ഗരുഡപുരാണമ്

ലോകപ്രസിദ്ധം സ്ഥൂലാഖ്യം ശരീരം ചരണാദിമത് । പഞ്ചീകൃതാനി ഭൂതാനി തത്കാര്യം തത്സ്ഥമേവ ച ॥ ൧,൨൩൯.

ലോകത്തിൽ അറിയപ്പെടുന്ന, കാലും മറ്റു അവയവങ്ങളും ഉള്ള ഈ സ്ഥൂല ശരീരം, അഞ്ചു ഭൂതങ്ങൾ ചേർന്നതിന്റെ ഫലമാണ്; അതിൽ തന്നെയാണ് അതു നിലകൊള്ളുന്നത്.

സര്വം ശരീരജാതം ച പ്രാണിനാം സ്ഥൂലമീരിതമ് । ത്രിധാഹ്രി പരമാത്മസ്ഥം ശരീരം പ്രോച്യതേ ബുധൈഃ ॥ ൧,൨൩൯.

എല്ലാ ജീവികളുടെ ജനിച്ച ശരീരം സ്ഥൂലമെന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നു; പരമാത്മാവിൽ നിലകൊള്ളുന്ന ഈ ശരീരം മൂന്നു വിധമാണെന്ന് ജ്ഞാനികൾ പറയുന്നു.

ദേഹദ്വയാഭിഗാമീ ച ത്വമഥോ ജീവ ഏകതഃ । സ്വഭേദവാക്യാദ്ബ്രഹ്മൈവ പ്രവിഷ്ടം ദേഹയോര്ദ്വയോഃ ॥ ൧,൨൩൯.

നീ, ജീവൻ, ഇരുവിധ ശരീരങ്ങളിലും പ്രവേശിക്കുന്നു; വ്യത്യാസം പറയുന്ന വചനപ്രകാരം, ബ്രഹ്മം തന്നെയാണ് ഈ രണ്ടും ശരീരങ്ങളിലും പ്രവേശിച്ചിരിക്കുന്നത്.

ജലാര്ക്വവദ്വദരവജ്ജീവഃ പ്രാണാദിധാരണഃ । ജാഗ്രത്സ്വപ്നസുഷുപ്തീനാം സാക്ഷീ ജീവഃ സ ച സ്മൃതഃ ॥ ൧,൨൩൯.

ജലം, സൂര്യൻ, വായു എന്നിവ ജീവനെ നിലനിർത്തുന്നതുപോലെ, ജീവനും പ്രാണാദികളെ നിലനിർത്തുന്നു; ജാഗ്രത, സ്വപ്നം, സുഷുപ്തി എന്നീ അവസ്ഥകളുടെ സാക്ഷിയാണ് ജീവൻ എന്ന് ഓർക്കപ്പെടുന്നു.

ജാഗ്രത്സ്വപ്നസുഷുപ്ത്യാഖ്യൈര്വ്യാതിരിക്തശ്ച നിര്ഗുണഃ । നിര്ഗാതാവയവോസംഗോ നിത്യശുദ്ധസ്വഭാവകഃ ॥ ൧,൨൩൯.

ജാഗ്രത, സ്വപ്നം, സുഷുപ്തി എന്നിങ്ങനെ പറയുന്ന അവസ്ഥകളിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായത്, ഗുണങ്ങളില്ലാത്തത്, അവയവങ്ങളോ ബന്ധങ്ങളോ ഇല്ലാത്തത്, സദാ ശുദ്ധമായ സ്വഭാവമുള്ളതും ആണു.

പരമാത്മൈവ യജ്ജാഗ്രത്സ്വപ്നാദ്യൈര്യസ്ത്രിധാ മതഃ । അന്തഃ കരണരാശേശ്ചൈവാന്തഃ കരണഃസ്ഥിതഃ ॥ ൧,൨൩൯.

ജാഗ്രത, സ്വപ്നം തുടങ്ങിയ മൂന്നു രൂപത്തിൽ കാണപ്പെടുന്നതും, അന്തഃകരണങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തിൽ, അതിന്റെ ഉള്ളിലുമാണ് പരമാത്മാവ് നിലകൊള്ളുന്നത്.

ജാഗ്രത്സ്വപ്നസുഷുപ്തീശ്ച പശ്യതോ വികൃതിഃ സദാ । ഫലക്രിയാകാരകയോര്ജാഗ്രദാദീന്വദാമ്യഹമ് ॥ ൧,൨൩൯.

ജാഗ്രത, സ്വപ്നം, സുഷുപ്തി എന്നിങ്ങനെയുള്ള മാറ്റങ്ങൾ എല്ലായ്പ്പോഴും കാണുന്നവനായി, ഫലവും പ്രവർത്തിയും ജാഗ്രതയിലേതുപോലെ തന്നെയാണെന്ന് ഞാൻ പറയുന്നു.

ഇന്ദ്രിയൈരഥ വിജ്ഞാനം ജാഗ്രത്സ്ഥാനമുദീരിതമ് । ജാഗ്രത്സംസ്കാരസംഭൂതപ്രത്യയോ വിഷയാര്ഥിനഃ ॥ ൧,൨൩൯.

ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ മുഖേന ലഭിക്കുന്ന ജ്ഞാനമാണ് ജാഗ്രതാവസ്ഥ എന്ന് പറയുന്നു; ജാഗ്രതയിൽ ഉണ്ടാകുന്ന സംസ്കാരങ്ങളിൽ നിന്ന് ഉരുത്തിരിയുന്ന ധാരണ, വിഷയങ്ങളിൽ ആഗ്രഹം കാണിക്കുന്നു.

സ്വപ്നം സുഷുപ്തിഃ കരണോപസംഘാതേ ധിയഃ (പ) സ്ഥിത (തി) । ബ്രഹ്മണഃ കാരണാവസ്ഥായാം സ്ഥിതിഃ കാലകാത്മനാ ॥ ൧,൨൩൯.

കരണങ്ങൾ ഒറ്റയടിക്ക് അടയ്ക്കപ്പെടുമ്പോഴും, ബുദ്ധി വിശ്രമിക്കുമ്പോഴും സ്വപ്നവും സുഷുപ്തിയും ഉണ്ടാകുന്നു; ബ്രഹ്മത്തിന്റെ കാരണാവസ്ഥയിൽ നിലനിൽപ്പ് കാലത്തിന്റെ രൂപത്തിലാണ്.

ക്രമതോക്രമതോ ജീവോ ജാഗ്രദാദി സ പശ്യതി । സമാധ്യാരംഭകാലേ തു പൂര്വമേവാവധാരയേത് ॥ ൧,൨൩൯.

ക്രമമായി ജീവൻ ജാഗ്രതയും മറ്റു അവസ്ഥകളും അനുഭവിക്കുന്നു; സമാധിയുടെ ആരംഭത്തിൽ ഇതു ആദ്യം മനസ്സിലാക്കണം.

മുമുക്ഷാവഥ സംജാതേ അന്തഃ കരണകേവലേ । വിലാപയേത്ക്ഷേത്രജാതം തത്ക്ഷേത്രം പരിശേഷയേത് ॥ ൧,൨൩൯.

മോക്ഷാഗ്രഹം ഉണരുമ്പോഴും, അന്തഃകരണം മാത്രം ശേഷിക്കുമ്പോഴും, ക്ഷേത്രത്തിൽ ജനിച്ചതെല്ലാം ലയിപ്പിച്ച്, ക്ഷേത്രം മാത്രം ശേഷിപ്പിക്കണം.

പഞ്ചീകൃതേഭ്യോ ഭൂതേഭ്യോ ഭാണ്ഡാദി വ്യതിരിക്തകമ് । യഥാ മൃദോ ഘടോ ഭിന്നോ നാസ്തി തത്കാര്യതസ്തഥാ ॥ ൧,൨൩൯.

അഞ്ച് ഭൂതങ്ങളിൽ നിന്ന് ഉണ്ടാകുന്ന പാത്രം മുതലായവ വേറെയാണ്; മണ്ണിൽ നിന്നുണ്ടാകുന്ന കുഴി തകർന്നാൽ അതിന്റെ രൂപം ഇല്ലാതാകുന്നതുപോലെ തന്നെയാണ്.

പഞ്ചീകൃതാനി ഭൂതാനി അപഞ്ചീകൃതഭൂതതഃ । ശംസംതി വ്യതിരേകേണ ശിഷ്ടാഃ സൂക്ഷ്മശരീരകമ് ॥ ൧,൨൩൯.

അഞ്ച് ഭൂതങ്ങൾ ഒന്നിച്ച് ചേർന്നതിൽ നിന്ന്, അവ വേറിട്ടു നിന്നാൽ, ശേഷിക്കുന്നതു സൂക്ഷ്മശരീരമാണെന്ന് ജ്ഞാനികൾ പറയുന്നു.

അപഞ്ചീകൃതഭൂതേഭ്യോ ന ലിങ്ഗം വ്യതിരിക്തകമ് । പൃഥ്വ്യാധാരം വിനാ നാസ്തി വിനാ നാസ്തി ച തേന സാ ॥ ൧,൨൩൯.

ചേർന്നില്ലാത്ത ഭൂതങ്ങളിൽ നിന്ന്, സൂക്ഷ്മശരീരം വേറിട്ടു നിലനിൽക്കില്ല; ഭൂമിയുടെ ആധാരം ഇല്ലാതെ അതില്ല, അതില്ലാതെ അതും ഇല്ല.

തേജശ്ച വായുനാ നാസ്തി വായുഃ ഖേന വിനാ ന ഹി । യദ്ബ്രഹ്മണാ ച ഖം നാസ്തി ശുദ്ധ ബ്രഹ്മ വിനാ ച ഖമ് ॥ ൧,൨൩൯.

തേജസ് വായുവില്ലാതെ നിലനിൽക്കില്ല; വായു ആകാശം ഇല്ലാതെ ഇല്ല; ബ്രഹ്മത്തിൽ നിന്ന് ആകാശം ഇല്ലെങ്കിൽ, ശുദ്ധബ്രഹ്മം ആകാശം ഇല്ലാതെ ഇല്ല.

ശുദ്ധഭാവസ്തദാ ജാഗ്രത്സ്വപ്നാദീനാമസംഭവഃ । ജീവത്വവര്ജിതഃ പ്രാപ്താത്മചൈതന്യാനുരൂപതഃ ॥ ൧,൨൩൯.

ശുദ്ധസ്വഭാവം ലഭിച്ചാൽ, ജാഗ്രത, സ്വപ്നം മുതലായ അവസ്ഥകൾ ഉണ്ടാകില്ല; ജീവത്വം ഇല്ലാതെ, ആത്മചൈതന്യത്തിന് അനുസൃതമായി അതിനെ പ്രാപിക്കുന്നു.

നിത്യം ശുദ്ധം ബുദ്ധമുക്തം സത്യം ബ്രഹ്മാദ്വിതീയകമ് । തത്ത്വംപദാന്തൌ ശിഷ്ടൌ ച തത്കാരോ ബ്രഹ്മവാചകഃ ॥ ൧,൨൩൯.

സദാ ശുദ്ധവും ബുദ്ധനും മുക്തനും സത്യവും, രണ്ടാമൊന്നുമില്ലാത്ത ബ്രഹ്മവും; 'തത്' എന്നതിന്റെ അവസാനം, 'ത്വം' എന്നതിന്റെ അവസാനം, അതിന്റെ കാരണമാണ് ബ്രഹ്മത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നത്.

ഉകാരശ്ച അകാരശ്ച മകാരോയമൃഗദ്വയഃ । ബ്രഹ്മാഹമസ്മ്യഹം ബ്രഹ്മജ്ഞാനമജ്ഞാനവര്ധനമ് ॥ ൧,൨൩൯.

ഉ എന്ന അക്ഷരവും അ എന്ന അക്ഷരവും മ എന്നതും, ഇവ രണ്ടും രഹസ്യമായ മൃഗങ്ങളാണ്. ഞാനാണ് ബ്രഹ്മാവ്, ഞാനാണ് ബ്രഹ്മം, ജ്ഞാനവും അജ്ഞാനത്തിന്റെ വർദ്ധനവും ഞാനാണ്.

അയമാത്മാ പരം ജ്യോതിശ്ചിന്നാമാനന്ദരൂപകഃ । സത്യം ജ്ഞാനമനതം ഹി ത്വമസീതി ശ്രുതീരിതമ് ॥ ൧,൨൩൯.

ഈ ആത്മാവാണ് പരമജ്യോതി, അതിന് ചൈതന്യവും ആനന്ദവും രൂപമാണ്. അത് സത്യം, ജ്ഞാനം, അനന്തം — നീ തന്നെയാണ് അതെന്നു ശാസ്ത്രങ്ങൾ പറയുന്നു.

അഹം ബ്രഹ്മാസ്മി നിര്ലേപമഹം ബ്രഹ്മാസ്മി സര്വഗമ് । യോസാവാദിത്യപുരുഷസോസാവഹമനാദിമത് । ഗീതാസാരോര്ഽജുനായോക്തോ യേന ബ്രഹ്മണി വൈ ലയഃ ॥ ൧,൨൩൯.

ഞാനാണ് ബ്രഹ്മം, എനിക്ക് ഒട്ടും മലിനതയില്ല; ഞാനാണ് ബ്രഹ്മം, എല്ലായിടത്തും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു. സൂര്യനിൽ ഉള്ള ആ പുരുഷൻ ഞാനാണ്, ആദിയില്ലാത്തവൻ. ഗീതയുടെ സാരത്തിൽ അർജുനനോട് പഠിപ്പിച്ചതു പോലെ, ബ്രഹ്മത്തിൽ ലയിക്കാനുള്ള വഴി ഞാനാണ്.

ശ്രീഗരുഡമഹാപുരാണമ് ൨൪൦ ഹരിരുവാച । പുരാണം ഗാരുഡം രുദ്ര പ്രോക്തം സാരം മയാതവ । ബ്രഹ്മാദീനാം ശൃണ്വതാം ച ഭുക്തിമുക്തിപ്രദായകമ് ॥ ൧,൨൪൦.

ഹരി പറഞ്ഞു: രുദ്രാ, ഞാൻ നിന്നോട് പറഞ്ഞ ഗരുഡപുരാണത്തിന്റെ സാരാംശം ബ്രഹ്മാദികൾ കേൾക്കുമ്പോൾ ഭോഗവും മോക്ഷവും നൽകുന്നു.

വിദ്യാകീര്തിപ്രഭാലക്ഷ്മീജയാരോഗ്യാദികാരകമ് । യഃ പഠേച്ഛൃണുയാദ്രുദ്ര സര്വവിത്സ ദിവം വ്രജേത് ॥ ൧,൨൪൦.

ഇത് വിദ്യ, കീർത്തി, പ്രകാശം, ഐശ്വര്യം, വിജയം, ആരോഗ്യവും മറ്റു പല അനുഗ്രഹങ്ങളും നൽകുന്നു. ആരെങ്കിലും ഇതു വായിച്ചോ കേട്ടോ, രുദ്രാ, എല്ലാം അറിഞ്ഞവൻ സ്വർഗ്ഗത്തിൽ എത്തും.

ബ്രഹ്മോവാച । ഇതി വ്യാസ മയാ വിഷ്ണോഃ പുരാണം മുക്തിദം ശ്രുതമ് । വ്യാസ ഉവാച । ശ്രുത്വൈതദ്ഗാരുഡം പുണ്യം ബ്രഹ്മാസ്മാനിത്യുവാച ഹ ॥ ൧,൨൪൦.

ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു: വ്യാസാ, ഞാൻ നിന്നിൽ നിന്ന് മോക്ഷം നൽകുന്ന വിഷ്ണുവിന്റെ പുരാണം കേട്ടു. വ്യാസൻ പറഞ്ഞു: ഈ പുണ്യമുള്ള ഗരുഡപുരാണം കേട്ടശേഷം ബ്രഹ്മാവ് ഞങ്ങളോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.

ദക്ഷനാരദ മുഖ്യാദിന് ബ്രഹ്മ ധ്യാന്ഹരിം ഗതഃ । മയാപി തുഭ്യം സൂതേന പുരാണം കഥിതം പരമ് ॥ ൧,൨൪൦.

ദക്ഷൻ, നാരദൻ, മറ്റു പ്രധാനമുനികൾ ഹരിയെ ധ്യാനിച്ച് ബ്രഹ്മാവിനെ സമീപിച്ചു; ഞാനും, സൂതനും, ഈ പരമമായ പുരാണം നിന്നോട് പറഞ്ഞു.

യച്ഛ്രുത്വാ സര്വവിത്പ്രാപ്തകാമോ ബ്രഹ്മ ഫലം ഭവേത് । വിഷ്ണുഃ സാരതമംപ്രാഹ ഗരുഡം ഗാരുഡം തതഃ ॥ ൧,൨൪൦.

ഇത് കേൾക്കുന്നവൻ, എല്ലാം അറിഞ്ഞ് ആഗ്രഹങ്ങൾ നിറവേറ്റാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ, ബ്രഹ്മഫലം പ്രാപിക്കും. വിഷ്ണു ഗരുഡനോട് ഈ സാരാംശം പറഞ്ഞു, അതുകൊണ്ടാണ് ഇത് ഗരുഡപുരാണം എന്നു വിളിക്കുന്നത്.

മഹാസാരം ധര്മകാമധനമോക്ഷാദിദായകമ് । സൂത ഉവാച । ശൌനക പ്രവരം പ്രോക്തം പുരാണം ഗാരുഡം തവ ॥ ൧,൨൪൦.

ഇത് മഹത്തായ സാരമാണ്, ധർമ്മം, കാമം, ധനം, മോക്ഷം എന്നിവ നൽകുന്നു. സൂതൻ പറഞ്ഞു: ശൗനകാ, ഗരുഡപുരാണം നിന്നോടാണ് ഞാൻ പറഞ്ഞത്.

യദബ്രവീത്പുരാ വ്യാസഃ സാരം മാം ഗാരുഡേരിതമ് । വ്യാസഃ ശ്രുത്വാ ബ്രഹ്മണശ്ച പുരാണം ഗാരുഡം ശുഭമ് । ദേവം ധ്യായന്വേദമേകം ചതുര്ധാ വ്യഭജദ്ധരിഃ ॥ ൧,൨൪൦.

വ്യാസൻ മുമ്പ് പറഞ്ഞത്, ഞാൻ ഗരുഡപുരാണത്തിൽ നിന്നു പറഞ്ഞ സാരമാണ്. വ്യാസൻ ബ്രഹ്മാവിൽ നിന്ന് ഈ ശുഭമായ ഗരുഡപുരാണം കേട്ടശേഷം, ദൈവത്തെ ധ്യാനിച്ച് ഏകവേദം ഹരിയാണ് നാലായി വിഭജിച്ചത്.

അഷ്ടാദശപുരാണാനി താനി മാം പ്രാഹ വൈ ശുകഃ । ഇദം തു ഗാരുഡം ശ്രേഷ്ഠം മയാ തേ ശൌനകേരിതമ് ॥ ൧,൨൪൦.

ശുകൻ എനിക്ക് പതിനെട്ടു പുരാണങ്ങളും പറഞ്ഞു; എന്നാൽ ഈ ഗരുഡപുരാണം ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠമാണ്, ശൗനകാ, അതാണ് ഞാൻ നിന്നോട് പറഞ്ഞത്.

മുനീനാം ശൃണ്വതാം മധ്യേ പൃച്ഛതഃ സര്വവാചകമ് । യഃ പഠേച്ഛണുയാദ്വാപി ശ്രാവയേദ്വാ സമാഹിതഃ ॥ ൧,൨൪൦.

മുനികൾക്കിടയിൽ, എല്ലാവിധ ചോദ്യങ്ങളും ചോദിച്ചുകൊണ്ട് കേൾക്കുന്നവരിൽ, ആരെങ്കിലും ഇതു വായിച്ചോ കേട്ടോ, അല്ലെങ്കിൽ ശ്രദ്ധയോടെ മറ്റുള്ളവരെ കേൾപ്പിച്ചാലും—