ഗരുഡപുരാണമ്

സപിണ്ഡീകരണശ്രാദ്ധം വ്യാസപ്രോക്തം മയാ തവ । ശ്രാദ്ധം വിഷ്ണുഃ ശ്രാദ്ധകര്താ ഫലം ശ്രാദ്ധാദികം ഹരിഃ ॥ ൧,൨൨൦.

വ്യാസൻ പറഞ്ഞ സപിണ്ഡീകരണ ശ്രാദ്ധം ഞാൻ നിനക്കു വിശദീകരിച്ചു. ശ്രാദ്ധത്തിന് വിഷ്ണുവാണ് അധിപൻ, ശ്രാദ്ധം ചെയ്യുന്നവനും ഹരിയാണ് ശ്രാദ്ധാദികൾക്ക് ഫലം നൽകുന്നവനും.

ശ്രീഗരുഡമഹാപുരാണമ് ൨൨൧ ബ്രഹാമോവാച । ധര്മസാരമഹം വക്ഷ്യേ സംക്ഷേപാച്ഛുണു ശങ്കര । ഭുക്തിമുക്തിപ്രദം സൂക്ഷ്മം സര്വപാപവിനാശനമ് ॥ ൧,൨൨൧.

ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു: ഞാൻ ഇനി ധർമ്മത്തിന്റെ സാരം സംക്ഷിപ്തമായി പറയാം, ശങ്കരാ, നീ കേൾക്കു. ഇത് ഭോഗവും മോക്ഷവും നൽകുന്നതും, സൂക്ഷ്മവുമായതും, എല്ലാ പാപങ്ങളും നശിപ്പിക്കുന്നതുമാണ്.

ശ്രുതം ധര്മം ബലം ധൈര്യം സുഖമുത്സാഹമേവ ച । ശോകോ ഹരതി വൈ നൄണാം തസ്മാച്ഛോകം പരിത്യജേത് ॥ ൧,൨൨൧.

പഠനം, ധർമ്മം, ബലം, ധൈര്യം, സന്തോഷം, ഉത്സാഹം — ഇവയെല്ലാം ദുഃഖം മനുഷ്യരിൽ നിന്ന് അകറ്റുന്നു; അതിനാൽ ദുഃഖം ഉപേക്ഷിക്കണം.

കര്മദാരാഃ കര്മലോകാഃ കര്മസമ്ബന്ധിബാന്ധവാഃ । കര്മാണി പ്രേരയന്തീഹ പുരുഷം സുഖദുഃ ഖയോഃ ॥ ൧,൨൨൧.

ഭാര്യയും ലോകങ്ങളും ബന്ധുക്കളും എല്ലാം കർമ്മഫലമാണ്; ഈ ലോകത്ത് മനുഷ്യനെ സന്തോഷത്തിലും ദുഃഖത്തിലും നയിക്കുന്നത് കർമ്മങ്ങളാണ്.

ദാനമേ പരോ ധര്മോ ദാനാത്സര്വമവാപ്യതേ । ദാനാഃത്സ്വര്ഗശ്ച രാജ്യഞ്ച ദദ്യാദ്ദനം തതോ നരഃ ॥ ൧,൨൨൧.

ദാനം തന്നെയാണ് ഏറ്റവും ഉത്തമമായ ധർമ്മം; ദാനത്തിലൂടെ എല്ലാം ലഭിക്കും. ദാനത്തിലൂടെ സ്വർഗ്ഗവും രാജ്യവും ലഭിക്കും; അതിനാൽ മനുഷ്യൻ ദാനം ചെയ്യണം.

ഏകതോ ദാനമേവാഹുഃ സമഗ്രവരദക്ഷിണമ് । ഏകതോ ഭയഭീതസ്യ പ്രാണിനഃ പ്രാണരക്ഷണമ് ॥ ൧,൨൨൧.

ഒരു വശത്ത് സമ്പൂർണ്ണമായ വറദക്ഷിണയോടുകൂടിയ ദാനം, മറുവശത്ത് ഭയപ്പെട്ട ജീവിയുടെ ജീവൻ രക്ഷിക്കൽ — ഇതാണ് താരതമ്യം.

തപസാ ബ്രഹ്മചര്യേണ യജ്ഞൈഃ സ്നാനേന വാ പുനഃ । ധര്മസ്യ നാശകാ യേ ച തേ വൈ നിരയഗാമിനഃ ॥ ൧,൨൨൧.

തപസ്സും ബ്രഹ്മചര്യവും യാഗങ്ങളും സ്നാനവും ചെയ്തിട്ടും, ധർമ്മം നശിപ്പിക്കുന്നവർ നരകത്തിലേക്കാണ് പോകുന്നത്.

യേ ച ഹോമജപസ്നാനദേവതാര്ചനതത്പരാഃ । സത്യക്ഷമാദയായുക്താസ്തേ നരാഃ സ്വര്ഗഗാമിനഃ ॥ ൧,൨൨൧.

ഹോമം, ജപം, സ്നാനം, ദേവതാരാധന എന്നിവയിൽ താൽപര്യമുള്ളവരും സത്യം, ക്ഷമ, ദയ എന്നിവയുള്ളവരും സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്കാണ് പോകുന്നത്.

ന ദാതാ സുഖദുഃ ഖാനാം ന ച ഹര്താസ്തി കശ്ചന । ഭുഞ്ജതേ സ്വകൃതാന്യേവ ദുഃ ഖാനി ച സുഖാനി ച ॥ ൧,൨൨൧.

സന്തോഷം അല്ലെങ്കിൽ ദുഃഖം നൽകുന്നവനോ എടുക്കുന്നവനോ ആരുമില്ല; മനുഷ്യർ അനുഭവിക്കുന്നത് തങ്ങളെത്തന്നെ സൃഷ്ടിച്ച സന്തോഷവും ദുഃഖവുമാണ്.

ധര്മാര്ഥം ജീവിതം യേഷാം ദുര്ഗാണ്യതിതരന്തി തേ । സന്തുഷ്ടഃ കോ ന ശക്നോതി ഫലമൂലൈശ്ച വര്തിതുമ് ॥ ൧,൨൨൧.

ധർമ്മത്തിനും സമ്പത്തിനും വേണ്ടി ജീവിക്കുന്നവർ എല്ലാ കഷ്ടതകളും അതിജയിക്കും; സംതൃപ്തനായവൻ ഫലമൂലങ്ങൾ മാത്രം കഴിച്ചും ജീവിക്കാൻ കഴിയും.

സര്വ ഏവ ഹി സൌഖ്യേന സങ്കടാന്യവഗാഹതേ । ഇദമേവ ഹി ലോഭസ്യ കാര്യം സ്യാ ദതിദുഷ്കരമ് ॥ ൧,൨൨൧.

എല്ലാവർക്കും കഷ്ടതകൾ എളുപ്പത്തിൽ കടക്കാനാകും; ദാനമെന്നത് ദുഷ്കരമാകുന്നത് ലോഭത്തിന്റെ ഫലമാണ്.

ലോഭാത്ക്രോധഃ പ്രഭവതി ലോഭാദ്ദ്രോഹഃ പ്രവര്തതേ । ലോഭാന്മോഹശ്ച മായാ ച മാനോ മത്സര ഏവ ച ॥ ൧,൨൨൧.

ലോഭത്തിൽ നിന്ന് കോപം ഉരുത്തിരിയുന്നു; ലോഭം മൂലം വൈരാഗ്യവും ഉണ്ടാകുന്നു; ലോഭം മൂലമാണ് മോഹം, മായ, അഹങ്കാരം, അസൂയ എന്നിവയും.

രാഗദ്വേഷാനൃതക്രോധലോമമോഹമദോജ്ഝിതഃ । യഃ സ ശാന്തഃ പരം ലോകം യാതി പാപവിവര്ജിതഃ ॥ ൧,൨൨൧.

ആസക്തിയും വൈരവും അസത്യവും കോപവും ലോഭവും മായയും അഹങ്കാരവും ഇല്ലാത്തവൻ ശാന്തനായ് പാപരഹിതമായ പരമലോകത്തിൽ എത്തുന്നു.

ദേവതാ മുനയോ നാഗാ ഗന്ധര്വാ ഗുഹ്യകാ ഹര । ധാര്മികം പൂജയന്തീഹ ന ധനാഢ്യം ന കാമിനമ് ॥ ൧,൨൨൧.

ഹരനേ, ഇവിടെ ദേവന്മാരും മുനിമാരും നാഗന്മാരും ഗന്ധർവന്മാരും ഗുഹ്യകന്മാരും ധാർമികനെ ആദരിക്കുന്നു; ധനികരെയോ കാമഭോഗികളെയോ അല്ല.

അനന്തബലവീര്യേണ പ്രജ്ഞയാ പൌരുഷേണ വാ । അലഭ്യം ലഭതേ മര്ത്യസ്തത്ര കാ പരിവേദനാ ॥ ൧,൨൨൧.

അനന്തമായ ശക്തിയാലോ ധൈര്യത്താലോ ജ്ഞാനത്താലോ പുരുഷാർത്ഥത്താലോ മനുഷ്യൻ സാധ്യമായതിൽ അസാധ്യമായതും നേടുന്നു; അതിനാൽ ദുഃഖിക്കേണ്ട കാര്യമില്ല.

സര്വസത്ത്വദയാലുത്വം സര്വേന്ദ്രിയവിനിഗ്രഹഃ । സര്വത്രാനിത്യബുദ്ധിത്വം ശ്രേയഃ പരമിദം സ്മൃതമ് ॥ ൧,൨൨൧.

എല്ലാ ജീവികളോടും കരുണ, എല്ലാ ഇന്ദ്രിയങ്ങളെയും നിയന്ത്രിക്കൽ, എല്ലാം നശ്വരമാണെന്ന ബോധം — ഇതാണ് പരമമായ ശ്രേയസ് എന്ന് പറയപ്പെടുന്നത്.

പശ്യന്നിവാഗ്രതോ മൃത്യും യോ ധര്മം നാചരേന്നരഃ । അജാഗലസ്തനസ്യേവ തസ്യ ജന്മ നിരര്ഥകമ് ॥ ൧,൨൨൧.

മരണത്തെ മുന്നിൽ കാണുമ്പോഴും ധർമ്മം ആചരിക്കാത്തവന്റെ ജനനം ആടിന്റെ പയ്യിന്റെ മുലപോലെ വ്യർഥമാണ്.

ഭ്രൂണഹാ ബ്രഹ്മഹാ ഗോഘ്നഃ പിതൃഹാ ഗുരുതല്പഗഃ । ഭൂമിം സര്വഗുണോപേതാം ദത്ത്വാ പാപൈഃ പ്രമുച്യതേ ॥ ൧,൨൨൧.

ഗർഭഹത്യ, ബ്രാഹ്മണഹത്യ, പശുഹത്യ, പിതൃഹത്യ, ഗുരുപത്നിയുമായി ദോഷം ചെയ്തതൊക്കെ ചെയ്തവൻ എല്ലാ ഗുണങ്ങളോടുകൂടിയ ഭൂമി ദാനം ചെയ്താൽ പാപങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചനം ലഭിക്കും.

ന ഗോദാനാത്പരം ദാനം കിഞ്ചിദസ്തീതി മേ മതിഃ । യാ ഗൌര്ന്യായാര്ജിതാ ദത്താ കൃത്സ്നം താരയതേ കുലമ് ॥ ൧,൨൨൧.

പശുദാനത്തേക്കാൾ വലിയ ദാനം ഒന്നുമില്ലെന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നു; ന്യായമായി സമ്പാദിച്ച പശു ദാനം ചെയ്താൽ മുഴുവൻ കുടുംബവും രക്ഷപ്പെടും.

നാന്നദാനാത്പരം ദാനം കിഞ്ചിദസ്തി വൃഷധ്വജ ! । അന്നേന ധാര്യതേ സര്വം ചരാചരമിദം ജഗത് ॥ ൧,൨൨൧.

വൃഷധ്വജാ, അന്നദാനത്തേക്കാൾ വലിയ ദാനം ഒന്നുമില്ല; അന്നംകൊണ്ടാണ് ഈ സകല ചലനസ്ഥിരജഗതും നിലനിൽക്കുന്നത്.

കന്യാദാനം വൃഷോത്സര്ഗസ്തീര്ഥസേവാ ശ്രുതം തഥാ । ഹസ്ത്യശ്വരഥദാനാനി മണിരത്നവസുന്ധരാഃ ॥ ൧,൨൨൧.

കന്യാദാനം, കാളയെ വിടുതൽ, തീർത്ഥസേവനം, പഠനം, ആന, കുതിര, രഥം, മുത്ത്, രത്നം, ഭൂമി എന്നിവയുടെ ദാനങ്ങൾ —

അന്നദാനസ്യ സര്വാണി കലാം നാര്ഹന്തി ഷോഡശീമ് । അന്നാത്പ്രാണാ ബലം തേജശ്ചാന്നാദ്വീര്യം ധൃതിഃ സ്മൃതിഃ ॥ ൧,൨൨൧.

അന്നദാനത്തിന്റെ പതിനാറിൽ ഒരു ഭാഗം പോലും ഇതൊന്നും തുല്യമായില്ല; അന്നത്തിൽ നിന്നാണ് ജീവൻ, ബലം, തേജസ്, വീര്യം, ധൈര്യം, ധൃതിയും സ്മൃതിയും ഉണ്ടാകുന്നത്.

കൂപവാപീതഡാഗാദീനാരാമാംശ്ചൈവ കാരയേത് । ത്രിസപ്തകുലമുദ്ധൃത്യ വിഷ്ണുലോകേ മഹീയതേ ॥ ൧,൨൨൧.

കിണർ, കുളം, തടാഗം, തോട്ടങ്ങൾ എന്നിവ നിർമിക്കണം; ഇങ്ങനെ ചെയ്താൽ ഇരുപത്തൊന്ന് തലമുറയെ രക്ഷിച്ചു വിഷ്ണുലോകത്തിൽ മഹത്വം നേടും.

സാധൂനാം ദര്ശനം പുണ്യം തീര്ഥാദപി വിശിഷ്യതേ । കാലേന തീര്ഥം ഫലതി സദ്യഃ സാധുസമാഗമഃ ॥ ൧,൨൨൧.

സദ്പുരുഷന്മാരെ കാണുന്നത് തീർത്ഥദർശനത്തേക്കാൾ പുണ്യമാണ്; തീർത്ഥഫലം സമയത്തോടെ ലഭിക്കും, സദ്പുരുഷസംഗമം ഉടൻ ഫലം നൽകും.

സത്യം ദമസ്തപഃ ശൌചം സന്തോഷശ്ച ക്ഷമാര്ജവമ് । ജ്ഞാനം ശമോ ദയാ ദാനമേഷ ധര്മഃ സനാതനഃ ॥ ൧,൨൨൧.

സത്യവാദിത്വം, സ്വയംനിയന്ത്രണം, തപസ്, ശുദ്ധി, സന്തോഷം, ക്ഷമ, നേര്മ, ജ്ഞാനം, മനസ്സിന്റെ ശാന്തി, ദയ, ദാനം — ഇതാണ് ശാശ്വതധർമ്മം.

ശ്രീഗരുഡമഹാപുരാണമ് ൨൨൨ ബ്രഹ്മോവാച । പ്രായശ്ചിത്താദി വക്ഷ്യേഽഹം നരകൌഘവിമര്ദനമ് । മക്ഷികാ വിപ്രുഷോ നാരീ ഭുവി തോയം ഹുതാശനഃ । മാര്ജാരോ നകുലശ്ചൈവ ശുചീന്യേതാനി നിത്യശഃ ॥ ൧,൨൨൨.

ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു: ഞാൻ ഇപ്പോൾ പ്രായശ്ചിത്തവും നരകങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചിപ്പിക്കുന്ന മാർഗങ്ങളും പറയുന്നു. ഈ ഭൂമിയിൽ ഈച്ച, വെള്ളത്തിന്റെ തുള്ളി, സ്ത്രീ, മണ്ണ്, അഗ്‌നി, പൂച്ച, മൂങ്ങ എന്നിവ എല്ലായ്പ്പോഴും ശുദ്ധമാണ്.

യഃ ശൂദ്രോച്ഛിഷ്ടസംസ്പൃഷ്ടം പ്രമാദാദ്ഭക്ഷയേദ്ദ്വിജഃ । അഹോരാത്രോഷിതോ ഭൂത്വാ പഞ്ചഗവ്യേന ശുധ്യതി ॥ ൧,൨൨൨.

ശൂദ്രന്റെ ഉച്ചിഷ്ടം അശ്രദ്ധവശാൽ ഭക്ഷിച്ച ദ്വിജൻ ഒരു ദിവസം ഒരു രാത്രി ഉപവസിച്ച് പശുവിന്റെ അഞ്ചു ഉല്പന്നങ്ങൾ കഴിച്ചാൽ ശുദ്ധിയാകും.

വിപ്രോ വിപ്രേണ സംസ്പൃഷ്ട ഉച്ഛിഷ്ടേന കദാചന । സ്നാനം ജപ്യഞ്ച കര്തവ്യം ദിനസ്യാന്തേ ച ഭോജനമ് ॥ ൧,൨൨൨.

ഒരു ബ്രാഹ്മണൻ മറ്റൊരു ബ്രാഹ്മണന്റെ ഉച്ചിഷ്ടം സ്പർശിച്ചാൽ സ്നാനം ചെയ്യുകയും ജപം നടത്തുകയും ദിവസം കഴിഞ്ഞ് മാത്രമേ അന്നം കഴിക്കാവൂ.