ഗരുഡപുരാണമ്

ഷണ്ഡാഃ കലാപഹരണേ കാഷ്ഠഹൃത്തൃണകീടകഃ । പുഷ്പം ഹൃത്വാ ദരിദ്രസ്തു പങ്ഗുര്യാചകഹൃന്നരഃ ॥ ൧,൨൨൫.

ആഭരണങ്ങൾ മോഷ്ടിക്കുന്ന ശണ്ഡന്മാർ മരച്ചുരണ്ടി പുഴുവാകും. പൂക്കൾ മോഷ്ടിച്ചാൽ ദരിദ്രനാകും. കുഴപ്പമുള്ളവന്റെ ഭിക്ഷാപാത്രം മോഷ്ടിച്ചാൽ അവൻ തന്നെ അങ്ങനെ ജനിക്കും.

ശാകഹര്താ ച ഹാരീതസ്തോയഹര്താ ച ചാതകഃ । ഗൃഹഹൃന്നരകാന്ഗത്വാ രൌരവാദീന്സുദാരുണാന് ॥ ൧,൨൨൫.

പച്ചക്കറി മോഷ്ടിച്ചാൽ ഹരിതപ്പക്ഷിയായി, വെള്ളം മോഷ്ടിച്ചാൽ ചാതകപക്ഷിയായി, വീട് മോഷ്ടിച്ചാൽ രൗരവാദി നരകങ്ങളിൽ പോയി ഭയങ്കര രൂപത്തിൽ ജനിക്കും.

തൃണഗുല്മലതാവല്ലീത്വഗ്ഘാരീ തരുതാം വ്രജേത് । ഏഷ ഏവ ക്രമോ ദൃഷ്ടോ ഗോസുവര്ണാദിഹാരിണാമ് ॥ ൧,൨൨൫.

പുല്ല്, കാടു, വളരുന്ന വള്ളികൾ, മരച്ചൊമ്പ് എന്നിവ മോഷ്ടിച്ചാൽ മരമായി ജനിക്കും. പശു, പൊൻ തുടങ്ങിയവ മോഷ്ടിക്കുന്നവർക്കും ഇതേ ക്രമം അനുഭവപ്പെടും.

വിദ്യാപഹാരീ മൂകഃ സ്യാദ്ഗത്വാ ച നരകാന്ബഹന് । അസമിദ്ധേ ഹുതേ ചാഗ്നൌ മന്ദാഗ്നിഃ ഖലു ജായതേ ॥ ൧,൨൨൫.

വിദ്യ മോഷ്ടിക്കുന്നവൻ മൗനനാകും, നരകത്തിൽ പോയി, യാഗാഗ്നി ശരിയായി തെളിയാത്തപ്പോൾ ദുർബലമായ അഗ്നിയായി ജനിക്കും.

പരനിന്ദാ കൃതഘ്നത്വം പരസീമാഭിഘാതനമ് । നൈഷ്ഠുര്യം നിര്ഘൃണത്വഞ്ച പരദാരോപസേവനമ് ॥ ൧,൨൨൫.

മറ്റുള്ളവരെ നിന്ദിക്കൽ, കൃതഘ്നത, മറ്റൊരാളുടെ ഭൂമി കയ്യേറൽ, കഠിനത, ക്രൂരത, പരസ്യഭാര്യയോട് ചേർന്നൽ —

പരസ്വഹരണാശൌചം ദേവതാനാം ച കുത്സനമ് । നികൃത്യ ബന്ധനം നൄണാം കാര്പണ്യഞ്ച നൃണാം വധഃ । ഉപലക്ഷണാദ്വിജാനീയാന്മുക്താനാം നരകാദനു ॥ ൧,൨൨൫.

മറ്റുള്ളവരുടെ വസ്തുക്കൾ കവർച്ച ചെയ്യുക, അശുദ്ധത പാലിക്കുക, ദേവന്മാരെ അപമാനിക്കുക, ദ്രോഹം കാണിക്കുക, ആളുകളെ ബന്ധനം ചെയ്യുക, കനിഞ്ഞില്ലാതെ കൊല്ലുക — ഇത്തരത്തിലുള്ളവരെ നരകത്തിൽ നിന്ന് മോചിതരായവരായി തിരിച്ചറിയണം.

ദയാ ഭൂതേഷു സംവാദഃ പരലോകം പ്രതി ക്രിയാ । സത്യം ഹിതാര്ഥമുക്തിശ്ച വേദപ്രാമാണ്യദര്ശനമ് ॥ ൧,൨൨൫.

എല്ലാ ജീവികളോടും കരുണ കാണിക്കുക, സത്യം സംസാരിക്കുക, പരലോകം ലക്ഷ്യമാക്കി പ്രവർത്തിക്കുക, മറ്റുള്ളവരുടെ ഹിതത്തിനായി സത്യമായ വാക്കുകൾ പറയുക, വേദങ്ങൾ പ്രാമാണികമാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കുക — ഇവയാണ് അവരുടെ ലക്ഷണങ്ങൾ.

ഗുരുദേവര്ഷിസിദ്ധര്ഷിസേവനം സാധുസംയമഃ । സത്ക്രിയാഷ്വസനം മൈത്രീ സ്വര്ഗസ്യ ലക്ഷണം വിദുഃ । അഷ്ടാങ്ഗയോഗവിജ്ഞാനാത്പ്രാപ്നോത്യാത്യന്തികം ഫലമ് ॥ ൧,൨൨൫.

ഗുരുവിനെയും ദേവന്മാരെയും ഋഷിമാരെയും സിദ്ധന്മാരെയും സേവിക്കുക, സന്മാർഗ്ഗത്തിൽ സ്വയം നിയന്ത്രണം പുലർത്തുക, നല്ല പ്രവൃത്തികളിൽ ആസ്വാദനം കാണിക്കുക, സൗഹൃദം പുലർത്തുക — ഇവ സ്വർഗത്തിന്റെ ലക്ഷണങ്ങളാണ് എന്ന് അറിയപ്പെടുന്നു. അഷ്ടാംഗയോഗം മനസ്സിലാക്കുന്നവൻ പരമഫലം നേടുന്നു.

ശ്രീഗരുഡമഹാപുരാണമ് ൨൨൬ സൂത ഉവാച വക്ഷ്യേ സാങ്ഗം മഹായോഗം ഭുക്തിമുക്തികരം പരമ് । സര്വപാപപ്രശമനം ഭക്ത്യാനുപഠിതം ശൃണു ॥ ൧,൨൨൬.

സൂതൻ പറഞ്ഞു: അനുഭവവും മോക്ഷവും നൽകുന്ന, എല്ലാ പാപങ്ങളും അകറ്റുന്ന മഹായോഗം മുഴുവൻ ഞാൻ ഭക്തിയോടെ വിശദീകരിക്കാം; ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കൂ.

മമേതി മൂലം ദുഃ ഖസ്യ ന മമേതി നിവര്തനമ് । ദത്താത്രേയോ ഹ്യലര്കായ ഇമമാഹ മഹാമതിഃ ॥ ൧,൨൨൬.

‘എനിക്ക്’ എന്ന ഭാവമാണ് ദുഃഖത്തിന്റെ മൂലകാരണമായത്; അതിന്റെ അവസാനമാണ് ‘എനിക്ക്’ എന്ന ഭാവം ഇല്ലാതാകുന്നത്. മഹാമുനിയായ ദത്താത്രേയൻ അലയർക്കിന് ഇങ്ങനെ ഉപദേശിച്ചു.

അഹമിത്യങ്കുരോത്പന്നോ മമേതി സ്കന്ധവാന്മഹാന് । ഗൃഹക്ഷേത്രാണി ശാഖാശ്ച യത്ര ദാരാഭിപല്ലവഃ ॥ ൧,൨൨൬.

‘ഞാൻ’ എന്ന ഭാവം ഒരു മുളപോലെ ഉദയം ചെയ്യുന്നു; അതിൽ നിന്ന് ‘എനിക്ക്’ എന്നത് വലിയ കുരുമുലയായി വളരുന്നു. വീടുകളും വയലുകളും അതിന്റെ ശാഖകളാണ്, ഭാര്യകൾ അതിന്റെ ഇളം ഇലകളാണ്.

ധനധാന്യേ മഹാപത്രേ പാപമൂലോഽതിദുര്ഗമഃ । വിധിവത്സുഖശാന്ത്യര്ഥം ജാതോഽജ്ഞാനമഹാതരുഃ ॥ ൧,൨൨൬.

സമ്പത്തും ധാന്യവും അതിന്റെ വലിയ പാത്രങ്ങളാണ്; പാപത്തിൽ പിറന്നതായതിനാൽ അതിനെ കടക്കാൻ വളരെ ബുദ്ധിമുട്ടാണ്. സുഖത്തിനും സമാധാനത്തിനും വിധിയനുസരിച്ച് അജ്ഞാനത്തിന്റെ വലിയ വൃക്ഷം പിറക്കുന്നു.

ഛിന്നോ വിദ്യാകുഠാരേണ തേ ഗതാ ലയമീശ്വരേ । പ്രാപ്യ ബ്രഹ്മരസം പീതം നീരജസ്കമകണ്ടകമ് ॥ ൧,൨൨൬.

വിദ്യ എന്ന കത്തിയാൽ വെട്ടിയാൽ അതിന്റെ ശാഖകൾ എല്ലാം പരമേശ്വരനിൽ ലയിക്കുന്നു; ബ്രഹ്മത്തിന്റെ സാരം ലഭിച്ചവൻ അതിനെ ആസ്വദിക്കുന്നു, അഴുക്കും മുള്ളുകളും ഇല്ലാതെ.

പ്രാപ്നുവന്തി പരാഃ പ്രാജ്ഞാഃ സുഖനിര്വൃതിമേവ ച । മൂര്തേന്ദ്രിയലയം നൂനം ന ത്വം രാജന്ന ചാപ്യഹമ് ॥ ൧,൨൨൬.

ഇങ്ങനെ അനുഭവിച്ച ജ്ഞാനികൾ പരമസുഖവും ആനന്ദവും നേടുന്നു; എന്നാൽ രാജാവേ, നീയും ഞാനും ഇതുവരെ ശരീരവും ഇന്ദ്രിയങ്ങളും ലയിപ്പിച്ചിട്ടില്ല.

ന തന്മാത്രാദികം വാചാ നൈവാന്തഃ കരണം തഥാ । കം വാ പശ്യസി രാജേന്ദ്ര പ്രധാനമിദമാവയോഃ ॥ ൧,൨൨൬.

സൂക്ഷ്മഭൂതങ്ങളെയും അകക്കരണമെന്നതെയും വാക്കുകൾ കൊണ്ട് വിശദീകരിക്കാൻ കഴിയില്ല; രാജാധിരാജാ, നമ്മളിൽ പ്രധാനമായത് എന്താണെന്ന് നീ കാണുന്നു?

മൃതഃ പരേഽഹ്നി ക്ഷേത്രജ്ഞഃ സംജാതോഽയം ഗുണാത്മകഃ । ഏകത്വേഽപി പൃഥഗ്ഭാവസ്തഥാ ക്ഷേത്രാത്മനോ നൃപ ॥ ൧,൨൨൬.

ക്ഷേത്രജ്ഞൻ മരിച്ചാൽ, ഗുണങ്ങളോടെ വീണ്ടും ജനിക്കുന്നു; ഒന്നായിട്ടും, ക്ഷേത്രവും ആത്മാവും തമ്മിൽ വ്യത്യാസം ഉണ്ട്, രാജാവേ.

ജ്ഞാനപൂര്വവിയോഗോഽസൌ ജ്ഞാനേ നഷ്ടേ ച യോഗിനഃ । സാ മുക്തിര്ബ്രഹ്മണാ ചൈക്യ മനൈക്യം പ്രാകൃതൈര്ഗുണൈഃ ॥ ൧,൨൨൬.

ജ്ഞാനത്തോടെ വേർപാട് സംഭവിച്ചാൽ, ആ ജ്ഞാനം ഇല്ലാതാകുമ്പോൾ യോഗിക്ക് മോക്ഷം, ബ്രഹ്മണുമായി ഐക്യം, മനസ്സും പ്രകൃതിഗുണങ്ങളുമായി ഏകത്വം ലഭിക്കുന്നു.

തദ്ഗൃഹം യത്ര വസതി തദ്ഭോജ്യം യേന ജീവതി । യന്മുക്തയേ തദേവോക്തം ജ്ഞാനാജ്ഞാനേ ന ചാന്യഥാ ॥ ൧,൨൨൬.

വസിക്കുന്ന വീട്, ജീവിക്കാൻ ഉപയോഗിക്കുന്ന അന്നം, മോക്ഷം നേടാൻ സഹായിക്കുന്നതെല്ലാം — ഇവയെല്ലാം ജ്ഞാനത്താലും അജ്ഞാനത്താലുമാണ്, മറ്റെന്തിനാലും അല്ല.

ഉപഭോഗേന പുണ്യാനാ മപുണ്യാനാഞ്ച പാര്ഥിവ । കര്തവ്യാനാഞ്ച നിത്യാനാം ക്ഷയന്ത്വകരണാത്തഥാ ॥ ൧,൨൨൬.

ഉപഭോഗം മൂലം പുണ്യവും പാപവും, ചെയ്യേണ്ട നിത്യകർമ്മങ്ങളും, രാജാവേ, ചെയ്യാതിരുന്നതുകൊണ്ട് അവസാനിക്കുന്നു.

അഹിംസാ സത്യമസ്തേയം ബ്രഹ്മചര്യാപരിഗ്രഹൌ । യമാഃ പഞ്ചാഥ നിയമാഃ ശൌചം ദ്വിവിധമീരിതമ് ॥ ൧,൨൨൬.

അഹിംസ, സത്യം, പരധനമോഷം ചെയ്യാതിരിക്കുക, ബ്രഹ്മചര്യം, സ്വത്തുവശമാക്കാതിരിക്കുക — ഇവയാണ് അഞ്ചു യമങ്ങൾ; പിന്നെ നിയമങ്ങൾ: ശുദ്ധി രണ്ടുവിധമാണെന്ന് പറയുന്നു.

സന്തോഷസ്തപസാ ശാന്തിര്വാസുദേവാര്ചനം ദമഃ । ആസന പദ്മകാദ്യുക്തം പ്രാണായാമോ മരുജ്ജയഃ ॥ ൧,൨൨൬.

സന്തോഷം, തപസ്സ്, ശാന്തി, വാസുദേവനെ ആരാധിക്കുക, മനസ്സിനെ നിയന്ത്രിക്കുക; പദ്മാസനം പോലുള്ള യോഗാസനങ്ങൾ; ശ്വാസനിയന്ത്രണം, അതായത് വായുവിനെ കീഴടക്കൽ.

പ്രത്യേകം ത്രിവിധഃ സോഽപി പൂരകുമ്ഭകരേചകൈഃ । ലഘുര്യോ ദശമാത്രസ്തു ദ്വിഗുണഃ സ തു മധ്യമഃ ॥ ൧,൨൨൬.

ഇവയിൽ ഓരോന്നും മൂന്നു വിധമാണ് — ശ്വാസം ഉൾക്കൊള്ളൽ, പിടിച്ചിരുത്തൽ, പുറത്തുവിടൽ. ഏറ്റവും ലഘുവായത് പത്ത് എണ്ണത്തോളം, മധ്യമായത് അതിന്റെ ഇരട്ടിയാണ്.

ത്രിഗുണാഭിസ്തു മാത്രാഭിരുത്തമഃ സ ഉദാഹൃതഃ । ജപധ്യാനയുതൌ ഗര്ഭോ വിപരീതസ്ത്വര്ഭകഃ ॥ ൧,൨൨൬.

അതിനേക്കാൾ മൂന്നു മടങ്ങ് ആയതിനെ ഉത്തമം എന്ന് പറയുന്നു; ജപവും ധ്യാനവും ചേർന്നാൽ ഗർഭാവസ്ഥയിലേക്കെത്തുന്നു, അതിന്റെ വിപരീതം ശിശുവിനെയാണ് വിളിക്കുന്നത്.

പ്രഥമേ നജയേത്സ്വപ്നം മധ്യമേന ച വേപഥുമ് । വിപാകം ഹി തൃതീയേന ജാതാന്ദോഷാസ്ത്വനുക്രമാത് ॥ ൧,൨൨൬.

ആദ്യഘട്ടത്തില്‍ സ്വപ്നം കാണരുത്; രണ്ടാം ഘട്ടത്തില്‍ ശരീരത്തില്‍ വിറയല്‍ ഉണ്ടാകരുത്. മൂന്നാം ഘട്ടത്തില്‍ ഫലങ്ങള്‍ കാണാം, പിന്നെ പിഴവുകളും ക്രമമായി വരും.

ആസനസ്ഥന്തുയുഞ്ജീത കൃത്വാ ച പ്രണവം ഹൃദീ । പാര്ഷ്ണിഭ്യാം ലിങ്ഗവൃഷണൌ സ്പര്ശന്നകാഗ്രമാനസഃ ॥ ൧,൨൨൬.

ആസനത്തില്‍ ഇരുന്ന്, ഹൃദയത്തില്‍ പ്രണവം ധ്യാനിച്ച്, കാല്‍തുടകള്‍ കൊണ്ട് ലിംഗവും വൃശണങ്ങളും സ്പര്‍ശിച്ച്, മനസ്സ് മൂക്കിന്റെ അഗ്രത്തില്‍ കേന്ദ്രീകരിച്ച് യോഗം ചെയ്യണം.

രജസാ തമസോ വൃത്തിം സത്ത്വേന രജസസ്തഥാ । നിരുധ്യ നിശ്ചലോ ഭൂത്വാ സ്ഥിതോ യുഞ്ജീത യോഗവിത് ॥ ൧,൨൨൬.

രജസ്സിന്റെ പ്രവൃത്തി സത്ത്വം കൊണ്ട്, തമസ്സിന്റെ പ്രവൃത്തി രജസ്സുകൊണ്ട് നിയന്ത്രിച്ച്, അചഞ്ചലനായി, സ്ഥിരതയോടെ യോഗം അറിയുന്നവന്‍ യോഗം ചെയ്യണം.

ഇന്ദ്രിയാണീന്ദ്രിയാര്ഥേഭ്യഃ പ്രാണാദീനമ്ന ഏവ ച । നിഗൃഹ്യ സമവായേന പ്രത്യാഹാര മുപക്രമേത് ॥ ൧,൨൨൬.

ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ അവയുടെ വിഷയങ്ങളില്‍ നിന്ന്, പ്രാണാദികളെപ്പോലും സമതയോടെ നിയന്ത്രിച്ച്, പ്രത്യാഹാരം ആരംഭിക്കണം.

പ്രാണായാമാ ദശാഷ്ടൌ ച ധാരണാ സാ വിധീയതേ । ദ്വേ ധാരണേ സ്മൃതോ യോഗോ യോഗിഭിസ്തത്ത്വദര്ശിഭിഃ ॥ ൧,൨൨൬.

പത്ത് എട്ടു പ്രാണായാമങ്ങളും ധാരണയും നിര്‍ദ്ദേശിച്ചിരിക്കുന്നു; സത്യത്തെ കാണുന്ന യോഗികള്‍ രണ്ടുതരം ധാരണയെ യോഗം എന്നു പറയുന്നു.

പ്രാങ്നാഡ്യാം ഹൃദയേ ചാത്ര തൃതീയാ ച തഥോരസി । കണ്ഠേ മുഖേ നാ സികാഗ്രേ നേത്രേ ഭ്രൂമധ്യമൂര്ധസു ॥ ൧,൨൨൬.

കിഴക്കേ നാഡിയില്‍, ഹൃദയത്തില്‍, മൂന്നാമതായി നെഞ്ചില്‍, കഴുത്തില്‍, വായില്‍, മൂക്കിന്റെ അഗ്രത്തില്‍, കണ്ണുകളില്‍, കണ്പിറകില്‍, തലയുടെ മുകളിലൊക്കെ ധാരണ ചെയ്യണം.