ഗരുഡപുരാണമ്

യജ്ഞദാനവിവാഹാനാം വിഘ്നകര്താ ഭവേത്കൃമിഃ । ദേവതാപിതൃവിപ്രാണാമദത്ത്വാ യോഽന്നമശ്നുതേ ॥ ൧,൨൨൫.

യാഗം, ദാനം, വിവാഹം എന്നിവയിൽ തടസ്സം സൃഷ്ടിക്കുന്നവൻ കൃമിയായി ജനിക്കും. ദേവന്മാർക്കും പിതാക്കന്മാർക്കും ബ്രാഹ്മണന്മാർക്കും അർപ്പിക്കാതെ ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നവനും അങ്ങനെ തന്നെ.

പ്രമുക്തോ നരകാദ്വാപി വായസഃ സന്പ്രജായതേ । ജ്യേഷ്ഠഭ്രാത്രപമാനാച്ച ക്രൌഞ്ചയോനൌ പ്രജായതേ ॥ ൧,൨൨൫.

നരകത്തിൽ നിന്ന് മോചിതനായവൻ കാക്കയായി ജനിക്കും. മൂത്ത സഹോദരനെ അപമാനിച്ചാൽ കുരുവി വർഗത്തിൽ ജനിക്കും.

ശൂദ്രസ്തു ബ്രാഹ്മണീം ഗത്വാ കൃമിയോനൌ പ്രജായതേ । തസ്യാമപത്യമുത്പാദ്യ കാഷ്ഠാന്തഃ കടീകോ ഭവേത് ॥ ൧,൨൨൫.

ശൂദ്രൻ ബ്രാഹ്മണിയുടെ ഭാര്യയോടു ചേർന്നാൽ കൃമിയുടെ ഗർഭത്തിൽ ജനിക്കും. അവളിൽ സന്താനം ജനിപ്പിച്ചാൽ മരച്ചുരണ്ടി പുഴുവായി മാറും.

കൃതഘ്നഃ കൃമികഃ കീടഃ പതങ്ഗോ വൃശ്ചികസ്തഥാ । അശസ്ത്രം പുരുഷം ഹര്താ നരഃ സഞ്ജായതേ ഖരഃ ॥ ൧,൨൨൫.

കൃതഘ്നൻ കൃമി, കീടം, പുഴു, വണ്ടു, അഥവാ വിറച്ചിലി ആകുന്നു. ആയുധമില്ലാത്തവനിൽ നിന്ന് വസ്തു മോഷ്ടിക്കുന്നവൻ കഴുതയായി ജനിക്കും.

കൃമിഃ സ്ത്രീവധകര്താ ച ബാലഹന്താ ച ജായതേ । ഭോജനഞ്ചോരയിത്വാ തു മക്ഷികാ ജായതേ നരഃ ॥ ൧,൨൨൫.

സ്ത്രീയെ അല്ലെങ്കിൽ കുഞ്ഞിനെ കൊല്ലുന്നവൻ കൃമിയായി ജനിക്കും. ഭക്ഷണം മോഷ്ടിച്ചാൽ ഈച്ചയായി ജനിക്കും.

ഹൃത്വാജ്യഞ്ചൈവ മാര്ജാരസ്തിലഹൃച്ചൈവ മൂഷകഃ । ഘൃതം ഹൃത്വാ ച നകുലഃ കാകോ മദ്ഭുരമാമിഷമ് ॥ ൧,൨൨൫.

നെയ്യ് മോഷ്ടിച്ചാൽ പൂച്ചയായി ജനിക്കും. എള്ള് മോഷ്ടിച്ചാൽ എലിയായി, വെണ്ണ മോഷ്ടിച്ചാൽ നക്കുപ്രാണിയായി, മാംസം അല്ലെങ്കിൽ അന്നം മോഷ്ടിച്ചാൽ കാക്കയായി ജനിക്കും.

മധു ഹൃത്വാ നരോ ദംശപൂപം ഹൃത്വാ പിപീലികഃ । അപോ ഹൃത്വാ തു പാപാത്മാ വായസഃ സമ്പ്രജായതേ ॥ ൧,൨൨൫.

തേനു മോഷ്ടിച്ചാൽ കടിക്കുന്ന കീടമായി ജനിക്കും. അപ്പം മോഷ്ടിച്ചാൽ ഉറുമ്പായി, വെള്ളം മോഷ്ടിക്കുന്ന പാപി കാക്കയായി ജനിക്കും.

ഹൃതേ കാഷ്ഠേ ച ഹാരീതഃ കപോതോ വാ പ്രജായതേ । ഹൃത്വാ തു കാഞ്ചനം ഭാണ്ഡം കൃമിയോനൌ പ്രജായതേ ॥ ൧,൨൨൫.

മരം മോഷ്ടിച്ചാൽ ഹരിതപ്പക്ഷി അല്ലെങ്കിൽ പ്രാവായി ജനിക്കും. പൊന്നോ പാത്രങ്ങളോ മോഷ്ടിച്ചാൽ കൃമിയുടെ ഗർഭത്തിൽ ജനിക്കും.

കാര്പാസികേ ഹൃതേ ക്രൌഞ്ചോ വഹ്രിഹര്താ ബകസ്തഥാ । മയൂരോ വര്ണകം ഹൃത്വാ ശാകപത്രഞ്ച ജായതേ ॥ ൧,൨൨൫.

കപാസ് മോഷ്ടിച്ചാൽ കുരുവിയായി, ഉഴുന്ന് മോഷ്ടിച്ചാൽ ബകപക്ഷിയായി, വർണ്ണപ്പൊടി മോഷ്ടിച്ചാൽ മയിൽ ആയി, പച്ചക്കറിലയിലുകൾ മോഷ്ടിച്ചാൽ മുയലായി ജനിക്കും.

ജീവഞ്ജീവകതാം യാതി രക്തവസ്ത്വപഹൃന്നരഃ । ഛുഛുന്ദരിഃ ശുഭാന്ഗന്ധാഞ്ഛശം ഹൃത്വാ ശശോ ഭവേത് ॥ ൧,൨൨൫.

ജീവജന്തുക്കൾ മോഷ്ടിച്ചാൽ നരിക്കുരുവായി ജനിക്കും. ചുവന്ന വസ്ത്രം മോഷ്ടിച്ചാൽ മൂഷികമായി, സുഗന്ധവസ്തുക്കൾ മോഷ്ടിച്ചാൽ മുയലായി ജനിക്കും.

ഷണ്ഡാഃ കലാപഹരണേ കാഷ്ഠഹൃത്തൃണകീടകഃ । പുഷ്പം ഹൃത്വാ ദരിദ്രസ്തു പങ്ഗുര്യാചകഹൃന്നരഃ ॥ ൧,൨൨൫.

ആഭരണങ്ങൾ മോഷ്ടിക്കുന്ന ശണ്ഡന്മാർ മരച്ചുരണ്ടി പുഴുവാകും. പൂക്കൾ മോഷ്ടിച്ചാൽ ദരിദ്രനാകും. കുഴപ്പമുള്ളവന്റെ ഭിക്ഷാപാത്രം മോഷ്ടിച്ചാൽ അവൻ തന്നെ അങ്ങനെ ജനിക്കും.

ശാകഹര്താ ച ഹാരീതസ്തോയഹര്താ ച ചാതകഃ । ഗൃഹഹൃന്നരകാന്ഗത്വാ രൌരവാദീന്സുദാരുണാന് ॥ ൧,൨൨൫.

പച്ചക്കറി മോഷ്ടിച്ചാൽ ഹരിതപ്പക്ഷിയായി, വെള്ളം മോഷ്ടിച്ചാൽ ചാതകപക്ഷിയായി, വീട് മോഷ്ടിച്ചാൽ രൗരവാദി നരകങ്ങളിൽ പോയി ഭയങ്കര രൂപത്തിൽ ജനിക്കും.

തൃണഗുല്മലതാവല്ലീത്വഗ്ഘാരീ തരുതാം വ്രജേത് । ഏഷ ഏവ ക്രമോ ദൃഷ്ടോ ഗോസുവര്ണാദിഹാരിണാമ് ॥ ൧,൨൨൫.

പുല്ല്, കാടു, വളരുന്ന വള്ളികൾ, മരച്ചൊമ്പ് എന്നിവ മോഷ്ടിച്ചാൽ മരമായി ജനിക്കും. പശു, പൊൻ തുടങ്ങിയവ മോഷ്ടിക്കുന്നവർക്കും ഇതേ ക്രമം അനുഭവപ്പെടും.

വിദ്യാപഹാരീ മൂകഃ സ്യാദ്ഗത്വാ ച നരകാന്ബഹന് । അസമിദ്ധേ ഹുതേ ചാഗ്നൌ മന്ദാഗ്നിഃ ഖലു ജായതേ ॥ ൧,൨൨൫.

വിദ്യ മോഷ്ടിക്കുന്നവൻ മൗനനാകും, നരകത്തിൽ പോയി, യാഗാഗ്നി ശരിയായി തെളിയാത്തപ്പോൾ ദുർബലമായ അഗ്നിയായി ജനിക്കും.

പരനിന്ദാ കൃതഘ്നത്വം പരസീമാഭിഘാതനമ് । നൈഷ്ഠുര്യം നിര്ഘൃണത്വഞ്ച പരദാരോപസേവനമ് ॥ ൧,൨൨൫.

മറ്റുള്ളവരെ നിന്ദിക്കൽ, കൃതഘ്നത, മറ്റൊരാളുടെ ഭൂമി കയ്യേറൽ, കഠിനത, ക്രൂരത, പരസ്യഭാര്യയോട് ചേർന്നൽ —

പരസ്വഹരണാശൌചം ദേവതാനാം ച കുത്സനമ് । നികൃത്യ ബന്ധനം നൄണാം കാര്പണ്യഞ്ച നൃണാം വധഃ । ഉപലക്ഷണാദ്വിജാനീയാന്മുക്താനാം നരകാദനു ॥ ൧,൨൨൫.

മറ്റുള്ളവരുടെ വസ്തുക്കൾ കവർച്ച ചെയ്യുക, അശുദ്ധത പാലിക്കുക, ദേവന്മാരെ അപമാനിക്കുക, ദ്രോഹം കാണിക്കുക, ആളുകളെ ബന്ധനം ചെയ്യുക, കനിഞ്ഞില്ലാതെ കൊല്ലുക — ഇത്തരത്തിലുള്ളവരെ നരകത്തിൽ നിന്ന് മോചിതരായവരായി തിരിച്ചറിയണം.

ദയാ ഭൂതേഷു സംവാദഃ പരലോകം പ്രതി ക്രിയാ । സത്യം ഹിതാര്ഥമുക്തിശ്ച വേദപ്രാമാണ്യദര്ശനമ് ॥ ൧,൨൨൫.

എല്ലാ ജീവികളോടും കരുണ കാണിക്കുക, സത്യം സംസാരിക്കുക, പരലോകം ലക്ഷ്യമാക്കി പ്രവർത്തിക്കുക, മറ്റുള്ളവരുടെ ഹിതത്തിനായി സത്യമായ വാക്കുകൾ പറയുക, വേദങ്ങൾ പ്രാമാണികമാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കുക — ഇവയാണ് അവരുടെ ലക്ഷണങ്ങൾ.

ഗുരുദേവര്ഷിസിദ്ധര്ഷിസേവനം സാധുസംയമഃ । സത്ക്രിയാഷ്വസനം മൈത്രീ സ്വര്ഗസ്യ ലക്ഷണം വിദുഃ । അഷ്ടാങ്ഗയോഗവിജ്ഞാനാത്പ്രാപ്നോത്യാത്യന്തികം ഫലമ് ॥ ൧,൨൨൫.

ഗുരുവിനെയും ദേവന്മാരെയും ഋഷിമാരെയും സിദ്ധന്മാരെയും സേവിക്കുക, സന്മാർഗ്ഗത്തിൽ സ്വയം നിയന്ത്രണം പുലർത്തുക, നല്ല പ്രവൃത്തികളിൽ ആസ്വാദനം കാണിക്കുക, സൗഹൃദം പുലർത്തുക — ഇവ സ്വർഗത്തിന്റെ ലക്ഷണങ്ങളാണ് എന്ന് അറിയപ്പെടുന്നു. അഷ്ടാംഗയോഗം മനസ്സിലാക്കുന്നവൻ പരമഫലം നേടുന്നു.

ശ്രീഗരുഡമഹാപുരാണമ് ൨൨൬ സൂത ഉവാച വക്ഷ്യേ സാങ്ഗം മഹായോഗം ഭുക്തിമുക്തികരം പരമ് । സര്വപാപപ്രശമനം ഭക്ത്യാനുപഠിതം ശൃണു ॥ ൧,൨൨൬.

സൂതൻ പറഞ്ഞു: അനുഭവവും മോക്ഷവും നൽകുന്ന, എല്ലാ പാപങ്ങളും അകറ്റുന്ന മഹായോഗം മുഴുവൻ ഞാൻ ഭക്തിയോടെ വിശദീകരിക്കാം; ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കൂ.

മമേതി മൂലം ദുഃ ഖസ്യ ന മമേതി നിവര്തനമ് । ദത്താത്രേയോ ഹ്യലര്കായ ഇമമാഹ മഹാമതിഃ ॥ ൧,൨൨൬.

‘എനിക്ക്’ എന്ന ഭാവമാണ് ദുഃഖത്തിന്റെ മൂലകാരണമായത്; അതിന്റെ അവസാനമാണ് ‘എനിക്ക്’ എന്ന ഭാവം ഇല്ലാതാകുന്നത്. മഹാമുനിയായ ദത്താത്രേയൻ അലയർക്കിന് ഇങ്ങനെ ഉപദേശിച്ചു.

അഹമിത്യങ്കുരോത്പന്നോ മമേതി സ്കന്ധവാന്മഹാന് । ഗൃഹക്ഷേത്രാണി ശാഖാശ്ച യത്ര ദാരാഭിപല്ലവഃ ॥ ൧,൨൨൬.

‘ഞാൻ’ എന്ന ഭാവം ഒരു മുളപോലെ ഉദയം ചെയ്യുന്നു; അതിൽ നിന്ന് ‘എനിക്ക്’ എന്നത് വലിയ കുരുമുലയായി വളരുന്നു. വീടുകളും വയലുകളും അതിന്റെ ശാഖകളാണ്, ഭാര്യകൾ അതിന്റെ ഇളം ഇലകളാണ്.

ധനധാന്യേ മഹാപത്രേ പാപമൂലോഽതിദുര്ഗമഃ । വിധിവത്സുഖശാന്ത്യര്ഥം ജാതോഽജ്ഞാനമഹാതരുഃ ॥ ൧,൨൨൬.

സമ്പത്തും ധാന്യവും അതിന്റെ വലിയ പാത്രങ്ങളാണ്; പാപത്തിൽ പിറന്നതായതിനാൽ അതിനെ കടക്കാൻ വളരെ ബുദ്ധിമുട്ടാണ്. സുഖത്തിനും സമാധാനത്തിനും വിധിയനുസരിച്ച് അജ്ഞാനത്തിന്റെ വലിയ വൃക്ഷം പിറക്കുന്നു.

ഛിന്നോ വിദ്യാകുഠാരേണ തേ ഗതാ ലയമീശ്വരേ । പ്രാപ്യ ബ്രഹ്മരസം പീതം നീരജസ്കമകണ്ടകമ് ॥ ൧,൨൨൬.

വിദ്യ എന്ന കത്തിയാൽ വെട്ടിയാൽ അതിന്റെ ശാഖകൾ എല്ലാം പരമേശ്വരനിൽ ലയിക്കുന്നു; ബ്രഹ്മത്തിന്റെ സാരം ലഭിച്ചവൻ അതിനെ ആസ്വദിക്കുന്നു, അഴുക്കും മുള്ളുകളും ഇല്ലാതെ.

പ്രാപ്നുവന്തി പരാഃ പ്രാജ്ഞാഃ സുഖനിര്വൃതിമേവ ച । മൂര്തേന്ദ്രിയലയം നൂനം ന ത്വം രാജന്ന ചാപ്യഹമ് ॥ ൧,൨൨൬.

ഇങ്ങനെ അനുഭവിച്ച ജ്ഞാനികൾ പരമസുഖവും ആനന്ദവും നേടുന്നു; എന്നാൽ രാജാവേ, നീയും ഞാനും ഇതുവരെ ശരീരവും ഇന്ദ്രിയങ്ങളും ലയിപ്പിച്ചിട്ടില്ല.

ന തന്മാത്രാദികം വാചാ നൈവാന്തഃ കരണം തഥാ । കം വാ പശ്യസി രാജേന്ദ്ര പ്രധാനമിദമാവയോഃ ॥ ൧,൨൨൬.

സൂക്ഷ്മഭൂതങ്ങളെയും അകക്കരണമെന്നതെയും വാക്കുകൾ കൊണ്ട് വിശദീകരിക്കാൻ കഴിയില്ല; രാജാധിരാജാ, നമ്മളിൽ പ്രധാനമായത് എന്താണെന്ന് നീ കാണുന്നു?

മൃതഃ പരേഽഹ്നി ക്ഷേത്രജ്ഞഃ സംജാതോഽയം ഗുണാത്മകഃ । ഏകത്വേഽപി പൃഥഗ്ഭാവസ്തഥാ ക്ഷേത്രാത്മനോ നൃപ ॥ ൧,൨൨൬.

ക്ഷേത്രജ്ഞൻ മരിച്ചാൽ, ഗുണങ്ങളോടെ വീണ്ടും ജനിക്കുന്നു; ഒന്നായിട്ടും, ക്ഷേത്രവും ആത്മാവും തമ്മിൽ വ്യത്യാസം ഉണ്ട്, രാജാവേ.

ജ്ഞാനപൂര്വവിയോഗോഽസൌ ജ്ഞാനേ നഷ്ടേ ച യോഗിനഃ । സാ മുക്തിര്ബ്രഹ്മണാ ചൈക്യ മനൈക്യം പ്രാകൃതൈര്ഗുണൈഃ ॥ ൧,൨൨൬.

ജ്ഞാനത്തോടെ വേർപാട് സംഭവിച്ചാൽ, ആ ജ്ഞാനം ഇല്ലാതാകുമ്പോൾ യോഗിക്ക് മോക്ഷം, ബ്രഹ്മണുമായി ഐക്യം, മനസ്സും പ്രകൃതിഗുണങ്ങളുമായി ഏകത്വം ലഭിക്കുന്നു.

തദ്ഗൃഹം യത്ര വസതി തദ്ഭോജ്യം യേന ജീവതി । യന്മുക്തയേ തദേവോക്തം ജ്ഞാനാജ്ഞാനേ ന ചാന്യഥാ ॥ ൧,൨൨൬.

വസിക്കുന്ന വീട്, ജീവിക്കാൻ ഉപയോഗിക്കുന്ന അന്നം, മോക്ഷം നേടാൻ സഹായിക്കുന്നതെല്ലാം — ഇവയെല്ലാം ജ്ഞാനത്താലും അജ്ഞാനത്താലുമാണ്, മറ്റെന്തിനാലും അല്ല.

ഉപഭോഗേന പുണ്യാനാ മപുണ്യാനാഞ്ച പാര്ഥിവ । കര്തവ്യാനാഞ്ച നിത്യാനാം ക്ഷയന്ത്വകരണാത്തഥാ ॥ ൧,൨൨൬.

ഉപഭോഗം മൂലം പുണ്യവും പാപവും, ചെയ്യേണ്ട നിത്യകർമ്മങ്ങളും, രാജാവേ, ചെയ്യാതിരുന്നതുകൊണ്ട് അവസാനിക്കുന്നു.