ഗരുഡപുരാണമ്

ശ്രീഗരുഡമഹാപുരാണമ് ൨൪൦ ഹരിരുവാച । പുരാണം ഗാരുഡം രുദ്ര പ്രോക്തം സാരം മയാതവ । ബ്രഹ്മാദീനാം ശൃണ്വതാം ച ഭുക്തിമുക്തിപ്രദായകമ് ॥ ൧,൨൪൦.

ഹരി പറഞ്ഞു: രുദ്രാ, ഞാൻ നിന്നോട് പറഞ്ഞ ഗരുഡപുരാണത്തിന്റെ സാരാംശം ബ്രഹ്മാദികൾ കേൾക്കുമ്പോൾ ഭോഗവും മോക്ഷവും നൽകുന്നു.

വിദ്യാകീര്തിപ്രഭാലക്ഷ്മീജയാരോഗ്യാദികാരകമ് । യഃ പഠേച്ഛൃണുയാദ്രുദ്ര സര്വവിത്സ ദിവം വ്രജേത് ॥ ൧,൨൪൦.

ഇത് വിദ്യ, കീർത്തി, പ്രകാശം, ഐശ്വര്യം, വിജയം, ആരോഗ്യവും മറ്റു പല അനുഗ്രഹങ്ങളും നൽകുന്നു. ആരെങ്കിലും ഇതു വായിച്ചോ കേട്ടോ, രുദ്രാ, എല്ലാം അറിഞ്ഞവൻ സ്വർഗ്ഗത്തിൽ എത്തും.

ബ്രഹ്മോവാച । ഇതി വ്യാസ മയാ വിഷ്ണോഃ പുരാണം മുക്തിദം ശ്രുതമ് । വ്യാസ ഉവാച । ശ്രുത്വൈതദ്ഗാരുഡം പുണ്യം ബ്രഹ്മാസ്മാനിത്യുവാച ഹ ॥ ൧,൨൪൦.

ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു: വ്യാസാ, ഞാൻ നിന്നിൽ നിന്ന് മോക്ഷം നൽകുന്ന വിഷ്ണുവിന്റെ പുരാണം കേട്ടു. വ്യാസൻ പറഞ്ഞു: ഈ പുണ്യമുള്ള ഗരുഡപുരാണം കേട്ടശേഷം ബ്രഹ്മാവ് ഞങ്ങളോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.

ദക്ഷനാരദ മുഖ്യാദിന് ബ്രഹ്മ ധ്യാന്ഹരിം ഗതഃ । മയാപി തുഭ്യം സൂതേന പുരാണം കഥിതം പരമ് ॥ ൧,൨൪൦.

ദക്ഷൻ, നാരദൻ, മറ്റു പ്രധാനമുനികൾ ഹരിയെ ധ്യാനിച്ച് ബ്രഹ്മാവിനെ സമീപിച്ചു; ഞാനും, സൂതനും, ഈ പരമമായ പുരാണം നിന്നോട് പറഞ്ഞു.

യച്ഛ്രുത്വാ സര്വവിത്പ്രാപ്തകാമോ ബ്രഹ്മ ഫലം ഭവേത് । വിഷ്ണുഃ സാരതമംപ്രാഹ ഗരുഡം ഗാരുഡം തതഃ ॥ ൧,൨൪൦.

ഇത് കേൾക്കുന്നവൻ, എല്ലാം അറിഞ്ഞ് ആഗ്രഹങ്ങൾ നിറവേറ്റാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ, ബ്രഹ്മഫലം പ്രാപിക്കും. വിഷ്ണു ഗരുഡനോട് ഈ സാരാംശം പറഞ്ഞു, അതുകൊണ്ടാണ് ഇത് ഗരുഡപുരാണം എന്നു വിളിക്കുന്നത്.

മഹാസാരം ധര്മകാമധനമോക്ഷാദിദായകമ് । സൂത ഉവാച । ശൌനക പ്രവരം പ്രോക്തം പുരാണം ഗാരുഡം തവ ॥ ൧,൨൪൦.

ഇത് മഹത്തായ സാരമാണ്, ധർമ്മം, കാമം, ധനം, മോക്ഷം എന്നിവ നൽകുന്നു. സൂതൻ പറഞ്ഞു: ശൗനകാ, ഗരുഡപുരാണം നിന്നോടാണ് ഞാൻ പറഞ്ഞത്.

യദബ്രവീത്പുരാ വ്യാസഃ സാരം മാം ഗാരുഡേരിതമ് । വ്യാസഃ ശ്രുത്വാ ബ്രഹ്മണശ്ച പുരാണം ഗാരുഡം ശുഭമ് । ദേവം ധ്യായന്വേദമേകം ചതുര്ധാ വ്യഭജദ്ധരിഃ ॥ ൧,൨൪൦.

വ്യാസൻ മുമ്പ് പറഞ്ഞത്, ഞാൻ ഗരുഡപുരാണത്തിൽ നിന്നു പറഞ്ഞ സാരമാണ്. വ്യാസൻ ബ്രഹ്മാവിൽ നിന്ന് ഈ ശുഭമായ ഗരുഡപുരാണം കേട്ടശേഷം, ദൈവത്തെ ധ്യാനിച്ച് ഏകവേദം ഹരിയാണ് നാലായി വിഭജിച്ചത്.

അഷ്ടാദശപുരാണാനി താനി മാം പ്രാഹ വൈ ശുകഃ । ഇദം തു ഗാരുഡം ശ്രേഷ്ഠം മയാ തേ ശൌനകേരിതമ് ॥ ൧,൨൪൦.

ശുകൻ എനിക്ക് പതിനെട്ടു പുരാണങ്ങളും പറഞ്ഞു; എന്നാൽ ഈ ഗരുഡപുരാണം ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠമാണ്, ശൗനകാ, അതാണ് ഞാൻ നിന്നോട് പറഞ്ഞത്.

മുനീനാം ശൃണ്വതാം മധ്യേ പൃച്ഛതഃ സര്വവാചകമ് । യഃ പഠേച്ഛണുയാദ്വാപി ശ്രാവയേദ്വാ സമാഹിതഃ ॥ ൧,൨൪൦.

മുനികൾക്കിടയിൽ, എല്ലാവിധ ചോദ്യങ്ങളും ചോദിച്ചുകൊണ്ട് കേൾക്കുന്നവരിൽ, ആരെങ്കിലും ഇതു വായിച്ചോ കേട്ടോ, അല്ലെങ്കിൽ ശ്രദ്ധയോടെ മറ്റുള്ളവരെ കേൾപ്പിച്ചാലും—

സംലിഖേല്ലേഖയേദ്വാപി ധാരയേത്പുസ്തകേ നനു । ധര്മാര്ഥോ പ്രാപ്നുയാദ്ധര്മര്ഥാര്ഥോ ചാര്ഥമാപ്നുയാത് ॥ ൧,൨൪൦.

അല്ലെങ്കിൽ എഴുതിയാലും, പുസ്തകത്തിൽ സൂക്ഷിച്ചാലും, അവൻ ധർമ്മവും ധനവും നേടും; ധർമ്മവും ധനവും ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ ധനം പ്രാപിക്കും.

കാമാ നവാപ്നുയാത്കാമീ മോക്ഷാര്ഥോ മോക്ഷമാപ്നുയാത് । യദ്യദിച്ഛതി തത്സര്വം ഗാരുഡശ്രവണാല്ലഭേത് ॥ ൧,൨൪൦.

കാമം ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ കാമം നേടും; മോക്ഷം ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ മോക്ഷം പ്രാപിക്കും; എന്ത് ആഗ്രഹിച്ചാലും, അതെല്ലാം ഗരുഡപുരാണം കേൾക്കുന്നതിലൂടെ ലഭിക്കും.

ബ്രാഹ്മണോ വേദപാരസ്യ ഗന്താ സ്യാന്നാത്ര സംശയഃ । ക്ഷത്ത്രിയോ ക്ഷത്ത്രിയസ്യാപി രക്ഷിതാ ഭവതീഹ ച ॥ ൧,൨൪൦.

വേദങ്ങൾ അറിയുന്ന ബ്രാഹ്മണൻ നിർബന്ധമായും പരമഗതിയിൽ എത്തും; ക്ഷത്രിയൻ, ക്ഷത്രിയന്മാരിൽ പോലും, ഈ ലോകത്ത് രക്ഷകൻ ആകും.

നാന്യസ്യ ശ്രവണം ഹി സ്യാത്പുരാണം വേദസംമിതമ് । വദേദ്യദി സ മൂഢാത്മാ കീര്തിഹാനിമവാപ്നുയാത് ॥ ൧,൨൪൦.

വേദത്തിന് തുല്യമായ ഈ പുരാണം മറ്റാർക്കും കേൾക്കാൻ പാടില്ല; ഒരു മണ്ടൻ ഇതു പറഞ്ഞാൽ, അവന് കീർത്തി നഷ്ടമാകും.

അന്യസ്മൈ ച വദേദ്വിദ്വാന് ബ്രാഹ്മണോന്തരിതോ യ ദി । ബ്രാഹ്മണാന്തരിതൈ സര്വൈഃ ശ്രോതവ്യം ഗാരുഡം ത്വിദമ ॥ ൧,൨൪൦.

ഒരു പണ്ഡിതൻ മറ്റൊരാൾക്ക് ഇതു പറഞ്ഞാൽ, ബ്രാഹ്മണന്മാർക്കു മാത്രമേ കേൾക്കാവൂ; ഈ ഗരുഡപുരാണം ബ്രാഹ്മണന്മാർ എല്ലാവരും കേൾക്കേണ്ടതാണ്.

യഥാ വിഷ്ണുസ്തഥാ താര്ക്ഷ്യസ്താര്ക്ഷ്യസ്തോത്രാദ്ധരിഃ സ്തുതഃ । ഗാരുഡം വസുരാജശ്ച ശ്രുത്വാ സര്വമവാപ ഹ ॥ ൧,൨൪൦.

എങ്ങിനെയോ വിഷ്ണുവിനെ ഗരുഡനും ഗരുഡസ്തോത്രങ്ങളുമുപയോഗിച്ച് സ്തുതിക്കുന്നുവോ, അങ്ങനെ തന്നെ വസുരാജാവ് ഗരുഡപുരാണം കേട്ടപ്പോൾ എല്ലാം ലഭിച്ചു.

വരുരുവാച । നമസ്യാമി മഹാബാഹും ഖഗേദ്ര ഹരിവാഹനമ് । വിഷ്ണോര്ധ്വസംസ്ഥാനം വിത്രാസിതമഹാസുരമ് ॥ ൧,൨൪൦.

വർരുർ പറഞ്ഞു: മഹാബാഹുവായ, ഹരിയുടെ വാഹനമായ ഖഗരാജാവേ, വിഷ്ണുവിന്റെ മുകളിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്നവനേ, മഹാസുരന്മാരെ ഭയപ്പെടുത്തുന്നവനേ, ഞാൻ നിന്നെ വന്ദിക്കുന്നു.

നമസ്തേ നാഗദര്പഘ്ന വിനതാനന്ദവര്ധന । സുപക്ഷപാത നിദ്ദഭ ദീനദൈത്യനിരീക്ഷിത ॥ ൧,൨൪൦.

നാഗന്മാരുടെ അഹങ്കാരം തകർക്കുന്നവനേ, വിനതയുടെ സന്തോഷം വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നവനേ, വലിയ ചിറകുകൾ കൊണ്ട് തണൽ നൽകുന്നവനേ, ഗർജ്ജനത്തോടെ ഭയപ്പെടുത്തുന്നവനേ, ദുഃഖിതരായ ദാനവന്മാർ നോക്കുന്നവനേ, നിന്നെ ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു.

പരസ്പരസ്യ ശാപേന സുപ്രതീകവിഭാവസൂ । ഗജകച്ഛപതാം പ്രാപ്തൌ ഭ്രാതരൌചൈവ സംയുതൌ ॥ ൧,൨൪൦.

ഒരോപോലെ ശാപം ലഭിച്ചതിനാൽ സുഭ്രതികനും വിഭാവസുവും എന്ന രണ്ടു സഹോദരന്മാർ ആനയും ആമയും എന്ന രൂപം ഏറ്റു, ഒരുമിച്ച് ചേർന്നു.

യദുച്ഛ്രിതൌ യോജനാനി ജസ്തദ്ദ്വിഗുണായതഃ । കൂര്മസ്ത്രിയോജനോത്സോധാ ശതയോജനവമഡലഃ ॥ ൧,൨൪൦.

അവർ ഉയർത്തുമ്പോൾ അവരുടെ നീളം രണ്ട് യോജനത്തോളം ആയിരുന്നു; ആമയുടെ ആഴം മൂന്നു യോജനവും, ചുറ്റളവ് നൂറ് യോജനവും ആയിരുന്നു.

ന ഖാദ്യൌ തൌ ത്വയാനീചൌ ചതുര്ഭുജൌ ച പക്ഷിപ? । പരസ്പരകൃതാച്ഛാപദോഷാച്ച പരിമോചിതൌ ॥ ൧,൨൪൦.

നീ അവരെ ഭക്ഷിക്കാൻ ഉദ്ദേശിച്ചില്ല; അവർ വിനീതരായി, നാലു കൈകളോടെ നിന്നു. പരസ്പരം നൽകിയ ശാപത്തിന്റെ ദോഷത്തിൽ നിന്ന് അവർ മോചിതരായി.

നിഷാദദേശസ്വാദേന ദേവം ബ്രൂസ്മാനിദിതമ്? । വിഷാദീശസ്തതോ മുക്തസ്തത്രാപി ബ്രാഹ്മണസ്ത്വയാ ॥ ൧,൨൪൦.

നിഷാദദേശത്തെ രുചിച്ചുകൊണ്ട്, ഞാൻ ദേവനോട് പറഞ്ഞത് അനുസരിച്ച് നടന്നു; വിഷാധിപൻ അപ്പോൾ മോചിതനായി, അവിടെ ഒരു ബ്രാഹ്മണനും നിന്നാൽ മോചിതനായി.

വടാരോഹിണവൃക്ഷസ്യ യോജനാനാം ശതായുതാ । ശാഖാ ഭിന്നാ ത്വയാ യത്ര വാലഖില്യാഃ സമാസ്ഥിതാഃ ॥ ൧,൨൪൦.

നൂറായിരം യോജന ദൈർഘ്യമുള്ള വടവൃക്ഷത്തിൽ, നീ തകർത്ത ശാഖയിൽ വാലഖില്യന്മാർ പാർപ്പിച്ചിരുന്നു.

ത്വയാ യത്നകൃതാ കൃത്വാനഖസ്ഥൌ ഗജകച്ഛപൌ । നഭസ്പപിനിരാലംബേ സര്വതഃ പരിവാരിതൌ ॥ ൧,൨൪൦.

നിന്റെ പരിശ്രമത്തിൽ, ആനയും ആമയും നഖത്തിൽ വെച്ച് ആകാശത്ത് തൂക്കിയിരുത്തി, എല്ലായിടത്തും ചുറ്റിപ്പറ്റി നിന്നു.

ത്വയാ ജിതാ രണേ ദേവാഃ സര്വേ ശക്രപുരോഗമാഃ । ആഹൃതം തത്പുരാ സോമം വാഹ്നിം നിര്വാപ്യ കാശ്യപേ ॥ ൧,൨൪൦.

നീ ഇന്ദ്രനെ മുന്നിൽ നിർത്തിയുള്ള എല്ലാ ദേവന്മാരെയും യുദ്ധത്തിൽ ജയിച്ചു; അപ്പോൾ സോമം കൊണ്ടുവന്നു, അഗ്‌നി ശമിപ്പിച്ച് കശ്യപന് വേണ്ടി നൽകി.

നാഗൌ ദൃഷ്ടിവിഷൌ കൃത്വാ രജസാ തു വിചക്ഷുഷൌ । തീക്ഷ്ണാഗ്രേണ ന സാ ഭങ്ക്ത്വാവിക്രവേതൌ മനോഹതഃ? ॥ ൧,൨൪൦.

നിന്റെ കാഴ്ചയും പൊടിയും കൊണ്ട് പാമ്പുകളെ കുരുടാക്കുകയും, മൂർച്ചയുള്ള ചുണ്ടുകൊണ്ട് അവരെ തകർക്കാതെ, മനസ്സിന്റെ ശക്തിയാൽ കീഴടക്കുകയും ചെയ്തു.

ആഹൃത്യാപി ത്വയാ സോമം നീതമേവ ന ഭക്തിതഃ । തേന വിഷ്ണോര്ധ്വജസ്ഥാനം വാഹനത്വം ഗതോ ഹ്യസി ॥ ൧,൨൪൦.

നീ സോമം കൊണ്ടുവന്നെങ്കിലും അതിനെ സ്വന്തമായി സ്വീകരിച്ചില്ല; അതുകൊണ്ട് നീ വിഷ്ണുവിന്റെ മുകളിൽ വാഹനമായ് സ്ഥാനം നേടി.

ത്വയാ നിഃ ക്ഷിപ്യ ദര്ഭേഷു സോമം നാഗാശ്ച വഞ്ചിതാഃ । ജഹാര ചാമൃതം പാത്രം ശീഘ്രം വൈ ബ്രഹ്മസൂദന ॥ ൧,൨൪൦.

നീ ദർഭയിൽ സോമം വലിച്ചിട്ടു, പാമ്പുകളെ വഞ്ചിച്ചു; ഉടൻ അമൃതം നിറച്ച പാത്രം പിടിച്ചു.

യത്ര ജിഹ്വാദ്വിധാഭൂതാഃ പന്നഗാനാം ദ്വിജോത്തമ । വിനതാ മോചിതാ ദാസ്യാത്കദ്വാ പൂര്വജിതാ രണേ ॥ ൧,൨൪൦.

പാമ്പുകളുടെ നാവുകൾ വിഭജിക്കപ്പെട്ടിടത്ത്, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠനേ, യുദ്ധത്തിൽ തോറ്റു അടിമയായിരുന്നു വിനത, അവിടെ അവൾ മോചിതയായി.

ഉച്ചൈഃ ശ്രവാഃ സ കിംവര്ണഃ ശുക്ല ഇത്യേവ ഭാഷതേ । കൃഷ്ണവര്ണമഹം മന്യേ പൂര്വദൃഷ്ടമുവാച ഹ ॥ ൧,൨൪൦.

ഉച്ചൈശ്രവാസ് വെളുപ്പാണെന്ന് പറയപ്പെടുന്നു; ഞാൻ മുമ്പ് കണ്ടതുപോലെ കറുപ്പാണെന്ന് കരുതുന്നു.