ഗരുഡപുരാണമ്

തത്രൈകചിത്തതായോഗോ മുക്തിദോ നാത്ര സംശയഃ । ജിതേന്ദ്രിയാത്മകരണോ ജ്ഞാനദൃപ്തോ ഹി യോ ഭവേത് ॥ ൧,൨൩൫.

അവിടെ ഏകാഗ്രതയുള്ള യോഗം മോക്ഷം നൽകുന്നു — ഇതിൽ സംശയമില്ല. ഇന്ദ്രിയങ്ങളും മനസ്സും ജയിച്ച്, ജ്ഞാനത്തിൽ ലയിച്ചവൻ അങ്ങനെ ആകുന്നു.

സ മുക്തഃ കഥ്യതേ യോഗീ പരമാത്മന്യവസ്ഥിതഃ । ആസനസ്ഥാനവിധയോ ന യോഗസ്യ പ്രസാധകാഃ ॥ ൧,൨൩൫.

പരമാത്മാവിൽ നിലകൊള്ളുന്ന ആ യോഗിയെയാണ് മോചിതൻ എന്നു വിളിക്കുന്നത്. ഇരിപ്പിടം മുതലായ രീതികൾ യോഗത്തിനുള്ള മാർഗ്ഗമല്ല.

വിലമ്ബജനകാഃ സര്വേ വിസ്തരാഃ പരികീര്തിതാഃ । ശിശുപാലഃ സിദ്ധിമാപ സ്മരണാഭ്യാസഗൌരവാത് ॥ ൧,൨൩൫.

വ്യക്തമായ എല്ലാ പ്രക്രിയകളും വൈകിപ്പിക്കുന്നവയാണെന്ന് പറയുന്നു. ശിശുപാലൻ ഓർമ്മയുടെ അഭ്യാസത്തിലെ ഗുരുതരത്വം കൊണ്ടാണ് സിദ്ധി നേടിയത്.

യോഗാഭ്യാസം പ്രകുര്വന്തഃ പസ്യന്ത്യാത്മാനമാത്മനാ । സര്വഭൂതേഷു കാരുണ്യം വിദ്വേഷം വിഷയേഷു ച ॥ ൧,൨൩൫.

യോഗാഭ്യാസം ചെയ്യുന്നവർ ആത്മാവിനെ ആത്മാവിലൂടെ കാണുന്നു. അവർ എല്ലാ ജീവികളോടും കരുണയും, ഇന്ദ്രിയവിഷയങ്ങളിൽ വിരക്തിയും പുലർത്തുന്നു.

ഗുപ്തശിശ്രോദരാദിശ്ച കുര്വന്യോഗീ വിമുച്യതേ । ഇന്ദ്രിയൈരിന്ദ്രിയാര്ഥാംസ്തു ന ജാനാതി നരോ യദാ ॥ ൧,൨൩൫.

ഗുഹകളും ഒളിച്ചിരിക്കുന്ന ഇടങ്ങളിലുമാണ് യോഗി അഭ്യാസം ചെയ്യുന്നത്, അങ്ങനെ മോചനം നേടുന്നു. ഒരാൾക്ക് ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ വഴി ഇന്ദ്രിയവിഷയങ്ങൾ അറിയാൻ കഴിയാതിരുന്നാൽ.

കാഷ്ഠവദ്ബ്രഹ്മസംലീനോ യോഗീ മുക്തസ്തദാ ഭവേത് । സര്വവര്ണാഃ ശ്രിയഃ സര്വാഃ കൃത്വാ പാപാനി ഭസ്മസാത് ॥ ൧,൨൩൫.

കട്ടവരിപോലെ ബ്രഹ്മാവിൽ ലയിച്ചാൽ, അപ്പോൾ യോഗിക്ക് മോക്ഷം ലഭിക്കും. എല്ലാ വർണ്ണങ്ങളും, എല്ലാ സമ്പത്തും, പാപങ്ങൾ എല്ലാം ചാരമാക്കുന്നു.

ധ്യാനാഗ്നിനാ ച മേധാവീ ലഭതേ പരമാം ഗതിമ് । മന്ഥനാദ്ദൃശ്യതേ ഹ്യഗ്നിസ്തദ്വദ്ധ്യാനേന വൈ ഹരിഃ ॥ ൧,൨൩൫.

ധ്യാനത്തിന്റെ അഗ്നിയിൽ ജ്ഞാനി പരമഗതിയെ നേടുന്നു. ചുരണ്ടലിലൂടെ അഗ്നി ഉണ്ടാകുന്നതുപോലെ, ധ്യാനത്തിലൂടെ ഹരിയും വെളിപ്പെടുന്നു.

ബ്രഹ്മാത്മനോര്യദൈകത്വം സ യോഗശ്ചോത്തമോത്തമഃ । ബാഹ്യരൂപൈര്ന മുക്തിസ്തു ചാന്തസ്ഥൈഃ സ്യാദ്യമാദിഭിഃ ॥ ൧,൨൩൫.

ബ്രഹ്മവും ആത്മാവും ഒന്നാണെന്നുള്ള അനുഭവം ഏറ്റവും ഉന്നതമായ യോഗമാണ്. പുറത്തുള്ള രൂപങ്ങളാലോ, ഉള്ളിലായുള്ള നിയന്ത്രണങ്ങളാലോ മോക്ഷം ലഭിക്കില്ല.

സാങ്ഖ്യജ്ഞാനേന യോഗേന വേദാന്തശ്രവണേന ച । പ്രത്യക്ഷതാത്മനോ യാ ഹി സാ മുക്തിരഭിധീയതേ । അനാത്മന്യാത്മരൂപത്വമസതഃ സത്സ്വരൂപതാ ॥ ൧,൨൩൫.

സാംഖ്യജ്ഞാനം, യോഗം, വേദാന്തം കേൾക്കൽ എന്നിവയിലൂടെ നേരിട്ട് ആത്മാവിനെ അറിയുന്നതാണ് മോക്ഷം എന്ന് പറയുന്നു. ആത്മാവല്ലാത്തതിൽ ആത്മാവിനെ കാണുകയും, അസത്യത്തിൽ സത്യം തിരിച്ചറിയുകയും ചെയ്യുന്നതാണ് മോക്ഷം.

ശ്രീഗരുഡമഹാപുരാണമ് ൨൩൬ ശ്രീഭഗവാനുവാച । ആത്മജ്ഞാനം പ്രവക്ഷ്യാമി ശൃണു നാരദ തത്ത്വതഃ । അദ്വൈതം സാങ്ഖ്യമിത്യാഹുര്യോഗസ്തത്രൈകചിത്തതാ ॥ ൧,൨൩൬.

ശ്രീഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: നാരായണ, ഞാൻ നിന്നോട് ആത്മജ്ഞാനം വിശദമായി പറയും, ശ്രദ്ധിച്ചു കേൾക്കു. അദ്വൈതമാണ് സാംഖ്യം എന്ന് പറയുന്നു; അതിൽ മനസ്സിന്റെ ഏകാഗ്രതയാണ് യോഗം.

അദ്വൈതയോഗസമ്പന്നാസ്തേ മുച്യന്തേഽതിബന്ധനാത് । അതീതാരബ്ധമാഗാമി കര്മ നശ്യതി ബോധതഃ ॥ ൧,൨൩൬.

അദ്വൈതയോഗം നേടിയവർ ഏറ്റവും കെട്ടിപ്പിടിച്ച ബന്ധങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചിതരാകും. കഴിഞ്ഞതും ഇപ്പോഴുള്ളതും വരാനിരിക്കുന്നതുമായ കർമ്മങ്ങൾ ജ്ഞാനത്താൽ നശിക്കും.

സദ്വിചാരകുഠാരേണ ച്ഛിന്നസംസാരപാദപഃ । ജ്ഞാനവൈരാഗ്യതീര്ഥേന ലഭതേ വൈഷ്ണവം പദമ് ॥ ൧,൨൩൬.

സത്യം അന്വേഷിക്കുന്ന കുരിശുകൊണ്ട് സംസാരമെന്ന വൃക്ഷം വെട്ടി കളയാം; ജ്ഞാനവും വൈരാഗ്യവും എന്ന തീർത്ഥജലത്തിൽ കഴുകി വിഷ്ണുപദം നേടാം.

ജാഗ്രത്സ്വപ്നസുഷുപ്തം ച മായാ ത്രിപുരമുച്യതേ । അത്രൈവാന്തര്ഗതം സര്വം ശാശ്വതേ നാദ്വയേ പദേ ॥ ൧,൨൩൬.

ജാഗ്രത, സ്വപ്നം, സുഷുപ്തി എന്നിങ്ങനെ മൂന്ന് അവസ്ഥകൾ മായയുടെ മൂന്നു നഗരങ്ങൾ എന്ന് പറയുന്നു. ഇതിൽ എല്ലാം ശാശ്വതമായ അദ്വൈതപദത്തിൽ ഉൾക്കൊള്ളുന്നു.

നാമരൂപക്രിയാഹീനം സര്വം തത്പരമം പദമ് । ജഗത്കൃത്വേശ്വരോഽനന്തം സ്വയമത്ര പ്രവിഷ്ടവാന് ॥ ൧,൨൩൬.

പേരു, രൂപം, പ്രവർത്തി എന്നിവ ഇല്ലാത്തതാണ് പരമപദം. ലോകം സൃഷ്ടിച്ചശേഷം അനന്തനായ ഈശ്വരൻ സ്വയം അതിൽ പ്രവേശിച്ചു.

വേദാഹമേതം പുരുഷം ചിദ്രൂപം തമസഃ പരമ് । സോഽഹമസ്മീതി മോക്ഷായ നാന്യഃ പന്ഥാ വിമുക്തയേ ॥ ൧,൨൩൬.

ചൈതന്യസ്വരൂപനും അന്ധകാരത്തിന് അതീതനുമായ ഈ പുരുഷനെ ഞാൻ അറിയുന്നു. 'ഞാൻ അവനാണ്' എന്ന് നേരിട്ട് അനുഭവിച്ചാൽ മോക്ഷം ലഭിക്കും; മോചനം നേടാൻ മറ്റൊരു വഴി ഇല്ല.

ശ്രവണം മനനം ധ്യാനം ജ്ഞാനാനാം ചൈവ സാധനമ് । യജ്ഞദാനതപസ്തീര്ഥവേദൈര്മുക്തിര്ന ലഭ്യതേ ॥ ൧,൨൩൬.

കേൾവിയും, ചിന്തയും, ധ്യാനവും, ജ്ഞാനസാധനങ്ങളും മുഖേനയാണ് മോക്ഷം ലഭിക്കുന്നത്; യജ്ഞം, ദാനം, തപസ്സ്, തീർത്ഥയാത്ര, വേദങ്ങൾ എന്നിവയാൽ മോക്ഷം നേടാൻ കഴിയില്ല.

ത്യാഗേന കേനചിദ്ധ്യാനപൂജാകര്മാദിഭിര്യഥാ । ദ്വിവിധം വേദവചനം കുരു കര്മ ത്യജേതി ച ॥ ൧,൨൩൬.

എല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ചാലോ, അല്ലെങ്കിൽ ധ്യാനം, പൂജ, കർമ്മങ്ങൾ എന്നിവയാലോ മോക്ഷം നേടാം എന്ന് വേദം രണ്ട് രീതിയിൽ പറയുന്നു: 'കർമ്മം ചെയ്യുക' എന്നും 'കർമ്മം ഉപേക്ഷിക്കുക' എന്നും.

യജ്ഞാദയോ വിമുക്താനാം നിഷ്കാമാനാം വിമുക്തയേ । അന്തഃ കരണശുദ്ധ്യര്ഥമൂചുരേവാത്ര കേചന ॥ ൧,൨൩൬.

മുക്തരും ആഗ്രഹരഹിതരുമായവർക്ക് യജ്ഞാദികൾ അകത്തെ മനസ്സു ശുദ്ധീകരിക്കാനാണ് വേണ്ടതെന്ന് ചിലർ പറയുന്നു.

ഏകേന ജന്മനാ ജ്ഞാനന്മുക്തിര്ന ദ്വൈതഭാവിനാമ് । യോഗഭ്രഷ്ടാഃ കുയോഗാശ്ച വിപ്രാ യോഗികുലോദ്ഭവാഃ ॥ ൧,൨൩൬.

ജ്ഞാനത്തിലൂടെ ഒരൊറ്റ ജന്മത്തിൽ തന്നെ മോക്ഷം നേടാം; പക്ഷേ, ദ്വൈതമായി കാണുന്നവർക്ക് അതില്ല. യോഗത്തിൽ നിന്ന് വീണവർ, തെറ്റായ യോഗം ചെയ്യുന്നവർ, യോഗികുടുംബത്തിൽ ജനിച്ച ദ്വിജന്മാർക്കും അതുപോലെയാണ്.

കര്മണാ ബധ്യതേ ജന്തുര്ജ്ഞാനാന്മുക്തോ ഭവാദ്ഭവേത് । ആത്മജ്ഞാനന്ത്വാശ്രയേദ്വൈ അജ്ഞാനം യദതോഽന്യഥാ ॥ ൧,൨൩൬.

കർമ്മം മൂലം ജീവി ബന്ധിക്കപ്പെടുന്നു; ജ്ഞാനത്തിലൂടെ മോചിതനാകും. ആത്മാവിന്റെ അനന്തതയെ അന്വേഷിക്കണം; അല്ലെങ്കിൽ അജ്ഞാനം കാരണം വിരുദ്ധഫലം ലഭിക്കും.

യദാ സര്വേ വിമുച്യന്തേ കാമാ യേസ്യഹൃദി സ്ഥിതാഃ । തദാമൃതത്വമാപ്നോതി ജീവന്നേവ ന സംശയഃ ॥ ൧,൨൩൬.

ഹൃദയത്തിൽ പാർക്കുന്ന എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും വിട്ടൊഴിയുമ്പോൾ, ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോഴുതന്നെ അമൃതത നേടാം; ഇതിൽ സംശയം ഇല്ല.

വ്യാപകത്വാത്കഥം യാതി കോ യാതി ക്വ സ യാതി ച । അനന്തത്വാന്നദേശോഽസ്തി അമൂര്തിത്വാദ്ഗതിഃ കുതഃ ॥ ൧,൨൩൬.

എല്ലാവിടത്തും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നവൻ എങ്ങനെയാണ് പോകുന്നത്? ആരാണ് പോകുന്നത്, എവിടേക്കാണ് പോകുന്നത്? അനന്തതയാൽ സ്ഥലം ഇല്ല; രൂപമില്ലാത്തതിനാൽ സഞ്ചാരവും ഇല്ല.

അദ്വയത്വാന്ന കോഽപ്യസ്തി ബോധത്വാജ്ജഡതാ കുതഃ । ഏകോദ്ദിഷ്ടം യദന്യസ്യ മതിവാഗ്ഗതിസംസ്ഥിതി (മ്) ॥ ൧,൨൩൬.

അദ്വൈതം കൊണ്ടു മറ്റൊന്നുമില്ല; ബോധം കൊണ്ടു ജഡത എങ്ങനെയുണ്ടാകും? മറ്റൊരാളുടെ മനസ്സും വാക്കും ചലനവും നിലനിൽപ്പും എന്നിങ്ങനെ പറയുന്നത് എന്തിന്?

കഥമാകാശകല്പസ്യ ഗതിരാഗതിസംസ്ഥിതി । ജാഗ്രത്സ്വപ്നസുഷുപ്തം ച മായയാ പരികല്പിതമ് ॥ ൧,൨൩൬.

ആകാശത്തെപ്പോലെ ഉള്ളവന് സഞ്ചാരമോ വരവോ നിലനിൽപ്പോ എങ്ങനെയുണ്ടാകും? ജാഗ്രത, സ്വപ്നം, സുഷുപ്തി എന്നിവ എല്ലാം മായയാൽ സൃഷ്ടിച്ചതാണ്.

വസ്തു തൈജസകം പ്രാജ്ഞേ യത്തു പുണ്യമഖണ്ഡകമ് । യഥാ തേ പ്രിയാത്മാ നഃ സര്വേഷാം ച തഥാ പ്രിയഃ ॥ ൧,൨൩൬.

ബുദ്ധിയിലും സുഷുപ്തിയിലും ഉള്ള വസ്തുതയാണു അഖണ്ഡമായ പുണ്യം. നിങ്ങളുടെ ആത്മാവ് നിങ്ങള്ക്ക് എത്ര പ്രിയമാണോ, അതുപോലെ എല്ലാവർക്കും അത് പ്രിയമാണ്.

ബോധമാര്ഗേ യഥാ ചിത്തം സര്വേഷാം ച തഥാ മതേ । സര്വദാ സര്വഭൂതാനാം സര്വസ്യ ച മഹാമുനേ ॥ ൧,൨൩൬.

എങ്ങിനെ ജ്ഞാനത്തിന്റെ വഴിയിൽ മനസ്സ് ചേരുന്നുവോ, അതുപോലെ എല്ലാവരുടെയും അഭിപ്രായവും അങ്ങനെയാണ്, മഹാമുനിയേ, എല്ലായ്പോഴും എല്ലാ ജീവികളിലും, എല്ലാറ്റിലും അതുപോലെ തന്നെയാണ്.

നാഹമത്രാത്മവിജ്ഞാനം തസ്മാത്പൂര്ണം നിരന്തരമ് । ജാഗ്രത്സ്വപ്നം തഥാ വൃത്തം സൌഷുപ്തസുഖമേവ ച ॥ ൧,൨൩൬.

ഇവിടെ എനിക്ക് ആത്മാവിനെ പൂർണ്ണമായും തുടർച്ചയോടെ അറിയാൻ കഴിയുന്നില്ല; ജാഗ്രത, സ്വപ്നം, അവയിലെ സംഭവങ്ങൾ, ഗഹനമായ ഉറക്കത്തിലെ സന്തോഷം ഇതെല്ലാം അങ്ങനെ തന്നെയാണ്.

സ്മരണം വിസ്മൃതാര്ഥസ്യ നാസ്തി ചേത്കസ്യ ജായതേ । സത്യമസ്തു തഥാ വാണു അശരീരം പരം തഥാ ॥ ൧,൨൩൬.

മറന്നുപോയ കാര്യങ്ങൾ ഓർമ്മയില്ലെങ്കിൽ, ഓർമ്മ എങ്ങനെ മനസ്സിൽ ഉണ്ടാകും? അതെ, സത്യമാകട്ടെ, അതുപോലെ സൂക്ഷ്മവും ശരീരമില്ലാത്തതും പരമാവധിയും അങ്ങനെയാണ്.

നാസ്തി ചേത്സുഖദുഃ ഖാനാം സര്വേഷാം വേദനം കഥമ് । സദാ സര്വത്ര സര്വജ്ഞഃ സര്വസ്യ ഹൃദയേ ന യേത് ॥ ൧,൨൩൬.

അനുഭവം ഇല്ലെങ്കിൽ, എല്ലാവർക്കും എങ്ങനെ സുഖദുഃഖങ്ങൾ അനുഭവപ്പെടുന്നു? സർവ്വജ്ഞൻ എല്ലായിടത്തും എല്ലായ്പോഴും ഉണ്ടെങ്കിലും, എല്ലാവരുടെയും ഹൃദയത്തിൽ ഇല്ല.