ഗരുഡപുരാണമ്

ഉതിഷ്ഠന്തി തദാ രൌദ്രാ ദിവി സപ്ത ദിവാകരാഃ । തേ തു പീത്വാ ജലം സര്വം ശോഷയന്തി ജഗത്ത്രയമ് ॥ ൧,൨൨൪.

അപ്പോൾ ആകാശത്ത് ഏഴു ഭയങ്കരമായ സൂര്യന്മാർ ഉദിക്കും; അവർ എല്ലാ വെള്ളവും കുടിച്ചു മൂന്നു ലോകവും ഉണക്കും.

ഭൂര്ഭുവഃ സ്വര്മഹര്ലോകം ചരാചരം ജനസ്തഥാ । വിഷ്ണുശ്ച രുദ്രോ ഭൂത്വാസൌ പാതാലാനി ദഹത്യധഃ ॥ ൧,൨൨൪.

ഭൂർ, ഭുവഃ, സ്വർഗ്ഗം, മഹർലോകം, ജനലോകം, ചലനശീലമുള്ളതും അചലമായതും എല്ലാം അങ്ങനെ നശിക്കും; വിഷ്ണു രുദ്രനായി മാറി പാതാളങ്ങൾ കത്തിക്കും.

വിഷ്ണുര്ദഹേത്ത്രിലോകഞ്ചി മുഖാന്മേഘാന് സൃജത്യലമ് । വര്ഷന്തേ വൈ വര്ഷശതം നാനാവര്ണാ മഹാഘനാഃ ॥ ൧,൨൨൪.

വിഷ്ണു മൂന്നു ലോകവും കത്തിക്കും; അവന്റെ വായിൽ നിന്ന് മേഘങ്ങൾ ഉണ്ടാകും; നാനാവർണ്ണത്തിലുള്ള വലിയ മേഘങ്ങൾ നൂറുവർഷം മഴ പെയ്യും.

വിഷ്ണുരൂപഃശതം വാതി വര്ഷാണാം വായുരൂര്ജിതഃ । വിഷ്ണുരേ കാര്ണവീ ഭൂതേ വര്ഷേ ബ്രഹ്മസ്വരൂപധൃക് । ശേതേഽനന്താസനേ വിഷ്ണുര്നഷ്ടേ സ്ഥാവരജങ്ഗമേ ॥ ൧,൨൨൪.

വിഷ്ണുവിന്റെ രൂപത്തിലുള്ള ശക്തമായ കാറ്റ് നൂറുവർഷം മഴക്കാലത്ത് വീശും; വിഷ്ണു ബ്രഹ്മാവിന്റെ രൂപം ധരിച്ചു സമുദ്രമായി മാറും; എല്ലാം നശിച്ചപ്പോൾ, അനന്തനാഗത്തിന്റെ മേൽ വിഷ്ണു വിശ്രമിക്കും.

സുപ്ത്വാ വര്ഷസഹസ്രം സ ജഗദ്ഭൂയോഽസൃജദ്ധരിഃ । അഥ പ്രാകൃതികം വക്ഷ്യേ പ്രലയം ശൃണു ശൌനക ॥ ൧,൨൨൪.

ഹരി ആയിരം വർഷം ഉറങ്ങി, വീണ്ടും ലോകം സൃഷ്ടിക്കും; ഇപ്പോൾ പ്രകൃതിപ്രലയം ഞാൻ വിവരിക്കും, കേൾക്കു ശൗനക.

പൂര്ണേ സംവത്സരശതേ സംഹൃത്യ സകലം ജഗത് । ബ്രഹ്മാണം ന്യസ്യ ദേഹേ ഹി മുക്തോ യോഗബലൈര്ഹരിഃ ॥ ൧,൨൨൪.

നൂറുവർഷം പൂർത്തിയായപ്പോൾ, ഹരി മുഴുവൻ ലോകവും പിൻവലിച്ച്, യോഗശക്തിയാൽ ബ്രഹ്മാവിനെ തന്റെ ശരീരത്തിൽ ഉൾപ്പെടുത്തി മോക്ഷം പ്രാപിക്കും.

യേ ഗതാ ബ്രഹ്മണഃ സ്ഥാനം തേഽപി യാന്തി പരം പദമ് । അനാവൃഷ്ട്യര്കസമ്പന്നാ ആസന്മേഘാസ്തഥാ ദ്വിജ । ശതം വര്ഷാണി വര്ഷദ്ഭിര്മേധൈരണ്ഡം പ്രപൂര്യതേ ॥ ൧,൨൨൪.

ബ്രഹ്മാവിന്റെ ലോകം പ്രാപിച്ചവർ പോലും പരമപദം എത്തും; ദ്വിജന്മാരേ, വരൾച്ചയും സൂര്യനും ചേർന്ന് ഉണ്ടാക്കിയ മേഘങ്ങൾ നൂറുവർഷം മഴപെയ്ത് അണ്ഡം നിറക്കും.

അന്തര്ഗതേന തോയേന ഭിന്നമണ്ഡം ജഗത്പതേഃ । പൂര്ണേ ബ്രഹ്മായുഷി ഗതേ ഭിദ്യതേഽമ്ഭസി ലീയതേ ॥ ൧,൨൨൪.

അകത്തുള്ള വെള്ളം കൊണ്ട് ലോകപതി സൃഷ്ടിച്ച അണ്ഡം പൊട്ടും; ബ്രഹ്മാവിന്റെ ആയുസ്സ് കഴിഞ്ഞാൽ അത് തകർന്ന് വെള്ളത്തിൽ ലയിക്കും.

ഏവം സാ ജഗദാധാരാ തോയേ ചോര്വോ പ്രലീയതേ । ആപസ്തേജസി ലീയന്തേ തേജോ വായൌ പ്രലീയതേ ॥ ൧,൨൨൪.

ഇങ്ങനെ ലോകത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനമായത് വെള്ളത്തിൽ ലയിക്കും; വെള്ളം അഗ്നിയിൽ, അഗ്നി വായുവിൽ ലയിക്കും.

വായുഃ ഖേ ഖഞ്ച ഭൂതാദൌ വിശതേ ച തദാ മഹാന് । മഹാന്പ്രപദ്യതേഽവ്യക്തം പ്രകൃതിഃ പുരുഷേ പരേ ॥ ൧,൨൨൪.

അപ്പോള്‍ വായു ആകാശത്തില്‍ ലയിച്ചുപോകുന്നു, ആകാശം ഭൂതങ്ങളിലേക്കും, മഹത്ത്വം അവ്യക്തത്തിലേക്കും, അവ്യക്തം പ്രകൃതിയിലേക്കും, പ്രകൃതി പരമപുരുഷനിലേക്കും ലയിക്കുന്നു.

ശതവര്ഷം ഹരിഃ ശേതേ സൃജത്യഥ ദിനഗമേ । അവ്യക്താദിക്രമേണൈവ വ്യക്തീഭൂതം ചരാചരമ് ॥ ൧,൨൨൪.

നൂറു ദൈവവര്‍ഷങ്ങള്‍ ഹരി വിശ്രമിക്കുന്നു; പിന്നെ ഒരു ദിവസം തുടങ്ങുമ്പോള്‍, അവ്യക്തത്തില്‍ നിന്ന് ക്രമമായി സകല ചലച്ചലനങ്ങളുമുള്ള ജീവികളും അജീവികളും സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്നു.

ശ്രീഗരുഡമഹാപുരാണമ് ൨൨൫ സൂത ഉവാച । ആധ്യാത്മികാദിതാപാംസ്ത്രീഞ്ജ്ഞാത്വ സംസ്രാചക്രവിത് । ഉത്പന്നജ്ഞാനവൈരാഗ്യഃ പ്രാപ്നോത്യാത്യന്തികം ലയമ് ॥ ൧,൨൨൫.

സൂതന്‍ പറഞ്ഞു: ആത്മികം, ദേഹികം, ഭൗതികം എന്നിങ്ങനെ മൂന്നു തരത്തിലുള്ള ദുഃഖങ്ങളും ജന്മമരണചക്രവും അറിഞ്ഞവന്‍ ജ്ഞാനവും വൈരാഗ്യവും കൊണ്ടു പരമശാന്തി പ്രാപിക്കും.

സംസാരചക്രം വക്ഷ്യേഽഹമാദാബുത്ക്രാന്തികാലതഃ । യദ്വിനാ പുരുഷാര്ഥോ ന ലീനഃ സ്യാത്പരമാത്മനി ॥ ൧,൨൨൫.

ജന്മമരണചക്രം മരണസമയത്തില്‍ നിന്ന് തുടങ്ങുന്നതായി ഞാന്‍ വിശദീകരിക്കാം; ഇതറിയാതെ മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം പരമാത്മാവില്‍ ലയിക്കുകയില്ല.

ഊര്ധ്വവാസീ നരസ്ത്യക്ത്വാ ദേഹമന്യത്പ്രപദ്യതേ । നീയതേദ്വാദശാഹേന യമസ്യ യമപൂരുഷൈഃ ॥ ൧,൨൨൫.

ഉയര്‍ന്ന ജീവിതം നയിച്ച മനുഷ്യന്‍ ശരീരം വിട്ടശേഷം മറ്റൊരു രൂപം പ്രാപിക്കുന്നു; പന്ത്രണ്ടാം ദിവസം യമന്റെ ദൂതന്മാര്‍ അവനെ യമലോകത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകുന്നു.

തത്ര യദ്വാന്ധവാസ്തോയം പ്രയച്ഛന്തി തിലൈഃ സഹ । യച്ച പിണ്ഡം പ്രയച്ഛന്തി യമലോകേ തദശ്നുതേ ॥ ൧,൨൨൫.

അവിടെ ബന്ധുക്കള്‍ തിലം ചേര്‍ത്ത വെള്ളവും, നല്‍കുന്ന പിണ്ഡവും, യമലോകത്തില്‍ അവന്‍ അതെല്ലാം അനുഭവിക്കുന്നു.

ഗതശ്ച നരകം പാപാത്സ്വര്ഗം യാതി സ്വപുണ്യതഃ । പാപകൃദ്യാതി നരകം പുണ്യകൃദ്യാതി വൈ ദിവമ് ॥ ൧,൨൨൫.

പാപം ചെയ്തവന്‍ നരകത്തില്‍ പോയാല്‍ പോലും, തന്റെ പുണ്യഫലത്താല്‍ സ്വര്‍ഗത്തിലേക്ക് എത്തും; പാപം ചെയ്തവന്‍ നരകത്തിലേക്കും, പുണ്യം ചെയ്തവന്‍ സ്വര്‍ഗത്തിലേക്കുമാണ് പോകുന്നത്.

സ്വര്ഗാച്ച നരകാത്ത്യക്തഃ സ്ത്രീണാം ഗര്ഭേ ഭവത്യപി । നാഭിഭൂതഞ്ച തസ്യൈവ യാതി ബീജദ്വയം ഹി തത് ॥ ൧,൨൨൫.

സ്വര്‍ഗത്തില്‍ നിന്നോ നരകത്തില്‍ നിന്നോ വീണാല്‍, ഒരുവന്‍ സ്ത്രീയുടെ ഗര്‍ഭത്തില്‍ വീണ്ടും ജനിക്കുന്നു; അതിവരെ അജയമായ രണ്ടു വിത്തുകള്‍ ചേര്‍ന്ന് അവന്‍ അങ്ങോട്ട് പ്രവേശിക്കുന്നു.

കലലം ബുദ്ബ്രുദമയം തതഃ ശോണിതമേവ ച । പേശ്യാഃ പലസമോഽണ്ഡഃ സ്യാദങ്കുരം തത ഉച്യതേ ॥ ൧,൨൨൫.

ആദ്യം കലലമായി, പിന്നെ ബുധ്ബുദംപോലെയുള്ള അവസ്ഥ, പിന്നീട് രക്തം; പിന്നെ അണ്ഡം പയറിനിരത്തോളം വലിപ്പമുള്ള ഒരു കട്ടയായി മാറുന്നു, അതില്‍ നിന്ന് അങ്കുരം ഉദ്ഭവിക്കുന്നു.

ഉപാങ്ഗാന്യങ്ഗുലീനേത്രനാസാസ്യശ്രവണാനി ച । ആവഹം യാതി ചാങ്ഗേഭ്യസ്തത്പരന്തു നഖാദികമ് ॥ ൧,൨൨൫.

കൈ വിരല്‍, കണ്ണ്, മൂക്ക്, വായ്, ചെവി എന്നിവ ശരീരത്തില്‍ നിന്ന് രൂപപ്പെടുന്നു; അവയില്‍ നിന്ന് നഖം മുതലായവ വളരുന്നു.

ത്വചോ രോമാണി ജായന്തേ കേശാശ്ചൈവ തതഃ പരമ് । നരശ്ചാധോമുഖഃ സ്ഥിത്വാ ദശമേ ച സഃ ജായതേ ॥ ൧,൨൨൫.

ത്വക്കില്‍ നിന്ന് രോമങ്ങള്‍ വളരുന്നു, പിന്നെ തലമുടിയും; മനുഷ്യന്‍ തലകീഴായി ഇരുന്ന് പത്താം മാസത്തില്‍ ജനിക്കുന്നു.

തതസ്തു വൈഷ്ണവീ മായാ വൃണോത്യത്യന്തമോഹിനീ । ബാലത്വം ത്വഥ കൌമാരം യൌവനം വൃദ്ധതാമപി ॥ ൧,൨൨൫.

അതിനുശേഷം വിഷ്ണുവിന്റെ മായയാല്‍ അവന്‍ പൂര്‍ണമായും മൂടപ്പെടുന്നു; ബാല്യം, കൗമാരം, യൗവനം, വൃദ്ധാവസ്ഥ എന്നിവയിലൂടെ കടന്നുപോകുന്നു.

തതശ്ച മരണം തത്തദ്ധര്മാമാപ്നോതി മാനവഃ । ഏവം സംസാരചക്രേഽസ്മിന് ഭ്രാമ്യതേ ഘടീയന്ത്രവത് ॥ ൧,൨൨൫.

അതിനുശേഷം മരണവും, ചെയ്ത കര്‍മ്മത്തിന് അനുസരിച്ച് ഫലവും ലഭിക്കുന്നു; ഇങ്ങനെ ഈ ജന്മമരണചക്രത്തില്‍ ഒരുവന്‍ ചക്രയന്ത്രംപോലെ സഞ്ചരിക്കുന്നു.

നരകാത്പ്രതിമുക്തസ്തു പാപയോനിഷു ജായതേ । പതിതാത്പ്രതിഗൃഹ്യാഥ അധോയോനിം വ്രജേദ്ബുധഃ ॥ ൧,൨൨൫.

നരകത്തില്‍ നിന്ന് മോചിതനായാല്‍ പാപജന്മങ്ങളില്‍ ജനിക്കുന്നു; വീണുപോയവന്‍ വീണ്ടും സ്വീകരിക്കപ്പെട്ട് താഴ്ന്ന ജന്മം പ്രാപിക്കും.

നരകാത്പ്രതിമുക്തസ്തു കൃമിര്ഭവതി യാചകഃ । ഉപാധ്യായവ്യലീകം തു കൃത്വാ ശ്വാ ഭവതി ദ്വിജ ॥ ൧,൨൨൫.

നരകത്തില്‍ നിന്ന് മോചിതനായാല്‍ ഒരുവന്‍ കീടമായോ ഭിക്ഷകനായോ ജനിക്കും; ഗുരുവിനെ വഞ്ചിച്ച ദ്വിജന്‍ നായായി ജനിക്കും.

തജ്ജായാം മനസാ വാഞ്ഛംസ്തദ്ദ്രവ്യം വാപ്യസംശയമ് । ഗര്ദഭോജായതേ ജന്തുര്മിത്രസ്യൈവാപമാനകൃത് ॥ ൧,൨൨൫.

മറ്റൊരാളുടെ ഭാര്യയെയോ സമ്പത്തെയോ മനസ്സില്‍ ആഗ്രഹിച്ചാലും, അതു ഉറപ്പായും കൈവശമാക്കിയാലും, അത്തരം ജീവി കഴുതയായി ജനിക്കും; സുഹൃത്തിനോട് അപമാനം ചെയ്തവനും അതേ വിധി അനുഭവിക്കും.

പിതരൌ പീഡയിത്വാ തു കച്ഛപത്വഞ്ച ജായതേ । ഭുര്തുഃ പിണ്ഡമുപാശ്വസ്തോ വഞ്ജയിത്വാ തമേവ യഃ ॥ ൧,൨൨൫.

പിതാവിനെയും മാതാവിനെയും പീഡിപ്പിച്ചവന്‍ ആമയായി ജനിക്കും; സഹോദരന്റെ പിണ്ഡം വഞ്ചിച്ചവനും അങ്ങനെ തന്നെയാണ് ജനിക്കുന്നത്.

സോഽപി മോഹസമാപന്നോ ജായതേ വാനരോ മൃതഃ । ന്യാസാപഹര്താ നരകാദ്വിമുക്തോ ജായതേ കൃമിഃ ॥ ൧,൨൨൫.

അവനും മോഹം പിടിച്ചവന്‍ ആയതിനാല്‍ മരിച്ചശേഷം കുരങ്ങായി ജനിക്കും; നിക്ഷേപം മോഷ്ടിച്ചവന്‍ നരകത്തില്‍ നിന്ന് മോചിതനായാല്‍ കീടമായി ജനിക്കും.

അസൂയകശ്ച നരകാന്മുക്തോ ഭവതി രാക്ഷസഃ । വിശ്വാസഹര്താ ച നരോ മീനയോനൌ പ്രജായതേ ॥ ൧,൨൨൫.

അസൂയ ഇല്ലാത്തവൻ, ദൈവം അല്ലെങ്കിൽ ഭീകരൻ ആയാലും, നരകത്തിൽ നിന്ന് മോചിതനാകും. എന്നാൽ വിശ്വാസം ദ്രോഹിക്കുന്നവൻ മീനിന്റെ ഗർഭത്തിൽ ജനിക്കും.

യവധാന്യാനി സംഹൃത്യ ജായതേ മൂഷകോ മൃതഃ । പരദാരാഭിമര്ശാത്തു വൃകോ ഘോരോഽഭിജായതേ ॥ ൧,൨൨൫.

യവം പോലുള്ള ധാന്യങ്ങൾ ചൂണ്ടി ശേഖരിച്ച് മരിക്കുന്നവൻ എലിയായി ജനിക്കും. മറ്റൊരാളുടെ ഭാര്യയെ സ്പർശിച്ചാൽ ഭയങ്കരമായ കൊരക്കനായി ജനിക്കും.