ഗരുഡപുരാണമ്

ഏവം മയോക്തം പരമപ്രഭാവമാദ്യന്തഹീനസ്യ പരസ്യ വിഷ്ണോഃ । തസ്മാദ്വിചിന്ത്യഃ പരമേശ്വരോഽസൌ വിമുക്തികാമേന നരേണ സമ്യക് ॥ ൧,൨൩൪.

ആദിയും അന്തവും ഇല്ലാത്ത പരമശക്തനായ വിഷ്ണുവിന്റെ മഹത്വം ഞാൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട് മോക്ഷം ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ ഈ പരമേശ്വരനെ മനസ്സിൽ ധ്യാനിക്കണം.

ബോധസ്വരൂപം പുരുഷം പുരാണമാദിത്യവര്ണം വിമലം വിശുദ്ധമ് । സഞ്ചിന്ത്യ വിഷ്ണും പരമദ്വിതീയം കസ്തത്ര യോഗീ ന ലംയ പ്രയാതി ॥ ൧,൨൩൪.

ബോധസ്വരൂപനായ പുരാതനനായ, സൂര്യനുപോലെയുള്ള, പവിത്രനും നിർമലനും പരമദ്വിതീയനായ വിഷ്ണുവിനെ ധ്യാനിച്ചാൽ, അങ്ങനെയുള്ള യോഗിക്ക് മോക്ഷം കിട്ടാതിരിക്കാൻ കാര്യമുണ്ടോ?

ഇമം സ്തവം യഃ സതതം മനുഷ്യഃ പഠേച്ച തദ്വത്പ്രയതഃ പ്രശാന്തഃ । സ ധൂതപാപ്മാ വിതതപ്രഭാവഃ പ്രയാതി ലോകം വിതതം മുരാരേഃ ॥ ൧,൨൩൪.

ആൾ എപ്പോഴും ശാന്തനും നിയന്ത്രിതനുമായ് ഈ സ്തവം ആവർത്തിച്ചാൽ, പാപങ്ങൾ കഴുകിപ്പോകും, പ്രകാശവാനാകും, മുരാരിയുടെ ലോകത്തിൽ എത്തും.

യഃ പ്രാര്ഥയത്യര്ഥമശേഷസൌഖ്യം ധര്മം ച കാമം ച തഥൈവ മോക്ഷമ് । സ സര്വമുത്സൃജ്യ പരം പുരാണം പ്രയാതി വിഷ്ണും ശരണം വരേണ്യമ് ॥ ൧,൨൩൪.

ആരെങ്കിലും സമ്പത്ത്, പൂർണ്ണമായ സന്തോഷം, ധർമ്മം, കാമം, മോക്ഷം എന്നിവയെ ആഗ്രഹിച്ചാൽ, അവയെല്ലാം വിട്ടുവിട്ട്, പുരാതനനും പരമനുമായ വിശിഷ്ടമായ ശരണം, അതായത് മഹാവിഷ്ണുവിന്റെ അടുക്കൽ പോകുന്നു.

വിഭും പ്രഭും വിശ്വധരം വിശുദ്ധമശേഷസംസാരവിനാശഹേതുമ് । യോ വാസുദേവം വിമലം പ്രപന്നഃ സ മോക്ഷമാപ്നോതി വിമുക്തസങ്ഗഃ ॥ ൧,൨൩൪.

സകലവും വഹിക്കുന്നവൻ, ലോകത്തെ നിലനിർത്തുന്നവൻ, നിർമലൻ, സകലസംസാരത്തെയും നശിപ്പിക്കുന്ന കാരണൻ — ഈ വാസുദേവനിൽ ശരണം പ്രാപിക്കുന്നവൻ, എല്ലാ ബന്ധങ്ങളും വിട്ട്, മോക്ഷം നേടുന്നു.

ശ്രീഗരുഡമഹാപുരാണമ് ൨൩൫ സൂത ഉവാച വേദാന്തസാങ്ഖ്യസിദ്ധാന്തബ്രഹ്മജ്ഞാനം വദാമ്യഹമ് । അഹം ബ്രഹ്മ പരം ജ്യോതിര്വിഷ്ണുരിത്യേവ ചിന്തയന് ॥ ൧,൨൩൫.

സൂതൻ പറഞ്ഞു: വേദാന്തത്തിലും സാംഖ്യയിലും സ്ഥാപിതമായ ബ്രഹ്മജ്ഞാനം ഞാൻ വിശദീകരിക്കുന്നു. 'ഞാൻ ബ്രഹ്മവും പരജ്യോതിയും വിഷ്ണുവുമാണ്' എന്ന ചിന്തയോടെ —

സൂര്യേ ഹൃദ്വ്യോമ്നി വഹ്നൌ ച ജ്യോതിരേകം ത്രിധാ സ്ഥിതമ് । യഥാ സര്പിഃ ശീരസ്ഥം ഗവാം ന കുരുതേ ബലമ് ॥ ൧,൨൩൫.

ഏകമായ പ്രകാശം മൂന്നു വിധത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നു — സൂര്യനിൽ, ഹൃദയത്തിലെ ആകാശത്തിൽ, അഗ്നിയിൽ. എങ്ങനെ പാലിനുള്ളിലെ നെയ്യ് പശുക്കൾക്ക് നേരിട്ട് ശക്തി നൽകുന്നില്ലയോ, അതുപോലെ.

നിര്ഗതം കര്മസംയുക്തം ദത്തം താസാം മഹാ ബലമ് । തഥാ വിഷ്ണുഃ ശരീരസ്ഥോ ന കരോതി ഹിതം നണാമ് ॥ ൧,൨൩൫.

അത് പുറത്തെടുക്കുകയും, പ്രവർത്തിയുമായി ചേർക്കുകയും ചെയ്താൽ, പശുക്കൾക്ക് വലിയ ശക്തി ലഭിക്കും. അതുപോലെ, വിഷ്ണു ശരീരത്തിൽ ഉണ്ടെങ്കിലും, മനുഷ്യർക്കു ഉപകാരമാകുന്നില്ല.

വിനാരാധനയാ ദേവഃ സര്വഗഃ പരമേശ്വരഃ । ആരുരുക്ഷുമതീനാം തു കര്മജ്ഞാനമുദാഹൃതമ് ॥ ൧,൨൩൫.

അരാധന ഇല്ലാതെ, സകലവ്യാപിയായ പരമേശ്വരൻ ഉപകാരമൊന്നും ചെയ്യില്ല; ഉയരാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവർക്ക് കര്‍മ്മജ്ഞാനമാണ് നിർദ്ദേശിച്ചിരിക്കുന്നത്.

ആരൂഢയോഗവൃക്ഷാണാം ജ്ഞാനം ത്യാഗം പരം മതമ് । ജ്ഞാതുമിച്ഛതി ശബ്ദാദീന്രാഗോ ദ്വേഷോഽഥ ജായതേ ॥ ൧,൨൩൫.

യോഗവൃക്ഷത്തിൽ ഉയർന്നവർക്കു ജ്ഞാനവും ത്യാഗവും ഏറ്റവും ഉന്നതമായവയാണെന്ന് കരുതപ്പെടുന്നു. ശബ്ദം മുതലായ വസ്തുക്കളെ അറിയാൻ ആഗ്രഹിക്കുമ്പോൾ, ആസക്തിയും ദ്വേഷവും ഉദ്ഭവിക്കുന്നു.

ലോഭോ മോഹഃ ക്രോധ ഏതൈര്യുക്തഃ പാപം നരശ്ചരേത് । ഹസ്താവുപസ്ഥമുദരം വാക്ചതുര്ഥോ ചതുഷ്ടയമ് ॥ ൧,൨൩൫.

ലോഭം, മോഹം, ക്രോധം — ഇവയാൽ ആൾ ബന്ധപ്പെട്ടു പോയാൽ, പാപം ചെയ്യുന്നു. കൈകൾ, ഗുപ്തേന്ദ്രിയം, വയറ്, വാക്ക് — ഈ നാലും —

ഏതത്സുസംയതം യസ്യ സ വിപ്രഃ കഥ്യതേ ബുധൈഃ (ധഃ) । പരവിത്തം ന ഗൃഹ്ണാതി ന ഹിംസാം കുരുതേ തഥാ ॥ ൧,൨൩൫.

ഇവയെല്ലാം നല്ലപോലെ നിയന്ത്രിച്ചിരിക്കുന്നവനെയാണ് പണ്ഡിതന്മാർ ജ്ഞാനിയായ ബ്രാഹ്മണൻ എന്ന് വിളിക്കുന്നത്. അവൻ മറ്റുള്ളവരുടെ സമ്പത്ത് എടുക്കുന്നില്ല, ഹിംസയും ചെയ്യുന്നില്ല.

നാക്ഷക്രീഡാരതോ യസ്തു ഹസ്തൌ തസ്യ സുസംയതൌ । പരസ്ത്രീവര്ജനരതസ്തസ്യോപസ്ഥം സുസംയതമ് ॥ ൧,൨൩൫.

അക്ഷക്കളിയിൽ ആസ്വാദനം ഇല്ലാത്തവനാണ് കൈകൾ നിയന്ത്രിച്ചവൻ; പരസ്ത്രീകളെ ഒഴിവാക്കുന്നതിൽ സന്തോഷം കാണുന്നവനാണ് ഗുപ്തേന്ദ്രിയം നിയന്ത്രിച്ചവൻ.

അലോലുപമിദം ഭുങ്ക്തേ ജഠരം തസ്യ സംയതമ് । സത്യം ഹിതം മിതം ബ്രൂതേ യസ്മാദ്വാക്തസ്യ സംയതാ ॥ ൧,൨൩൫.

ലോഭമില്ലാതെ ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നവനാണ് വയറ് നിയന്ത്രിച്ചവൻ; സത്യം, ഉപകാരപ്രദം, അളവുള്ള വാക്കുകൾ സംസാരിക്കുന്നവനാണ് വാക്ക് നിയന്ത്രിച്ചവൻ.

യസ്യ സംയതാന്യേതാനി തസ്യ കിം തപസാധ്വരൈഃ । ഐക്യം യദ്ബുദ്ധിമനസോരിന്ദ്രിയാണാം ച സര്വദാ ॥ ൧,൨൩൫.

ഇവയെല്ലാം നിയന്ത്രിച്ചവനു വ്രതങ്ങളോ യാഗങ്ങളോ എന്തിനാണ്? ബുദ്ധി, മനസ്, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ എല്ലായ്പ്പോഴും ഏകതയിൽ നിലകൊള്ളുന്നത് —

സബീജം വാപി നിര്ബോജം ധ്യാനമേതത്പ്രകീര്തിതമ് । ഭ്രുവോര്മധ്യേ സ്ഥിതാം ബുദ്ധിം വിഷയേഷു യുനക്തി യഃ ॥ ൧,൨൩൫.

ബീജമുള്ളതോ ഇല്ലാത്തതോ ആയ ധ്യാനമാണ് ഇതെന്ന് പറയപ്പെടുന്നത്; ഭ്രൂമദ്ധ്യത്തിൽ ബുദ്ധിയെ സ്ഥാപിച്ച്, വിഷയങ്ങളിൽ ചേർക്കുന്നവൻ —

ഹന്ദ്രിയാണാമുപരമേ മനസി ഹ്യവ്യവസ്ഥിതേ ॥ ൧,൨൩൫.

ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ പ്രവർത്തനം നിർത്തുമ്പോഴും, മനസ്സ് അസ്ഥിരമായിരിക്കുമ്പോഴും —

സ്വപ്നാന്പശ്യത്യസൌ ജീവോ ബാഹ്യാനാഭ്യന്തരാനഥ । ജീവോ ജാഗ്രദവസ്ഥായാമേവമാഹുര്വിപാശ്ചിതഃ ॥ ൧,൨൩൫.

അപ്പോൾ ആ ജീവൻ സ്വപ്നങ്ങൾ കാണുന്നു, പുറത്തുള്ളതും ഉള്ളിലുള്ളതും. ജാഗ്രതാവസ്ഥയിൽ ജീവൻ ഇങ്ങനെയാണെന്ന് ജ്ഞാനികൾ പറയുന്നു.

ഹൃദി സ്ഥിതഃ സ തമസാ മോഹിതോ ന സ്മരത്യപി । യദാ തസ്യ കുതോ വേതി സുഷുപ്തിരിതി കഥ്യതേ ॥ ൧,൨൩൫.

ഹൃദയത്തിൽ നിലകൊള്ളുമ്പോൾ, അജ്ഞാനത്തിന്റെ ഇരുട്ടിൽ മൂടപ്പെട്ട്, അവൻ ഒന്നും ഓർക്കുന്നില്ല; എവിടുനിന്നോ എങ്ങനെയോ എന്നറിയാത്ത അവസ്ഥയെ സൂഷുപ്തി എന്നു പറയുന്നു.

ജാഗ്രതോ യസ്യ നോ തന്ദ്രാ ന മോഹോ ന ഭ്രമസ്തഥാ । ഉത്പദ്യതേ ന ജാനാതി ശബ്ദാര്ഥവിഷയാന്വശീ ॥ ൧,൨൩൫.

ജാഗ്രതയിൽ തന്നെ, തളർച്ചയോ മോഹമോ ഭ്രമമോ ഇല്ലാത്തവനും, ശബ്ദം അർത്ഥം മുതലായ വിഷയങ്ങൾ ഉയരുകയോ അറിയുകയോ ചെയ്യാത്തവനും, സ്വയം നിയന്ത്രിതനായി —

ഇന്ദ്രിയാണി സമാഹൃത്യ വിഷയേഭ്യോ മനസ്തഥാ । ബുദ്ധ്യാഹങ്കാരമപി ച പ്രകൃത്യാ ബുദ്ധിമേവ ച ॥ ൧,൨൩൫.

ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ വിഷയങ്ങളിൽ നിന്ന് പിൻവലിച്ച്, മനസ്സും അതുപോലെ, ബുദ്ധിയും അഹങ്കാരവും സ്വഭാവത്താൽ ബുദ്ധിയെയും —

സംയമ്യ പ്രകൃതിം ചാപി ചിച്ഛക്ത്യാ കേവലേ സ്ഥിതഃ । പശ്യത്യാത്മാനി ചാത്മാനമാത്മനാത്മപ്രകാശകമ് ॥ ൧,൨൩൫.

സ്വഭാവത്തെ ചൈതന്യത്തിന്റെ ശക്തിയാൽ നിയന്ത്രിച്ച്, അതിൽ മാത്രം നിലകൊണ്ടു, ആത്മാവ് സ്വയം തന്നെ, സ്വയം പ്രകാശിപ്പിക്കുന്ന ആത്മാവായി, അകത്തുതന്നെ കാണുന്നു.

ചിദ്രൂപമമൃതം ശുദ്ധം നിഷ്ക്രിയം വ്യാപകം ശിവമ് । തുരീയായാമവസ്ഥായാമാസ്ഥിതോഽസൌ ന സംശയഃ ॥ ൧,൨൩൫.

നാലാമത്തെ അവസ്ഥയിൽ, സംശയമില്ലാതെ, അവൻ ശുദ്ധവും അമൃതസ്വഭാവവും പ്രവർത്തനരഹിതവും എല്ലായിടത്തും വ്യാപിച്ചും ശിവസ്വരൂപമായ ചൈതന്യമായും നിലകൊള്ളുന്നു.

ശബ്ദാദയോ ഗുണാഃ പഞ്ച സത്ത്വാദ്യാശ്ച ഗുണാസ്ത്രയഃ । പുര്യഷ്ടകസ്യ പദ്മസ്യ പത്രാണ്യഷ്ടൌ ച താനി ഹി ॥ ൧,൨൩൫.

ശബ്ദം മുതലായ അഞ്ചു ഗുണങ്ങളും സത്ത്വം മുതലായ മൂന്നു ഗുണങ്ങളും ചേർന്ന്, സൂക്ഷ്മശരീരത്തിന്റെ കമലത്തിന് എട്ട് ഇലകളായി നിലകൊള്ളുന്നു.

സാമ്യാവസ്ഥാ ഗുണകൃതാ പ്രകൃതിസ്തത്ര കര്ണികാ । കര്ണികായാം സ്ഥിതോ ദേവോ ദേഹീ ചിദ്രൂപ ഏവ ഹി ॥ ൧,൨൩൫.

ഗുണങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ച സമതാവസ്ഥയാണ് ആ കമലത്തിന്റെ മധ്യഭാഗം; അതിന്റെ നടുവിൽ, ദേഹിയാകുന്ന ദൈവം, ചൈതന്യസ്വരൂപനായി നിലകൊള്ളുന്നു.

പുര്യഷ്ടകം പരിത്യജ്യ പ്രകൃതിഞ്ച ഗുണാത്മികാമ് । യദാ യാതി തദാ ജീവോ യാതി മുക്തിം ന സംശയഃ ॥ ൧,൨൩൫.

സൂക്ഷ്മശരീരവും ഗുണങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞ സ്വഭാവവും ഉപേക്ഷിക്കുമ്പോൾ, ആത്മാവ് മോക്ഷം നേടുന്നു—ഇതിൽ സംശയമില്ല.

പ്രാണായാമോ ജപശ്ചൈവ പ്രത്യാഹാരോഽഥ ധാരണാ । ധ്യാനം സമാധിരിത്യേതേ ഷഡ്യോഗസ്യ പ്രസാധകാഃ ॥ ൧,൨൩൫.

ശ്വാസനിയന്ത്രണം, ജപം, ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ പിൻവലിക്കൽ, ഏകാഗ്രത, ധ്യാനം, സമാധി—ഈ ആറും യോഗസാധനങ്ങൾ ആകുന്നു.

പാപക്ഷയേ ദേവതാനാം പ്രീതിരിന്ദ്രിയസംയമഃ । ജപധ്യാനയുതോ ഗര്ഭോ വിപരീതസ്ത്വഗര്ഭകഃ ॥ ൧,൨൩൫.

പാപം നശിച്ചാൽ ദേവതകളുടെ അനുഗ്രഹവും ഇന്ദ്രിയനിയന്ത്രണവും ലഭിക്കും; ജപവും ധ്യാനവും ഗർഭത്തോടൊപ്പം ഉണ്ടാകുന്നു, അതിന്റെ വിപരീതം അഗർഭം എന്നു പറയുന്നു.

ഷട്ത്രിംശന്മാത്രകഃ ശ്രേഷ്ഠശ്ചതുര്വിംശതിമാത്രകഃ । മധ്യോ ദ്വാദശമാത്രസ്തു ഓങ്കാരം സതതം ജപേത് ॥ ൧,൨൩൫.

മുപ്പത്താറ് അളവിലോ ഇരുപത്തിനാലോ പന്ത്രണ്ടോ അളവിൽ, ഒം എന്നത് എപ്പോഴും ജപിക്കണം; അതിൽ ആദ്യത്തേതാണ് ശ്രേഷ്ഠം, രണ്ടാമത്തേത് മധ്യമം, മൂന്നാമത്തേത് അധമം.