ഗരുഡപുരാണമ്

ജ്ഞാനാര്ഥോ ലഭതേ ജ്ഞാനം സര്വസംസാരമര്ദനമ് । ഇദം സ്വസ്ത്യയനം ധന്യം ഗാരുഡം ഗരുഡേരിതമ് ॥ ൧,൨൪൦.

ജ്ഞാനം ആഗ്രഹിക്കുന്നവന് ലോകബന്ധനങ്ങൾ നശിപ്പിക്കുന്ന ജ്ഞാനവും ലഭിക്കും; ഗാരുഡൻ പറഞ്ഞ ഈ ഗാരുഡ പുരാണം ഭാഗ്യവും മംഗളകരവുമാണ്.

നാകാലേ മരണം തസ്യ ശ്ലോകമേകം തു യഃ പഠേത് । ശ്ലോകാര്ധപഠനാദസ്യ ദുഷ്ടശത്രുക്ഷയോ ധ്രുവമ് ॥ ൧,൨൪൦.

ഒരു ശ്ലോകം പോലും വായിക്കുന്നവന് അകാലമരണം ഉണ്ടാകില്ല; പകുതി ശ്ലോകം പോലും വായിച്ചാൽ ദുഷ്ടശത്രുക്കൾ നിശ്ചയമായും നശിക്കും.

സൂതാച്ഛ്രുത്വാ ശൌനകസ്തുനൌമിഷേ മുനിഭിഃ ക്രതൌ । അഹം ബ്രഹേതി സംധ്യായന്മുക്തോഭൂദ്ഗരുഡധ്വജാത് ॥ ൧,൨൪൦.

സൂതനിൽ നിന്ന് കേട്ടശേഷം, ശൗനകനും മറ്റു മുനികളും യാഗത്തിൽ അവനെ സ്തുതിച്ചു; 'ഞാൻ ബ്രഹ്മം' എന്നു പറഞ്ഞ സന്ധ്യായനൻ ഗാരുഡധ്വജന്റെ അനുഗ്രഹത്തിൽ മോചിതനായി.

നൈമിഷേഽനിമിഷക്ഷേത്രേ ശൌനകാദ്യാ മുനീശ്വരാഃ । കര്മണാമന്തരേ സൂതം സ്വാസീനമിദമബ്രുവന് ॥ ൨,൧.

നൈമിഷക്ഷേത്രത്തിൽ, ശൗനകനെയും മറ്റു മഹർഷിമാരെയും നയിച്ച്, യാഗത്തിനിടയിൽ, സീതനായ സൂതനോട് അവർ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.

സൂത ജാനാസി സകലം വസ്തു വ്യാസപ്രസാദതഃ । തേന നഃ സന്ദിഹാനാനാം സന്ദേഹം ഛേത്തുമര്ഹസി ॥ ൨,൧.

സൂതാ, വ്യാസന്റെ കൃപയാൽ നീ എല്ലാം അറിയുന്നവനാണ്; അതുകൊണ്ട് ഞങ്ങൾക്കുള്ള സംശയങ്ങൾ നീ തീർക്കണം.

യഥാ തൃണജലൌകേതി ന്യായമാ ശ്രിത്യ കഞ്ചന । ദേഹിനോഽന്യതനുപ്രാപ്തിം കേചിത്ത്വേവം വദന്തി ഹി ॥ ൨,൧.

തൃണവും വെള്ളവും തോണിയും ഉദാഹരിച്ച്, ചിലർ പറയുന്നു — ശരീരധാരി മറ്റൊരു ശരീരത്തിൽ ജനിക്കുന്നു എന്ന്.

കേചിത്പുനര്യാതനാനാം യാമീനാമുപഭോഗതഃ । പശ്ചാദ്ദേഹാന്തരപ്രാപ്തിം വദന്തി കിമു തത്രസത് ॥ ൨,൧.

മറ്റുചിലർ പറയുന്നു — യമലോകത്തിലെ ശിക്ഷകൾ അനുഭവിച്ചശേഷം, പിന്നെ മറ്റൊരു ശരീരം ലഭിക്കുന്നു എന്ന്. ഇതിൽ യഥാർത്ഥം എന്താണ്?

സൂത ഉവാച । സാധു പൃഷ്ടം മഹാഭാഗാഃ ശൃണുധ്വം ഭവതാം പുനഃ । സന്ദേഹോ നോപപദ്യേത ലോകാര്ഥം കില പൃച്ഛതാമ് ॥ ൨,൧.

സൂതൻ പറഞ്ഞു: മഹാഭാഗ്യശാലികളേ, നിങ്ങൾ നല്ലതായാണ് ചോദിച്ചത്; വീണ്ടും ശ്രദ്ധിക്കൂ. ലോകത്തിനായി ചോദിക്കുന്നവർക്കു സംശയം ഉണ്ടാകേണ്ടതില്ല.

തദഹം കൃഷ്ണഗരുഡസംവാദദ്വാരകം ദ്വിജാഃ । അപാകരിഷ്യേ സന്ദേഹം ഭവതാം ഭാവിതാത്മനാമ് ॥ ൨,൧.

അതുകൊണ്ട്, ദ്വിജന്മാരേ, കൃഷ്ണനും ഗാരുഡനും തമ്മിലുള്ള സംഭാഷണത്തിലൂടെ, മനസ്സിൽ ഭക്തിയുള്ള നിങ്ങളുടെ സംശയങ്ങൾ ഞാൻ നീക്കാം.

നമഃ കൃഷ്ണായ മുനയേ യ ഏനം സമുപാശ്രിതാഃ । അഞ്ജസ്തരന്തി സംസാരസാഗരം കുനദീമിവ ॥ ൨,൧.

കൃഷ്ണമുനിയെ നമസ്കരിക്കുന്നു; അവനെ ആശ്രയിക്കുന്നവർക്ക്, ഈ സാംസാരികസമുദ്രം ഒരു ചെറുനദിപോലും എളുപ്പത്തിൽ കടക്കാം.

ഏകദാ വൈനതേയസ്യ ലോകാനാം ലോകനസ്പൃഹാ । ബഭൂവ സോഽഥ ബഭ്രാമ തേഷു നാമ ഹരേര്ഗൃണന് ॥ ൨,൧.

ഒരു ദിവസം, എല്ലാ ലോകങ്ങളും കാണാനുള്ള ആഗ്രഹത്തോടെ, വിനതയുടെ മകനായ ഗരുഡൻ ഹരിയുടെ നാമം ജപിച്ചുകൊണ്ട് ആ ലോകങ്ങളിൽ സഞ്ചരിച്ചു.

സ പാതാലം ഭുവം സ്വര്ഗം ഭ്രാന്ത്വാലബ്ധശമാശയഃ । ലോകദുഃ ഖേനാതിദുഃ ഖീ പുനര്വൈകുണ്ഠമാഗമത് ॥ ൨,൧.

അവൻ പാതാളം, ഭൂമി, സ്വർഗം എന്നിവയിൽ സഞ്ചരിച്ചു; എങ്കിലും മനസ്സിന് സമാധാനം ലഭിച്ചില്ല. ലോകങ്ങളുടെ ദു:ഖം കാണുമ്പോൾ ക്ഷീണിച്ച്, വീണ്ടും വൈകുണ്ഠത്തിലേക്ക് മടങ്ങി.

ന രജോ ന തമശ്ചൈവ സത്ത്വം താഭ്യാം ച മിശ്രിതമ് । യത്ര പ്രവര്തതേ നൈവ സത്ത്വമേവ പ്രവര്തതേ ॥ ൨,൧.

അവിടെ രജസോ, തമസോ, അതിന്റെ കലവറയോ ഒന്നും ഇല്ല; ശുദ്ധമായ സത്ത്വം മാത്രമേ പ്രവർത്തിക്കൂ.

ന യത്ര മായാ നാശശ്ച ന ചൈ രാഗാദയോ മലാഃ । ശ്യാമാവദാതാഃ സുരുചഃ ശതപത്രവിലോചനാഃ ॥ ൨,൧.

അവിടെ മായയും നാശവും, രാഗാദി ദോഷങ്ങളും ഇല്ല; അവിടെയുള്ളവർ കറുത്തും വെളുത്തും, പ്രകാശമുള്ളവരും, ശതദള കമലപോലെയുള്ള കണ്ണുകളുമുള്ളവരാണ്.

സുരാസുരാര്ചിതാ യത്ര ഗണാ വിഷ്ണോഃ സുപേശസഃ । പിശങ്ഗവസ്ത്രാഭാരണാ മണിയുങ്നിഷ്കഭൂഷിതാഃ ॥ ൨,൧.

അവിടെ ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും ആരാധിക്കുന്ന വിഷ്ണുവിന്റെ ഭടന്മാർ മനോഹരരായി, മഞ്ഞ നിറമുള്ള വസ്ത്രം ധരിച്ച്, രത്നമാലകളും അലങ്കാരങ്ങളും അണിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

ചതുര്ഭുജാഃ കുണ്ഡലിനോ മൌലിനോ മാലിനസ്തഥാ । ഭ്രാജിഷ്ണുഭിര്വിമാനാനാം പങ്കിഭിര്യേ മഹാത്മനാമ് ॥ ൨,൧.

അവർക്ക് നാലു കൈകളും, കുണ്ഡലവും മുടിയിലുമുള്ള കിരീടവും മാലയും ഉണ്ട്; മഹാത്മാക്കളുടേതായ പ്രകാശമുള്ള വിമാനങ്ങളുടെ നിരയിൽ അവർ തിളങ്ങുന്നു.

ദ്യോതന്തേ ദ്യോതമാനാനാം പ്രമദാനാം ച പങ്ക്തിഭിഃ । ശ്രീര്യത്ര നാനാവിഭവൈര്ഹരേഃ പാദൌ മുദാര്ചതി ॥ ൨,൧.

പ്രഭയുള്ള സ്ത്രികളുടെ കൂട്ടത്തിൽ അവർ തിളങ്ങുന്നു; അവിടെ ശ്രീദേവി അനേകം ഐശ്വര്യങ്ങളോടെ സന്തോഷത്തോടെ ഹരിയുടെ പാദങ്ങൾ പൂജിക്കുന്നു.

ഹരിം ഗായതി ദോലാസ്ഥം ഗീയമാനാലിഭിഃ സ്വയമ് । ദദര്ശ ശ്രീഹരിം തത്ര ശ്രീപതിം സാത്വതാം പതിമ് ॥ ൨,൧.

അവിടെ ഹരി തൂക്കിലിരിക്കുന്നു; സ്വയം പാടുകയും, അനുചരികൾ പാടുകയും ചെയ്യുന്നു. അവിടെ ശ്രീഹരിയെ, ശ്രീപതിയെയും സാത്വതരുടെ നാഥനെയും ഗരുഡൻ കണ്ടു.

ജഗത്പതിം യജ്ഞപതിം പാര്ഷദൈഃ പരിഷേവിതമ് । സുനന്ദനന്ദപ്രബലാര്ഹണമുഖ്യൈര്നിരന്തരമ് ॥ ൨,൧.

ലോകങ്ങളുടെ നാഥനെയും യജ്ഞങ്ങളുടെ നാഥനെയും, സുനന്ദൻ, നന്ദൻ, പ്രബലൻ, അർഹണൻ തുടങ്ങിയ പ്രധാന അനുചരന്മാർ നിരന്തരം സേവിക്കുന്നതും അവൻ കണ്ടു.

ഭൃത്യപ്രസാദസുമുഖമായതാരുണലോചനമ് । കിരീടിനം കുണ്ഡലിനം ശ്രിയാ വക്ഷസി ലക്ഷിതമ് ॥ ൨,൧.

ദാസ്യന്മാരോട് ദയയുള്ള, മനോഹരമായ മുഖം, നീണ്ട ചുവപ്പു കണ്ണുകൾ, കിരീടവും കുണ്ഡലവും അണിഞ്ഞ, ശ്രീദേവിയുടെ ചിഹ്നം വക്ഷസ്സിൽ ഉള്ളവനെയും അവൻ കണ്ടു.

പീതാംശുകം ചതുര്ബാഹും പ്രസന്നഹസിതാനനമ് । അഭ്യര്ഹണാസനാസീനം താഭിഃ ശക്തിഭിരാവൃതമ് ॥ ൨,൧.

പച്ചമഞ്ഞ വസ്ത്രം ധരിച്ച, നാലു കൈകളുള്ള, സന്തോഷത്തോടെ പുഞ്ചിരിയോടെ ഇരിക്കുന്ന, ആരാധ്യമായ സിംഹാസനത്തിൽ ഇരുന്ന് ആ ശക്തികൾക്കിടയിൽ വളഞ്ഞിരിക്കുന്നവനെയും കണ്ടു.

പ്രധാനപുരുഷാഭ്യാം ച മഹതാ ചാഹമാ തഥാ । ഏകാദശോന്ദ്രിയൈശ്ചൈവ പഞ്ചഭൂതൈസ്തഥൈവ ച ॥ ൨,൧.

പ്രധാന പുരുഷന്മാരോടൊപ്പം, മഹത്വം, ഞാനും, പതിനൊന്ന് ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ, അഞ്ചു ഭൂതങ്ങൾ എന്നിവയും അവിടുണ്ടായിരുന്നു.

സ്വരൂപേരമമാണം തമീശ്വരം വിനതാസുതഃ । തദ്ദര്ശനാഹ്ലാദയുതസ്വാന്തോ ഹൃഷ്യത്തനൂരുഹഃ ॥ ൨,൧.

സ്വരൂപത്തിൽ ഉള്ള ആ ഈശ്വരനെ വിനതയുടെ മകൻ കണ്ടു; ആ ദർശനത്തിൽ ഹൃദയം ആനന്ദത്തിൽ നിറഞ്ഞു, ശരീരം ആഹ്ലാദത്തിൽ വിറച്ചു.

ലോചനാഭ്യാമശ്രു മുഞ്ചന്പ്രേമമഗ്നോ നനാമ ഹ । നമാഗതം നതം സ്വീയ വാഹനം വിഷ്ണുരബ്രവീത് । ഭൂമിഃ കാ ലങ്ഘിതാ പക്ഷിംസ്ത്വയേയന്തമനേഹസമ് ॥ ൨,൧.

കണ്ണുകളിൽ നിന്നു കണ്ണീർ ഒഴുകി, പ്രേമത്തിൽ മുങ്ങി, അവൻ നമസ്കരിച്ചു. അപ്പോൾ വിഷ്ണു തന്റെ വാഹനത്തോട് ചോദിച്ചു: "പക്ഷീ, നീ എവിടെയുള്ള ലോകം കടന്ന് വന്നു?"

ഗരുഡ ഉവാച । തവ പ്രസാദാദ്വൈകുണ്ഠ ത്രൈലോക്യം സചരാചരമ് ॥ ൨,൧.

ഗരുഡൻ പറഞ്ഞു: "നിന്റെ കൃപയാൽ, വൈകുണ്ഠനേ, ഞാൻ മൂന്ന് ലോകങ്ങളും ചലനശീലികളെയും അചലങ്ങളെയും കണ്ടു."

മയാ വിലോകിതം സര്വം ജഗത്സ്ഥാവരജങ്ഗമമ് । ഭൂര്ലോകാത്സത്യപര്യന്തം പുരം യാമ്യം വിനാ പ്രഭോ ॥ ൨,൧.

"പ്രഭോ, ഭൂലോകത്തിൽ നിന്ന് സത്യലോകം വരെ, യമന്റെ നഗരമൊഴികെ, നിലനിൽക്കുന്നവയും ചലിക്കുന്നവയും എല്ലാം ഞാൻ കണ്ടു."

ഭൂര്ലോകഃ സര്വലോകാനാം പ്രചുരഃ സര്വജന്തുഷു । മാനുഷ്യം സര്വഭൂതാനാം ഭുക്തിമുക്ത്യാലയം ശുഭമ് ॥ ൨,൧.

"ഭൂലോകം എല്ലാ ലോകങ്ങളിലും ജീവികൾക്ക് ഏറ്റവും സമൃദ്ധമാണ്; എല്ലാ ജീവികളിലും മനുഷ്യജന്മം അനുഭവത്തിനും മോക്ഷത്തിനും അനുയോജ്യമായ വാസസ്ഥലമാണ്."

അതഃ സുകൃതിനാം ലോകോ ന ഭൂതോ ന ഭവിഷ്യതി ॥ ൨,൧.

"അതിനാൽ, സുകൃതികൾക്കായി ഇങ്ങനെയൊരു ലോകം മുമ്പ് ഉണ്ടായിട്ടില്ല, ഇനിയും ഉണ്ടാകുകയുമില്ല."