ഗരുഡപുരാണമ്

നാരസിംഹമിദം സ്തോത്രം യഃ പഠേന്നിയതേന്ദ്രിയഃ । മനോരഥപ്രദസ്തസ്യ രുദ്രസ്യേവ ന സംശയഃ ॥ ൧,൨൩൧.

നരസിംഹനോടുള്ള ഈ സ്തോത്രം ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ നിയന്ത്രിച്ച് ആരെങ്കിലും ജപിച്ചാൽ, രുദ്രനുപോലെ തന്നെ അവന്റെ ആഗ്രഹങ്ങൾ നിർബന്ധമായും നിറവേറും.

ധ്യായേന്നൃസിംഹം തരുണാര്കനേത്രം സിദാമ്ബുജാതം ജ്വലിതാഗ്നിവത്ക്രമ് । അനാദിമധ്യാന്തമജ പുരാണം പരാപരേശം ജഗതാം നിധാനമ് ॥ ൧,൨൩൧.

നരസിംഹനെ, ഉദയസൂര്യനുപോലെയുള്ള കണ്ണുകളോടെ, പൂർണ്ണമായ ഒരു താമരയിൽ ഇരുന്ന്, അഗ്നിപോലെ ജ്വലിച്ച്, ആരംഭവും മദ്ധ്യവും അവസാനം ഇല്ലാത്തവനായി, ജനിച്ചിട്ടില്ലാത്തവനും പുരാതനനുമായും, ഉത്തമാധമന്മാരുടെ ഇശ്വരനായി, ലോകങ്ങളുടെ ആധാരമായും ധ്യാനിക്കണം.

ജപേദിദം സന്തതദുഃ ഖജാലം ജഹാതി നീഹാരമിവാംശുമാലീ । സമാതൃവര്ഗസ്യ കരോതി മൂര്തിം യദാ തദാ തിഷ്ഠതി തത്സമീപേ ॥ ൧,൨൩൧.

ഈ സ്തോത്രം സ്ഥിരമായി ജപിക്കുന്നവൻ ദു:ഖങ്ങളുടെ വല നീക്കുന്നു, സൂര്യന്റെ കിരണങ്ങൾ മഞ്ഞു നീക്കുന്നതുപോലെ. മാതാക്കളെ ധ്യാനിച്ചാൽ, അപ്പോൾ തന്നെ അവളുടെ അടുത്ത് നില്ക്കുന്നു.

ദേവേശ്വരസ്യാപി നൃസിംഹമൂര്തേഃ പൂജാം വിധാതും ത്രിപുരാന്തകാരീ । പ്രസാദ്യ തം ദേവവരം സ ലബ്ധ്വാ അവ്യാജ്ജഗന്മാതൃഗണേഭ്യ ഏവ ച ॥ ൧,൨൩൧.

ദേവന്മാരുടെ ഇശ്വരനും, ത്രിപുരയെ നശിപ്പിച്ചവനും, നരസിംഹമൂർത്തിയെ പ്രീതിപ്പെടുത്തി അനുഗ്രഹം നേടി, ലോകമാതാക്കളെ സംരക്ഷിച്ചു.

ശ്രീഗരുഡമഹാപുരാണമ് ൨൩൨ സൂത ഉവാച । കുലാമൃതം പ്രവക്ഷ്യാമി സ്തോത്രം യത്തു ഹരോഽബ്രവീത് । പൃഷ്ടഃ ശ്രീനാരദേനൈവ നാരദായ തഥാ ശൃണു ॥ ൧,൨൩൨.

സൂതൻ പറഞ്ഞു: ഞാൻ ഇപ്പോൾ വംശത്തിന്റെ അമൃതമായ സ്തോത്രം പറയും, ഹരൻ നാരദനോട് ചോദിച്ചപ്പോൾ പറഞ്ഞത്, അതു നാരദനിൽ നിന്ന് നീ കേൾക്കുക.

നാരദ ഉവാച । യഃ സംകാരേ സദാ ദ്വന്ദ്വൈഃ കാമക്രോധൈഃ ശുഭാശുഭൈഃ । ശബ്ദാദിവിഷയൈര്ബദ്ധഃ പീഡ്യമാനഃ സ ദുര്മതിഃ ॥ ൧,൨൩൨.

നാരദൻ പറഞ്ഞു: സദാ സാംസാരിക കലഹത്തിൽ, ഇഷ്ടദ്വേഷങ്ങളിൽ, മോഹക്രോധങ്ങളിൽ, നല്ലതും ചീത്തയും, ഇന്ദ്രിയവിഷയങ്ങളിൽ കുടുങ്ങി, ദുര്‍ബുദ്ധിയുള്ളവൻ കഷ്ടപ്പെടുന്നു.

ക്ഷണം വിമുച്യതേ ജന്തുര്മൃത്യുസംസാരസാഗരാത് । ഭഗവഞ്ഛ്രോതുമിച്ഛാമി ത്വത്തോ ഹി ത്രിപുരാന്തക ॥ ൧,൨൩൨.

ഒരു നിമിഷം പോലും ജീവി മരണസമുദ്രത്തിൽ നിന്ന് മോചിതനാകുന്നു; ത്രിപുരനാശകനേ, അതിനെക്കുറിച്ച് ഞാൻ നിന്നിൽ നിന്ന് കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.

തസ്യ തദ്വചനം ശ്രുത്വാ നാരദസ്യ ത്രിലോചനഃ । ഉവാച തമൃഷിം ശമ്ഭുഃ പ്രസന്നവദനോ ഹരഃ ॥ ൧,൨൩൨.

അങ്ങനെ നാരദന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടു, മൂന്നുകണ്ണുള്ള ശിവൻ, സന്തോഷപൂർവ്വം ആ മഹർഷിയോട് പറഞ്ഞു.

മഹേശ്വര ഉവാച । ജ്ഞാനാമൃതം പരം ഗുഹ്യം രഹസ്യമൃഷിസത്തമ । വക്ഷ്യാമി ശൃണു ദുഃ ഖഘ്നം ഭവബന്ധഭയാമഹമ് ॥ ൧,൨൩൨.

മഹേശ്വരൻ പറഞ്ഞു: ജ്ഞാനത്തിന്റെ അമൃതം, പരമരഹസ്യം, ദു:ഖവും ബന്ധഭയവും നീക്കുന്ന സത്യം ഞാൻ നിന്നോട് പറയും, ശ്രേഷ്ഠമുനിവേ, കേൾക്കു.

തൃണാദി ചതുരാസ്യാന്തം ഭൂതഗ്രാമം ചതുര്വിധമ് । ചരാചരം ജഗത്സര്വം പ്രസുപ്തം യസ്യ മായയാ ॥ ൧,൨൩൨.

പുല്ലിൽ നിന്ന് നാലുമുഖൻ ബ്രഹ്മാവുവരെ, നാലുവിധ ജീവികളും, ചലനശീലികളും അചലങ്ങളുമായ ലോകമെല്ലാം അവന്റെ മായയിൽ ഉറങ്ങുന്നു.

തസ്യ വിഷ്ണോ പ്രിസാദേന യദി കശ്ചിത്പ്രബുധ്യതേ । സ നിസ്തരതി സംസാരം ദേവാനാമപി ദുസ്തരമ് ॥ ൧,൨൩൨.

വിഷ്ണുവിന്റെ കൃപയാൽ ആരെങ്കിലും ഉണരുന്നുവെങ്കിൽ, ദേവന്മാർക്കു പോലും കടക്കാൻ പ്രയാസമുള്ള ഈ സാംസാരിക സാഗരം അവൻ കടക്കുന്നു.

ഭോഗൈശ്വര്യമദോന്മത്തസ്തതത്ത്വജ്ഞാനപരാങ്മുഖഃ । പുത്രദാരകുടുമ്ബേഷു മത്താഃ സീദന്തിജന്തവഃ ॥ ൧,൨൩൨.

ഭോഗം, ഐശ്വര്യം, അഹങ്കാരം എന്നിവയിൽ മയങ്ങി, യഥാർത്ഥ ജ്ഞാനത്തിൽ നിന്ന് മാറി, മക്കളിലും ഭാര്യയിലും കുടുംബത്തിലും ലയിച്ചു ജീവികൾ താഴ്ന്നു പോകുന്നു.

സര്വ ഏകാര്ണവേ മഗ്നാ ജീര്ണാ വനഗജാ ഇവ । യസ്ത്വാനനം നിബധ്നാതി ദുര്മതിഃ കോശകാരവത് ॥ ൧,൨൩൨.

എല്ലാവരും ഒരേ സമുദ്രത്തിൽ മുങ്ങിയിരിക്കുന്നു, പഴയ കാട്ടാനകളെപ്പോലെ. എന്നാൽ ദുര്‍ബുദ്ധിയുള്ളവൻ, രേണുവിനെപ്പോലെ, സ്വന്തം വായിൽ തന്നെ കുടുങ്ങുന്നു.

തസ്യ മുക്തിം ന പശ്യാമി ജന്മകോടിശതൈരപി । തസ്മാന്നാരദ സര്വേഷാം ദേവാനാം ദേവമവ്യയമ് । ആരാധയേത്സദാ സമ്യഗധ്യായേദ്വിഷ്ണും മുദാന്വിതഃ ॥ ൧,൨൩൨.

അവന് ലക്ഷക്കണക്കിന് ജന്മങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞാലും മോക്ഷം ലഭിക്കുമെന്ന് ഞാന് കാണുന്നില്ല. അതിനാല്‍ നാരദാ, എല്ലാവിധ ദേവന്മാരുടെയും ദൈവമായ അതുല്യനായ വിഷ്ണുവിനെ എല്ലായ്പ്പോഴും ഭക്തിപൂര്‍വം ആരാധിക്കുകയും സന്തോഷത്തോടെ ധ്യാനിക്കുകയും ചെയ്യണം.

യസ്തു വിശ്വമനാദ്യന്തമജമാത്മനി സംസ്ഥിതമ് । സര്വജ്ഞമചലം വിഷ്ണും സദാ ധ്യായേത്സമുച്യതേ ॥ ൧,൨൩൨.

ആദിയും അന്തവും ഇല്ലാത്ത, ജനനം ഇല്ലാത്ത, ആത്മാവില്‍ നിലകൊള്ളുന്ന, എല്ലാം അറിയുന്ന, അചഞ്ചലനായ വിഷ്ണുവിനെ ആരെങ്കിലും എല്ലായ്പ്പോഴും മനസ്സോടെ ധ്യാനിച്ചാല്‍ അവന് മോക്ഷം ലഭിക്കും.

ദേവം ഗര്ഭോചിതം വിഷ്ണും സദാ ധ്യായന്വിമുച്യതേ । അശിരീരം വിധാതാരം സര്വജ്ഞാനമനോരതിമ് । അചലം സര്വഗം വിഷ്ണും സദാ ധ്യായന്വിമുച്യതേ ॥ ൧,൨൩൨.

ഗര്‍ഭത്തില്‍ തന്നെ ഉള്ള ദൈവമായ വിഷ്ണുവിനെ, ശരീരമില്ലാത്ത സ്രഷ്ടാവിനെ, എല്ലാം അറിയുന്ന മനസ്സിന് ആനന്ദം നല്‍കുന്ന, അചഞ്ചലനും എല്ലായിടത്തും നിറഞ്ഞിരിക്കുന്ന വിഷ്ണുവിനെ ആരെങ്കിലും എല്ലായ്പ്പോഴും ധ്യാനിച്ചാല്‍ അവന് മോക്ഷം ലഭിക്കും.

നിര്വികല്പം നിരാഭാസം നിഷ്പ്രപഞ്ചം നിരാമയമ് । വാസുദേവം ഗുരും വിഷ്ണും സദാ ധ്യായന്വിമുച്യതേ ॥ ൧,൨൩൨.

വ്യത്യാസമില്ലാത്ത, രൂപം കാണാത്ത, ലോകത്തെ അതിജീവിച്ച, രോഗരഹിതനായ ഗുരുവായ വാസുദേവനായ വിഷ്ണുവിനെ ആരെങ്കിലും എല്ലായ്പ്പോഴും ധ്യാനിച്ചാല്‍ അവന് മോക്ഷം ലഭിക്കും.

സര്വാത്മകഞ്ച വൈ യാവദാത്മചൈതന്യരൂപകമ് । ശുഭമേകാക്ഷരം വിഷ്ണും സദാ ധ്യായന്വിമുച്യതേ ॥ ൧,൨൩൨.

എല്ലാവരുടെയും ആത്മാവായ, ആത്മചൈതന്യരൂപിയായ, ശുദ്ധവും ഏകാക്ഷരമായ വിഷ്ണുവിനെ ആരെങ്കിലും എല്ലായ്പ്പോഴും ധ്യാനിച്ചാല്‍ അവന് മോക്ഷം ലഭിക്കും.

വാക്യാതീതം ത്രികാലജ്ഞം വിശ്വേശം ലോകസാക്ഷിണമ് । സര്വസ്മാദുത്തമം വിഷ്ണും സദാ ധ്യായന്വിമുച്യതേ ॥ ൧,൨൩൨.

വാക്കുകള്‍ക്ക് അതീതനായ, മൂന്നു കാലങ്ങളെയും അറിയുന്ന, ലോകങ്ങളുടെ സാക്ഷിയായ, എല്ലാത്തിലും ഉന്നതനായ വിഷ്ണുവിനെ ആരെങ്കിലും എല്ലായ്പ്പോഴും ധ്യാനിച്ചാല്‍ അവന് മോക്ഷം ലഭിക്കും.

ബ്രഹ്മാദിദേവഗന്ധര്വൈര്മുനിഭിഃ സിദ്ധചാരണൈഃ । യോഗിഭിഃ സേവിതം വിഷ്ണും സദാ ധ്യായന്വിമുച്യതേ ॥ ൧,൨൩൨.

ബ്രഹ്മാദിദേവന്മാരും ഗന്ധര്‍വന്മാരും മുനിമാരും സിദ്ധരും ചാരണന്മാരും യോഗിമാരും ആരാധിക്കുന്ന വിഷ്ണുവിനെ ആരെങ്കിലും എല്ലായ്പ്പോഴും ധ്യാനിച്ചാല്‍ അവന് മോക്ഷം ലഭിക്കും.

സംസാരബന്ധനാമുക്തിമിച്ഛംല്ലോകോ ഹ്യശേഷതഃ । സ്തുത്വൈവം വരദം വിഷ്ണും സദാ ധ്യായന്വിമുച്യതേ ॥ ൧,൨൩൨.

സംസാരബന്ധനത്തില്‍ നിന്ന് പൂര്‍ണമായ മോക്ഷം ആഗ്രഹിക്കുന്നവര്‍ വിഷ്ണുവിനെ, വരദനായ ദൈവത്തെ, സ്തുതിക്കുകയും എല്ലായ്പ്പോഴും ധ്യാനിക്കുകയും ചെയ്താല്‍ അവര്‍ക്ക് മോക്ഷം ലഭിക്കും.

സംസാരബന്ധനാത്കോഽപി മുക്തിമിച്ഛന്സമാഹിതഃ । അനന്തമവ്യയം ദേവം വിഷ്ണം വിശ്വപ്രതിഷ്ഠിതമ് । വിശ്വേശ്വരമജം വിഷ്ണും സംദാ ധ്യായന്വിമുച്യതേ ॥ ൧,൨൩൨.

സംസാരബന്ധത്തില്‍ നിന്ന് മോക്ഷം ആഗ്രഹിച്ച് മനസ്സോടെ അനന്തനും അവിനാശിയും ലോകത്ത് നിലകൊള്ളുന്ന, ലോകങ്ങളുടെ ഇശ്വരനും ജനനം ഇല്ലാത്തവനുമായ വിഷ്ണുവിനെ ആരെങ്കിലും എല്ലായ്പ്പോഴും ധ്യാനിച്ചാല്‍ അവന് മോക്ഷം ലഭിക്കും.

സൂത ഉവാച । നാരദേന പുരാ പൃഷ്ട ഏവം സ വൃഷഭധ്വജഃ । യേത്തേന തസ്മൈ വ്യാഖ്യാതം തന്മയാ കഥിതം തവ ॥ ൧,൨൩൨.

സൂതന് പറഞ്ഞു: നാരദന് മുമ്പ് ചോദിച്ചപ്പോള്‍ വൃഷഭധ്വജന് അതിന് ഉത്തരം നല്‍കി. അതാണ് ഞാന്‍ ഇപ്പോള്‍ നിന്നോട് പറഞ്ഞത്.

തമേവ സതതന്ധ്യായന്നിര്വ്യയം ബ്രഹ്മ നിഷ്കലമ് । അവാപ്സ്യസി ധ്രുവം താത ! ശാശ്വതം പദമവ്യയമ് ॥ ൧,൨൩൨.

നശ്വരതയില്ലാത്ത, ഭാഗങ്ങളില്ലാത്ത ബ്രഹ്മത്തെ നീ എല്ലായ്പ്പോഴും ധ്യാനിച്ചാല്‍ നീ ഉറപ്പായും ശാശ്വതമായ അവിനാശിയായ സ്ഥിതിയെ പ്രാപിക്കും, പ്രിയമേ.

അശ്വമേധസഹസ്രാണി വാജപേയശതാനി ച । ക്ഷണമേകാഗ്രചിത്തസ്യ കലാം നാര്ഹന്തി ഷോഡശീമ് ॥ ൧,൨൩൨.

ആയിരം അശ്വമേധയാഗങ്ങളും നൂറുകണക്കിന് വാജപേയയാഗങ്ങളും ഒരുപാട് ശ്രദ്ധയോടെ ഒരു നിമിഷം മനസ്സു ഏകാഗ്രമാക്കുന്നതിന്റെ പത്തിനാറില്‍ ഒന്നിനും തുല്യമല്ല.

ശ്രുത്വാ സുരഋഷിര്വിഷ്ണോഃ പ്രാധാന്യമിദമീശ്വരാത് । സ വിഷ്ണും സമ്യഗാരാധ്യ സിദ്ധഃ പദമവാപ്തവാന് ॥ ൧,൨൩൨.

ദൈവങ്ങളുടെ മുനിയായവന് ഈ വിഷ്ണുവിന്റെ മഹത്വം ഈശ്വരനില്‍ നിന്ന് കേട്ടു, പിന്നെ വിഷ്ണുവിനെ ശരിയായി ആരാധിച്ച് സിദ്ധസ്ഥിതിയെ പ്രാപിച്ചു.

യഃ പഠേച്ഛൃണുയാദ്വാ പി നിത്യമേവ സ്തവോത്തമമ് । കോടിജന്മകൃതം പാപമപി തസ്യ പ്രണശ്യതി ॥ ൧,൨൩൨.

ആര്‍ക്കെങ്കിലും ഈ ഉത്തമസ്തോത്രം ദിവസേന വായിക്കുകയോ കേള്‍ക്കുകയോ ചെയ്താല്‍ കോടിജന്മങ്ങളില്‍ സമ്പാദിച്ച പാപം പോലും അകറ്റപ്പെടും.

വിഷ്ണോഃ സ്തവമിദം ദിവ്യം മഹാദേവേന കീര്തിതമ് । പ്രയത്നാദ്യഃ പഠേന്നിത്യ മമൃതത്വം സ ഗച്ഛതി ॥ ൧,൨൩൨.

മഹാദേവന്‍ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച ഈ ദിവ്യമായ വിഷ്ണുസ്തോത്രം ആര്‍ പരിശ്രമത്തോടെ ദിവസേന വായിച്ചാലും അവന് അമൃതത്വം ലഭിക്കും.

ശ്രീഗരുഡമഹാപുരാണമ് ൨൩൩ സൂത ഉവാച । സ്തോത്രം തത്സം പ്രവക്ഷ്യാമി മാര്കണ്ഡേയന ഭാഷിതമ് । ദാമോദരം പ്രപന്നോഽസ്മി കിന്നോ മൃത്യുഃ കരിഷ്യതി ॥ ൧,൨൩൩.

സൂതന് പറഞ്ഞു: മാര്‍ക്കണ്ടേയന് പറഞ്ഞ ആസ്തോത്രം ഞാന്‍ ഇപ്പോള്‍ പറയാം: ദാമോദരനില്‍ ഞാന്‍ ശരണം പ്രാപിച്ചു; മരണത്തിന് എനിക്കെന്ത് ചെയ്യും?