ഗരുഡപുരാണമ്

രാജാനശ്ച പ്രജാഭിക്ഷാഃ ശിശ്നോദരപരാജിതാഃ । അവ്രതാ വടവോഽശൌചാ ഭിക്ഷവശ്ച കുടുമ്ബിനഃ ॥ ൧,൨൨൩.

രാജാക്കന്മാർ ജനങ്ങളിൽ നിന്ന് ഭിക്ഷയെടുക്കും, കാമം വിശപ്പു എന്നിവയാൽ കീഴടങ്ങിയിരിക്കും; വ്രതമില്ലാത്ത വടികൾ, അശുദ്ധർ, ഭിക്ഷക്കാരായ ഗൃഹസ്ഥർ.

തപസ്വിനോ ഗ്രാമവാസാഃ ന്യാസിനോ ഹ്യര്ഥലോലുപാഃ । ഹ്രസ്വകായാ മഹാഹാരാശ്ചൌരാസ്തേ സാധവഃ സ്മൃതാഃ ॥ ൧,൨൨൩.

തപസ്സുകാരെ ഗ്രാമങ്ങളിൽ താമസിക്കും; സന്യാസികൾ ധനലോലുപരാകും; ചെറു ശരീരമുള്ളവർ അത്യന്തം ഭക്ഷിക്കും; കള്ളന്മാർ സദാചാരികൾ എന്ന് കണക്കാക്കപ്പെടും.

ത്യക്ഷ്യന്തി ഭൃത്യാശ്ച പതിം താപസസ്ത്യക്ഷ്യതി വ്രതമ് । ശൂദ്രാഃ പ്രതിഗ്രഹിഷ്യന്തി വൈശ്യാ വ്രതപരായണഃ ॥ ൧,൨൨൩.

ഭൃത്യന്മാർ തങ്ങളുടെ യജമാനനെ ഉപേക്ഷിക്കും; തപസ്സുകാർ തങ്ങളുടെ വ്രതങ്ങൾ ഉപേക്ഷിക്കും; ശൂദ്രന്മാർ ദാനങ്ങൾ സ്വീകരിക്കും; വൈശ്യന്മാർ വ്രതങ്ങളിൽ ഏർപ്പെടും.

ഉദ്വിഗ്നാഃ സന്തി ച ജനാഃ പിശാചസദൃശാഃ പ്രജാഃ । അന്യായഭോജനേനാഗ്നിദേവതാതിഥിപൂജനമ് ॥ ൧,൨൨൩.

ജനങ്ങൾ ഭയത്താൽ നിറഞ്ഞിരിക്കും; ജനങ്ങൾ പിശാചുപോലെയാകും; അന്യായമായി ലഭിച്ച ഭക്ഷണത്തിലൂടെ അഗ്നി, ദേവതകൾ, അതിഥികൾ എന്നിവരെ പൂജിക്കും.

കരിഷ്യന്തി കലൌ പ്രാപ്തേ ന ച പിത്ര്യോദകക്രിയാമ് । സ്ത്രീപരാശ്ച ജനാഃ സര്വേ ശൂദ്രപ്രായാശ്ച ശൌനക ॥ ൧,൨൨൩.

കലിയുഗം വന്നപ്പോൾ, അവർ പിതൃകർമ്മകൾ ചെയ്യുകയില്ല; എല്ലാവരും സ്ത്രീകളിൽ ലയിച്ചിരിക്കും; ഭൂരിഭാഗം ആളുകളും ശൂദ്രന്മാരായിരിക്കും, ശൗനക.

ബഹുപ്രജാല്പഭാഗ്യാശ്ച ഭവിഷ്യന്തി കലൌ സ്ത്രിയഃ । ശിരഃ കണ്ഡൂയനപരാ ആജ്ഞാം ഭേത്സ്യന്തി ഭര്ത്സിതാഃ ॥ ൧,൨൨൩.

കലിയുഗത്തിൽ സ്ത്രീകൾ അധികം സംസാരിക്കുകയും ഭാഗ്യശാലികളായിരിക്കുകയും ചെയ്യും; അവർ തലകുരുക്കാൻ മാത്രം താൽപര്യമുണ്ടാകും; ശാസനം കേൾക്കുമ്പോൾ അവർ അതു ലംഘിക്കും.

വിഷ്ണും ന പൂജയിഷ്യന്തി പാഷണ്ഡോപഹതാ ജനാഃ । കലേര്ദോഷനിധേര്വിപ്രാ അസ്തി ഹ്യേകോ മഹാഗുണഃ ॥ ൧,൨൨൩.

പാഷണ്ടമതത്തിൽ ആകൃഷ്ടരായ ആളുകൾ വിഷ്ണുവിനെ പൂജിക്കുകയില്ല; ബ്രാഹ്മണന്മാരേ, കലിയുഗം ദോഷങ്ങൾ നിറഞ്ഞതാണെങ്കിലും അതിൽ ഒരു വലിയ ഗുണം ഉണ്ട്.

കീര്തനാദേവ കൃഷ്ണസ്യ മഹാബന്ധം പരിത്യജേത് । കൃതേ യദ്ധ്യായതോ വിഷ്ണും ത്രേതായാം ജപതഃ ഫലമ് ॥ ൧,൨൨൩.

കൃഷ്ണന്റെ നാമം ഉച്ചരിച്ചാൽ മാത്രം വലിയ ബന്ധനം വിട്ടൊഴിയാം; കൃതയുഗത്തിൽ വിഷ്ണുവിനെ ധ്യാനിച്ചാൽ ലഭിക്കുന്ന ഫലം, ത്രേതായുഗത്തിൽ ജപിച്ചാൽ ലഭിക്കുന്നതും,

ദ്വാപരേ പരിചര്യായാം കലൌ തദ്ധരികീര്തനാത് । തസ്മാദ്ധ്യേയോ ഹരിര്നിത്യം ഗേയഃ പൂജ്യശ്ച ശൌനക ॥ ൧,൨൨൩.

ദ്വാപരയുഗത്തിൽ സേവനം ചെയ്താൽ ലഭിക്കുന്നതും, കലിയുഗത്തിൽ ഹരിയുടെ കീർത്തനം ചെയ്താൽ ലഭിക്കും; അതിനാൽ, ശൗനക, ഹരിയെ എല്ലായ്പ്പോഴും ധ്യാനിക്കുകയും പാടുകയും പൂജിക്കുകയും വേണം.

ശ്രീഗരുഡമഹാപുരാണമ് ൨൨൪ സൂത ഉവാച । ചതുര്യുഗസഹസ്രാന്തേ ബ്രാഹ്മോ നൈമിത്തികോ ലയഃ । അനാവൃഷ്ടിശ്ച കല്പാന്തേ ജായതേ ശതവാര്ഷികീ ॥ ൧,൨൨൪.

സൂതൻ പറഞ്ഞു: നാലു യുഗങ്ങളുടെ ആയിരം ചക്രങ്ങൾ കഴിഞ്ഞാൽ ബ്രഹ്മപ്രലയം സംഭവിക്കും; കല്പാവസാനത്തിൽ നൂറുവർഷം മഴയില്ലാത്ത വരൾച്ച വരും.

ഉതിഷ്ഠന്തി തദാ രൌദ്രാ ദിവി സപ്ത ദിവാകരാഃ । തേ തു പീത്വാ ജലം സര്വം ശോഷയന്തി ജഗത്ത്രയമ് ॥ ൧,൨൨൪.

അപ്പോൾ ആകാശത്ത് ഏഴു ഭയങ്കരമായ സൂര്യന്മാർ ഉദിക്കും; അവർ എല്ലാ വെള്ളവും കുടിച്ചു മൂന്നു ലോകവും ഉണക്കും.

ഭൂര്ഭുവഃ സ്വര്മഹര്ലോകം ചരാചരം ജനസ്തഥാ । വിഷ്ണുശ്ച രുദ്രോ ഭൂത്വാസൌ പാതാലാനി ദഹത്യധഃ ॥ ൧,൨൨൪.

ഭൂർ, ഭുവഃ, സ്വർഗ്ഗം, മഹർലോകം, ജനലോകം, ചലനശീലമുള്ളതും അചലമായതും എല്ലാം അങ്ങനെ നശിക്കും; വിഷ്ണു രുദ്രനായി മാറി പാതാളങ്ങൾ കത്തിക്കും.

വിഷ്ണുര്ദഹേത്ത്രിലോകഞ്ചി മുഖാന്മേഘാന് സൃജത്യലമ് । വര്ഷന്തേ വൈ വര്ഷശതം നാനാവര്ണാ മഹാഘനാഃ ॥ ൧,൨൨൪.

വിഷ്ണു മൂന്നു ലോകവും കത്തിക്കും; അവന്റെ വായിൽ നിന്ന് മേഘങ്ങൾ ഉണ്ടാകും; നാനാവർണ്ണത്തിലുള്ള വലിയ മേഘങ്ങൾ നൂറുവർഷം മഴ പെയ്യും.

വിഷ്ണുരൂപഃശതം വാതി വര്ഷാണാം വായുരൂര്ജിതഃ । വിഷ്ണുരേ കാര്ണവീ ഭൂതേ വര്ഷേ ബ്രഹ്മസ്വരൂപധൃക് । ശേതേഽനന്താസനേ വിഷ്ണുര്നഷ്ടേ സ്ഥാവരജങ്ഗമേ ॥ ൧,൨൨൪.

വിഷ്ണുവിന്റെ രൂപത്തിലുള്ള ശക്തമായ കാറ്റ് നൂറുവർഷം മഴക്കാലത്ത് വീശും; വിഷ്ണു ബ്രഹ്മാവിന്റെ രൂപം ധരിച്ചു സമുദ്രമായി മാറും; എല്ലാം നശിച്ചപ്പോൾ, അനന്തനാഗത്തിന്റെ മേൽ വിഷ്ണു വിശ്രമിക്കും.

സുപ്ത്വാ വര്ഷസഹസ്രം സ ജഗദ്ഭൂയോഽസൃജദ്ധരിഃ । അഥ പ്രാകൃതികം വക്ഷ്യേ പ്രലയം ശൃണു ശൌനക ॥ ൧,൨൨൪.

ഹരി ആയിരം വർഷം ഉറങ്ങി, വീണ്ടും ലോകം സൃഷ്ടിക്കും; ഇപ്പോൾ പ്രകൃതിപ്രലയം ഞാൻ വിവരിക്കും, കേൾക്കു ശൗനക.

പൂര്ണേ സംവത്സരശതേ സംഹൃത്യ സകലം ജഗത് । ബ്രഹ്മാണം ന്യസ്യ ദേഹേ ഹി മുക്തോ യോഗബലൈര്ഹരിഃ ॥ ൧,൨൨൪.

നൂറുവർഷം പൂർത്തിയായപ്പോൾ, ഹരി മുഴുവൻ ലോകവും പിൻവലിച്ച്, യോഗശക്തിയാൽ ബ്രഹ്മാവിനെ തന്റെ ശരീരത്തിൽ ഉൾപ്പെടുത്തി മോക്ഷം പ്രാപിക്കും.

യേ ഗതാ ബ്രഹ്മണഃ സ്ഥാനം തേഽപി യാന്തി പരം പദമ് । അനാവൃഷ്ട്യര്കസമ്പന്നാ ആസന്മേഘാസ്തഥാ ദ്വിജ । ശതം വര്ഷാണി വര്ഷദ്ഭിര്മേധൈരണ്ഡം പ്രപൂര്യതേ ॥ ൧,൨൨൪.

ബ്രഹ്മാവിന്റെ ലോകം പ്രാപിച്ചവർ പോലും പരമപദം എത്തും; ദ്വിജന്മാരേ, വരൾച്ചയും സൂര്യനും ചേർന്ന് ഉണ്ടാക്കിയ മേഘങ്ങൾ നൂറുവർഷം മഴപെയ്ത് അണ്ഡം നിറക്കും.

അന്തര്ഗതേന തോയേന ഭിന്നമണ്ഡം ജഗത്പതേഃ । പൂര്ണേ ബ്രഹ്മായുഷി ഗതേ ഭിദ്യതേഽമ്ഭസി ലീയതേ ॥ ൧,൨൨൪.

അകത്തുള്ള വെള്ളം കൊണ്ട് ലോകപതി സൃഷ്ടിച്ച അണ്ഡം പൊട്ടും; ബ്രഹ്മാവിന്റെ ആയുസ്സ് കഴിഞ്ഞാൽ അത് തകർന്ന് വെള്ളത്തിൽ ലയിക്കും.

ഏവം സാ ജഗദാധാരാ തോയേ ചോര്വോ പ്രലീയതേ । ആപസ്തേജസി ലീയന്തേ തേജോ വായൌ പ്രലീയതേ ॥ ൧,൨൨൪.

ഇങ്ങനെ ലോകത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനമായത് വെള്ളത്തിൽ ലയിക്കും; വെള്ളം അഗ്നിയിൽ, അഗ്നി വായുവിൽ ലയിക്കും.

വായുഃ ഖേ ഖഞ്ച ഭൂതാദൌ വിശതേ ച തദാ മഹാന് । മഹാന്പ്രപദ്യതേഽവ്യക്തം പ്രകൃതിഃ പുരുഷേ പരേ ॥ ൧,൨൨൪.

അപ്പോള്‍ വായു ആകാശത്തില്‍ ലയിച്ചുപോകുന്നു, ആകാശം ഭൂതങ്ങളിലേക്കും, മഹത്ത്വം അവ്യക്തത്തിലേക്കും, അവ്യക്തം പ്രകൃതിയിലേക്കും, പ്രകൃതി പരമപുരുഷനിലേക്കും ലയിക്കുന്നു.

ശതവര്ഷം ഹരിഃ ശേതേ സൃജത്യഥ ദിനഗമേ । അവ്യക്താദിക്രമേണൈവ വ്യക്തീഭൂതം ചരാചരമ് ॥ ൧,൨൨൪.

നൂറു ദൈവവര്‍ഷങ്ങള്‍ ഹരി വിശ്രമിക്കുന്നു; പിന്നെ ഒരു ദിവസം തുടങ്ങുമ്പോള്‍, അവ്യക്തത്തില്‍ നിന്ന് ക്രമമായി സകല ചലച്ചലനങ്ങളുമുള്ള ജീവികളും അജീവികളും സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്നു.

ശ്രീഗരുഡമഹാപുരാണമ് ൨൨൫ സൂത ഉവാച । ആധ്യാത്മികാദിതാപാംസ്ത്രീഞ്ജ്ഞാത്വ സംസ്രാചക്രവിത് । ഉത്പന്നജ്ഞാനവൈരാഗ്യഃ പ്രാപ്നോത്യാത്യന്തികം ലയമ് ॥ ൧,൨൨൫.

സൂതന്‍ പറഞ്ഞു: ആത്മികം, ദേഹികം, ഭൗതികം എന്നിങ്ങനെ മൂന്നു തരത്തിലുള്ള ദുഃഖങ്ങളും ജന്മമരണചക്രവും അറിഞ്ഞവന്‍ ജ്ഞാനവും വൈരാഗ്യവും കൊണ്ടു പരമശാന്തി പ്രാപിക്കും.

സംസാരചക്രം വക്ഷ്യേഽഹമാദാബുത്ക്രാന്തികാലതഃ । യദ്വിനാ പുരുഷാര്ഥോ ന ലീനഃ സ്യാത്പരമാത്മനി ॥ ൧,൨൨൫.

ജന്മമരണചക്രം മരണസമയത്തില്‍ നിന്ന് തുടങ്ങുന്നതായി ഞാന്‍ വിശദീകരിക്കാം; ഇതറിയാതെ മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം പരമാത്മാവില്‍ ലയിക്കുകയില്ല.

ഊര്ധ്വവാസീ നരസ്ത്യക്ത്വാ ദേഹമന്യത്പ്രപദ്യതേ । നീയതേദ്വാദശാഹേന യമസ്യ യമപൂരുഷൈഃ ॥ ൧,൨൨൫.

ഉയര്‍ന്ന ജീവിതം നയിച്ച മനുഷ്യന്‍ ശരീരം വിട്ടശേഷം മറ്റൊരു രൂപം പ്രാപിക്കുന്നു; പന്ത്രണ്ടാം ദിവസം യമന്റെ ദൂതന്മാര്‍ അവനെ യമലോകത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകുന്നു.

തത്ര യദ്വാന്ധവാസ്തോയം പ്രയച്ഛന്തി തിലൈഃ സഹ । യച്ച പിണ്ഡം പ്രയച്ഛന്തി യമലോകേ തദശ്നുതേ ॥ ൧,൨൨൫.

അവിടെ ബന്ധുക്കള്‍ തിലം ചേര്‍ത്ത വെള്ളവും, നല്‍കുന്ന പിണ്ഡവും, യമലോകത്തില്‍ അവന്‍ അതെല്ലാം അനുഭവിക്കുന്നു.

ഗതശ്ച നരകം പാപാത്സ്വര്ഗം യാതി സ്വപുണ്യതഃ । പാപകൃദ്യാതി നരകം പുണ്യകൃദ്യാതി വൈ ദിവമ് ॥ ൧,൨൨൫.

പാപം ചെയ്തവന്‍ നരകത്തില്‍ പോയാല്‍ പോലും, തന്റെ പുണ്യഫലത്താല്‍ സ്വര്‍ഗത്തിലേക്ക് എത്തും; പാപം ചെയ്തവന്‍ നരകത്തിലേക്കും, പുണ്യം ചെയ്തവന്‍ സ്വര്‍ഗത്തിലേക്കുമാണ് പോകുന്നത്.

സ്വര്ഗാച്ച നരകാത്ത്യക്തഃ സ്ത്രീണാം ഗര്ഭേ ഭവത്യപി । നാഭിഭൂതഞ്ച തസ്യൈവ യാതി ബീജദ്വയം ഹി തത് ॥ ൧,൨൨൫.

സ്വര്‍ഗത്തില്‍ നിന്നോ നരകത്തില്‍ നിന്നോ വീണാല്‍, ഒരുവന്‍ സ്ത്രീയുടെ ഗര്‍ഭത്തില്‍ വീണ്ടും ജനിക്കുന്നു; അതിവരെ അജയമായ രണ്ടു വിത്തുകള്‍ ചേര്‍ന്ന് അവന്‍ അങ്ങോട്ട് പ്രവേശിക്കുന്നു.

കലലം ബുദ്ബ്രുദമയം തതഃ ശോണിതമേവ ച । പേശ്യാഃ പലസമോഽണ്ഡഃ സ്യാദങ്കുരം തത ഉച്യതേ ॥ ൧,൨൨൫.

ആദ്യം കലലമായി, പിന്നെ ബുധ്ബുദംപോലെയുള്ള അവസ്ഥ, പിന്നീട് രക്തം; പിന്നെ അണ്ഡം പയറിനിരത്തോളം വലിപ്പമുള്ള ഒരു കട്ടയായി മാറുന്നു, അതില്‍ നിന്ന് അങ്കുരം ഉദ്ഭവിക്കുന്നു.

ഉപാങ്ഗാന്യങ്ഗുലീനേത്രനാസാസ്യശ്രവണാനി ച । ആവഹം യാതി ചാങ്ഗേഭ്യസ്തത്പരന്തു നഖാദികമ് ॥ ൧,൨൨൫.

കൈ വിരല്‍, കണ്ണ്, മൂക്ക്, വായ്, ചെവി എന്നിവ ശരീരത്തില്‍ നിന്ന് രൂപപ്പെടുന്നു; അവയില്‍ നിന്ന് നഖം മുതലായവ വളരുന്നു.