ഗരുഡപുരാണമ്

വിഷ്ണുലോകേ സ വൈ യാതി മന്ത്രഹീനോഽപി മാനവഃ । തൂലീം കൃത്വാ കൃതൌ പാദൌ സംസ്ഥിതൌ ക്ഷിതിപൃഷ്ഠതഃ ॥ ൨,൨.

മന്ത്രം ഇല്ലാതിരുന്നാലും ഇങ്ങനെ ചെയ്താൽ മനുഷ്യൻ വിഷ്ണുലോകത്ത് എത്തുന്നു; തലയണയുണ്ടാക്കി കാലുകൾ ഭൂമിയിൽ വയ്ക്കണം.

പ്രായാശ്ചിത്തം വിശുദ്ധാഗ്നൌ സംസാരേഽസാരസാഗരേ । ഗോമയേനോപലിമ്പേത്തു ദര്ഭാസ്തരണസംസ്ഥിതേ ॥ ൨,൨.

ഈ അനർഥമായ ലോകസമുദ്രത്തിൽ, ശുദ്ധമായ അഗ്നിയിൽ പ്രായശ്ചിത്തം ചെയ്യണം. പശുവിന്റെ ചാണകത്തോടെ നിലം പുരട്ടി, ദർഭ എന്ന പുല്ല് വിരിച്ച് ഇരിപ്പിടം ഒരുക്കണം.

യനേ ദത്തേന ദാനേന സര്വം പാപം വ്യപോഹതി । ലവണം തദ്രസം ദിവ്യം സര്വകാമപ്രദം നൃണാമ് ॥ ൨,൨.

ഇത് ദാനം ചെയ്താൽ എല്ലാ പാപങ്ങളും നീങ്ങും. അതിലെ രുചികരമായ ഉപ്പ് ദൈവികവും, മനുഷ്യർക്കു എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നല്കുന്നതുമാണ്.

യസ്മാദന്നരസാഃ സര്വേ നോത്കടാ ലവണം വിനാ । പിതൄണാം ച പ്രിയം ഭവ്യം തസ്മാത്സ്വര്ഗപ്രദം ഭവേത് ॥ ൨,൨.

ഉപ്പില്ലാതെ ഭക്ഷണത്തിന് രുചി ഇല്ല; അതുകൊണ്ടു തന്നെ ഉപ്പ് പിതൃദേവന്മാർക്ക് പ്രിയവും, ശുഭകരവും ആണ്. അതിനാൽ ഉപ്പ് സ്വർഗം നൽകുന്ന ഒന്നാണ്.

വിഷ്ണുദേഹസമുദ്ഭൂതോ യതോഽയം ലവണോ രസഃ । ഏതത്സലവണം ദാനം തേന ശംസന്തി യോഗിനഃ ॥ ൨,൨.

ഉപ്പിന്റെ ഈ രസം വിഷ്ണുവിന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്നാണ് ഉദ്ഭവിച്ചത്. അതുകൊണ്ട് ഉപ്പ് ദാനം ചെയ്യുന്നത് മഹാത്മാക്കൾ വലിയതായാണ് കണക്കാക്കുന്നത്.

ബ്രാഹ്മണക്ഷത്ത്രിയവിശാം സ്ത്രീണാം ശൂദ്രജനസ്യ ച । ആതുരസ്യ യദാ പ്രാണാ ന യാന്തി വസുധാതലേ ॥ ൨,൨.

ബ്രാഹ്മണൻ, ക്ഷത്രിയൻ, വൈശ്യൻ, സ്ത്രീകൾ, ശൂദ്രൻ, രോഗികൾ— ഇവരുടെ ജീവൻ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് പോകാതെ താമസിക്കുമ്പോൾ,

ലവണം തു തദാ ദേയം ദ്വാരസ്യോദ്വാടനം ദിവഃ । അന്യച്ച ശൃണു പക്ഷീന്ദ്ര മൃത്യോ രൂപം പ്രപഞ്ചതഃ ॥ ൨,൨.

അപ്പോൾ ഉപ്പ് ദാനം ചെയ്യണം; വീടിന്റെ വാതിൽക്കൽ ഉപ്പുകൊണ്ട് പുരട്ടണം. പക്ഷിരാജാവേ, ഇനി ഞാൻ മരണത്തിന്റെ രൂപം വിശദമായി പറയാം, ശ്രദ്ധിക്കൂ.

യസ്യ കാലേന നോ യായാദ്വിയോഗഃ പ്രാണദേഹയോഃ । പ്രാണിനശ്ച സ്വസമയേ മൃത്യുരത്യന്തവിസ്മൃതിഃ ॥ ൨,൨.

ആരാണ് വിധിക്കപ്പെട്ട സമയത്ത് ജീവൻ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് വേർപെടാത്തത്, അവർക്കു മരണത്തിന്റെ സമയത്ത് പൂർണ്ണമായ ഓർമ്മക്കുറവ് സംഭവിക്കും.

യഥാ വായുര്ജലധരാന്വികര്ഷതി യതസ്തതഃ । തദ്വജ്ജലദവത്താര്ക്ഷ്യ കാലസ്യൈവ വശാനുഗാഃ ॥ ൨,൨.

എങ്ങോട്ടും കാറ്റ് മേഘങ്ങളെ കൊണ്ടുപോകുന്നപോലെ, ടാർക്ഷ്യ, ജീവികൾ സമയത്തിന്റെ അധീനരായി, മേഘത്തിൽ കുടുങ്ങിയ വെള്ളംപോലെ ആകുന്നു.

സാത്ത്വികാ രാജസാശ്ചൈവ താമസാ യേ ച കേചന । ഭാവാഃ കാലാത്മകാഃ സര്വേ പ്രവര്തന്തേ ഹി ജന്തുഷു ॥ ൨,൨.

സാത്വികം, രാജസം, താമസം എന്നിങ്ങനെ എത്രയോ ഭാവങ്ങൾ—all ഇവ—all ജീവികളിലും സമയത്തിന്റെ സ്വഭാവത്തിൽ നിന്നാണ് ഉരുത്തിരിയുന്നത്.

ആദിത്യശ്ചന്ദ്രമാഃ ശമ്ഭുരാപോ വായുഃ ശതക്രതുഃ । അഗ്നിഃ ഖം പൃഥിവീ മിത്ര ഓഷധ്യോ വസവസ്തഥാ ॥ ൨,൨.

സൂര്യൻ, ചന്ദ്രൻ, ശംഭു, വെള്ളം, വായു, ഇന്ദ്രൻ, അഗ്നി, ആകാശം, ഭൂമി, മിത്രൻ, ഔഷധികൾ, വസുക്കൾ—

സരിതഃ സാഗരാശ്ചൈവ ഭാവാഭാവൌ ച സര്പഹന് । സര്വേ കാലേന സൃജ്യന്തേ സംക്ഷിപ്യന്തേ യഥാ പുനഃ ॥ ൨,൨.

നദികൾ, സമുദ്രങ്ങൾ, സത്തയും അസത്തും, സർപ്പരാജാവും— ഇവയെല്ലാം സമയത്തിന്റെ പ്രകാരം സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുകയും, വീണ്ടും അതിൽ ലയിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

കാലേന സംഹ്രിയന്തേ ച നൃനം മൃത്യാവുപസ്ഥിതേ । ദൈവയോഗാത്ത്ദാ വ്യാധിഃ കശ്ചിദുത്പദ്യതേ ഖഗ ॥ ൨,൨.

മരണസമയത്ത്, സമയത്തിന്റെ ശക്തിയിൽ എല്ലാം നശിക്കുന്നു; ദൈവത്തിന്റെ ഇച്ഛയാൽ, ഒരുവനിൽ രോഗം ഉദ്ഭവിക്കുന്നു, പക്ഷിരാജാവേ.

വൈകല്യമിന്ദ്രിയാണാം ച ബലൌ ജോരംഹസാം ഭവേത് । യുഗപദ്വശ്ചികകോടിശൂകദംശോ ഭവേദ്യദി ॥ ൨,൨.

ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്ക് ദൗർബല്യവും, ശക്തി നഷ്ടപ്പെടലും, കഠിനമായ ജ്വരത്തിന്റെ പ്രഭാവത്തിൽ സംഭവിക്കും. ഒരുമിച്ച് അനേകം ചുണ്ടുപാമ്പുകളും സൂചികളും കുത്തിയാൽ ഉണ്ടാകുന്ന വേദന പോലെ,

തദാനുമീയതേ തേന പീഡാ മൃത്യുഭവാ ഖഗ । തതഃ ക്ഷണേന ചൈതന്യേ വികലേ ജഡതാം ഗതേ ॥ ൨,൨.

അങ്ങനെയുള്ള വേദനയിൽ നിന്ന് മരണസമീപം എന്ന് മനസ്സിലാക്കാം, പക്ഷീ. അതിനുശേഷം, ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് ബോധം നഷ്ടപ്പെടുകയും, മനസ്സ് മന്ദമാവുകയും ചെയ്യും.

പ്രിചാല്യന്തേ തതഃ പ്രാണാ യാമ്യൈര്നികടവര്തിഭിഃ । ബീഭത്സം തു തദാ രൂപം പ്രാണൈഃ കണ്ഠഗതൈര്ഭവേത് ॥ ൨,൨.

അപ്പോൾ, യമദൂതന്മാർ അടുത്ത് നിൽക്കുമ്പോൾ, ജീവൻ കുലുങ്ങിത്തുടങ്ങും; ശ്വാസം കണ്ഠത്തിൽ എത്തുമ്പോൾ, ആ രൂപം ഭയാനകമാകും.

ഫേമുദ്ഗിരതേ സോഽഥ മുഖം ലാലാകുലം ഭവേത് । അങ്ഗുഷ്ഠമാത്രപുരുഷോ ഹാഹാ കുര്വംസ്തതസ്തനോഃ ॥ ൨,൨.

അപ്പോൾ അവൻ നാവിൽ കഫം തുപ്പും; വായിൽ ഉരുക്കളയും നിറയും. അങ്ങുശ്ഠം വലുപ്പമുള്ള ഒരു ജീവൻ 'ഹാഹാ' എന്നു കരയികൊണ്ട് ശരീരത്തിൽ നിന്ന് പുറത്ത് വരും.

തദൈവ നീയതേ ദ്വതൈര്യാമ്യൈര്വോക്ഷന്സ്വകം ഗൃഹമ് । ഭൂയ ഏവ ഹിതേ താത മൃത്യുകാലദശാമിമാമ് ॥ ൨,൨.

അത്തവണ തന്നെ, യമദൂതന്മാരിൽ രണ്ട് പേർ അവനെ അവന്റെ വീട്ടിനായി കരഞ്ഞുകൊണ്ട് കൊണ്ടുപോകും. പ്രിയനായവാ, മരണസമയത്തെ ഈ അവസ്ഥ ഞാൻ വീണ്ടും വിശദീകരിക്കാം.

അഷ്മാ പ്രകുപിതഃ കായേ തീവ്രവായുസമീരിതഃ । ഭിനത്തി മര്മസ്ഥാനാനി ദീപ്യമാനോ നിരിന്ധനഃ ॥ ൨,൨.

ശരീരത്തിൽ കഠിനമായ ഒരു വേദന, ശക്തമായ കാറ്റുപോലെ ഉണരുമ്പോൾ, അതു പ്രധാന മർമ്മങ്ങൾ തകർക്കും; ഇന്ധനം ഇല്ലാതെ കത്തുന്ന തീപോലെ അതു ജ്വലിക്കും.

ഉദാനോ നാമ പവനസ്തതശ്ചോര്ധ്വം പ്രവര്തതേ । ഭക്താനാമബുഭുക്ഷാണാമധോഗതിനിരോധകൃത് ॥ ൨,൨.

ഉദാന എന്ന വായു പിന്നെ മേലോട്ടു ചലിക്കുന്നു; വിശ്വാസമുള്ളവരും വിശപ്പുള്ളവരും താഴോട്ടുള്ള വഴിയെ തടയുന്നു.

യൈര്നാനൃതാനി ചോക്താനി പ്രീതിഭേദഃ കൃതോ ന ച । ആസ്തികഃ ശ്രദ്ദധാനശ്ച സ സുഖം മൃത്യുമൃച്ഛതി ॥ ൨,൨.

അവശ്യം കള്ളം പറയാത്തവരും, അന്യോന്യത്തിൽ ഭേദം വരുത്താത്തവരും, വിശ്വാസവും ഭക്തിയും ഉള്ളവരും, ശാന്തമായി മരണം നേരിടുന്നു.

യോ ന കാമാന്ന സംരംഭാന്ന ദ്വേഷാദ്ധര്മമുത്സൃജേത് । യഥോക്തകാരീ സൌമ്യശ്ച സ സുഖം മൃത്യുമൃച്ഛതി ॥ ൨,൨.

ആഗ്രഹം, കോപം, വൈരം എന്നിവ കൊണ്ട് ധർമ്മം ഉപേക്ഷിക്കാത്തവനും, പറഞ്ഞതുപോലെ ആചരിക്കുന്നവനും, സൌമ്യനും, സുഖത്തോടെ മരണം നേരിടുന്നു.

മോഹജ്ഞാനപ്രദാതാരഃ പ്രാപ്നുവന്തി മഹത്തമഃ । കൂടസാക്ഷീ മൃഷാവാദീ യേ ച വിശ്വാസഘാതകാഃ ॥ ൨,൨.

ഭ്രമം മൂലം തെറ്റായ അറിവ് നൽകുന്നവരും, കള്ളസാക്ഷ്യം പറയുന്നവരും, കള്ളം പറയുന്നവരും, വിശ്വാസം വഞ്ചിക്കുന്നവരും, അത്യന്തം ഇരുണ്ടതിൽ വീഴുന്നു.

തേ മോഹം മൃത്യുമൃച്ഛന്തി തഥാ യേ വേദനിന്ദകാഃ । വിഭീഷകാഃ പൂതിഗന്ധാ യഷ്ടിമുദ്ഗരപാണയഃ ॥ ൨,൨.

അവർ ഭ്രമത്തിൽ മരണം നേരിടുന്നു; അതുപോലെ വേദങ്ങളെ നിന്ദിക്കുന്നവരും, ഭയപ്പെടുത്തുന്നവരും, ദുർഗന്ധം പുറപ്പെടുവിക്കുന്നവരും, കയ്യിൽ ദണ്ഡം അല്ലെങ്കിൽ ഉരുകോൽ പിടിക്കുന്നവരും.

ആഗച്ഛന്തി ദുരാത്മാനോ യമസ്യ പുരുഷാസ്തദാ । പ്രാപ്തേ ത്വീദൃക്പഥേ ഘോരേ ജായതേ തസ്യ വേപഥുഃ ॥ ൨,൨.

അപ്പോൾ ദുഷ്ടാത്മാക്കൾ, യമന്റെ ദൂതന്മാർ, അവിടേക്ക് എത്തുന്നു; ഇങ്ങനെ ഭയങ്കരമായ വഴിയിൽ എത്തിയാൽ, അവനിൽ വിറയൽ ഉണരുന്നു.

ക്രന്ദത്യവിരതം സോഽപി പിതൃമാതൃസുതാനപി । സാസ്യ വാഗസ്ഫുടാ യത്നേനൈകവര്ണാ വിഭാസതേ ॥ ൨,൨.

അവൻ അച്ഛനെയും അമ്മയെയും മക്കളെയും വിളിച്ചു നിരന്തരമായി കരയുന്നു; അവന്റെ വാക്ക് വലിയ ശ്രമത്തോടെ ഒരു അക്ഷരമായി മാത്രം വ്യക്തമായി കേൾക്കാം.

ദൃഷ്ടിര്വൈ ഭ്രാമ്യതേ ത്രാസാച്ഛ്വാസാച്ഛുഷ്യതി ചാനനമ് । സ തതോ വേദനാവിഷ്ടസ്തച്ഛരീരം വിമുഞ്ചതി ॥ ൨,൨.

ഭയത്തിൽ അവന്റെ കാഴ്ച കറങ്ങുന്നു, ശ്വാസം മൂലം വായ് ഉണങ്ങുന്നു; പിന്നെ വേദനയിൽ മുഴുകി, ആ ശരീരം വിട്ട് പോവുന്നു.

അസ്പൃശ്യം കുത്സനീയം ച തത്ക്ഷണാദേവ ജായതേ । ഉക്തം മൃത്യോഃ സ്വരൂപം തു പ്രസങ്ഗാദന്യദപ്യഥ ॥ ൨,൨.

ആ ശരീരം ഉടനടി സ്പർശിക്കാൻ പറ്റാത്തതും വെറുപ്പുള്ളതുമായിത്തീരും; ഇങ്ങനെ മരണത്തിന്റെ സ്വഭാവം പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു, ഇനി മറ്റൊന്ന് വിശദീകരിക്കുന്നു.

വൈചിത്ര്യസ്യോത്തരം പ്രശ്രേ ദ്വിതീയസ്യ വദാമി തേ । കര്മണാം പ്രാക്തനാനാം തു തദസത്ത്വേനം ഭദേതഃ ॥ ൨,൨.

വൈവിധ്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള രണ്ടാമത്തെ ചോദ്യത്തിന് ഞാൻ ഉത്തരം പറയുന്നു; പണ്ടത്തെ കർമ്മങ്ങളുടെ ഉണ്ടാകലോ ഇല്ലായ്മയോ കാരണം, ഭാഗ്യവാനേ.