ഗരുഡപുരാണമ്

സദാ ചിത്തം സമാസക്തം ജന്തോര്വിഷയഗോചരേ । യദി നാരായണേഽപ്യേവം കോ ന മുച്യേത ബന്ധനാത് ॥ ൧,൨൩൦.

സകല ജീവികളുടെയും മനസ്സ് എപ്പോഴും ഇന്ദ്രിയസുഖങ്ങളിൽ ആകർഷിതമാണ്; അതുപോലെ തന്നെ നാരായണനിലേക്കാണ് ആകർഷണം ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ, ആരാണ് ബന്ധനം വിട്ട് മോചിതനാകാത്തത്?

സൂത ഉവാച । വിഷ്ണുഭക്തിര്യസ്യ ചിത്തേ കം വാ ജീവോ നമേത്സദാ । സ താരയതി ചാത്മാനം തദൈവ ദുരിതാര്ണവാത് ॥ ൧,൨൩൦.

സൂതൻ പറഞ്ഞു: വിഷ്ണുവിൽ ഭക്തി ഉള്ളവന്റെ ഹൃദയം എപ്പോഴും അവനിൽ ലയിച്ചിരിക്കുന്നു; അങ്ങനെയുള്ളവൻ താനേ പാപസമുദ്രത്തിൽ നിന്ന് ഉടൻ രക്ഷപ്പെടുന്നു.

തഞ്ജ്ഞാനം യത്ര ഗോവിന്ദഃ സാ കഥാ യത്ര കാശവഃ । തത്കര്മ യത്തദര്ഥായ കിമന്യൈര്ബഹുഭാഷിതൈഃ ॥ ൧,൨൩൦.

ജ്ഞാനം ഗോവിന്ദനിലേക്കാണ്, കഥകൾ കേശവനിലേക്കാണ്, പ്രവർത്തികൾ അതിനുവേണ്ടിയാണ്—പിന്നെ അനാവശ്യമായി അധികം സംസാരിക്കാൻ എന്താണ് ആവശ്യം?

സാ ജിഹ്വാ യാ ഹരിം സ്തൌതി തച്ചിത്തം യത്തദര്പിതമ് । താവേവ കേവലൌ ശ്ലാഘ്യൌ യൌ തത്പൂജാകരൌ കരൌ ॥ ൧,൨൩൦.

ഹരിയെ സ്തുതിക്കുന്ന നാവാണ് സ്തുത്യർഹം; അവനിൽ സമർപ്പിച്ച മനസ്സാണ് മഹത്വം; അവനെ ആരാധിക്കുന്ന കൈകളാണ് യഥാർത്ഥത്തിൽ പ്രശംസനീയമായത്.

പ്രണാമമീശസ്യ ശിരഃ ഫലം വിദുസ്തദര്ചനം പാണിഫലം ദിവൌകസഃ । മനഃ ഫലം തദ്ഗുണകര്മചിന്തനം വചസ്തു ഗോവിന്ദഗുണസ്തുതിഃ ഫലമ് ॥ ൧,൨൩൦.

തലയ്ക്ക് ഫലം ഭഗവാനെ നമസ്കരിക്കലാണ്; കൈകൾക്ക് ഫലം അവനെ ആരാധിക്കലാണ് എന്ന് ദേവന്മാർ പറയുന്നു; മനസ്സിന് ഫലം അവന്റെ ഗുണങ്ങളും പ്രവർത്തികളും ചിന്തിക്കലാണ്; വാക്കിന് ഫലം ഗോവിന്ദന്റെ ഗുണങ്ങൾ പാടലാണ്.

മേരുമന്ദരമാത്രോഽപി രാശിഃ പാപസ്യ കര്മണഃ । കേശവസ്മരണാദേവ തസ്യ സര്വം വിനശ്യതി ॥ ൧,൨൩൦.

മേരുവോ മന്ദരമോ അത്ര വലിയ പാപങ്ങൾ പോലും, കേശവനെ സ്മരിച്ചാൽ എല്ലാം നശിച്ചുപോകുന്നു.

യത്കിഞ്ചിത്കുരുതേ കര്മ പുരുഷഃ സാധ്വസാധു വാ । സര്വം നാരായണേ ന്യസ്യ കുര്വന്നപി ന ലിമ്പതി ॥ ൧,൨൩൦.

ഒരു മനുഷ്യൻ ചെയ്യുന്ന എല്ലാ പ്രവർത്തികളും, നല്ലതോ ചീത്തയോ, നാരായണനിൽ സമർപ്പിച്ചാൽ, ചെയ്യുമ്പോഴും അവനിൽ ദോഷം പതിക്കില്ല.

തൃണാദിചതുരാസ്യാന്തം ഭൂതഗ്രാമം ചതുര്വിധമ് । ചരാചരം ജഗത്സര്വം പ്രസുപ്തം മായയാ തവ ॥ ൧,൨൩൦.

പുല്ലിൽ നിന്ന് ചതുരാനനൻ വരെ, നാലു തരത്തിലുള്ള സകല ജീവികളും, ചലനശീലികളും അചലങ്ങളുമായ ലോകം മുഴുവൻ, നിന്റെ മായയിൽ ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്നു.

യസ്മിന്ന്യസ്തമതിര്ന യാതി നരകം സ്വര്ഗോഽപി യച്ചിന്തനേ വിഘ്നോ യത്ര നവാ വിശേത്കഥമപി ബ്രാഹ്മോഽപിലോകോഽല്പകഃ । മുക്തിഞ്ചേതസി സംസ്ഥിതോ ജഡധിയാം പുംസാം ദദാത്യവ്യയഃ കിഞ്ചിത്രം യദയം പ്രയാതി വിലയം തത്രാച്യുതേ കീര്തിതേ ॥ ൧,൨൩൦.

ആയാളുടെ മനസ്സ് അവനിൽ നിക്ഷേപിച്ചാൽ അവൻ നരകത്തിലേക്കു പോകില്ല; സ്വർഗ്ഗം പോലും അവനെ തടയും, ബ്രഹ്മലോകം അവനു ചെറുതാണ്. മോക്ഷം മനസ്സിൽ ഉറപ്പിച്ചാൽ, അക്ഷരൻ അതു മന്ദബുദ്ധിയുള്ളവർക്കും നൽകുന്നു. അച്യുതനെ പാടുമ്പോൾ എല്ലാം ലയിക്കുന്നു എന്നതിൽ അത്ഭുതമൊന്നുമില്ല.

അഗ്നികാര്യം ജപഃ സ്നാനം വിഷ്ണോര്ധ്യാനഞ്ച പൂജനമ് । ഗന്തും ദുഃ ഖോദധേഃ കുര്യുര്യേ ച തത്ര നരന്തി തേ ॥ ൧,൨൩൦.

ഹോമം, ജപം, സ്നാനം, വിഷ്ണുദ്ധ്യാനം, പൂജ എന്നിവ ചെയ്യുന്നവർ, ദു:ഖസമുദ്രം കടക്കാനാണ് അതു ചെയ്യുന്നത്; അവർ ആ ലക്ഷ്യം നേടുന്നു.

രാഷ്ട്രസ്യ ശരണം രാജാ പിതരോ ബാലകസ്യ ച । ധര്മശ്ച സര്വമര്ത്യാനാം സര്വസ്യ ശരണം ഹരിഃ ॥ ൧,൨൩൦.

രാജാവ് രാജ്യത്തിന് ആശ്രയമാണ്, പിതാക്കന്മാർ കുട്ടിക്ക് ആശ്രയമാണ്, ധർമ്മം മനുഷ്യർക്കെല്ലാം ആശ്രയമാണ്, ഹരിയാണ് എല്ലാവർക്കും പരമാശ്രയം.

യേ നമന്തി ജഗദ്യോനിം വാസുദേവം സനാതനമ് । ന യേഭ്യോ വിദ്യതേ തീര്ഥമധികം മുനിസത്തമ് ॥ ൧,൨൩൦.

ലോകത്തിന്റെ നിത്യസ്രോതസ്സായ വാസുദേവനെ നമസ്കരിക്കുന്നവരെക്കാൾ മഹത്തായ തീർത്ഥം ഇല്ല, മഹർഷേ.

അനര്ഘരത്നപൂജാഞ്ച കുര്യാത്സ്വാധ്യായമേവ ച । തമേവോദ്ദിശ്യ ഗോവിന്ദം ധ്യായന്നിത്യമതന്ദ്രിതഃ ॥ ൧,൨൩൦.

അനർഘ്യരത്നങ്ങൾ അർപ്പിക്കുകയും, സ്വാധ്യായം നടത്തുകയും ചെയ്യണം; അതെല്ലാം ഗോവിന്ദനെ ഉദ്ദേശിച്ച്, എപ്പോഴും അശ്രാന്തമായി ധ്യാനിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കണം.

ശൂദ്രം വാ ഭഗവദ്ഭക്തം നിഷാദം ശ്വപചം തഥാ । ദ്വിജജാതി സമംമന്യോ ന യാതി നരകം നരഃ ॥ ൧,൨൩൦.

ശൂദ്രനോ, ഭഗവദ്ഭക്തനോ, നിഷാദനോ, അശുദ്ധജാതിക്കാരനോ ആയാലും, അവരെ ദ്വിജന്മാരെപ്പോലെ സമദർശനം ചെയ്യുന്നവൻ നരകത്തിലേക്കു പോകില്ല.

ആദരേണ സദാ സ്തൌതി ധനവന്തം ധനേച്ഛയാ । തഥാ വിശ്വസ്യ കര്താരം കോ ന മുച്യേത ബന്ധനാത് ॥ ൧,൨൩൦.

ധനം ആഗ്രഹിച്ച് എപ്പോഴും സമ്പന്നനെ ആദരവോടെ സ്തുതിക്കുന്നതുപോലെ, ലോകത്തിന്റെ സ്രഷ്ടാവിനെ സ്തുതിച്ചാൽ ആരാണ് ബന്ധനത്തിൽ നിന്ന് മോചിതനാകാത്തത്?

യഥാ പ്രാപ്തവനോ വഹ്നിര്ദഹത്യാര്ദ്രമപീന്ധനമ് । തഥാവിധഃ സ്ഥിതോ വിഷ്ണുര്യോഗിനാം സര്വകില്വിഷമ് ॥ ൧,൨൩൦.

എങ്ങനെ തീ പെട്ടെന്നു ഈർപ്പം ഉള്ള ഇന്ധനത്തെയും കത്തിക്കും, അങ്ങനെ തന്നെ, അങ്ങനെയുള്ള വിഷ്ണു യോഗികളിലെ എല്ലാ പാപങ്ങളും ദഹിപ്പിക്കുന്നു.

ആദീപ്തം പര്വതം യദ്വന്നാശ്രയന്തി മൃഗാദയഃ । തദ്വത്പാപനി സര്വാണി യോഗാഭ്യാസരതം നരമ് ॥ ൧,൨൩൦.

എങ്ങനെ കത്തുന്ന പർവ്വതത്തോട് മൃഗങ്ങൾ അടുത്തുപോകില്ല, അങ്ങനെ തന്നെ യോഗാഭ്യാസത്തിൽ ലയിച്ചിരിക്കുന്നവനെ പാപങ്ങൾ സമീപിക്കില്ല.

യസ്യ യാവാംശ്ച വിശ്വാസസ്തസ്യ സിദ്ധിസ്തു താവതീ । ഏതവാനേവ കൃഷ്ണസ്യ പ്രഭാവഃ പരിമീയതേ ॥ ൧,൨൩൦.

ആരുടെയോ വിശ്വാസം എത്രയോ അത്രയേ അവനു സിദ്ധിയും ലഭിക്കും. കൃഷ്ണന്റെ മഹത്വം ഇത്രയാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കേണ്ടതും ഇതു കൊണ്ടാണ്.

വിദ്വേഷാദപി ഗോവിന്ദം ദമഘോഷാത്മജഃ സ്മരന് । ശിശുപാലോ ഗതസ്തത്ത്വം കിം പുനസ്തത്പരായണഃ ॥ ൧,൨൩൦.

വൈരാഗ്രഹത്താലും ഗോവിന്ദനെ ഓർത്തു ദമഘോഷപുത്രനായ ശിശുപാലൻ സത്യം പ്രാപിച്ചു; അങ്ങനെ തന്നെയെങ്കിൽ, അവനിൽ ഭക്തിയുള്ളവർക്ക് എത്ര കൂടുതൽ ലഭിക്കും!

ശ്രീഗരുഡമഹാപുരാണമ് ൨൩൧ സൂത ഉവാച । നാരസിംഹസ്തുതിം വക്ഷ്യേ ശിവോക്തം ശൌനകാധുനാ । പൂര്വം മാതൃഗണാഃ സര്വേ ശങ്കരം വാക്യമബ്രുവന് ॥ ൧,൨൩൧.

സൂതൻ പറഞ്ഞു: ശിവൻ ശൗനകനോടു പറഞ്ഞ നരസിംഹസ്തുതിയെ ഞാൻ ഇപ്പോൾ പറയാം. അതിനുമുമ്പ് എല്ലാ മാതാക്കളും ശങ്കരനോടു ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.

ഭഗവന് ഭക്ഷയിഷ്യാമഃ സദേവാസുരമാനുഷമ് । ത്വത്പ്രസാദാജ്ജഗത്സര്വം തദനുജ്ഞാതുമര്ഹസി ॥ ൧,൨൩൧.

പ്രഭോ, നിങ്ങളുടെ അനുഗ്രഹത്താൽ ഞങ്ങൾ ദേവന്മാരെയും അസുരന്മാരെയും മനുഷ്യരെയും എല്ലാം ഉണ്ണാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ഈ ലോകം മുഴുവൻ ഞങ്ങൾക്കു അനുവദിക്കണമെന്നു അപേക്ഷിക്കുന്നു.

ശങ്കരൌവാച । ഭവതീഭിഃ പ്രജാഃ സര്വാ രക്ഷണീയാ ന സംശയഃ । തസ്മാഡ്വോരതരപ്രായം മനഃ ശീഘ്രം നിവര്ത്യതാമ് ॥ ൧,൨൩൧.

ശങ്കരൻ പറഞ്ഞു: നിങ്ങളെല്ലാവരും ഈ ലോകത്തിലെ ജീവികളെ സംരക്ഷിക്കേണ്ടതാണ്, അതിൽ സംശയമില്ല. അതിനാൽ ഈ അതിക്രമമായ ആഗ്രഹം ഉടൻ ഉപേക്ഷിക്കണം.

ഇത്യേവം ശങ്കരേണോക്തമനാദൃത്യ തു തദ്വചഃ । ഭക്ഷയാമാസുരവ്യഗ്രാസ്ത്രൈലോക്യം സചരാചരമ് ॥ ൧,൨൩൧.

ശങ്കരന്റെ ഉപദേശം അവഗണിച്ച് അവർ അതീവ ആസക്തിയോടെ ചലനസ്ഥിരങ്ങളായ മൂന്ന് ലോകവും ഉണ്ണാൻ തുടങ്ങി.

ത്രൈലോക്യേ ഭക്ഷ്യമാണേ തു തദാ മാതൃഗണേന വൈ । നൃസിംഹരൂപിണം ദേവം പ്രദധ്യൌ ഭഗവാഞ്ഛിവഃ ॥ ൧,൨൩൧.

മാതാക്കൾ മൂന്ന് ലോകവും ഉണക്കുമ്പോൾ, ഭഗവാൻ ശിവൻ നരസിംഹസ്വരൂപത്തിലുള്ള ദൈവത്തെ ധ്യാനിച്ചു.

അനാദിനിധനം ദേവം സര്വഭൂതഭവോദ്ഭവമ് । വിദ്യുജ്ജിഹ്വം മഹാദംഷ്ട്രം സ്ഫുരത്കേസരമാലിനമ് ॥ ൧,൨൩൧.

ആദിയും അന്തവും ഇല്ലാത്ത, എല്ലാ ജീവികളുടെ ഉത്ഭവമായ, മിന്നുന്ന നാവും വലിയ പല്ലുകളും പ്രകാശമുള്ള കേശരവും ഉള്ള ദൈവത്തെ അവൻ ധ്യാനിച്ചു.

രത്നാങ്ഗദം സമുകുടം ഹേമകേസരഭൂഷിതമ് । ഖോണിസൂത്രേണ മഹതാ കാഞ്ചനേന വിരാജിതമ് ॥ ൧,൨൩൧.

രത്നങ്ങൾ ചാർത്തിയ കങ്കണവും മനോഹരമായ കിരീടവും പൊന്നുകൊണ്ടുള്ള കേശരവും, വലിയ പൊന്നുകൊണ്ടുള്ള അരക്കയരുമായി അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടവനായിരുന്നു.

നീലോത്പലദലശ്യാമം രത്നനൂപുരഭൂഷിതമ് । തേജസാക്രാന്തസകലബ്രഹ്മാണ്ഡോദരമണ്ഡപമ് ॥ ൧,൨൩൧.

നീല ഉത്പലപുഷ്പത്തിന്റെ ദളംപോലെയുള്ള കറുത്ത വർണ്ണം, രത്നങ്ങൾ ചാർത്തിയ പാദസരം, അവന്റെ തേജസ് മുഴുവൻ ബ്രഹ്മാണ്ഡം നിറഞ്ഞു.

ആവര്തസദൃശാകാരൈഃ സംയുക്തം ദേഹരോമഭിഃ । സര്വപുഷ്പൈര്യോജിതാഞ്ച ധാരയംശ്ച മഹാസ്ത്രജമ് ॥ ൧,൨൩൧.

ചുറ്റുപാടുകൾപോലെയുള്ള രോമങ്ങൾ അവന്റെ ശരീരത്തിൽ, എല്ലാ പുഷ്പങ്ങളും അലങ്കാരമായി, വലിയ ഒരു ഹാരവും ധരിച്ചിരിക്കുന്നു.

സ ധ്യാതമാത്രോ ഭഗവാന്പ്രദദൌ തസ്യ ദര്ശനമ് । യാദൃശേന രൂപേണ ധ്യാതോ രുദ്രൈസ്തു ഭക്തിതഃ ॥ ൧,൨൩൧.

ഭഗവാൻ ധ്യാനിച്ചയുടൻ തന്നെ, ഭക്തിയോടെ രുദ്രന്മാർ ധ്യാനിച്ച അതേ രൂപത്തിൽ അവൻ ദർശനം നൽകി.