ഗരുഡപുരാണമ്

ധര്മഃ പ്രവ്രജിതസ്തപഃ പ്രചലിതം സത്യം ച ദൂരം ഗതം പൃഥ്വീ വന്ധ്യഫലാ ജനാഃ കപടിനോ ലൌല്യേ സ്ഥിതാ ബ്രാഹ്മണാഃ । മര്ത്യാഃ സ്ത്രീവശഗാഃ സ്ത്രിയശ്ച ചപലാ നീചാ ജനാ ഉന്നതാഃ ഹാ കഷ്ടം ഖലുജീവിതം കലിയുഗേ ധന്യാ ജനാ യേ മൃതാഃ ॥ ൧,൧൧൫.

ധർമ്മം പോയി, തപസ്സു അസ്ഥിരം, സത്യം ദൂരെയായി, ഭൂമി വന്ധ്യ, ആളുകൾ കപടികൾ, ബ്രാഹ്മണർ ലോഭത്തിൽ, മനുഷ്യർ സ്ത്രീകളുടെ അടിമകൾ, സ്ത്രീകൾ ചഞ്ചലങ്ങൾ, ചീത്തവർ ഉയർന്നിരിക്കുന്നു. അയ്യോ, കലിയുഗത്തിൽ ജീവിക്കുന്നത് എത്ര ദു:ഖകരം! മരിച്ചവർ ഭാഗ്യശാലികൾ.

ധന്യാസ്തേ യേ ന പശ്യന്തി ദേശഭങ്ഗം കുലക്ഷയമ് । പരചിത്തഗതാന് ദാരാന്പുത്രം കുവ്യസനേ സ്ഥിതമ് ॥ ൧,൧൧൫.

ദേശഭംഗം, കുടുംബനാശം, ഭാര്യ പരരോടു മനസ്സുവെക്കുന്നത്, മകൻ ദുഷ്പ്രവൃത്തിയിൽ അകപ്പെടുന്നത്—ഇവ കാണാത്തവരാണ് ഭാഗ്യശാലികൾ.

കുപുത്രേ നിര്വൃതിര്നാസ്തി കുഭാര്യായാം കുതോ രതിഃ । സുമിത്ര നാസ്തി വിശ്വാസഃ കുരാജ്യേ നാസ്തി ജീവിതമ് ॥ ൧,൧൧൫.

ദുഷ്ടപുത്രനിൽ സന്തോഷമില്ല, ദുഷ്ടഭാര്യയിൽ ആനന്ദമില്ല; ദുഷ്ടസുഹൃത്തിൽ വിശ്വാസമില്ല, ദുഷ്ടരാജ്യത്തിൽ ജീവൻ ഇല്ല.

പരാന്നം ച പരസ്വം ച പരശയ്യാഃ പരസ്ത്രിയഃ । പരവേശ്മനി വാസശ്ച ശക്രാദപി ഹരേച്ഛ്രിയമ് ॥ ൧,൧൧൫.

മറ്റുള്ളവരുടെ അന്നം, സമ്പത്ത്, കിടക്ക, ഭാര്യ, വീട്—ഇവയിൽ ആശ്രയം വച്ചാൽ ഇന്ദ്രനിൽ നിന്നുമെങ്കിലും ഐശ്വര്യം നഷ്ടമാകും.

ആലാപാദ്ഗാത്രസംസ്പര്ശാത്സംസര്ഗാത്സഹ ഭോജനാത് । ആസനാച്ഛയനാദ്യാനാത്പാപം സംക്രമതേ നൃണാമ് ॥ ൧,൧൧൫.

സംസാരം, ശരീരസ്പർശം, കൂടിക്കഴിക്കൽ, ഒരുമിച്ച് ഭക്ഷണം, ഇരിപ്പു, കിടപ്പ്, യാത്ര—ഇവയിലൂടെ പാപം മനുഷ്യർക്കിടയിൽ പടരുന്നു.

സ്ത്രിയോ നശ്യന്തി രൂപേണ തപഃ ക്രോധന നശ്യതി । ഗാവോ ദ്വരപ്രചാരേണ ശൂദ്രാന്നേന ദ്വിജോത്തമഃ ॥ ൧,൧൧൫.

സ്ത്രീകൾക്ക് സൗന്ദര്യം നഷ്ടമാകുന്നത് അവരുടെ രൂപം കൊണ്ടാണ്. തപസ്സിന് ക്രോധം കൊണ്ടാണ് നഷ്ടം വരുന്നത്. പശുക്കൾക്ക് വാതിലിനരികിൽ അലഞ്ഞു നടക്കുമ്പോഴാണ് ദോഷം. ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക് ശൂദ്രരുടെ അന്നം കഴിക്കുമ്പോഴാണ് മഹത്വം നഷ്ടമാകുന്നത്.

ആസനാദേകശയ്യായാം ബോജനാത്പങ്ക്തിസങ്കരാത് । തതഃ സംക്രമതേ പാപം ഘടാദ്ധട ഇവോദകമ് ॥ ൧,൧൧൫.

ഒരുമിച്ച് ഇരിക്കുക, ഒരേ കിടക്കയിൽ ഉറങ്ങുക, ഒരുമിച്ച് ഭക്ഷണം കഴിക്കുക, ഒരേ നിരയിൽ ചേർന്ന് ഇരിക്കുക — ഇതുപോലുള്ള ഇടപഴകലിലൂടെ പാപം ഒരു പാത്രത്തിൽ നിന്ന് മറ്റൊന്നിലേക്ക് വെള്ളം ഒഴുകുന്നതുപോലെ പകരുന്നു.

ലാലനേ ബഹവോ ദോഷാസ്താഡനേ ബഹവോ ഗുണാഃ । തസ്മാച്ഛിഷ്യം ച പുത്രം ച താഡയേന്ന തു ലാലയേത് ॥ ൧,൧൧൫.

അധികമായ ലാളനയിൽ അനേകം ദോഷങ്ങളുണ്ട്; ശാസനയിൽ അനേകം ഗുണങ്ങളുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് ശിഷ്യനെയും മകനെയും ലാളിക്കാതെ ശാസിക്കണം.

അധ്വാ ജരാ ദേഹവതാം പര്വതാനാം ജലം ജരാ । അസംഭോഗശ്ച നാരീണാം വസ്ത്രാണാമാതപോ ജരാ ॥ ൧,൧൧൫.

ദേഹമുള്ളവർക്കു യാത്രയാണ് വൃദ്ധി; പർവതങ്ങൾക്ക് വെള്ളമാണ് വൃദ്ധി; സ്ത്രീകൾക്ക് സംഗമം ഇല്ലാത്തതും വസ്ത്രങ്ങൾക്ക് സൂര്യപ്രകാശവും വൃദ്ധിയാണ്.

അധമാഃ കലിമിച്ഛന്തി സന്ധിമിച്ഛതി മധ്യമാഃ । ഉത്തമാ മാനമിച്ഛന്തി മാനോ ഹി മഹതാം ധനമ് ॥ ൧,൧൧൫.

അധികം താഴ്ന്നവർ വഴക്കാണ് ആഗ്രഹിക്കുന്നത്; നടുവിൽ ഉള്ളവർ സമാധാനമാണ് തേടുന്നത്; ഉത്തമർ മാനമാണ് ആഗ്രഹിക്കുന്നത്. മഹാന്മാർക്ക് മാനമാണ് ഏറ്റവും വലിയ സമ്പത്ത്.

മാനോ ഹി മൂലമര്ഥസ്യ മാനേ സതി ധനേന കിമ് । പ്രഭ്രഷ്ടമാനദര്പസ്യ കിം ധനേന കിമായുഷാ ॥ ൧,൧൧൫.

മാനം തന്നെയാണ് സമ്പത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനം. മാനമുണ്ടെങ്കിൽ സമ്പത്തിന് എന്ത് പ്രയോജനം? മാനവും അഭിമാനവും നഷ്ടമായവർക്കു സമ്പത്തും ആയുസും എന്തിനാണ്?

അധമാ ധനമിച്ഛന്തി ധനമാനൌ ഹി മധ്യമാഃ । ഉത്തമാ മാനമിച്ഛന്തി മാനോ ഹി മഹതാം ധനമ് ॥ ൧,൧൧൫.

താഴ്ന്നവർ സമ്പത്താണ് ആഗ്രഹിക്കുന്നത്; നടുവിലുള്ളവർ സമ്പത്തും മാനവും ആഗ്രഹിക്കുന്നു; ഉത്തമർ മാനമാണ് ആഗ്രഹിക്കുന്നത്. മഹാന്മാർക്ക് മാനമാണ് സമ്പത്ത്.

വനേഽപി സിംഹാ ന നമന്തി കം ച ബുഭു ക്ഷിതാ മാംസനിരീക്ഷണം ച । ധനൈര്വിഹീനാഃ സുകുലേഷു ജാതാ ന നീചകര്മാണി സമാരഭന്തേ ॥ ൧,൧൧൫.

കാടിനുള്ളിലും സിംഹങ്ങൾ ആരോടും തലകുനിയാറില്ല; അവയ്ക്ക് മറ്റുള്ളവരുടെ മാംസം നോക്കാനോ, നൽകുന്നതു കഴിക്കാനോ ഇഷ്ടമില്ല. നല്ല കുടുംബത്തിൽ ജനിച്ചവർക്കു സമ്പത്ത് ഇല്ലെങ്കിലും അവർ ചീത്ത പ്രവൃത്തികൾ ചെയ്യാറില്ല.

നാഭിഷേകോ ന സംസ്കാരഃ സിംഹസ്യ ക്രിയതേ വനേ । നിത്യമൂര്ജിതസത്ത്വസ്യ സ്വയമേവ മൃഗേന്ദ്രതാ ॥ ൧,൧൧൫.

കാടിൽ സിംഹത്തിന് അഭിഷേകം ചെയ്യുകയോ സംസ്‌കാരം നടത്തുകയോ ഇല്ല. അതിന്റെ സ്വഭാവബലത്താൽ തന്നെ അത് മൃഗരാജാവാകുന്നു.

വണിക്പ്രമാദീ ഭൃകശ്ച മാനീ ഭിക്ഷുര്വിലാസീ ഹ്യധനശ്ച കാമീ । വരാങ്ഗനാ ചാപ്രിയവാദിനീ ച ന തേ ച കര്മാണി സമാരഭന്തേ ॥ ൧,൧൧൫.

അശ്രദ്ധയുള്ള വ്യാപാരി, കശ്ശാപ്പ്, അഭിമാനമുള്ള ഭിക്ഷുകൻ, ദരിദ്രനും കാമപ്രവർത്തകനും, സുന്ദരിയായ സ്ത്രീയും, അപ്രീതികരമായി സംസാരിക്കുന്നവനും — ഇവരൊക്കെയും തങ്ങളുടെ കർമ്മങ്ങൾ ചെയ്യാറില്ല.

ദാതാ ദരിദ്രഃ കൃപണോര്ഽഥയുക്തഃ പുത്ത്രോഽവിധേയഃ കുജനസ്യ സേവാ । പരോപകാരേഷു നരസ്യ മൃത്യുഃ പ്രജായതേ ദുശ്ചരിതാനി പഞ്ച ॥ ൧,൧൧൫.

ദാനശീലനും ദരിദ്രനും, സമ്പന്നനും കഞ്ചനും, അനുസരണമില്ലാത്ത മകനും, ദുഷ്ടന്റെ സേവനവും, നല്ല പ്രവൃത്തിക്കിടയിൽ മരണമുണ്ടാകുന്നതും — ഇവയാണ് മനുഷ്യർക്കുള്ള അഞ്ചു ദുഷ്പ്രവൃത്തികൾ.

കാന്താവിയോഗഃ സ്വജനാപമാനം ഋണസ്യ ശേഷഃ കുജനസ്യ സേവാ । ദാരിദ്രയാഭാവാദ്വിമുഖാശ്ച മിത്രാ വിനാഗ്നിനാ പഞ്ച ദഹന്തി തീവ്രാഃ ॥ ൧,൧൧൫.

പ്രിയപ്പെട്ടവളിൽ നിന്ന് വേർപാട്, സ്വന്തം ആളുകളുടെ അപമാനം, കടം ശേഷിക്കുന്നത്, ദുഷ്ടന്റെ സേവനം, ദാരിദ്ര്യത്താൽ മുഖം തിരിയുന്ന സുഹൃത്തുക്കൾ — ഇവ അഞ്ചും തീയില്ലാതെ തന്നെ ഹൃദയം കത്തിക്കുന്നു.

ചിന്താസഹസ്രേഷു ച തേഷു മധ്യേ ചിന്താശ്ചതസ്രോഽപ്യസിധാരതുല്യാഃ । നീചാപമാനം ക്ഷുധിതം കലത്രം ഭാര്യാ വിരക്താ സഹജോപരോധഃ ॥ ൧,൧൧൫.

ആയിരം ചിന്തകളിൽ നാലു ചിന്തകൾ കത്തി വെട്ടിനിൽക്കുന്നു: നിന്ദ്യരുടെ അപമാനം, വിശപ്പ്, ഭാര്യയുടെ അനാസക്തി, സ്വന്തം കുടുംബത്തിന്റെ തടസ്സം.

വശ്യശ്ച പുര്ത്രേര്ഽഥ കരീ ച വിദ്യാ അരോഗിതാ സജ്ജനസങ്ഗതിശ്ച । ഇഷ്ടാ ച ഭാര്യാ വശവര്തിനീ ച ദുഃ ഖസ്യ മൂലോദ്ധരണാനി പഞ്ച ॥ ൧,൧൧൫.

അനുസരിക്കുന്ന മകൻ, സമ്പത്ത്, വിജ്ഞാനം, ആരോഗ്യവും നല്ലവരുടെ കൂട്ടവും, ഇഷ്ടപ്പെട്ടും അനുസരിക്കുന്ന ഭാര്യയും — ഇവയാണ് ദുഃഖം അകറ്റാനുള്ള അഞ്ചു വേരുകൾ.

കുരങ്ഗമാതങ്ഗപതങ്ഗംഭൃഗ മീനാ ഹതാഃ പഞ്ചബിരേവ പഞ്ച । ഏകഃ പ്രമാഥീ സ കഥം ന ഘാത്യോ യഃ സേവതേ പഞ്ചഭിരേവ പഞ്ച ॥ ൧,൧൧൫.

മാൻ, ആന, പാറ്റ, തേൻചീറ്റ, മീൻ — ഇവയെ ഓരോന്നിനെ ഓരോ വസ്തുവാണ് നശിപ്പിക്കുന്നത്. അത്തരം അഞ്ചു ദോഷങ്ങൾ ഒരുമിച്ച് സേവിക്കുന്നവൻ എങ്ങനെ നശിക്കാതെ ഇരിക്കും?

അധീരഃ കര്കശഃ സ്തബ്ധഃ കുചേലഃ സ്വയമാഗതഃ । പഞ്ച വിപ്രാ ന പൂജ്യന്തേ ബൃഹസ്പതിസമാ അപി ॥ ൧,൧൧൫.

അധീരൻ, കടുപ്പമുള്ളവൻ, അഭിമാനിയായവൻ, അശുദ്ധവസ്ത്രധാരി, സ്വയം വന്ന് ക്ഷണിക്കാത്തവൻ — ഈ അഞ്ചു ബ്രാഹ്മണന്മാരും ബൃഹസ്പതിയോട് തുല്യരായാലും ആദരിക്കേണ്ടതല്ല.

ആയുഃ കര്മ ച വിത്തം ച വിദ്യാ നിധനമേവ ച । പഞ്ചൈതാനി വിവിച്യന്തേ ജായമാനസ്യ ദേഹിനഃ ॥ ൧,൧൧൫.

ആയുസ്സ്, കർമ്മം, സമ്പത്ത്, വിജ്ഞാനം, മരണം — ഈ അഞ്ചും മനുഷ്യൻ ജനിക്കുമ്പോൾ തന്നെ നിർണ്ണയിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

പര്വതാരോഹണേ തോയേ ഗോകുലേ ദുഷ്ടനിഗ്രഹേ । പതിതസ്യ സമുത്ഥാനേ ശസ്താഃ പഞ്ച (ഹ്യേതേ) ഗുണാഃ സ്മൃതാഃ ॥ ൧,൧൧൫.

പർവതാരോഹണം, വെള്ളം കടക്കൽ, പശുക്കളെ പരിപാലിക്കൽ, ദുഷ്ടരെ നിയന്ത്രിക്കൽ, വീണുപോയവരെ എഴുന്നേൽപ്പിക്കൽ — ഈ അഞ്ചു ഗുണങ്ങൾ ഉത്തമമായവയാണെന്ന് കരുതപ്പെടുന്നു.

അഭ്രച്ഛായാ ഖലേ പ്രീതിഃ പരനാരീഷു സംഗതിഃ । പഞ്ചൈതേ ഹ്യസ്ഥിരാ ഭാവാ യൌവനാനി ധനാനി ച ॥ ൧,൧൧൫.

മേഘത്തിന്റെ നിഴൽ, ദുഷ്ടന്റെ സ്നേഹം, മറ്റൊരാളുടെ ഭാര്യയുമായി സുഖസംഗമം, യൗവനം, ധനം — ഇവയെല്ലാം സ്ഥിരതയില്ലാത്തവയാണ്.

അസ്ഥിരം ജീവിതം ലോകേ അസ്ഥിരം ധനയൌവനമ് । അസ്ഥിരം പുത്ത്രദാരാദ്യം ധര്മഃ കീര്തിര്യശഃ സ്ഥിരമ് ॥ ൧,൧൧൫.

ലോകത്ത് ജീവൻ സ്ഥിരമല്ല, ധനവും യൗവനവും സ്ഥിരമല്ല. മക്കളും ഭാര്യയും മറ്റുള്ളവരും സ്ഥിരമല്ല; ധർമ്മവും കീർത്തിയും നല്ല പേര് മാത്രമാണ് സ്ഥിരം.

ശത ജീവിതമത്യല്പം രാത്രിസ്തസ്യാര്ധഹാരിണീ । വ്യാധിശോകജരായാസൈരര്ധം തദപി നിഷ്ഫലമ് ॥ ൧,൧൧൫.

നൂറുവർഷം ജീവിച്ചാലും അതെല്ലാം വളരെ ചെറുതാണ്; അതിൽ പാതി രാത്രി കൊണ്ടുപോകുന്നു. ശേഷിച്ചതിൽ രോഗം, ദു:ഖം, വയസ്സായിരിക്കുക, ക്ഷീണം എന്നിവ കൊണ്ട് നഷ്ടമാവുന്നു. അങ്ങനെ നോക്കുമ്പോൾ അതും ഫലപ്രദമല്ല.

ആയുര്വര്ഷശതം നൃണാം പരിമിതം രാത്രൌ തദര്ധം ഗതം തസ്യാര്ധസ്ഥിതകിഞ്ചിദര്ധമധികം ബാല്യസ്യ കാലേ ഗതമ് । കിഞ്ചിദ്വന്ധുവിയോഗദുഃ ഖമരണൈര്ഭൂപാലസേവാഗതം ശേഷം വാരിതരങ്ഗഗര്ഭചപലം മാനേന കിം മാനിനാമ് ॥ ൧,൧൧൫.

അഹോരാത്രമയോ ലോകേ ജരാരൂപേണ സംചരേത് । മൃത്യുര്ഗ്രസതി ഭൂതാനി പവനം പന്നഗോ യഥാ ॥ ൧,൧൧൫.

പകലും രാത്രിയും ലോകത്ത് വൃദ്ധാവസ്ഥ സഞ്ചരിക്കുന്നു; മരണൻ ജീവികളെ കാറ്റിനെ പാമ്പ് വിഴുങ്ങുന്നതുപോലെ വിഴുങ്ങുന്നു.

ഗച്ഛതസ്തിഷ്ഠതോ വാപി ജാഗ്രതഃ സ്വപതോ ന ചേത് । സര്വസത്ത്വഹിതാര്ഥായ പശോരിവ വിചേഷ്ടിതമ് ॥ ൧,൧൧൫.

നമ്മൾ പോകുമ്പോഴും നിൽക്കുമ്പോഴും ഉണർന്നിരിക്കുമ്പോഴും ഉറങ്ങുമ്പോഴും, എല്ലാ ജീവികൾക്കും ഉപകാരപ്പെടുന്ന കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യാത്തവന്റെ പ്രവർത്തി മൃഗത്തിന്റെ പ്രവർത്തിപോലെയാണ്.