ഗരുഡപുരാണമ്

ശത്രീന്ഹലേന മേ ഹന്യാദ്രാമോ യാദവനന്ദനഃ । പ്രലമ്ബകേശിചാണൂരപൂതനാകംസനാശനഃ । കൃഷ്ണസ്യ യോ ബാലഭാവഃ സ മേ കാമാന്പ്രയച്ഛതു ॥ ൧,൧൯൪.

യാദവകുലത്തിലെ രാമൻ എന്റെ ശത്രുക്കളെ ഹലേന സംഹരിക്കട്ടെ; പ്രലമ്പൻ, കേശി, ചാണൂരൻ, പൂതന, കംസൻ എന്നിവരെ നശിപ്പിച്ചവൻ, ബാലകൃഷ്ണന്റെ ആഗ്രഹങ്ങൾ എന്നെ നൽകട്ടെ.

അന്ധകാരതമോഘോരം പുരുഷം കൃഷ്ണഷിങ്ഗലമ് । പശ്യാമി ഭയസന്ത്രസ്തഃ പാശഹസ്തമിവാന്തകമ് ॥ ൧,൧൯൪.

കറുത്ത ഇരുട്ടിലും ഭയാനകതയിലും നിറഞ്ഞ, കൃഷ്ണശിംഗളൻ എന്ന പേരുള്ള മനുഷ്യനെ ഞാൻ ഭയത്തോടെ കാണുന്നു; മരണൻ പാശം പിടിച്ചിരിക്കുന്നതുപോലെ അവനെ ഞാൻ കാണുന്നു.

തതോഽഹം പുണ്ഡരീകാക്ഷമച്യുതം ശരണം ഗതഃ । ധന്യോഽഹം നിര്ഭയോ നിത്യം യസ്യ മേ ഭഗവാന്ഹരിഃ ॥ ൧,൧൯൪.

അതിനാൽ ഞാൻ പുണ്ഡരീകാക്ഷനായ അച്യുതനിൽ ശരണം പ്രാപിച്ചു; ഭാഗ്യവാനായ ഞാൻ എപ്പോഴും ഭയമില്ലാതെ ഇരിക്കുന്നു, കാരണം ഭഗവാൻ ഹരി എന്റെ കൂടെയുണ്ട്.

ധ്യാത്വാ നാരായണം ദേവം സര്വോപദ്രവനാശനമ് । വൈഷ്ണവം കവചം ബദ്ധ്വാ വിചരാമി മഹീതലേ ॥ ൧,൧൯൪.

സകല ദുരിതങ്ങൾ നീക്കുന്ന ദേവനായ നാരായണനെ മനസ്സിൽ ധ്യാനിച്ച്, വൈഷ്ണവ കവചം ധരിച്ച്, ഞാൻ ഭൂമിയിൽ നിർഭയമായി സഞ്ചരിക്കുന്നു.

അപ്രധൃഷ്യോഽസ്മി ഭൂതാനാം സര്വദേവമയോ ഹ്യഹമ് । സ്മരണാദ്ദേവദേവസ്യ വിഷ്ണോരമിതതേജസഃ ॥ ൧,൧൯൪.

എല്ലാ ജീവികളും എന്നെ തൊടാൻ കഴിയില്ല; കാരണം, ഞാൻ എല്ലാ ദേവന്മാരുടെയും സ്വരൂപം ആകുന്നു. ദേവദേവനായ അനന്തതേജസ്സുള്ള വിഷ്ണുവിനെ സ്മരിച്ചാൽ അങ്ങനെ തന്നെയാണ്.

സിദ്ധിര്ഭവതു മേ നിത്യം യഥാമന്ത്രമുദാഹൃതമ് । യോ മാം പശ്യതി ചക്ഷുര്ഭ്യാം യഞ്ചഃ പശ്യാമി ചക്ഷുഷാ । സര്വേഷാം പാപദുഷ്ടാനാം വിഷ്ണുര്ബധ്നാതു ചക്ഷുഷീ ॥ ൧,൧൯൪.

എനിക്ക് ഈ മന്ത്രം ഉച്ചരിച്ചതുപോലെ എപ്പോഴും വിജയവും ലഭിക്കട്ടെ. ആരെങ്കിലും കണ്ണുകൊണ്ട് എന്നെ നോക്കുമ്പോഴും, ഞാൻ ആരെയെങ്കിലും നോക്കുമ്പോഴും, പാപത്തിൽ മലിനരായ എല്ലാവരുടെയും കാഴ്ച വിഷ്ണു തടയട്ടെ.

വാസുദേവസ്യ യച്ചക്രം തസ്യ ചക്രസ്യ യേ ത്വരാഃ । തേ ഹി ച്ഛിന്ദന്തു പാപാന്മേ മമ ഹിംസന്തു ഹിംസകാന് ॥ ൧,൧൯൪.

വാസുദേവന്റെ ചക്രത്തിന്റെ അറ്റങ്ങൾ എന്റെ പാപങ്ങൾ വെട്ടിക്കളയട്ടെ; എന്നെ വേദനിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നവരെ അവ നശിപ്പിക്കട്ടെ.

രാക്ഷസേഷു പിശാചേഷു കാന്താരേഷ്വടവീഷു ച । വിവാദേ രാജമാര്ഗേഷു ദ്യൂതേഷു കലഹേഷു ച ॥ ൧,൧൯൪.

രാക്ഷസന്മാരുടെയും പിശാചുകളുടെയും ഇടയിൽ, കാട്ടിലും വനങ്ങളിലും, വഴക്കിലും, രാജമാർഗ്ഗങ്ങളിലും, ചതിയിലും കലഹങ്ങളിലും,

നദീസന്താരണേ ഘോരേ സംപ്രാപ്തേ പ്രാണസംശയേ । അഗ്നിചൌരനിപാതേഷു സര്വഗ്രഹനിവാരണേ ॥ ൧,൧൯൪.

ഭയങ്കരമായ നദികൾ കടക്കുമ്പോഴും, ജീവൻ അപകടത്തിൽ ആകുമ്പോഴും, അഗ്നിയിൽ, കള്ളന്മാരുടെ ആക്രമണത്തിൽ, ഗ്രഹദോഷങ്ങൾ മാറ്റേണ്ട സമയങ്ങളിലും,

വിദ്യുത്സര്പവിഷോദ്വേഗേ രോഗേ വൈ വിഘ്നസങ്കടേ । ജപ്യമേതജ്ജപേന്നിത്യം ശരീരേ ഭയമാഗതേ ॥ ൧,൧൯൪.

മിന്നൽ, പാമ്പ്, വിഷം എന്നിവയുടെ ഭീഷണി, രോഗം, തടസ്സം, കഷ്ടത എന്നിവയിൽ, ശരീരത്തിൽ ഭയം വന്നാൽ ഈ മന്ത്രം എപ്പോഴും ജപിക്കണം.

അയം ഭഗവതോ മന്ത്രോ മന്ത്രാണാം പരമോ മഹാന് । വിഖ്യാതം കവചം ഗുഹ്യം സര്പപാപപ്രണാശനമ് । സ്വമായാകൃതിനിര്മാണം കല്പാന്തഗഹനം മഹത് ॥ ൧,൧൯൪.

ഇത് ഭഗവാന്റെ മഹാമന്ത്രമാണ്; മന്ത്രങ്ങളിൽ ഏറ്റവും ഉത്തമവും മഹത്തായതും. പ്രസിദ്ധവും രഹസ്യവുമായ കവചം, പാമ്പ് സംബന്ധമായ പാപങ്ങൾ നശിപ്പിക്കുന്നതും, സ്വയം മായയാൽ സൃഷ്ടിച്ചതും, കാലാന്ത്യത്തിലെ അനന്തതയത്രയും വിശാലവുമായതുമാണ്.

ശ്രീഗരുഡമഹാപുരാണമ് ൧൯൫ ഹരിരുവാച । സല്വകാമപ്രദാം വിദ്യാം സപ്തരാത്രേണ താം ശൃണു । നമസ്തുഭ്യം ഭഗവതേ വാസുദേവായ ധീമഹി ॥ ൧,൧൯൫.

ഹരി പറഞ്ഞു: ഏഴു രാത്രികൾക്കുള്ളിൽ എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നൽകുന്ന ആ വിജ്ഞാനം കേൾക്കൂ. വാസുദേവനേ, ഭഗവാനേ, നമസ്കാരം; ഞങ്ങൾ നിന്നെ ധ്യാനിക്കുന്നു.

പ്രദ്യുമ്നായാനിരുദ്ധായ നമഃ സങ്ഗര്ഷണായ ച । നമോ വിജ്ഞാനമാത്രായ പരമാനന്ദമൂര്തയേ ॥ ൧,൧൯൫.

പ്രദ്യുമ്നനും അനിരുദ്ധനും സങ്കർഷണനും നമസ്കാരം. ശുദ്ധമായ ജ്ഞാനസ്വരൂപനേ, പരമാനന്ദത്തിന്റെ രൂപമായവനേ, നമസ്കാരം.

ആത്മാരാമായ ശാന്തായ നിവൃത്തദ്വൈതദൃഷ്ടയേ । ത്വദ്രൂപാണി ച സര്വാണി തസ്മാത്തുഭ്യം നമോ നമഃ ॥ ൧,൧൯൫.

ആത്മാരാമനായ ശാന്തസ്വരൂപനേ, ദ്വൈതബോധം ഇല്ലാത്ത ദൃഷ്ടിയുള്ളവനേ, നിന്റെ എല്ലാ രൂപങ്ങളും ഉൾക്കൊള്ളുന്നവനേ, നിന്നെ വീണ്ടും വീണ്ടും നമസ്കരിക്കുന്നു.

ഹൃഷീകേശായ മഹതേ നമസ്തേഽനന്തമൂര്തയേ । യസ്മിന്നിദം യതശ്ചൈതത്തിഷ്ഠത്യഗ്രേഽപി ജായതേ ॥ ൧,൧൯൫.

ഹൃഷീകേശനേ, മഹാനായ അനന്തരൂപനേ, ഈ ലോകം നിലകൊള്ളുന്നതും ഉദ്ഭവിക്കുന്നതും അങ്ങയിൽ നിന്നുമാണ്; ആദിയിൽ പോലും അതു അങ്ങിൽ നിലനിൽക്കുന്നു. അങ്ങയെ നമസ്കരിക്കുന്നു.

മൃന്മയീം വഹസി ക്ഷോണീം തസ്മൈ തേ ബ്രഹ്മണേ നമഃ । യന്ന സ്പൃശന്തി ന വിദുഃ മനോബുദ്ധീന്ദ്രിയാസവഃ । അന്തര്ബഹിസ്ത്വം ചരസി വ്യോമതുല്യം നമാമ്യഹമ് ॥ ൧,൧൯൫.

കല്ലുകൊണ്ടുള്ള ഭൂമിയെ ചുമക്കുന്നവനേ, ബ്രഹ്മനേ, നിനക്കു നമസ്കാരം. മനസ്സും ബുദ്ധിയും ഇന്ദ്രിയങ്ങളും പ്രാണനും അങ്ങയെ സ്പർശിക്കുകയോ അറിയുകയോ ചെയ്യില്ല. അകത്തും പുറത്തും ആകാശംപോലെ സഞ്ചരിക്കുന്നവനേ, ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു.

ഓം നമോ ഭഗവതേ മഹാപുരാഷായ മഹാഭൂതപതയേ സകലസത്ത്വഭാവിവ്രീഡനികരകമലരേണൂത്പലനിഭധര്മാഖ്യവിദ്യയാ? ചരണാരവിന്ദയുഗല പരമേഷ്ഠിന്നമസ്തേ । അവാപ വിദ്യാധരതാം ചിത്രകേതോശ്ച വിദ്യയാ ॥ ൧,൧൯൫.

ഓം, ഭഗവാനായ മഹാപുരുഷനേ, മഹാഭൂതങ്ങളുടെ അധിപനേ, എല്ലാ ജീവികളുടെ പാദധൂളി കമലരേണുവിനേക്കാൾ സുഖമുള്ളതുമായ നിന്റെ ധർമ്മവിദ്യയാൽ, പരമേശ്വരനേ, നിന്റെ കമലപാദങ്ങളിലേക്ക് നമസ്കാരം. ഈ വിജ്ഞാനത്തിലൂടെ ചിത്രകേതു വിദ്യാധരത്വം നേടി.

ശ്രീഗരുഡമഹാപുരാണമ് ൧൯൬ ഹരിരുവാച । അവാപ ജപ്ത്വാ ചേന്ദ്രത്വം വിഷ്ണുധര്മാഖ്യവിദ്യയാ । സര്വാഞ്ഛത്രൂന്വിനിര്ജിത്യ താഞ്ച വക്ഷ്യേ മഹേശ്വര ॥ ൧,൧൯൬.

ഹരി പറഞ്ഞു: ഈ മന്ത്രം ജപിച്ചാൽ, വിഷ്ണുദർമ്മം എന്ന വിജ്ഞാനത്തിലൂടെ, എല്ലാ ശത്രുക്കളെയും ജയിച്ച്, ഇന്ദ്രപദവി നേടാം. മഹേശ്വരാ, ഞാൻ അതിനെപ്പറ്റി ഇപ്പോൾ പറയാം.

പാദയോര്ജാനുനോരൂര്വോരുദരേ ഹൃദ്യഥോരസി । മുഖേ ശിരസ്യാനുപൂര്വമോങ്കാ രാദീനി വിന്യസേത് ॥ ൧,൧൯൬.

പാദങ്ങളിൽ, മുട്ടുകളിൽ, തോളുകളിൽ, വയറ്റിൽ, ഹൃദയത്തിൽ, നെഞ്ചിൽ, വായിൽ, തലയിൽ എന്നിങ്ങനെ ക്രമമായി, ഓം തുടങ്ങിയ അക്ഷരങ്ങൾ സ്ഥാപിക്കണം.

നമോ നാരായണായേതി വിപര്യാസമഥാപി ച । കരന്യാസം തതഃ കുര്യാദ്ദ്വാദക്ഷരവിദ്യയാ ॥ ൧,൧൯൬.

'നമോ നാരായണായ' എന്നു പറഞ്ഞ്, പിന്നെ അതിന്റെ വിപരീത ക്രമത്തിലും, പന്ത്രണ്ടക്ഷരമന്ത്രം ഉപയോഗിച്ച് കരങ്ങളിൽ ന്യാസം നടത്തണം.

പ്രണവാദിയകാരാന്തമങ്ഗുല്യം ഗുഷ്ഠപര്വസു । ന്യസേദ്ധൃദയ ഓങ്കാരം മനും മൂര്ധ്നി സമസ്തകമ് ॥ ൧,൧൯൬.

പ്രണവം മുതല്‍ യയാകാരം വരെ ഉള്ള അക്ഷരങ്ങള്‍ വലതുകൈയുടെ വിരല്‍മുട്ടുകളില്‍ സ്ഥാപിക്കണം; ഹൃദയത്തില്‍ 'ഓം' അക്ഷരവും, തലയുടെ മുകളില്‍ മുഴുവന്‍ മന്ത്രവും സ്ഥാപിക്കണം.

ഓങ്കാരന്തു ഭ്രുവോര്മധ്യേ ശികാനേത്രാദിമൂര്ധതഃ । ഓം വിഷ്ണവേ ഇതി ഇമം മന്ത്രന്യാസമുദീരയേത് ॥ ൧,൧൯൬.

'ഓം' എന്നത് കണ്പുറത്ത്, ശിഖയില്‍, കണ്ണുകളില്‍, തലയുടെ മുകളില്‍ എന്നിവിടങ്ങളില്‍ സ്ഥാപിക്കണം; 'ഓം വിഷ്ണവേ' എന്ന മന്ത്രന്യാസം ഉച്ചരിക്കണം.

ആത്മാനം പരമം ധ്യായേച്ഛേഷം യച്ഛക്തിഭിര്യുതമ് । മമ രക്ഷാം ഹരിഃ കുര്യാന്മത്സ്യമൂര്തിര്ജലേഽവതു ॥ ൧,൧൯൬.

സ്വയം പരമാത്മാവിനെ, എല്ലാ ശക്തികളോടും കൂടിയവനായി ധ്യാനിക്കണം; ഹരിയെന്ന ഭഗവാന്‍ എന്നെ രക്ഷിക്കട്ടെ, ജലത്തില്‍ മീനാകൃതിയായവന്‍ എന്നെ കാത്തുകൊള്ളട്ടെ.

ത്രിവിക്രമസ്തഥാകാശേ സ്ഥലേ രക്ഷതു വാമനഃ । അടവ്യാം നരസിംഹസ്തു രാമോ രക്ഷതു പര്വതേ ॥ ൧,൧൯൬.

ആകാശത്ത് ത്രിവിക്രമന്‍ കാത്തുകൊള്ളട്ടെ, നിലത്ത് വാമനന്‍; കാടുകളില്‍ നരസിംഹന്‍, പര്‍വ്വതത്തില്‍ രാമന്‍ എന്നെ രക്ഷിക്കട്ടെ.

ഭൂമൌ രക്ഷതു വാരാഹൌ വ്യോമ്നി നാരായണോഽവതു । കര്മബന്ധാച്ച കപിലോ ദത്തോ രോഗാച്ച രക്ഷതു ॥ ൧,൧൯൬.

ഭൂമിയില്‍ വരാഹന്‍ കാത്തുകൊള്ളട്ടെ, ആകാശത്ത് നാരായണന്‍; കര്‍മബന്ധത്തില്‍ നിന്ന് കപിലന്‍ മോചിപ്പിക്കട്ടെ, രോഗങ്ങളില്‍ നിന്ന് ദത്താത്രേയന്‍ രക്ഷിക്കട്ടെ.

ഹയഗ്രീവോ ദേവതാഭ്യഃ കുമാരോ മകരധ്വജാത് । നാരദോഽന്യാര്ചനാദ്ദേവഃ കൂര്മോ വൈ നൈരൃതേ സദാ ॥ ൧,൧൯൬.

ഹയഗ്രീവന്‍ ദേവതകളില്‍ നിന്ന്, കുമാരന്‍ മകരധ്വജന്‍ നിന്നുമാണ് രക്ഷിക്കേണ്ടത്; നാരദന്‍ മറ്റു ആരാധനകളില്‍ നിന്ന്, കൂര്‍മന്‍ എപ്പോഴും നൈരൃത്യദിശയില്‍ നിന്ന് കാത്തുകൊള്ളട്ടെ.

ധന്വന്തീരശ്ചാപഥ്യാച്ച നാഗഃ ക്രോധവശാത്കില । യജ്ഞോ രോഗാത്സമസ്താച്ച വ്യാസോഽജ്ഞാനാച്ച രക്ഷതു ॥ ൧,൧൯൬.

ധന്വന്തരി അപചാരഭോജനങ്ങളില്‍ നിന്ന് കാത്തുകൊള്ളട്ടെ, നാഗന്‍ കോപത്തില്‍ നിന്ന്; യജ്ഞന്‍ രോഗങ്ങളിലും എല്ലാ കഷ്ടതകളിലും നിന്ന് രക്ഷിക്കട്ടെ, വ്യാസന്‍ അജ്ഞാനത്തില്‍ നിന്ന്.

ബുദ്ധഃ പാഷണ്ഡസംഘാതാത്കല്കീ രക്ഷതു കല്മഷാത് । പായാന്മധ്യന്ദിനേ വിഷ്ണുഃ പ്രാതര്നാരായണോഽവതു ॥ ൧,൧൯൬.

ബുദ്ധന്‍ പാശണ്ഡസംഘങ്ങളില്‍ നിന്ന് കാത്തുകൊള്ളട്ടെ, കല്കി പാപങ്ങളില്‍ നിന്ന്; മധ്യാഹ്നത്തില്‍ വിഷ്ണു കാത്തുകൊള്ളട്ടെ, പ്രഭാതത്തില്‍ നാരായണന്‍.