ഗരുഡപുരാണമ്

പത്രേഷു പുഷ്പേഷു ഫലേഷു തോയേഷ്വകഷ്ടലഭ്യേഷു സദൈവ സത്സു । ഭക്ത്യൈകലഭ്യേ പുരുഷേ പുരാണേ മുക്ത്യൈകലാഭേ ക്രിയതേ പ്രയത്നഃ ॥ ൧,൨൨൭.

ഇല, പുഷ്പം, ഫലം, വെള്ളം—എല്ലാം എളുപ്പത്തിൽ ലഭ്യമായവ—ഇവയിലൂടെ ഭക്തിയാൽ മാത്രമേ പുരാതനപുരുഷനിലേക്കെത്താനാവൂ; അതിലൂടെ മോക്ഷം മാത്രമാണ് ലഭ്യമാകുന്നത്; അതിനായാണ് പരിശ്രമം.

ആസ്ഫോടയന്തി പിതരഃ പ്രനൃത്യന്തി പിതാമാഹഃ । വൈഷ്ണവോസ്മത്കുലേ ജാതഃ സ നഃ സന്താരയിഷ്യതി ॥ ൧,൨൨൭.

വൈഷ്ണവൻ നമ്മുടെ കുടുംബത്തിൽ ജനിച്ചാൽ പിതാക്കന്മാർ കൈയടിച്ചു നൃത്തം ചെയ്യുകയും പിതാമഹന്മാർ സന്തോഷിക്കുകയും ചെയ്യും; അവൻ നമ്മെ രക്ഷിക്കും.

അജ്ഞാനിനഃ സുഖരേ സമധിക്ഷിപന്തോ യത്പാപിനോഽപി ശിശുപാലസുയോധനാദ്യാഃ । മുക്തിം ഗതാഃ സ്മരണമാത്രവിധൂതപാപാഃ കഃ സംശയഃ പരമഭക്തിമതാം ജനാനാമ് ॥ ൧,൨൨൭.

അറിയാത്തവരും പാപികളുമായ ശിശുപാലനും ദുര്യോധനനും പോലുള്ളവർ അവനെ അപമാനിച്ചിട്ടും, ഓർമ്മിച്ചുമാത്രം പാപങ്ങൾ അകറ്റി മോക്ഷം നേടി; അതിനാൽ പരമഭക്തിയുള്ളവർക്കു സംശയമുണ്ടാകേണ്ടതില്ല.

ശരമം തം പ്രപന്നാ യേ ധ്യാനയോഗവിവര്ജിതാഃ । തേഽപി മൃത്യുമതിക്രമ്യ യാന്തി തദ്വൈഷ്ണവം പദമ് ॥ ൧,൨൨൭.

ധ്യാനയോ ഗമോ ഇല്ലാതിരുന്നാലും, ആരെങ്കിലും അവനിൽ ശരണം പ്രാപിച്ചാൽ, അവർ മരണത്തെ അതിജീവിച്ച് വൈഷ്ണവപദം നേടും.

ഭവോദ്ഭവക്ലേശശതൈര്ഹതസ്തഥാ പരിഭ്രമന്നിന്ദ്രിയരന്ധ്രകൈര്ഹയൈഃ । നിയമ്യതാം മാധവ ! മേ മനോഹയസ്ത്വദങ്ഘ്രിശങ്കൌ ദൃഢഭക്തിബന്ധനേ ॥ ൧,൨൨൭.

ജന്മമരണങ്ങളാൽ ഉണ്ടാകുന്ന അനേകം ദുഃഖങ്ങൾ അനുഭവിച്ച്, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ എന്ന കുതിരകളാൽ ചുറ്റി അലയുന്ന എന്റെ മനസ്സ്, മാധവാ, നിന്റെ പാദങ്ങളിൽ ദൃഢമായ ഭക്തിബന്ധനത്തിൽ കെട്ടിയിരിക്കാൻ അനുഗ്രഹിക്കണം.

വിഷ്ണുരേവ പരം ബ്രഹ്മ ത്രിഭേദമിഹ പഠ്യതേ । വേദസിദ്ധാന്തമാര്ഗേഷു തന്ന ജാനന്തി മോഹിതാഃ ॥ ൧,൨൨൭.

വിഷ്ണുവാണ് പരബ്രഹ്മം, ഇക്കാലത്ത് മൂന്നു രൂപങ്ങളായി പറയപ്പെടുന്നു; വേദസിദ്ധാന്തങ്ങൾ പഠിച്ചിട്ടും, ഭ്രമിതരായവർ ഇതറിയുന്നില്ല.

ശ്രീഗരുഡമഹാപുരാണമ് ൨൨൮ സൂത ഉവാച । മുക്തിഹേതുമനാദ്യന്തമജമവ്യയമക്ഷയമ് । യോ നമേത്സര്വലോകസ്യ നമസ്യോ ജായതേ നരഃ

സൂതൻ പറഞ്ഞു: ആദിയും അന്തവും ഇല്ലാത്ത, ജനനം ഇല്ലാത്ത, നശിക്കാത്ത, ക്ഷയിക്കാത്ത മോക്ഷത്തിന്റെ കാരണമായവനെ നമസ്കരിക്കുന്നവൻ, എല്ലാ ലോകങ്ങൾക്കും വന്ദനീയനാകും.

വിഷ്ണുമാനന്ദമദ്വൈതം വിജ്ഞാനം സര്വഗം പ്രഭുമ് । പ്രണമാമി സദാ ഭക്ത്യാ ചേതസാ ഹൃദയാലയമ്

ആനന്ദസ്വരൂപനും, അദ്വൈതനും, സർവ്വജ്ഞനും, എല്ലായിടത്തും ഉള്ളവനും, ഹൃദയത്തിൽ വസിക്കുന്നവനും ആയ വിഷ്ണുവിനെ ഞാൻ എല്ലായ്പ്പോഴും ഭക്തിയോടും മനസ്സോടും കൂടി നമസ്കരിക്കുന്നു.

യോഽന്തസ്തിഷ്ഠന്നശേഷസ്യ പശ്യതീശഃ ശുഭാശുഭമ് । തം സര്വസാക്ഷിണം വിഷ്ണും നമസ്യേ പരമേശ്വരമ്

എല്ലാവരിലും ഉള്ളവനും, നല്ലതും ചീത്തയും കാണുന്ന ഈശ്വരനും, സർവ്വസാക്ഷിയായ പരമേശ്വരനായ വിഷ്ണുവിനെയാണ് ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നത്.

ശക്തേനാപി നമസ്കാരഃ പ്രയുക്തശ്ചക്രപാണയേ । സംസാരതൃണവര്ഗാണാമുദ്വേജനകരോ ഹി സഃ

ശക്തിയുള്ളവൻ പോലും ചക്രധാരിയ്ക്ക് നമസ്കാരം ചെയ്താൽ, അതു ലോകജീവിതത്തിലെ പുല്ലുപോലുള്ള ബദ്ധതകൾക്ക് ഭയം ഉണ്ടാക്കും.

കൃഷ്ണേ സ്ഫുരജ്ജലധരോദരചാരുകൃഷ്ണേ ലോകാധികാരപുരുഷേ പരമപ്രമേയേ । ഏകോ ഹി ഭാവഗുണമാത്രദൃഢപ്രണാമഃ സദ്യഃ ശ്വപാകമപി സാധയിതും സശക്തഃ

മഴമേഘത്തിന്റെ നിറമുള്ള കൃഷ്ണസ്വരൂപനായി, ലോകങ്ങളുടെ അധിപനായി, അളക്കാനാകാത്ത പരമനായി, ഭാവഗുണം മാത്രം കൊണ്ടുള്ള ഒരു ദൃഢമായ നമസ്കാരം പോലും ഒരു ചണ്ഡാലനെയും ഉടനെ ശുദ്ധീകരിക്കാൻ കഴിയും.

പ്രണമ്യ ദണ്ഡബദ്ഭൂമൌ നമസ്കാരേണ യോര്ഽചയേത് । സ യാം ഗതിമവാപ്നോതി ന താം ക്രതുശതൈരപി

ഭൂമിയിൽ ദണ്ഡവത്നമസ്കാരം ചെയ്ത് ആരെങ്കിലും ആരാധിച്ചാൽ, അവൻ നൂറുകണക്കിന് യജ്ഞങ്ങൾ ചെയ്താലും ലഭിക്കാത്ത ഗതിയാണ് നേടുന്നത്.

ദുര്ഗസംസാരകാന്താരാകൂപാരേഽപി പ്രധാവതാമ് । ഏകഃ കൃഷ്ണേ നമസ്കാരോ മുക്ത്യാ താംസ്താരയിഷ്യതി

കഠിനമായ ലോകജീവിതത്തിന്റെ കാടിന്റെ അതിരിലാണെങ്കിലും, കൃഷ്ണനോട് ഒരു നമസ്കാരം ചെയ്താൽ പോലും മോക്ഷസമുദ്രം കടക്കാൻ കഴിയുന്നു.

ആസീനോ വാ ശയാനോ വാതിഷ്ഠന് വാ യത്ര തത്ര വാ । നമോ നാരായണായേതി മന്ത്രൈകശരണോ ഭവേത്

ഇരിക്കുന്നവനായാലും കിടക്കുകയായാലും നില്ക്കുകയായാലും, എവിടെയായാലും, 'നമോ നാരായണായ' എന്ന മന്ത്രത്തിൽ മാത്രം ആശ്രയം വെച്ചാൽ മതി.

നാരായണേതി ശബ്ദോഽസ്തി വാഗസ്തി വശവര്തിനീ । തഥാപി നരകേ മൂഢാഃ പതന്തീതി കിമദ്ഭുതമ്

'നാരായണ' എന്ന വാക്കും, സംസാരിക്കാൻ കഴിവും ഉണ്ടെങ്കിലും, ഭ്രമിതരായവർ നരകത്തിൽ വീഴുന്നത് അത്ഭുതമല്ല.

ചതുര്മുഖോ വാ യദി കോടിവക്ത്രോ ഭവേന്നരഃ കോപി വിശുദ്ധചേതാഃ । സ വൈ ഗുണാനാമയുതൈകദേശം വദേന്ന വാ ദേവവരസ്യ വിഷ്ണോഃ

ഒരു മനുഷ്യന് നാലു മുഖങ്ങളോ, കോടിയോളം വായുകളോ, അത്യന്തം വിശുദ്ധമായ മനസോ ഉണ്ടായാലും, ദേവന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ വിഷ്ണുവിന്റെ ഗുണങ്ങളിൽ ഒരു ചെറിയ ഭാഗം പോലും പൂർണ്ണമായി വിവരിക്കാൻ കഴിയില്ല.

വ്യാസാദ്യാ മുനയഃ സര്വേ സ്തുവന്തോ മധുസൂദനമ് । മതിക്ഷയാന്നിവര്തന്തേ ന ഗോവിന്ദഗുണക്ഷയാത്

വ്യാസനും മറ്റു എല്ലാ മഹർഷികളും മധുസൂദനനെ സ്തുതിച്ചാലും, അവരുടെ ബുദ്ധിയുടെ അതിരിൽ എത്തും; പക്ഷേ, ഗോവിന്ദന്റെ ഗുണങ്ങൾക്ക് ഒരിക്കലും അവസാനം കാണാനാവില്ല.

അവശേനാപി യന്നാമ്നി കീര്തിതേ സര്വപാതകൈഃ । പുമാന് വിമുച്യതേ സദ്യഃ സിംഹത്രസ്തോ മൃഗാ യഥാ । ബദ്ധഃ പരികരസ്തേന മോക്ഷായ ഗമനം പ്രതി

ആളൊരാളുടെ നാവിൽ അവനവന്റെ പേരും അന്യായമായി ഉച്ചരിച്ചാലും, ആൾ എല്ലാ പാപങ്ങളിൽ നിന്നുമൊടുവിൽ മോചിതനാകും; സിംഹത്തെ കണ്ടു മൃഗങ്ങൾ പേടിച്ച് ഓടുന്നതുപോലെ. ആ ഉച്ചാരണത്തിൽ അവൻ മോക്ഷത്തിലേക്കുള്ള യാത്രയ്ക്ക് ബന്ധിതനാകും.

സ്വപ്നേഽപി നാമ സ്പൃശതോഽപി പുംസഃ ക്ഷയം കരോത്യക്ഷയപാപരാശിമ് । പ്രത്യക്ഷതഃ കിം പുനരത്ര പുംസാ പ്രകീര്തിതേ നാമ്നി ജനാര്ദനസ്യ

സ്വപ്നത്തിൽ പോലും ഒരാൾ കണക്കിന് പേരിനെ സ്പർശിച്ചാലും അതു അവന്റെ അനന്തമായ പാപങ്ങൾ നശിപ്പിക്കും; നേരിട്ട് ജനാർദ്ദനന്റെ പേര് ഉച്ചരിച്ചാൽ എത്ര വലിയ ഫലമാകും!

നമഃ കൃഷ്ണാച്യുതാനന്തവാസുദേവേത്യുദീരിതമ് । യൈര്ഭാവഭാവിതൈര്വിപ്രന തേ യമപുരം യയുഃ

ഭക്തിയോടെ 'കൃഷ്ണ, അച്യുത, അനന്ത, വാസുദേവ' എന്നിങ്ങനെ ഉച്ചരിച്ചവർ, ബ്രാഹ്മണനേ, യമപുരിയിലേക്കാണ് പോയത്.

ക്ഷയോ ഭവേദ്യഥാ വഹ്നേസ്തമസോ ഭാസ്കരോദയേ । തഥൈവ കലുഷൌഘസ്യ നാമസംകീര്തനാദ്ധരേഃ

സൂര്യൻ ഉദയിക്കുമ്പോൾ ഇരുണ്ടിരിപ്പു പോലെ, ഹരിയുടെ നാമസംകീർത്തനം ചെയ്യുമ്പോൾ പാപങ്ങളുടെ കൂട്ടം അകറ്റപ്പെടുന്നു.

ക്വ നാകപൃഷ്ഠഗമനം പുനരായാതി ന ക്ഷയമ് । ഗച്ഛതാം ദൂരമധ്വാനം കൃഷ്ണമൂര്ഛിതചേതസാമ്

കൃഷ്ണനിൽ മനസ്സ് മുഴുവനും ലയിച്ചവർക്കു സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്കുള്ള യാത്ര ഒരിക്കലും തിരിച്ചുവരവോ കുറയലോ അനുഭവിക്കേണ്ടതില്ല, എത്ര ദൂരം യാത്ര ചെയ്താലും.

പാഥേയം പുണ്ഡരീകാക്ഷനാമസംകീര്തനം ഹരേഃ । സംസാരസര്പസംദഷ്ടവിഷചേഷ്ടൈകഭേഷജമ് । കൃഷ്ണേതി വൈഷ്ണവം ക്ഷാന്തം ജപ്ത്വാ മുക്തോ ഭവേന്നരഃ

പുണ്ഡരികാക്ഷനായ ഹരിയുടെ നാമസംകീർത്തനം ഈ യാത്രയ്ക്കുള്ള സഞ്ചാരസാധനമാണ്; സംസാരസർപ്പത്തിന്റെ വിഷത്തിന് ഏക ഔഷധം അതാണ്. 'കൃഷ്ണ' എന്നു ജപിച്ചാൽ ഒരാൾ മോചിതനാകും.

ധ്യായന് കൃതേ ജപേന്മന്ത്രൈസ്ത്രേതായാം ദ്വാപരേര്ഽചയന് । യദാപ്നോതി തദാപ്നോതി തദാപ്നോതി കലൌ സംസ്മൃത്യകേശവമ്

കൃതയുഗത്തിൽ ധ്യാനത്തിലൂടെ, ത്രേതായുഗത്തിൽ മന്ത്രങ്ങളാൽ, ദ്വാപരയുഗത്തിൽ പൂജയിലൂടെ ലഭിക്കുന്നത്, കലിയുഗത്തിൽ കേശവനെ ഓർത്താൽ ലഭിക്കും.

ജിഹ്വാഗ്രേ വര്തതേ യസ്യ ഹരിരിത്യക്ഷരദ്വയമ് । സംസാരസാഗരം തീര്ത്വാ സ ഗച്ഛേദ്വൈഷ്ണവം പദമ്

ആരുടെ നാവിന്റെ അഗ്രത്തിൽ 'ഹരി' എന്ന രണ്ട് അക്ഷരങ്ങൾ നിലകൊള്ളുന്നു, അവൻ സംസാരസമുദ്രം കടന്ന് വൈഷ്ണവപദം പ്രാപിക്കും.

വിജ്ഞാതദുഷ്കൃതിസഹസ്രസമാവൃതോഽപിശ്രേയഃ പരന്തു പരിശുദ്ധിമ ഭീപ്സമാനഃ । സ്പപ്നാന്തരേ ന ഹി പുനശ്ച ഭവം സ പശ്യേന്നാരായണസ്തുതികഥാപരമോ മനുഷ്യഃ

ആയിരക്കണക്കിന് പാപങ്ങൾ അറിയാമെന്നാലും, ശുദ്ധീകരണം ആഗ്രഹിച്ച് നാരായണനെ സ്തുതിക്കുന്നവൻ, സ്വപ്നത്തിൽ പോലും വീണ്ടും ജനനം കാണേണ്ടതില്ല.

ശ്രീഗരുഡമഹാപുരാണമ് ൨൨൯ സൂത ഉവാച । അശേഷലോകനാഥസ്യ സാരമാരാധനം ഹരേഃ । ദദ്യാതു പുരുഷസൂക്തേണ യഃ പുഷ്പാണ്യപ ഏവ ച ॥ ൧,൨൨൯.

സൂതൻ പറഞ്ഞു: എല്ലാ ലോകങ്ങളുടെയും നാഥനായ ഹരിയെ, പുരുഷസൂക്തം ഉച്ചരിച്ച്, പൂവും വെള്ളവും അർപ്പിച്ച് ആരെങ്കിലും ആരാധിച്ചാൽ, അതാണ് ആരാധനയുടെ സാരം.

അര്ചിതം സ്യാജ്ജഗദിദം തേന സര്വം ചരാചരമ് । യോ ന പൂജയതേ വിഷ്ണും തം വിദ്യാദ്ബ്രഹ്മഘാതകമ് ॥ ൧,൨൨൯.

അങ്ങനെ ചെയ്താൽ ഈ ലോകം മുഴുവൻ, ചലനവും അചലനവുമായ സകലവും ആരാധിക്കപ്പെട്ടതാകും; വിഷ്ണുവിനെ ആരാധിക്കാത്തവനെ ബ്രാഹ്മണഹന്തയെന്നു അറിയണം.

യതഃ പ്രവൃത്തിര്ഭൂതാനാം യേന സര്വമിദം തതമ് । തം യോ ന ധ്യായതേ വിഷ്ണും സ വിഷ്ഠായാം ക്രിമിര്ഭവേത് ॥ ൧,൨൨൯.

സകലഭൂതങ്ങളും ഉദ്ഭവിക്കുന്നവനും, എല്ലാം വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നവനും ആയ വിഷ്ണുവിനെ ധ്യാനിക്കാത്തവൻ മലത്തിൽ ജീവിക്കുന്ന ഒരു കീടമായിത്തീരും.