ഗരുഡപുരാണമ്

ഏക ഏവ തിലോ ദത്തോ ഹേമദ്രോണതിലൈഃ സമഃ । തര്പണേ ദാനഹോമേഷു ദത്തോ ഭവതി ചാക്ഷയഃ ॥ ൨,൨.

ഒരു എള്ള് പോലും ദാനം ചെയ്താൽ അതിന് സ്വർണ്ണംകൊണ്ടുള്ള എള്ള് അളവിനൊപ്പമുള്ള ഫലം ലഭിക്കും; തർപ്പണത്തിലും ഹോമത്തിലും ദാനം ചെയ്താൽ അതിന് ക്ഷയം വരില്ല.

ദര്ഭാ രോമസമുദ്ഭൂതാസ്തിലാഃ സ്വേദേഷു നാന്യഥാ । ദേവതാ ദാനവാസ്തൃപ്താഃ ശ്രാദ്ധേന പിതരസ്തഥാ ॥ ൨,൨.

ദർഭാ പുല്ല് രോമത്തിൽ നിന്നാണ്, എള്ള് ചൊരിയലിൽ നിന്നാണ് ഉണ്ടാകുന്നത്; ദേവന്മാർക്കും ദാനവന്മാർക്കും പിതാക്കന്മാർക്കും പിതൃകർമ്മം ചെയ്താൽ തൃപ്തി ലഭിക്കും.

പ്രയോഗവിധിനാ ബ്രഹ്മാ വിശ്വം ചാപ്യുപജീവനാമ് । അപസവ്യാദിതോ ബ്രഹ്മാ പിതരോ ദേവദേവതാഃ ॥ ൨,൨.

ശാസ്ത്രവിധിപ്രകാരം ബ്രഹ്മാവിനും ഈ ലോകത്തിനും പോഷണം ലഭിക്കുന്നു; ഇടതുവശം വഴി ബ്രഹ്മാവിനും പിതാക്കന്മാർക്കും ദേവന്മാർക്കും ആദരവ് കാണിക്കുന്നു.

തേന തേ പിതരസ്തൃപ്താ അപസവ്യേ കൃതേ സതി । ദര്ഭമൂലേ സ്ഥിതോ ബ്രഹ്മാ മധ്യേ ദേവോ ജനാര്ദനഃ ॥ ൨,൨.

ഇടതുവശം വഴി കർമ്മം ചെയ്താൽ പിതാക്കന്മാർ തൃപ്തരാവുന്നു; ദർഭയുടെ അടിയിൽ ബ്രഹ്മാവും നടുവിൽ ജനാർദ്ദനൻ ദേവനായി നിലകൊള്ളുന്നു.

ദര്ഭാഗ്രേ ശങ്കരം വിദ്യാത്ത്രയോ ദേവാഃ കുശേ സ്മൃതാഃ । വിപ്രാ മന്ത്രാഃ കുശാ വഹ്നിസ്തുലസീ ച ഖഗേശ്വര ॥ ൨,൨.

ദർഭയുടെ അറ്റത്ത് ശങ്കരനെ അറിയണം; മൂന്ന് ദേവന്മാർ കുശപുല്ലിൽ ഓർക്കപ്പെടുന്നു; പക്ഷിരാജാവേ, ബ്രാഹ്മണന്മാർ, മന്ത്രങ്ങൾ, കുശപുല്ല്, അഗ്നി, തുളസി ഇവിടെയുണ്ട്.

നൈതേ നിര്മാല്യതാം യാന്തി ക്രിയമാണാഃ പുനഃ പുനഃ । തുലസീ ബ്രാഹ്മണാ ഗാവോ വിഷ്ണുരേകാദശീ ഖഗ ॥ ൨,൨.

തുളസി, ബ്രാഹ്മണർ, പശുക്കൾ, വിഷ്ണു, ഏകാദശി — പക്ഷിരാജാവേ, ഇവയെ എത്ര പ്രാവശ്യം ഉപയോഗിച്ചാലും അശുദ്ധിയാകുന്നില്ല.

പഞ്ച പ്രവഹണാന്യേ ഭവാബ്ധൌ മജ്ജതാം നൃണാമ് । വിഷ്ണുരേകാദശീ ഗീതാ തുലസീ വിപ്രധേനവഃ ॥ ൨,൨.

ഭവസമുദ്രത്തിൽ മുങ്ങുന്ന മനുഷ്യരെ കരയിലേക്ക് എത്തിക്കുന്ന അഞ്ച് വണ്ടികൾ: വിഷ്ണു, ഏകാദശി, ഗീത, തുളസി, ബ്രാഹ്മണർ, പശുക്കൾ.

അസാരേ ദുര്ഗസംസാരേ ഷട്പദീ മുക്തിദായിനീ । തിലാഃ പവിത്രമതുലം ദര്ഭാശ്ചാപി തുലസ്യഥ ॥ ൨,൨.

നിലവാരമില്ലാത്ത ഈ കഠിനമായ ലോകത്തിൽ, ആറു മാർഗ്ഗം മോക്ഷം നൽകുന്നു; എള്ള്, ദർഭ, തുളസി ഇവ അതുല്യമായ ശുദ്ധീകരണമാണ്.

$ നിവാരയന്തി ചൈതാനി ദുര്ഗതിം യാന്തമാതുരമ് । ഹസ്താഭ്യാമുദ്ധരേദ്ദര്ഭാംസ്തോയേന പ്രോക്ഷയേദ്ഭുവി ॥ ൨,൨.

ഇവ മരിക്കാനിരിക്കുന്നവരുടെ ദുർഗതിയെ തടയുന്നു; കൈകൊണ്ട് ദർഭ എടുത്ത് വെള്ളം തളിച്ച് ഭൂമിയിൽ ഇടണം.

മൃത്യുകാലേ ക്ഷിപേദ്ദര്ഭാന്കരയോരാതുരസ്യ ച । ദര്ഭൈസ്തു ക്ഷിപ്യതേ യോഽസൌ ദര്ഭൈസ്തു പരിവേഷ്ടിതഃ ॥ ൨,൨.

മരണസമയത്ത് രോഗിയുടെ കൈകളിൽ ദർഭ വയ്ക്കണം; ദർഭയിൽ കിടക്കുന്നവനും ദർഭകൊണ്ട് ചുറ്റപ്പെട്ടവനും അതിന്റെ സഹായത്തോടെ യാത്രയാകുന്നു.

വിഷ്ണുലോകേ സ വൈ യാതി മന്ത്രഹീനോഽപി മാനവഃ । തൂലീം കൃത്വാ കൃതൌ പാദൌ സംസ്ഥിതൌ ക്ഷിതിപൃഷ്ഠതഃ ॥ ൨,൨.

മന്ത്രം ഇല്ലാതിരുന്നാലും ഇങ്ങനെ ചെയ്താൽ മനുഷ്യൻ വിഷ്ണുലോകത്ത് എത്തുന്നു; തലയണയുണ്ടാക്കി കാലുകൾ ഭൂമിയിൽ വയ്ക്കണം.

പ്രായാശ്ചിത്തം വിശുദ്ധാഗ്നൌ സംസാരേഽസാരസാഗരേ । ഗോമയേനോപലിമ്പേത്തു ദര്ഭാസ്തരണസംസ്ഥിതേ ॥ ൨,൨.

ഈ അനർഥമായ ലോകസമുദ്രത്തിൽ, ശുദ്ധമായ അഗ്നിയിൽ പ്രായശ്ചിത്തം ചെയ്യണം. പശുവിന്റെ ചാണകത്തോടെ നിലം പുരട്ടി, ദർഭ എന്ന പുല്ല് വിരിച്ച് ഇരിപ്പിടം ഒരുക്കണം.

യനേ ദത്തേന ദാനേന സര്വം പാപം വ്യപോഹതി । ലവണം തദ്രസം ദിവ്യം സര്വകാമപ്രദം നൃണാമ് ॥ ൨,൨.

ഇത് ദാനം ചെയ്താൽ എല്ലാ പാപങ്ങളും നീങ്ങും. അതിലെ രുചികരമായ ഉപ്പ് ദൈവികവും, മനുഷ്യർക്കു എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നല്കുന്നതുമാണ്.

യസ്മാദന്നരസാഃ സര്വേ നോത്കടാ ലവണം വിനാ । പിതൄണാം ച പ്രിയം ഭവ്യം തസ്മാത്സ്വര്ഗപ്രദം ഭവേത് ॥ ൨,൨.

ഉപ്പില്ലാതെ ഭക്ഷണത്തിന് രുചി ഇല്ല; അതുകൊണ്ടു തന്നെ ഉപ്പ് പിതൃദേവന്മാർക്ക് പ്രിയവും, ശുഭകരവും ആണ്. അതിനാൽ ഉപ്പ് സ്വർഗം നൽകുന്ന ഒന്നാണ്.

വിഷ്ണുദേഹസമുദ്ഭൂതോ യതോഽയം ലവണോ രസഃ । ഏതത്സലവണം ദാനം തേന ശംസന്തി യോഗിനഃ ॥ ൨,൨.

ഉപ്പിന്റെ ഈ രസം വിഷ്ണുവിന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്നാണ് ഉദ്ഭവിച്ചത്. അതുകൊണ്ട് ഉപ്പ് ദാനം ചെയ്യുന്നത് മഹാത്മാക്കൾ വലിയതായാണ് കണക്കാക്കുന്നത്.

ബ്രാഹ്മണക്ഷത്ത്രിയവിശാം സ്ത്രീണാം ശൂദ്രജനസ്യ ച । ആതുരസ്യ യദാ പ്രാണാ ന യാന്തി വസുധാതലേ ॥ ൨,൨.

ബ്രാഹ്മണൻ, ക്ഷത്രിയൻ, വൈശ്യൻ, സ്ത്രീകൾ, ശൂദ്രൻ, രോഗികൾ— ഇവരുടെ ജീവൻ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് പോകാതെ താമസിക്കുമ്പോൾ,

ലവണം തു തദാ ദേയം ദ്വാരസ്യോദ്വാടനം ദിവഃ । അന്യച്ച ശൃണു പക്ഷീന്ദ്ര മൃത്യോ രൂപം പ്രപഞ്ചതഃ ॥ ൨,൨.

അപ്പോൾ ഉപ്പ് ദാനം ചെയ്യണം; വീടിന്റെ വാതിൽക്കൽ ഉപ്പുകൊണ്ട് പുരട്ടണം. പക്ഷിരാജാവേ, ഇനി ഞാൻ മരണത്തിന്റെ രൂപം വിശദമായി പറയാം, ശ്രദ്ധിക്കൂ.

യസ്യ കാലേന നോ യായാദ്വിയോഗഃ പ്രാണദേഹയോഃ । പ്രാണിനശ്ച സ്വസമയേ മൃത്യുരത്യന്തവിസ്മൃതിഃ ॥ ൨,൨.

ആരാണ് വിധിക്കപ്പെട്ട സമയത്ത് ജീവൻ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് വേർപെടാത്തത്, അവർക്കു മരണത്തിന്റെ സമയത്ത് പൂർണ്ണമായ ഓർമ്മക്കുറവ് സംഭവിക്കും.

യഥാ വായുര്ജലധരാന്വികര്ഷതി യതസ്തതഃ । തദ്വജ്ജലദവത്താര്ക്ഷ്യ കാലസ്യൈവ വശാനുഗാഃ ॥ ൨,൨.

എങ്ങോട്ടും കാറ്റ് മേഘങ്ങളെ കൊണ്ടുപോകുന്നപോലെ, ടാർക്ഷ്യ, ജീവികൾ സമയത്തിന്റെ അധീനരായി, മേഘത്തിൽ കുടുങ്ങിയ വെള്ളംപോലെ ആകുന്നു.

സാത്ത്വികാ രാജസാശ്ചൈവ താമസാ യേ ച കേചന । ഭാവാഃ കാലാത്മകാഃ സര്വേ പ്രവര്തന്തേ ഹി ജന്തുഷു ॥ ൨,൨.

സാത്വികം, രാജസം, താമസം എന്നിങ്ങനെ എത്രയോ ഭാവങ്ങൾ—all ഇവ—all ജീവികളിലും സമയത്തിന്റെ സ്വഭാവത്തിൽ നിന്നാണ് ഉരുത്തിരിയുന്നത്.

ആദിത്യശ്ചന്ദ്രമാഃ ശമ്ഭുരാപോ വായുഃ ശതക്രതുഃ । അഗ്നിഃ ഖം പൃഥിവീ മിത്ര ഓഷധ്യോ വസവസ്തഥാ ॥ ൨,൨.

സൂര്യൻ, ചന്ദ്രൻ, ശംഭു, വെള്ളം, വായു, ഇന്ദ്രൻ, അഗ്നി, ആകാശം, ഭൂമി, മിത്രൻ, ഔഷധികൾ, വസുക്കൾ—

സരിതഃ സാഗരാശ്ചൈവ ഭാവാഭാവൌ ച സര്പഹന് । സര്വേ കാലേന സൃജ്യന്തേ സംക്ഷിപ്യന്തേ യഥാ പുനഃ ॥ ൨,൨.

നദികൾ, സമുദ്രങ്ങൾ, സത്തയും അസത്തും, സർപ്പരാജാവും— ഇവയെല്ലാം സമയത്തിന്റെ പ്രകാരം സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുകയും, വീണ്ടും അതിൽ ലയിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

കാലേന സംഹ്രിയന്തേ ച നൃനം മൃത്യാവുപസ്ഥിതേ । ദൈവയോഗാത്ത്ദാ വ്യാധിഃ കശ്ചിദുത്പദ്യതേ ഖഗ ॥ ൨,൨.

മരണസമയത്ത്, സമയത്തിന്റെ ശക്തിയിൽ എല്ലാം നശിക്കുന്നു; ദൈവത്തിന്റെ ഇച്ഛയാൽ, ഒരുവനിൽ രോഗം ഉദ്ഭവിക്കുന്നു, പക്ഷിരാജാവേ.

വൈകല്യമിന്ദ്രിയാണാം ച ബലൌ ജോരംഹസാം ഭവേത് । യുഗപദ്വശ്ചികകോടിശൂകദംശോ ഭവേദ്യദി ॥ ൨,൨.

ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്ക് ദൗർബല്യവും, ശക്തി നഷ്ടപ്പെടലും, കഠിനമായ ജ്വരത്തിന്റെ പ്രഭാവത്തിൽ സംഭവിക്കും. ഒരുമിച്ച് അനേകം ചുണ്ടുപാമ്പുകളും സൂചികളും കുത്തിയാൽ ഉണ്ടാകുന്ന വേദന പോലെ,

തദാനുമീയതേ തേന പീഡാ മൃത്യുഭവാ ഖഗ । തതഃ ക്ഷണേന ചൈതന്യേ വികലേ ജഡതാം ഗതേ ॥ ൨,൨.

അങ്ങനെയുള്ള വേദനയിൽ നിന്ന് മരണസമീപം എന്ന് മനസ്സിലാക്കാം, പക്ഷീ. അതിനുശേഷം, ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് ബോധം നഷ്ടപ്പെടുകയും, മനസ്സ് മന്ദമാവുകയും ചെയ്യും.

പ്രിചാല്യന്തേ തതഃ പ്രാണാ യാമ്യൈര്നികടവര്തിഭിഃ । ബീഭത്സം തു തദാ രൂപം പ്രാണൈഃ കണ്ഠഗതൈര്ഭവേത് ॥ ൨,൨.

അപ്പോൾ, യമദൂതന്മാർ അടുത്ത് നിൽക്കുമ്പോൾ, ജീവൻ കുലുങ്ങിത്തുടങ്ങും; ശ്വാസം കണ്ഠത്തിൽ എത്തുമ്പോൾ, ആ രൂപം ഭയാനകമാകും.

ഫേമുദ്ഗിരതേ സോഽഥ മുഖം ലാലാകുലം ഭവേത് । അങ്ഗുഷ്ഠമാത്രപുരുഷോ ഹാഹാ കുര്വംസ്തതസ്തനോഃ ॥ ൨,൨.

അപ്പോൾ അവൻ നാവിൽ കഫം തുപ്പും; വായിൽ ഉരുക്കളയും നിറയും. അങ്ങുശ്ഠം വലുപ്പമുള്ള ഒരു ജീവൻ 'ഹാഹാ' എന്നു കരയികൊണ്ട് ശരീരത്തിൽ നിന്ന് പുറത്ത് വരും.

തദൈവ നീയതേ ദ്വതൈര്യാമ്യൈര്വോക്ഷന്സ്വകം ഗൃഹമ് । ഭൂയ ഏവ ഹിതേ താത മൃത്യുകാലദശാമിമാമ് ॥ ൨,൨.

അത്തവണ തന്നെ, യമദൂതന്മാരിൽ രണ്ട് പേർ അവനെ അവന്റെ വീട്ടിനായി കരഞ്ഞുകൊണ്ട് കൊണ്ടുപോകും. പ്രിയനായവാ, മരണസമയത്തെ ഈ അവസ്ഥ ഞാൻ വീണ്ടും വിശദീകരിക്കാം.

അഷ്മാ പ്രകുപിതഃ കായേ തീവ്രവായുസമീരിതഃ । ഭിനത്തി മര്മസ്ഥാനാനി ദീപ്യമാനോ നിരിന്ധനഃ ॥ ൨,൨.

ശരീരത്തിൽ കഠിനമായ ഒരു വേദന, ശക്തമായ കാറ്റുപോലെ ഉണരുമ്പോൾ, അതു പ്രധാന മർമ്മങ്ങൾ തകർക്കും; ഇന്ധനം ഇല്ലാതെ കത്തുന്ന തീപോലെ അതു ജ്വലിക്കും.