലതവണ വിളിച്ചുപറയുന്നു; ഭയത്താൽ അലമുറയിടുന്നു, എങ്കിലും ഒരിക്കലും സമാധാനം ലഭിക്കില്ല.

ഏവം തസ്മാന്നരൈര്മോക്ഷസ്ത്വതിക്രാന്തൈരവാപ്യതേ । വര്ഷായുതായുതൈഃ പാപം യൈഃ കൃതം ദുഷ്ടബുദ്ധിഭിഃ ॥ ൨,൩.

അങ്ങനെ, ദുഷ്ടബുദ്ധിയോടെ പതിനായിരക്കണക്കിന് വർഷങ്ങളോളം പാപം ചെയ്തവരുടെ പാപം തീർന്നാൽ മാത്രമേ അവര്ക്ക് ആ നരകത്തിൽ നിന്ന് മോചനം ലഭിക്കൂ.

തഥാന്യസ്തു തതോ നാമ സോഽതിശീതഃ സ്വഭാവതഃ । മഹാരൌരവവദ്ദീര്ഘസ്തഥാന്ധതമസാ വൃതഃ ॥ ൨,൩.

അതിനുശേഷം മറ്റൊരു നരകം ഉണ്ട്; അതിന്റെ പേര് അത്യന്തം തണുത്തതും, മഹാരൗരവം പോലെ നീളമുള്ളതും, കനത്ത ഇരുണ്ടതും ആണ്.

ശീതാര്താസ്തത്ര ബധ്യന്തേ നരാസ്തമസി ദാരുണേ । പരസ്പരം സമാസാദ്യ പരിരഭ്യാശ്രയന്തി തേ ॥ ൨,൩.

അവിടെ, തണുപ്പിൽ വേദനിക്കുന്ന മനുഷ്യരെ ആ ഭയാനകമായ ഇരുട്ടിൽ കെട്ടിയിരുത്തുന്നു; അവർ തമ്മിൽ ചേർന്ന് പരസ്പരം അണച്ചുപിടിച്ചിരിക്കുന്നു.

ദന്താസ്തേഷാം ച ഭജ്യന്തേ ശീതാര്തിപരികമ്പിതാഃ । ക്ഷുതൃഷാതിബലാഃ പക്ഷിന്നഥ തത്രാപ്യുപദവാഃ ॥ ൨,൩.

തണുപ്പിന്റെ വേദനയിൽ അവരുടെ പല്ലുകൾ കുലുങ്ങി പൊട്ടുന്നു; പക്ഷി, അവിടെ അവർക്ക് അത്യന്തം വിശപ്പും ദാഹവും അനുഭവപ്പെടുന്നു, കൂടാതെ മറ്റു വേദനകളും ഉണ്ടാകും.

ഹിമഖണ്ഡവഹോ വായുഭിനത്ത്യസ്ഥീനി ദാരുണഃ । മജ്ജാസൃഗസ്ഥിഗലിതമശ്രന്ത്യത്ര ക്ഷുധാന്വിതാഃ ॥ ൨,൩.

ഹിമം നിറഞ്ഞ കാറ്റ് അവിടെയുള്ളവരുടെ അസ്ഥികൾ തകർക്കുന്നു; അവിടെ, അവർ ക്ഷീണിച്ചും വിശപ്പും ദാഹവും അനുഭവിച്ചും, മജ്ജയും രക്തവും മാംസവും ചോരുന്നു.

ആലിങ്ഗ്യമാനാ ഭ്രാമ്യന്തേ പരസ്പരസമാഗമേ । ഏവം തത്രാപി സുമഹാന്ക്ലേശസ്തമസി മാനവൈഃ ॥ ൨,൩.

അവർ പരസ്പരം ചേർന്ന് അണച്ചുപിടിച്ച് ആ ഇരുട്ടിൽ അലഞ്ഞുതിരിയുന്നു; അങ്ങനെ, അവിടെയും മനുഷ്യർക്ക് അത്യന്തം വലിയ വേദന അനുഭവപ്പെടുന്നു.

പ്രാപ്യതേ ശകുനിശ്രേഷ്ഠ യോ ബഹൂകൃതസഞ്ചയഃ । നികൃന്തന ഇതി ഖ്യാതസ്തതോഽന്യോ നരകോത്തമഃ ॥ ൨,൩.

പക്ഷി, അനേകം പാപങ്ങൾ സമ്പാദിച്ചവർക്കാണ് ആ നരകം ലഭിക്കുന്നത്; അതിനുശേഷം, നികൃന്തനം എന്ന പേരിൽ പ്രശസ്തമായ മറ്റൊരു ഉത്തമനരകത്തെക്കുറിച്ച് കേൾക്കു.

കുലാലചക്രാണി തത്ര ഭ്രാമ്യന്ത്യവിരതം ഖഗ । തേഷ്വാപാഷ്യേ നികൃഷ്യന്തേ കാലസൂത്രേണ മാനവാഃ ॥ ൨,൩.

അവിടെ, ചുമർചക്രങ്ങൾ നിരന്തരം തിരിയുന്നു; അവയിൽ, കാലസൂത്രം കൊണ്ട് മനുഷ്യരെ വെട്ടുന്നു.

യമാനുമാങ്ഗുലിസ്ഥേന ആപാദതലമസ്തകമ് । ന ചൈഷാം ജീവിതഭ്രംശോ ജായതേ പക്ഷിസത്തമ ॥ ൨,൩.

യമന്റെ ദൂതന്മാർ വിരലിൽ സൂത്രം പിടിച്ച്, കാലുമുതൽ തലയോളം വെട്ടുന്നു; പക്ഷേ, പക്ഷികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ, അവരുടെ ജീവൻ വിട്ടുപോകുന്നില്ല.