ഗരുഡപുരാണമ്

നാമ്നി സംകീര്തിതേ വിഷ്ണോര്യസ്യ പുംസോ ന ജായതേ । ശരീരം പുലകോദ്ഭാസി തദ്ഭവേത്കുണപോപമമ് ॥ ൧,൨൨൭.

വിഷ്ണുവിന്റെ നാമം പാടുമ്പോൾ ആരുടെയെങ്കിലും ശരീരത്തിൽ ആനന്ദകമ്പം തോന്നുന്നില്ലെങ്കിൽ, അവന്റെ ശരീരം ശവത്തോടു സമമാണ്.

യസ്മിന്ഭക്തിര്ദ്വിജശ്രേഷ്ഠ മുക്തിരപ്യചിരാദ്ഭവേത് । നിവിഷ്ടമനസാം പുംസാം സര്വഥാ വൃജിനക്ഷയഃ ॥ ൧,൨൨൭.

ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാ, ആരിൽ ഭക്തിയുണ്ടോ, അവനു മോക്ഷം ഉടൻ ലഭിക്കും; മനസ്സ് പൂർണ്ണമായി സമർപ്പിച്ചവർക്കു പാപം എല്ലാം നശിക്കുന്നു.

സ്വപുരുഷമഭിവീക്ഷ്യ പാശഹസ്തം വദതി യമഃ കില തസ്യ കര്ണമൂലേ । പരിഹര മധുസൂദനപ്രാപന്നന്പ്രഭുരഹമന്യനൃണാം ന വൈഷ്ണവാനാമ് ॥ ൧,൨൨൭.

തന്റെ ദൂതൻ പാശം പിടിച്ച് നിൽക്കുന്നത് യമൻ കാണുമ്പോൾ, ആ മനുഷ്യന്റെ ചെവിയിൽ യമൻ പറയും: 'മധുസൂദനനെ ആശ്രയിച്ചവരെ ഒഴിവാക്കൂ; ഞാൻ മറ്റു മനുഷ്യർക്കാണ് അധിപൻ, വൈഷ്ണവന്മാർക്ക് അല്ല.'

അപി ചേത്സുദുരാചാരോ ഭജതേ മാമനന്യഭാക് । സാധുരേവ സ മന്തവ്യഃ സമ്യഗവ്യവസിതോ ഹി സഃ ॥ ൧,൨൨൭.

വളരെ ദുഷ്ടനായവൻ പോലും എനിക്ക് ഏകഭക്തിയോടെ ആരാധന ചെയ്താൽ, അവനെ നല്ലവനായി തന്നെ കണക്കാക്കണം; കാരണം അവൻ ശരിയായ തീരുമാനത്തിലാണ്.

ക്ഷിപ്രം ഭവതി ധര്മാത്മാ ശശ്വച്ഛാന്തിം സ ഗച്ഛതി । വിപ്രേന്ദ്ര പ്രതിജാനീഹി വിഷ്ണുഭക്തോ ന നശ്യതി ॥ ൧,൨൨൭.

അവൻ വേഗത്തിൽ ധാർമ്മികനായി മാറി, ശാശ്വതമായ ശാന്തി നേടുന്നു; ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠാ, വിഷ്ണുഭക്തൻ ഒരിക്കലും നശിക്കില്ലെന്ന് ഉറപ്പായി അറിഞ്ഞിരിക്കണം.

ധര്മാര്ഥകാമഃ കിം തസ്യ മുക്തിസ്തസ്യ കരേ സ്ഥിതാ । സമസ്തജഗതാം മൂലം യസ്യ ഭക്തിഃ സ്ഥിരാ ഹരൌ ॥ ൧,൨൨൭.

അവനു ധർമ്മം, സമ്പത്ത്, കാമം എന്നിവയ്ക്ക് എന്ത് ആവശ്യം? ഹരിയിൽ ദൃഢമായ ഭക്തിയുള്ളവനു മോക്ഷം കൈവശത്താണ്; അവനാണ് സമസ്തലോകങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനമായത്.

ദൈവീ ഹ്യേഷാ ഗുണമയീ ഹരേര്മായാ ദുരത്യയാ । തമേവ യേ പ്രപദ്യന്തേ മായാമേതാം തരന്തി തേ ॥ ൧,൨൨൭.

ഹരിയുടെ ഈ ദൈവികമായ ഗുണങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞ മായയെ കടക്കാൻ വളരെ പ്രയാസമാണ്; എന്നാൽ അവനിൽ മാത്രം അഭയം പ്രാപിക്കുന്നവർ ഈ മായയെ അതിജയിക്കുന്നു.

കിം യജ്ഞാരാധനേ പുംസാ ശിഷ്യതേ ഹരിമേധസാമ് । ഭക്ത്യൈവാരാധ്യതേ വിഷ്ണുര്നാന്യത്തത്രോപകാരകമ് ॥ ൧,൨൨൭.

ഹരിയെ ഉദ്ദേശിച്ചുള്ള യജ്ഞങ്ങളിലൂടെ മനുഷ്യന് എന്താണ് ലഭിക്കാനാവുക? ഭക്തിയിലൂടെയാണ് വിഷ്ണുവിനെ ആരാധിക്കാനാകുന്നത്; അതിന് മറ്റൊന്നും സഹായകരമല്ല.

ന ദാനൈര്വിവിധൈര്ദത്തൈഃ പുഷ്പൈര്നൈവാനുലേപനൈഃ । തോഷമേതി മഹാത്മാസൌ യഥാ ഭക്ത്യാ ജനാര്ദനഃ ॥ ൧,൨൨൭.

വിവിധ തരത്തിലുള്ള ദാനങ്ങൾകൊണ്ടും പൂക്കളാലോ ചന്ദനാദികളാൽ അലങ്കരിച്ചാലോ മഹാത്മാവായ ജനാർദ്ദനൻ അത്ര സന്തോഷിക്കുന്നില്ല; ഭക്തിയിലൂടെയാണ് അവൻ ഏറ്റവും സന്തുഷ്ടനാകുന്നത്.

സംസാരവിഷവൃക്ഷസ്യ ദ്വേ ഫലേ ഹ്യമൃതോപമേ । കദാചിത്കേശവേ ഭക്തിസ്തദ്ഭക്തൈര്വാ സമാഗമഃ ॥ ൧,൨൨൭.

ഇഹലോകജീവിതം എന്ന വിഷവൃക്ഷത്തിന് രണ്ട് അമൃതസദൃശമായ ഫലങ്ങൾ മാത്രം ഉണ്ട്: ഒരിക്കൽ കെശവനിലേക്കുള്ള ഭക്തിയും, അവന്റെ ഭക്തന്മാരുടെ സാന്നിധ്യവും.

പത്രേഷു പുഷ്പേഷു ഫലേഷു തോയേഷ്വകഷ്ടലഭ്യേഷു സദൈവ സത്സു । ഭക്ത്യൈകലഭ്യേ പുരുഷേ പുരാണേ മുക്ത്യൈകലാഭേ ക്രിയതേ പ്രയത്നഃ ॥ ൧,൨൨൭.

ഇല, പുഷ്പം, ഫലം, വെള്ളം—എല്ലാം എളുപ്പത്തിൽ ലഭ്യമായവ—ഇവയിലൂടെ ഭക്തിയാൽ മാത്രമേ പുരാതനപുരുഷനിലേക്കെത്താനാവൂ; അതിലൂടെ മോക്ഷം മാത്രമാണ് ലഭ്യമാകുന്നത്; അതിനായാണ് പരിശ്രമം.

ആസ്ഫോടയന്തി പിതരഃ പ്രനൃത്യന്തി പിതാമാഹഃ । വൈഷ്ണവോസ്മത്കുലേ ജാതഃ സ നഃ സന്താരയിഷ്യതി ॥ ൧,൨൨൭.

വൈഷ്ണവൻ നമ്മുടെ കുടുംബത്തിൽ ജനിച്ചാൽ പിതാക്കന്മാർ കൈയടിച്ചു നൃത്തം ചെയ്യുകയും പിതാമഹന്മാർ സന്തോഷിക്കുകയും ചെയ്യും; അവൻ നമ്മെ രക്ഷിക്കും.

അജ്ഞാനിനഃ സുഖരേ സമധിക്ഷിപന്തോ യത്പാപിനോഽപി ശിശുപാലസുയോധനാദ്യാഃ । മുക്തിം ഗതാഃ സ്മരണമാത്രവിധൂതപാപാഃ കഃ സംശയഃ പരമഭക്തിമതാം ജനാനാമ് ॥ ൧,൨൨൭.

അറിയാത്തവരും പാപികളുമായ ശിശുപാലനും ദുര്യോധനനും പോലുള്ളവർ അവനെ അപമാനിച്ചിട്ടും, ഓർമ്മിച്ചുമാത്രം പാപങ്ങൾ അകറ്റി മോക്ഷം നേടി; അതിനാൽ പരമഭക്തിയുള്ളവർക്കു സംശയമുണ്ടാകേണ്ടതില്ല.

ശരമം തം പ്രപന്നാ യേ ധ്യാനയോഗവിവര്ജിതാഃ । തേഽപി മൃത്യുമതിക്രമ്യ യാന്തി തദ്വൈഷ്ണവം പദമ് ॥ ൧,൨൨൭.

ധ്യാനയോ ഗമോ ഇല്ലാതിരുന്നാലും, ആരെങ്കിലും അവനിൽ ശരണം പ്രാപിച്ചാൽ, അവർ മരണത്തെ അതിജീവിച്ച് വൈഷ്ണവപദം നേടും.

ഭവോദ്ഭവക്ലേശശതൈര്ഹതസ്തഥാ പരിഭ്രമന്നിന്ദ്രിയരന്ധ്രകൈര്ഹയൈഃ । നിയമ്യതാം മാധവ ! മേ മനോഹയസ്ത്വദങ്ഘ്രിശങ്കൌ ദൃഢഭക്തിബന്ധനേ ॥ ൧,൨൨൭.

ജന്മമരണങ്ങളാൽ ഉണ്ടാകുന്ന അനേകം ദുഃഖങ്ങൾ അനുഭവിച്ച്, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ എന്ന കുതിരകളാൽ ചുറ്റി അലയുന്ന എന്റെ മനസ്സ്, മാധവാ, നിന്റെ പാദങ്ങളിൽ ദൃഢമായ ഭക്തിബന്ധനത്തിൽ കെട്ടിയിരിക്കാൻ അനുഗ്രഹിക്കണം.

വിഷ്ണുരേവ പരം ബ്രഹ്മ ത്രിഭേദമിഹ പഠ്യതേ । വേദസിദ്ധാന്തമാര്ഗേഷു തന്ന ജാനന്തി മോഹിതാഃ ॥ ൧,൨൨൭.

വിഷ്ണുവാണ് പരബ്രഹ്മം, ഇക്കാലത്ത് മൂന്നു രൂപങ്ങളായി പറയപ്പെടുന്നു; വേദസിദ്ധാന്തങ്ങൾ പഠിച്ചിട്ടും, ഭ്രമിതരായവർ ഇതറിയുന്നില്ല.

ശ്രീഗരുഡമഹാപുരാണമ് ൨൨൮ സൂത ഉവാച । മുക്തിഹേതുമനാദ്യന്തമജമവ്യയമക്ഷയമ് । യോ നമേത്സര്വലോകസ്യ നമസ്യോ ജായതേ നരഃ

സൂതൻ പറഞ്ഞു: ആദിയും അന്തവും ഇല്ലാത്ത, ജനനം ഇല്ലാത്ത, നശിക്കാത്ത, ക്ഷയിക്കാത്ത മോക്ഷത്തിന്റെ കാരണമായവനെ നമസ്കരിക്കുന്നവൻ, എല്ലാ ലോകങ്ങൾക്കും വന്ദനീയനാകും.

വിഷ്ണുമാനന്ദമദ്വൈതം വിജ്ഞാനം സര്വഗം പ്രഭുമ് । പ്രണമാമി സദാ ഭക്ത്യാ ചേതസാ ഹൃദയാലയമ്

ആനന്ദസ്വരൂപനും, അദ്വൈതനും, സർവ്വജ്ഞനും, എല്ലായിടത്തും ഉള്ളവനും, ഹൃദയത്തിൽ വസിക്കുന്നവനും ആയ വിഷ്ണുവിനെ ഞാൻ എല്ലായ്പ്പോഴും ഭക്തിയോടും മനസ്സോടും കൂടി നമസ്കരിക്കുന്നു.

യോഽന്തസ്തിഷ്ഠന്നശേഷസ്യ പശ്യതീശഃ ശുഭാശുഭമ് । തം സര്വസാക്ഷിണം വിഷ്ണും നമസ്യേ പരമേശ്വരമ്

എല്ലാവരിലും ഉള്ളവനും, നല്ലതും ചീത്തയും കാണുന്ന ഈശ്വരനും, സർവ്വസാക്ഷിയായ പരമേശ്വരനായ വിഷ്ണുവിനെയാണ് ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നത്.

ശക്തേനാപി നമസ്കാരഃ പ്രയുക്തശ്ചക്രപാണയേ । സംസാരതൃണവര്ഗാണാമുദ്വേജനകരോ ഹി സഃ

ശക്തിയുള്ളവൻ പോലും ചക്രധാരിയ്ക്ക് നമസ്കാരം ചെയ്താൽ, അതു ലോകജീവിതത്തിലെ പുല്ലുപോലുള്ള ബദ്ധതകൾക്ക് ഭയം ഉണ്ടാക്കും.

കൃഷ്ണേ സ്ഫുരജ്ജലധരോദരചാരുകൃഷ്ണേ ലോകാധികാരപുരുഷേ പരമപ്രമേയേ । ഏകോ ഹി ഭാവഗുണമാത്രദൃഢപ്രണാമഃ സദ്യഃ ശ്വപാകമപി സാധയിതും സശക്തഃ

മഴമേഘത്തിന്റെ നിറമുള്ള കൃഷ്ണസ്വരൂപനായി, ലോകങ്ങളുടെ അധിപനായി, അളക്കാനാകാത്ത പരമനായി, ഭാവഗുണം മാത്രം കൊണ്ടുള്ള ഒരു ദൃഢമായ നമസ്കാരം പോലും ഒരു ചണ്ഡാലനെയും ഉടനെ ശുദ്ധീകരിക്കാൻ കഴിയും.

പ്രണമ്യ ദണ്ഡബദ്ഭൂമൌ നമസ്കാരേണ യോര്ഽചയേത് । സ യാം ഗതിമവാപ്നോതി ന താം ക്രതുശതൈരപി

ഭൂമിയിൽ ദണ്ഡവത്നമസ്കാരം ചെയ്ത് ആരെങ്കിലും ആരാധിച്ചാൽ, അവൻ നൂറുകണക്കിന് യജ്ഞങ്ങൾ ചെയ്താലും ലഭിക്കാത്ത ഗതിയാണ് നേടുന്നത്.

ദുര്ഗസംസാരകാന്താരാകൂപാരേഽപി പ്രധാവതാമ് । ഏകഃ കൃഷ്ണേ നമസ്കാരോ മുക്ത്യാ താംസ്താരയിഷ്യതി

കഠിനമായ ലോകജീവിതത്തിന്റെ കാടിന്റെ അതിരിലാണെങ്കിലും, കൃഷ്ണനോട് ഒരു നമസ്കാരം ചെയ്താൽ പോലും മോക്ഷസമുദ്രം കടക്കാൻ കഴിയുന്നു.

ആസീനോ വാ ശയാനോ വാതിഷ്ഠന് വാ യത്ര തത്ര വാ । നമോ നാരായണായേതി മന്ത്രൈകശരണോ ഭവേത്

ഇരിക്കുന്നവനായാലും കിടക്കുകയായാലും നില്ക്കുകയായാലും, എവിടെയായാലും, 'നമോ നാരായണായ' എന്ന മന്ത്രത്തിൽ മാത്രം ആശ്രയം വെച്ചാൽ മതി.

നാരായണേതി ശബ്ദോഽസ്തി വാഗസ്തി വശവര്തിനീ । തഥാപി നരകേ മൂഢാഃ പതന്തീതി കിമദ്ഭുതമ്

'നാരായണ' എന്ന വാക്കും, സംസാരിക്കാൻ കഴിവും ഉണ്ടെങ്കിലും, ഭ്രമിതരായവർ നരകത്തിൽ വീഴുന്നത് അത്ഭുതമല്ല.

ചതുര്മുഖോ വാ യദി കോടിവക്ത്രോ ഭവേന്നരഃ കോപി വിശുദ്ധചേതാഃ । സ വൈ ഗുണാനാമയുതൈകദേശം വദേന്ന വാ ദേവവരസ്യ വിഷ്ണോഃ

ഒരു മനുഷ്യന് നാലു മുഖങ്ങളോ, കോടിയോളം വായുകളോ, അത്യന്തം വിശുദ്ധമായ മനസോ ഉണ്ടായാലും, ദേവന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ വിഷ്ണുവിന്റെ ഗുണങ്ങളിൽ ഒരു ചെറിയ ഭാഗം പോലും പൂർണ്ണമായി വിവരിക്കാൻ കഴിയില്ല.

വ്യാസാദ്യാ മുനയഃ സര്വേ സ്തുവന്തോ മധുസൂദനമ് । മതിക്ഷയാന്നിവര്തന്തേ ന ഗോവിന്ദഗുണക്ഷയാത്

വ്യാസനും മറ്റു എല്ലാ മഹർഷികളും മധുസൂദനനെ സ്തുതിച്ചാലും, അവരുടെ ബുദ്ധിയുടെ അതിരിൽ എത്തും; പക്ഷേ, ഗോവിന്ദന്റെ ഗുണങ്ങൾക്ക് ഒരിക്കലും അവസാനം കാണാനാവില്ല.

അവശേനാപി യന്നാമ്നി കീര്തിതേ സര്വപാതകൈഃ । പുമാന് വിമുച്യതേ സദ്യഃ സിംഹത്രസ്തോ മൃഗാ യഥാ । ബദ്ധഃ പരികരസ്തേന മോക്ഷായ ഗമനം പ്രതി

ആളൊരാളുടെ നാവിൽ അവനവന്റെ പേരും അന്യായമായി ഉച്ചരിച്ചാലും, ആൾ എല്ലാ പാപങ്ങളിൽ നിന്നുമൊടുവിൽ മോചിതനാകും; സിംഹത്തെ കണ്ടു മൃഗങ്ങൾ പേടിച്ച് ഓടുന്നതുപോലെ. ആ ഉച്ചാരണത്തിൽ അവൻ മോക്ഷത്തിലേക്കുള്ള യാത്രയ്ക്ക് ബന്ധിതനാകും.

സ്വപ്നേഽപി നാമ സ്പൃശതോഽപി പുംസഃ ക്ഷയം കരോത്യക്ഷയപാപരാശിമ് । പ്രത്യക്ഷതഃ കിം പുനരത്ര പുംസാ പ്രകീര്തിതേ നാമ്നി ജനാര്ദനസ്യ

സ്വപ്നത്തിൽ പോലും ഒരാൾ കണക്കിന് പേരിനെ സ്പർശിച്ചാലും അതു അവന്റെ അനന്തമായ പാപങ്ങൾ നശിപ്പിക്കും; നേരിട്ട് ജനാർദ്ദനന്റെ പേര് ഉച്ചരിച്ചാൽ എത്ര വലിയ ഫലമാകും!