ഗരുഡപുരാണമ്

ആദിത്യശ്ചന്ദ്രമാഃ ശമ്ഭുരാപോ വായുഃ ശതക്രതുഃ । അഗ്നിഃ ഖം പൃഥിവീ മിത്ര ഓഷധ്യോ വസവസ്തഥാ ॥ ൨,൨.

സൂര്യൻ, ചന്ദ്രൻ, ശംഭു, വെള്ളം, വായു, ഇന്ദ്രൻ, അഗ്നി, ആകാശം, ഭൂമി, മിത്രൻ, ഔഷധികൾ, വസുക്കൾ—

സരിതഃ സാഗരാശ്ചൈവ ഭാവാഭാവൌ ച സര്പഹന് । സര്വേ കാലേന സൃജ്യന്തേ സംക്ഷിപ്യന്തേ യഥാ പുനഃ ॥ ൨,൨.

നദികൾ, സമുദ്രങ്ങൾ, സത്തയും അസത്തും, സർപ്പരാജാവും— ഇവയെല്ലാം സമയത്തിന്റെ പ്രകാരം സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുകയും, വീണ്ടും അതിൽ ലയിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

കാലേന സംഹ്രിയന്തേ ച നൃനം മൃത്യാവുപസ്ഥിതേ । ദൈവയോഗാത്ത്ദാ വ്യാധിഃ കശ്ചിദുത്പദ്യതേ ഖഗ ॥ ൨,൨.

മരണസമയത്ത്, സമയത്തിന്റെ ശക്തിയിൽ എല്ലാം നശിക്കുന്നു; ദൈവത്തിന്റെ ഇച്ഛയാൽ, ഒരുവനിൽ രോഗം ഉദ്ഭവിക്കുന്നു, പക്ഷിരാജാവേ.

വൈകല്യമിന്ദ്രിയാണാം ച ബലൌ ജോരംഹസാം ഭവേത് । യുഗപദ്വശ്ചികകോടിശൂകദംശോ ഭവേദ്യദി ॥ ൨,൨.

ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്ക് ദൗർബല്യവും, ശക്തി നഷ്ടപ്പെടലും, കഠിനമായ ജ്വരത്തിന്റെ പ്രഭാവത്തിൽ സംഭവിക്കും. ഒരുമിച്ച് അനേകം ചുണ്ടുപാമ്പുകളും സൂചികളും കുത്തിയാൽ ഉണ്ടാകുന്ന വേദന പോലെ,

തദാനുമീയതേ തേന പീഡാ മൃത്യുഭവാ ഖഗ । തതഃ ക്ഷണേന ചൈതന്യേ വികലേ ജഡതാം ഗതേ ॥ ൨,൨.

അങ്ങനെയുള്ള വേദനയിൽ നിന്ന് മരണസമീപം എന്ന് മനസ്സിലാക്കാം, പക്ഷീ. അതിനുശേഷം, ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് ബോധം നഷ്ടപ്പെടുകയും, മനസ്സ് മന്ദമാവുകയും ചെയ്യും.

പ്രിചാല്യന്തേ തതഃ പ്രാണാ യാമ്യൈര്നികടവര്തിഭിഃ । ബീഭത്സം തു തദാ രൂപം പ്രാണൈഃ കണ്ഠഗതൈര്ഭവേത് ॥ ൨,൨.

അപ്പോൾ, യമദൂതന്മാർ അടുത്ത് നിൽക്കുമ്പോൾ, ജീവൻ കുലുങ്ങിത്തുടങ്ങും; ശ്വാസം കണ്ഠത്തിൽ എത്തുമ്പോൾ, ആ രൂപം ഭയാനകമാകും.

ഫേമുദ്ഗിരതേ സോഽഥ മുഖം ലാലാകുലം ഭവേത് । അങ്ഗുഷ്ഠമാത്രപുരുഷോ ഹാഹാ കുര്വംസ്തതസ്തനോഃ ॥ ൨,൨.

അപ്പോൾ അവൻ നാവിൽ കഫം തുപ്പും; വായിൽ ഉരുക്കളയും നിറയും. അങ്ങുശ്ഠം വലുപ്പമുള്ള ഒരു ജീവൻ 'ഹാഹാ' എന്നു കരയികൊണ്ട് ശരീരത്തിൽ നിന്ന് പുറത്ത് വരും.

തദൈവ നീയതേ ദ്വതൈര്യാമ്യൈര്വോക്ഷന്സ്വകം ഗൃഹമ് । ഭൂയ ഏവ ഹിതേ താത മൃത്യുകാലദശാമിമാമ് ॥ ൨,൨.

അത്തവണ തന്നെ, യമദൂതന്മാരിൽ രണ്ട് പേർ അവനെ അവന്റെ വീട്ടിനായി കരഞ്ഞുകൊണ്ട് കൊണ്ടുപോകും. പ്രിയനായവാ, മരണസമയത്തെ ഈ അവസ്ഥ ഞാൻ വീണ്ടും വിശദീകരിക്കാം.

അഷ്മാ പ്രകുപിതഃ കായേ തീവ്രവായുസമീരിതഃ । ഭിനത്തി മര്മസ്ഥാനാനി ദീപ്യമാനോ നിരിന്ധനഃ ॥ ൨,൨.

ശരീരത്തിൽ കഠിനമായ ഒരു വേദന, ശക്തമായ കാറ്റുപോലെ ഉണരുമ്പോൾ, അതു പ്രധാന മർമ്മങ്ങൾ തകർക്കും; ഇന്ധനം ഇല്ലാതെ കത്തുന്ന തീപോലെ അതു ജ്വലിക്കും.

ഉദാനോ നാമ പവനസ്തതശ്ചോര്ധ്വം പ്രവര്തതേ । ഭക്താനാമബുഭുക്ഷാണാമധോഗതിനിരോധകൃത് ॥ ൨,൨.

ഉദാന എന്ന വായു പിന്നെ മേലോട്ടു ചലിക്കുന്നു; വിശ്വാസമുള്ളവരും വിശപ്പുള്ളവരും താഴോട്ടുള്ള വഴിയെ തടയുന്നു.

യൈര്നാനൃതാനി ചോക്താനി പ്രീതിഭേദഃ കൃതോ ന ച । ആസ്തികഃ ശ്രദ്ദധാനശ്ച സ സുഖം മൃത്യുമൃച്ഛതി ॥ ൨,൨.

അവശ്യം കള്ളം പറയാത്തവരും, അന്യോന്യത്തിൽ ഭേദം വരുത്താത്തവരും, വിശ്വാസവും ഭക്തിയും ഉള്ളവരും, ശാന്തമായി മരണം നേരിടുന്നു.

യോ ന കാമാന്ന സംരംഭാന്ന ദ്വേഷാദ്ധര്മമുത്സൃജേത് । യഥോക്തകാരീ സൌമ്യശ്ച സ സുഖം മൃത്യുമൃച്ഛതി ॥ ൨,൨.

ആഗ്രഹം, കോപം, വൈരം എന്നിവ കൊണ്ട് ധർമ്മം ഉപേക്ഷിക്കാത്തവനും, പറഞ്ഞതുപോലെ ആചരിക്കുന്നവനും, സൌമ്യനും, സുഖത്തോടെ മരണം നേരിടുന്നു.

മോഹജ്ഞാനപ്രദാതാരഃ പ്രാപ്നുവന്തി മഹത്തമഃ । കൂടസാക്ഷീ മൃഷാവാദീ യേ ച വിശ്വാസഘാതകാഃ ॥ ൨,൨.

ഭ്രമം മൂലം തെറ്റായ അറിവ് നൽകുന്നവരും, കള്ളസാക്ഷ്യം പറയുന്നവരും, കള്ളം പറയുന്നവരും, വിശ്വാസം വഞ്ചിക്കുന്നവരും, അത്യന്തം ഇരുണ്ടതിൽ വീഴുന്നു.

തേ മോഹം മൃത്യുമൃച്ഛന്തി തഥാ യേ വേദനിന്ദകാഃ । വിഭീഷകാഃ പൂതിഗന്ധാ യഷ്ടിമുദ്ഗരപാണയഃ ॥ ൨,൨.

അവർ ഭ്രമത്തിൽ മരണം നേരിടുന്നു; അതുപോലെ വേദങ്ങളെ നിന്ദിക്കുന്നവരും, ഭയപ്പെടുത്തുന്നവരും, ദുർഗന്ധം പുറപ്പെടുവിക്കുന്നവരും, കയ്യിൽ ദണ്ഡം അല്ലെങ്കിൽ ഉരുകോൽ പിടിക്കുന്നവരും.

ആഗച്ഛന്തി ദുരാത്മാനോ യമസ്യ പുരുഷാസ്തദാ । പ്രാപ്തേ ത്വീദൃക്പഥേ ഘോരേ ജായതേ തസ്യ വേപഥുഃ ॥ ൨,൨.

അപ്പോൾ ദുഷ്ടാത്മാക്കൾ, യമന്റെ ദൂതന്മാർ, അവിടേക്ക് എത്തുന്നു; ഇങ്ങനെ ഭയങ്കരമായ വഴിയിൽ എത്തിയാൽ, അവനിൽ വിറയൽ ഉണരുന്നു.

ക്രന്ദത്യവിരതം സോഽപി പിതൃമാതൃസുതാനപി । സാസ്യ വാഗസ്ഫുടാ യത്നേനൈകവര്ണാ വിഭാസതേ ॥ ൨,൨.

അവൻ അച്ഛനെയും അമ്മയെയും മക്കളെയും വിളിച്ചു നിരന്തരമായി കരയുന്നു; അവന്റെ വാക്ക് വലിയ ശ്രമത്തോടെ ഒരു അക്ഷരമായി മാത്രം വ്യക്തമായി കേൾക്കാം.

ദൃഷ്ടിര്വൈ ഭ്രാമ്യതേ ത്രാസാച്ഛ്വാസാച്ഛുഷ്യതി ചാനനമ് । സ തതോ വേദനാവിഷ്ടസ്തച്ഛരീരം വിമുഞ്ചതി ॥ ൨,൨.

ഭയത്തിൽ അവന്റെ കാഴ്ച കറങ്ങുന്നു, ശ്വാസം മൂലം വായ് ഉണങ്ങുന്നു; പിന്നെ വേദനയിൽ മുഴുകി, ആ ശരീരം വിട്ട് പോവുന്നു.

അസ്പൃശ്യം കുത്സനീയം ച തത്ക്ഷണാദേവ ജായതേ । ഉക്തം മൃത്യോഃ സ്വരൂപം തു പ്രസങ്ഗാദന്യദപ്യഥ ॥ ൨,൨.

ആ ശരീരം ഉടനടി സ്പർശിക്കാൻ പറ്റാത്തതും വെറുപ്പുള്ളതുമായിത്തീരും; ഇങ്ങനെ മരണത്തിന്റെ സ്വഭാവം പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു, ഇനി മറ്റൊന്ന് വിശദീകരിക്കുന്നു.

വൈചിത്ര്യസ്യോത്തരം പ്രശ്രേ ദ്വിതീയസ്യ വദാമി തേ । കര്മണാം പ്രാക്തനാനാം തു തദസത്ത്വേനം ഭദേതഃ ॥ ൨,൨.

വൈവിധ്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള രണ്ടാമത്തെ ചോദ്യത്തിന് ഞാൻ ഉത്തരം പറയുന്നു; പണ്ടത്തെ കർമ്മങ്ങളുടെ ഉണ്ടാകലോ ഇല്ലായ്മയോ കാരണം, ഭാഗ്യവാനേ.

ഭവേദ്ഭോഗസ്യ വൈചിത്ര്യം ഭ്രാമ്യതാം പ്രാണിനാമിഹ । ദേവത്വമസുരത്വം ച യക്ഷത്വാദിസുഖപ്രദമ് ॥ ൨,൨.

ഇവിടെ ജീവികൾ ചുറ്റി സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ അനുഭവത്തിൽ വൈവിധ്യം ഉണ്ടാകുന്നു; ദേവത, അസുരൻ, യക്ഷൻ എന്നിവയാകുമ്പോൾ സുഖം ലഭിക്കുന്നു.

മാനുഷത്വം പശുത്വം ച പക്ഷിത്വാദ്യതിദുഃ ഖദമ് । കര്മണാം താരതമ്യേന ഭവതീഹ ഖഗേശ്വര ॥ ൨,൨.

മനുഷ്യൻ, മൃഗം, പക്ഷി എന്നിവയാകുമ്പോൾ വലിയ ദു:ഖം അനുഭവപ്പെടുന്നു; കർമ്മങ്ങളുടെ ക്രമം അനുസരിച്ച് ഇതാണ് സംഭവിക്കുന്നത്, പക്ഷിരാജാവേ.

അത്ര തേ കീര്തയിഷ്യാമി വിപാകം കര്മണാമഹമ് । വൈചിത്ര്യസ്യ സ്പുടത്വായയൈര്ജോവഃ സംസരത്യയമ് ॥ ൨,൨.

ഇവിടെ ഞാൻ കർമ്മഫലം പറയുന്നു, വൈവിധ്യം വ്യക്തമായിപ്പോകാൻ; ഇതുകൊണ്ടാണ് ഈ ജീവൻ സഞ്ചരിക്കുന്നത്.

മഹാപാതകജാന്ഘോരാന്നരകാന്പ്രാപ്യ ദാരുണാന് । കര്മക്ഷയാത്പ്രജായന്തേ മഹാപാതകിനഃ ക്ഷിതൌ ॥ ൨,൨.

വലിയ പാപങ്ങളിൽ നിന്നുണ്ടാകുന്ന ഭയങ്കരമായ നരകങ്ങളിൽ എത്തി, കർമ്മം തീർന്നാൽ, മഹാപാപികൾ ഭൂമിയിൽ ജനിക്കുന്നു.

ജായന്തേ ലക്ഷണൈര്യൈസ്തുതാനി മേ ശൃണു സത്തമ । മൃഗാശ്വസൂകരോഷ്ട്രാണാം ബ്രഹ്മഹാ യോനിമൃച്ഛതി ॥ ൨,൨.

അവർക്കുള്ള ലക്ഷണങ്ങൾ ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്, കേൾക്കൂ മഹാനേ; ബ്രാഹ്മണഹന്താവ് മാൻ, കുതിര, പന്നി, ഒട്ടകം എന്നിവയുടെ ഗർഭം പ്രാപിക്കുന്നു.

കൃമികീടപതങ്ഗത്വം സ്വര്ണഹാരീ സമാപ്നുയാത് । തൃണഗുല്മതാത്വം ച ക്രമശോ ഗുരുതല്പഗഃ ॥ ൨,൨.

പൊന്നു മോഷ്ടിക്കുന്നവൻ കീടം, പുഴു, പറക്കുന്ന ജീവി എന്നിവയാകുന്നു; ഗുരുവിന്റെ പാത്രം ലംഘിക്കുന്നവൻ ക്രമമായി പുല്ല് അല്ലെങ്കിൽ കുറ്റി ആകുന്നു.

ബ്രഹ്മഹാ ക്ഷയരോഗീ സ്യാത്സുരാപഃ ശ്യാവദന്തകഃ । ഹേമഹാരീ തു കുനഖീ ദുശ്ചര്മാ ഗുരുതല്പഗഃ ॥ ൨,൨.

ബ്രാഹ്മണഹന്താവ് ക്ഷയരോഗം ബാധിച്ചവനാകും; മദ്യം കുടിക്കുന്നവന് കറുത്ത പല്ല്; പൊൻ മോഷ്ടിക്കുന്നവന് മോശം നഖവും ചർമ്മവും; ഗുരുപത്നിയെ ലംഘിച്ചവനും അതുപോലെ.

യോ യേന സംവസത്യേഷാം സ തല്ലിങ്ഗോഽഭിജായതേ । സംവത്സരേണ പതതി പതിതേന സഹാചരന് ॥ ൨,൨.

ഇവരിൽ ആരോടൊപ്പം ജീവിക്കുമോ, അവന്റെ ലക്ഷണം അവനിലും ഉണ്ടാകും; ഒരു വർഷത്തിനകം, അവൻ അകൃത്യക്കാരനോടൊപ്പം വീഴുന്നു.

സംലാപസ്പര്ശനിഃ ശ്വാസസഹയാനാശനാസനാത് । യാജനാധ്യാപനാദ്യൌനാത്പാപം സംക്രമതേ നൃണാമ് ॥ ൨,൨.

സംഭാഷണം, സ്പർശം, ഒരുമിച്ച് ശ്വസിക്കുക, ഭക്ഷണവും പാനീയവും പങ്കിടുക, യാഗങ്ങൾ നടത്തുക, പഠിപ്പിക്കൽ, ലൈംഗിക ബന്ധം എന്നിവയിലൂടെ പാപം മനുഷ്യരിലേക്ക് പകരുന്നു.

ഗത്വാ ദാരാന്പരേഷാഞ്ച ബ്രഹ്മസ്വമപഹൃത്യ ച । അരണ്യേ നിര്ജനേ ദേശേ ജായതേ ബ്രഹ്മരാക്ഷസഃ ॥ ൨,൨.

മറ്റുള്ളവരുടെ ഭാര്യയോട് പോകുന്നവനും ബ്രാഹ്മണരുടെ സ്വത്ത് കവർന്നവനും മരുഭൂമിയിലോ അന്യസ്ഥലത്തോ ജനിച്ച് ബ്രഹ്മരാക്ഷസനാകും.