ഗരുഡപുരാണമ്

അധര്മിഷ്ഠാശ്ച ശൂദ്രാശ്ച ഭവിഷ്യന്തി നൃപാസ്തതഃ । സ്വര്ഗാദികൃദ്ധി ഭഗവാന്സാക്ഷാന്നാരായണോഽവ്യയഃ ॥ ൧,൧൪൧.

അവരുടെ ശേഷം അധികം അധർമ്മികൾ ആയ ശൂദ്രവർഗ്ഗത്തിൽപ്പെട്ട രാജാക്കന്മാർ വരും. പിന്നെ സ്വർഗ്ഗാദികളുടെ സ്രഷ്ടാവായ അനശ്വരനായ ഭഗവാൻ നാരായണൻ നേരിട്ട് അവതരിക്കും.

നൈമിത്തികഃ പ്രാകൃതികസ്തഥൈവാത്യന്തികോ ലയഃ । യാതി ഭൂഃ പ്രലയം ചാപ്സു ഹ്യാപസ്തേജസി പാവകഃ ॥ ൧,൧൪൧.

നൈമിത്തികം, പ്രകൃതികം, അത്യന്തികം എന്നിങ്ങനെ മൂന്ന് വിധത്തിലുള്ള പ്രളയങ്ങളുണ്ട്. ഭൂമി വെള്ളത്തിൽ ലയിക്കുന്നു, വെള്ളം അഗ്നിയിൽ, അഗ്നി വായുവിൽ ലയിക്കുന്നു.

വായൌ വായുശ്ച വിയതി ത്വാകാശൌ യാത്യഹങ്കൃതൌ । അഹം ബുദ്ധൌ മതിര്ജോവേ ജീവോഽവ്യക്തേ തദാത്മനി ॥ ൧,൧൪൧.

വായു ആകാശത്തിൽ ലയിക്കുന്നു, ആകാശം അഹങ്കാരത്തിൽ, അഹങ്കാരം ബുദ്ധിയിൽ, ബുദ്ധി മനസ്സിൽ, മനസ്സ് ജീവൻ എന്ന ആത്മാവിൽ, ജീവൻ അവ്യക്തത്തിൽ, അവ്യക്തം പരമാത്മാവിൽ ലയിക്കുന്നു.

ആത്മാ പരേശ്വരോ വിഷ്ണുരേകോ നാരായണോ നരഃ । അവിനാശ്യപരം സര്വം ജഗത്സ്വര്ഗാദി നാശി ഹി ॥ ൧,൧൪൧.

ആത്മാവാണ് പരമേശ്വരൻ, വിഷ്ണു, ഏകനായ നാരായണൻ, നരൻ. ലോകങ്ങളും സ്വർഗ്ഗാദികളും എല്ലാം നശിക്കുന്നവയാണ്; എന്നാൽ അവൻ അനശ്വരനും പരമനുമാണ്.

നൃപാദയോ ഗതാ നാശമതഃ പാപം വിവര്ജയേത് । ധര്മം കുര്യാത്സ്ഥിരം യേന പാപം ഹിത്വാ ഹരിം വ്രജേത് ॥ ൧,൧൪൧.

രാജാക്കന്മാരും മറ്റുള്ളവരും എല്ലാം നശിച്ചുപോകുന്നു എന്നതിനാൽ പാപം ഒഴിവാക്കണം. സ്ഥിരമായി ധർമ്മം അനുഷ്ഠിച്ചാൽ, പാപം വിട്ട് ഹരിയെ പ്രാപിക്കാം.

ശ്രീഗരുഡമഹാപുരാണമ് ൧൪൨ ബ്രഹ്മോവാച । വിംശാദീന്പാലയാമാസ ഹ്യവതീര്ണോ ഹരിഃ പ്രഭുഃ । ദൈത്യധര്മസ്യ നാശാര്ഥം വേദധര്മാദിഗുപ്തയേ ॥ ൧,൧൪൨.

ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു: ദൈവിക നിയമവും അതിന്റെ ശാഖകളും സംരക്ഷിക്കാനും, അസുരധർമ്മം നശിപ്പിക്കാനും, ഹരി സ്വയം അവതരിച്ച് മനുമാരെയും മറ്റുള്ളവരെയും രക്ഷിച്ചു.

മത്സ്യാദികസ്വരൂപേണ ത്വവതാരം കരോത്യജഃ । മത്സ്യോ ഭൂത്വാ ഹയഗ്രീവം ദൈത്യം ഹത്വാജികണ്ടകമ് ॥ ൧,൧൪൨.

മത്സ്യാദി രൂപങ്ങൾ സ്വീകരിച്ച്, ജനനമില്ലാത്തവൻ അവതാരങ്ങൾ നടത്തി. മത്സ്യരൂപം ധരിച്ച്, കുതിരകളിൽ കട്ടയായിരുന്ന ഹയഗ്രീവൻ എന്ന അസുരനെ സംഹരിച്ചു.

വേദാനാനീയ മന്വാദീന്പാലയാമാസ കേശവഃ । മന്ദരം ധാരയാമാസ കൂര്മോ ഭൂത്വാ ഹിതായ ച ॥ ൧,൧൪൨.

വേദങ്ങൾ തിരികെ കൊണ്ടുവന്ന്, കേശവൻ മനുമാരെയും മറ്റുള്ളവരെയും രക്ഷിച്ചു. കൂർമ്മരൂപം ധരിച്ച്, അവരുടെ ഭാവിക്ക് വേണ്ടി മന്ദരപർവ്വതം താങ്ങി.

ക്ഷീരോദമഥനേ വൈ ദ്യോ ദേവോ ധന്വന്തരിര്ഹ്യര്ഭൂത് । ബിഭ്രത്കമണ്ഡലും പൂര്ണമമൃതേന സമുത്ഥിതഃ ॥ ൧,൧൪൨.

പാൽക്കടൽ കുലുക്കുമ്പോൾ, ധന്വന്തരി ദേവൻ പൂർണ്ണമായുള്ള കമണ്ഡലുമുമായി അമൃതം കൈവശമാക്കി ഉദിച്ചുവന്നു.

ആയുര്വേദമഥാഷ്ടാങ്ഗം സുശ്രുതായ സ ഉക്തവാന് । അമൃതം പായയാമാസ സ്ത്രീരൂപീ ച സുരാന്ഹരിഃ ॥ ൧,൧൪൨.

അവൻ ആയുർവേദത്തിന്റെ എട്ടു ഭാഗങ്ങളും സുഷ്രുതന് പഠിപ്പിച്ചു. സ്ത്രീരൂപം ധരിച്ച് ഹരി, അമൃതം ദേവന്മാർക്ക് കൊടുത്തു.

അവതീര്ണോ വരാഹോഽഥ ഹിരണ്യാക്ഷം ജഘാന ഹ । പൃഥിവീം ധാരയാമാസ പാലയാമാസ ദേവതാഃ ॥ ൧,൧൪൨.

പിന്നീട്, വരാഹരൂപത്തിൽ അവതരിച്ച്, ഹിരണ്യാക്ഷനെ സംഹരിച്ചു. ഭൂമിയെ താങ്ങുകയും, ദേവന്മാരെ രക്ഷിക്കുകയും ചെയ്തു.

നരസിംഹോഽവര്തോര്ണോഽഥ ഹിരണ്യകശിപുംരിപുമ് । ദൈത്യാന്നിഹതവാന്വേദധര്മാദീനഭ്യപാലയത് ॥ ൧,൧൪൨.

അപ്പോൾ നരസിംഹൻ, ആ മനുഷ്യസിംഹം, ഹിരണ്യകശിപുവിനെ കൊല്ലുകയും, ദൈത്യരെ സംഹരിക്കുകയും ചെയ്തു. പിന്നെ വേദങ്ങൾ, ധർമ്മം എന്നിവയെ സംരക്ഷിച്ചു.

തതഃ പരശുരാമോഽഭൂജ്ജമദഗ്നേര്ജഗത്പ്രഭുഃ । ത്രിഃ സപ്തകൃത്വഃ പൃഥിവീം ചക്രേ നിഃ ക്ഷത്ത്രിയാം ഹരിഃ ॥ ൧,൧൪൨.

അതിനുശേഷം ജമദഗ്നിയുടെ മകനായി പരശുരാമൻ ജനിച്ചു; ലോകത്തിന്റെ നാഥനായ ഹരിച്ഛൻ ഇരുപത്തൊന്ന് പ്രാവശ്യം ഭൂമിയിൽ നിന്ന് ക്ഷത്രിയരെ ഇല്ലാതാക്കി.

കാര്തവീര്യം ജഘാനാജൌ കശ്യപായ മഹീം ദദൌ । യാഗം കൃത്വാ മഹാബാഹുര്മഹേന്ദ്രേ പര്വതേ സ്ഥിതഃ ॥ ൧,൧൪൨.

അവൻ യുദ്ധത്തിൽ കാർതവീര്യനെ കൊല്ലുകയും, ഭൂമിയെ കശ്യപന് സമ്മാനിക്കുകയും ചെയ്തു. വലിയ ബലശാലിയായ അവൻ യാഗം നടത്തി മഹേന്ദ്രപർവതത്തിൽ വസിച്ചു.

തതോ രാമോ ഭവിഷ്ണുശ്ച ചതുര്ധാ ദുഷ്ടര്മദനഃ । പുത്രോ ദശരഥാജ്ജജ്ഞേ രാമശ്ച ഭരതോഽനുജഃ ॥ ൧,൧൪൨.

അതിനുശേഷം ദുഷ്ടരെ സംഹരിക്കാൻ നാലു രൂപങ്ങളിൽ ഭഗവാൻ രാമൻ ജനിക്കാനായി. ദശരഥന്റെ മകനായി രാമനും, അനുജനായ ഭരതനും ജനിച്ചു.

ലക്ഷ്മണശ്ചാഥ ശത്രുഘ്നോ രാമഭാര്യാ ച ജാനകീ । രാമശ്ച പിതൃസത്യാര്ഥം മാതൃഭ്യോ ഹിതമാചരന് ॥ ൧,൧൪൨.

പിന്നീട് ലക്ഷ്മണനും ശത്രുഘ്നനും, രാമന്റെ ഭാര്യയായ ജനകിയും ജനിച്ചു. രാമൻ പിതാവിന്റെ വാക്ക് പാലിക്കാനും അമ്മമാർക്ക് ഉപകാരമാകാനും പ്രവർത്തിച്ചു.

ശൃങ്ഗവേരം ചിത്രകൂടം ദണ്ഡകാരണ്യമാഗതഃ । നാസാം ശൂര്പണഖായാശ്ച ച്ഛിത്ത്വാഥ ഖരദൂഷണമ് ॥ ൧,൧൪൨.

അവൻ ശ്രുങ്ഗവേര, ചിത്രകൂട്, ദണ്ഡകാരണ്യം എന്നിവിടങ്ങളിൽ എത്തി. പിന്നെ ശൂർപണഖയുടെ മൂക്ക് വെട്ടി, ഖരനും ദൂഷണനും കൊല്ലപ്പെട്ടു.

ഹത്വാ സ രാക്ഷസം സീതാപഹാരിരജനീചരമ് । രാവണം ചാനുജം തസ്യ ലങ്കാപുര്യാം വിഭീഷണമ് ॥ ൧,൧൪൨.

സീതയെ അപഹരിച്ച രാത്രിയിൽ സഞ്ചരിക്കുന്ന രാക്ഷസനായ രാവണനെയും അവന്റെ സഹോദരനെയും ലങ്കാപുരിയിൽ കൊല്ലുകയും, വിഭീഷണനെ അവിടെ രാജാവാക്കുകയും ചെയ്തു.

രക്ഷോരാജ്യേ ച സംസ്ഥാപ്യ സുഗ്രീവനുമന്മുഖൈഃ । ആരുഹ്യ പുഷ്പകം സാര്ധം സീതയാ പതിഭക്തയാ ॥ ൧,൧൪൨.

വിഭീഷണനെ രാക്ഷസരാജ്യത്തിൽ സ്ഥാനാരോഹനം ചെയ്ത്, സുഗ്രീവനും ഹനുമാനുമൊപ്പമിരിക്കെ, ഭർത്താവിനോടു ഭക്തിയുള്ള സീതയോടൊപ്പം പുഷ്പകവിമാനത്തിൽ കയറി.

ലക്ഷ്മണേനാനുകൂലേന ഹ്യയോധ്യാം സ്വപുരീം ഗതഃ । രാജ്യം ചകാര ദേവാദീന്പാലയാമാസ സ പ്രജാഃ ॥ ൧,൧൪൨.

സഹോദരനായ ലക്ഷ്മണനോടൊപ്പം അയോധ്യയിലേക്ക് തിരിച്ചു. അവിടെ രാജ്യം ഭരിച്ച്, ദേവന്മാരെയും ജനങ്ങളെയും സംരക്ഷിച്ചു.

ധര്മസംരക്ഷണം ചക്രേ ഹ്യശ്വമേധാദികാന്ക്രതൂന് । സാ മഹീപതിനാ രേമേ രാമേണൈവ യഥാസുഖമ് ॥ ൧,൧൪൨.

ധർമ്മസംരക്ഷണം നടത്തി, അശ്വമേധയാഗം പോലുള്ള യാഗങ്ങൾ നടത്തി. ആ ഭൂമി രാമചന്ദ്രന്റെ ഭരണത്തിൽ സന്തോഷത്തോടെ ജീവിച്ചു.

രാവണസ്യ ഗൃഹേ സീതാ സ്ഥിതാ ഭേജേ ന രാവണമ് । കര്മണാ മനസാ വാചാ സാ ഗതാ രാഘവം സദാ ॥ ൧,൧൪൨.

രാവണന്റെ വീട്ടിൽ താമസിച്ചിരുന്നിട്ടും സീത അവനിലേക്കു തിരിയാതെ, പ്രവർത്തിയിൽ, മനസ്സിൽ, വാക്കിൽ എല്ലായ്പ്പോഴും രാഘവനിലായിരുന്നു.

പതിവ്രതാ തു സാ സീതാ ഹ്യനസൂയാ യഥൈവ തു । പതിവ്രതായാ മാഹാത്മ്യം ശൃണു ത്വം കഥയാമ്യഹമ് ॥ ൧,൧൪൨.

സീത സത്യമായും ഭർത്താവിനോടു ഭക്തയായിരുന്നു, അനസൂയയെപ്പോലെ. ഭർത്തൃഭക്തിയുടെ മഹത്വം ഞാൻ പറയാം, നീ കേൾക്കു.

കൌശികോ ബ്രാഹ്മണഃ കുഷ്ഠീ പ്രതിഷ്ഠാനേഽഭവത്പുരാ । തം തഥാ വ്യാധിതം ഭാര്യാ പതിം ദേവമിവാര്ചയത് ॥ ൧,൧൪൨.

ഒരിക്കൽ പ്രതിഷ്ഠാനപുരിയിൽ കൗശികൻ എന്ന ബ്രാഹ്മണൻ കുഷ്ഠരോഗം ബാധിച്ച് ജീവിച്ചു. അവന്റെ ഭാര്യ ഭർത്താവിനെ ദൈവംപോലെ ആരാധിച്ചു.

നിര്ഭര്ത്സിതാപി ഭര്താരം തമമന്യത ദൈവതമ് । ഭര്ത്രോക്താ സാനയദ്വേശ്യാം ശുല്കമാദായ ചാധികമ് ॥ ൧,൧൪൨.

ഭർത്താവ് അവളെ നിന്ദിച്ചാലും, അവൾ ഭർത്താവിനെ ദൈവംപോലെയാണ് കണ്ടത്. ഭർത്താവിന്റെ കല്പനപ്രകാരം, അവൾ വെറുപ്പുള്ള സ്ത്രീയെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി കൂടുതൽ കൂലി വാങ്ങി.

പഥി സൂലേ തദാ പ്രോതമചൌരം ചൌരശങ്കയാ । മാണ്ഡവ്യമതിദുഃ ഖാര്തമന്ധകാരേഽഥ സ ദ്വിജഃ ॥ ൧,൧൪൨.

പാതയിൽ, കള്ളനെന്ന സംശയത്തിൽ ഒരു കള്ളൻ കൂറ്റത്തിൽ കുത്തിയിരുത്തപ്പെട്ടിരുന്നു. അതുവഴി കടന്നുപോകുമ്പോൾ, അത്യന്തം ദു:ഖിതനായ മാണ്ഡവ്യനും ആ ബ്രാഹ്മണനും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.

പത്നീസ്കന്ധസമാരൂഢശ്ചാലയാമാസ കൌശികഃ । പാദാവമര്ശണത്ക്രുദ്ധോ മാണ്ഡവ്യസ്തമുവാച ഹ ॥ ൧,൧൪൨.

ഭാര്യയെ ചുമലിൽ കയറ്റി കൗശികൻ നടന്നു. അവന്റെ കാലുകൾ മാണ്ഡവ്യയുടെ കാലിൽ തട്ടിയപ്പോൾ, കോപിതനായ മാണ്ഡവ്യൻ അവനോട് പറഞ്ഞു.

സൂര്യോദയേ മൃതിസ്തസ്യ യേനാഹം ചാലിതഃ പദാ । തച്ഛ്രുത്വാ പ്രാഹ തദ്ഭാര്യാ സൂര്യോ നോദയമേഷ്യതി ॥ ൧,൧൪൨.

നീ എന്റെ കാലിൽ തട്ടിയതിനാൽ സൂര്യോദയത്തിന് നിന്റെ മരണം സംഭവിക്കും എന്നു മാണ്ഡവ്യൻ പറഞ്ഞു. അത് കേട്ടപ്പോൾ അവന്റെ ഭാര്യ പറഞ്ഞു: സൂര്യൻ ഉദയിക്കില്ല.

തതഃ സൂര്യോദയാഭാവാദ ഭവത്സതതം നിശാ । ബഹൂന്യബ്ദപ്രമാണാനി തതോ ദേവാ ഭയം യയുഃ ॥ ൧,൧൪൨.

അപ്പോൾ സൂര്യൻ ഉദയിച്ചില്ലാത്തതിനാൽ, അനവധി വർഷങ്ങൾ രാത്രിയായിരുന്നു. അതിനാൽ ദേവന്മാർ ഭയപ്പെട്ടു.