ഗരുഡപുരാണമ്

ന ചാന്തരിക്ഷേ ന സമുദ്രമധ്യേ ന പര്വതാനാം വിവരപ്രവേശേ । ന മാതൃമൂര്ധ്നി പ്രധൃതസ്തഥാങ്കേ ത്യക്തും ക്ഷമഃ കര്മ കൃതം നരോ ഹി ॥ ൧,൧൧൩.

ആകാശത്തിലും സമുദ്രത്തിനടിയിലും പർവതങ്ങളുടെ വിള്ളികളിലൂടെയും അമ്മയുടെ തലയിൽ കിടന്നാലും, ആരും തന്റെ കർമ്മഫലത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാൻ കഴിയില്ല.

ദുഗസ്ത്രികൂടഃ പരിഖാ സമുദ്രോ രക്ഷാംസി യോധാഃ പരമാ ച വൃത്തിഃ । ശാസ്ത്രഞ്ച വൈ തൂശനസാ പ്രദിഷ്ടം സ രാവണഃ കാലവശാദ്വിനഷ്ടഃ ॥ ൧,൧൧൩.

മൂന്നു കൊടുമുടിയുള്ള കോട്ടയും കുഴിയും സമുദ്രവും കാവലുകാരും യോദ്ധാക്കളും വലിയ സമ്പത്തും ഉശനസു പഠിപ്പിച്ച ശാസ്ത്രവും ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടും, രാവണൻ കാലത്തിന്റെ ശക്തിക്ക് മുന്നിൽ നശിച്ചു.

യസ്മിന്വയസി യത്കാലേ യദ്ദിവാ യച്ച വാ നിശി । യന്മുഹൂര്തേ ക്ഷണേ വാപി തത്തഥാ ന തദന്യഥാ ॥ ൧,൧൧൩.

ഏത് പ്രായത്തിലും, ഏത് സമയത്തും, പകലോ രാത്രിയോ, ഏതൊരു നിമിഷത്തിലും, നിശ്ചയിച്ചിരിക്കുന്നത് അതുപോലെയാണ് സംഭവിക്കുന്നത്; അതിന് മാറ്റമില്ല.

ഗച്ഛന്തി ചാന്തരിക്ഷേ വാ പ്രവിശന്തി മഹീതലേ । ധാരയന്തി ദിശഃ സര്വാ നാദത്തമുപലഭ്യതേ ॥ ൧,൧൧൩.

ആകാശത്തിലൂടെ സഞ്ചരിച്ചാലും ഭൂമിയിൽ കടന്നാലും എല്ലാ ദിശകളും പിടിച്ചാലും, ലഭിക്കേണ്ടതല്ലാത്തത് ഒരിക്കലും ലഭിക്കില്ല.

പുരാധീതാ ച യാ വിദ്യാ പുരാ ദത്തഞ്ച യദ്ധനമ് । പുരാ കൃതാനി കര്മാണി ഹ്യഗ്രേ ധാവന്തി ധാവതഃ ॥ ൧,൧൧൩.

പണ്ടു പഠിച്ച വിദ്യയും, പണ്ടു നൽകിയ ധനവും, പണ്ടു ചെയ്ത കർമ്മങ്ങളും, എല്ലാം മുന്നോട്ട് ഓടുന്നവനെക്കാൾ മുമ്പേ ഓടുന്നു.

കര്മാണ്യത്ര പ്രധാനാനി സമ്യഗൃക്ഷേ ശുഭഗ്രഹേ । വസിഷ്ഠകൃതലഗ്നാപി ജാനകീ ദുഃ ഖഭാജനമ് ॥ ൧,൧൧൩.

ഇവിടെ കർമ്മമാണ് പ്രധാനമായത്; നല്ല സമയത്തോ നല്ല നക്ഷത്രത്തോടോ കൂടിയാലും, വസിഷ്ഠൻ നിർണ്ണയിച്ച വിവാഹമായിരുന്നാലും, ജാനകി ദു:ഖം അനുഭവിക്കേണ്ടി വന്നു.

സ്ഥൂലജങ്ഘോ യദാ രാമഃ ശബ്ദഗാമീ ച ലക്ഷ്മണഃ । ഘനകേശീ യദാ സീതാ ത്രയസ്തേ ദുഃ ഖഭാജനമ് ॥ ൧,൧൧൩.

രാമൻക്ക് കട്ടിയുള്ള കാലുകൾ ആയപ്പോൾ, ലക്ഷ്മണൻ ശബ്ദം കേട്ട് നടന്നു, സീതയ്ക്ക് കനത്ത മുടിയുണ്ടായപ്പോൾ, ഈ മൂവരും ദു:ഖം അനുഭവിക്കേണ്ടി വന്നു.

ന പിതുഃ കര്മണാ പുത്രഃ പിതാ വാ പുത്രകര്മണാ । സ്വയം കൃതേന ഗച്ഛന്തി സ്വയം ബദ്ധാഃ സ്വകര്മണാ ॥ ൧,൧൧൩.

പിതാവിന്റെ കർമ്മം കൊണ്ട് മകൻ അല്ലെങ്കിൽ മകന്റെ കർമ്മം കൊണ്ട് പിതാവ് മുന്നോട്ട് പോവുന്നില്ല; ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ സ്വന്തം കർമ്മത്തിന്റെ ബന്ധനത്തിൽ തന്നെ മുന്നോട്ട് പോകുന്നു.

കര്മജന്യശരീരേഷു രോഗാഃ ശരീരമാനസാഃ । ശരാ ഇവ പതന്തീഹ വിമുക്താ ദൃഢധന്വിഭിഃ ॥ ൧,൧൧൩.

കർമ്മത്തിൽ നിന്നുള്ള ശരീരങ്ങളിൽ, ശരീരരോഗങ്ങളും മനോരോഗങ്ങളും ശക്തരായ വില്ലാളികൾ വിട്ട അമ്പുകൾ പോലെ വീഴുന്നു.

അന്യഥാ ശാസ്ത്രഗാര്ഭിണ്യാ ധിയാ ധീരോര്ഽഥമീഹതേ । സ്വാമിവത്പ്രാക്കൃതം കര്മ വിദധാതി തദന്യഥാ ॥ ൧,൧൧൩.

ശാസ്ത്രജ്ഞനായവനും, ശാസ്ത്രം മനസ്സിൽ നിറച്ചവനും, ധനം നേടാൻ ശ്രമിച്ചാലും, മുമ്പ് നിർണ്ണയിച്ച കർമ്മം ദാസനെപ്പോലെ ചെയ്യേണ്ടി വരും; അതിന് മാറ്റമില്ല.

ബാലോ യുവാ ച വൃദ്ധശ്ച യഃ കരോതി ശുഭാശുഭമ് । തസ്യാന്തസ്യാമവസ്ഥായാം ഭുങ്ക്തേ ജന്മനിജന്മനി ॥ ൧,൧൧൩.

കുട്ടിയായാലും, യുവാവായാലും, വയോധികനായാലും, ആരെങ്കിലും നല്ലതോ ചീത്തയോ ചെയ്താൽ, ആ അവസ്ഥയിൽ തന്നെ ജന്മംതോറും അതിന്റെ ഫലം അനുഭവിക്കും.

അനീക്ഷമാണോഽപി നരോ വിദേശസ്ഥോഽപി മാനവഃ । സ്വകര്മപാതവാതേന നീയതേ യത്ര തത്ഫലമ് ॥ ൧,൧൧൩.

കാണാതിരുന്നാലും, വിദേശത്ത് ആയാലും, മനുഷ്യൻ തന്റെ കർമ്മത്തിന്റെ കാറ്റിൽ കൊണ്ടുപോകപ്പെടുന്നത് അതിന്റെ ഫലം ലഭിക്കേണ്ടിടത്തേക്കാണ്.

പ്രാപ്തവ്യമര്ഥം ലഭതേ മനുഷ്യോ ദേവോഽപി തം വാരയിതും ന ശക്തഃ । അതോ ന ശോചാമി ന വിസ്മയോ മേ ലലാടലേഖാ ന പുനഃ പ്രയാതി (യദസ്മദീയം ന തു തത്പരേഷാമ് ॥ ൧,൧൧൩.

മനുഷ്യന് ലഭിക്കേണ്ടത് അവൻ നേടും; അതിനെ ദേവനും തടയാൻ കഴിയില്ല. അതുകൊണ്ട് ഞാൻ ദു:ഖിക്കുന്നില്ല, അത്ഭുതപ്പെടുന്നുമില്ല; നെറ്റിയിൽ എഴുതിയ രേഖ തിരികെ പോകുന്നില്ല, എന്റെത് മറ്റൊരാളുടെതാവുന്നില്ല.

സര്പഃ കൂപേ ഗജഃ സ്കന്ധേ ബില ആഖുശ്ച ധാവതി । നരഃ ശീഘ്രതരാദേവ കര്മണഃ കഃ പലായതേ ॥ ൧,൧൧൩.

കിണറ്റിൽ പാമ്പ്, മേൽക്കൈയിൽ ആന, കുഴിയിൽ ഓടുന്ന എലി—മനുഷ്യരിൽ ആരാണ് കർമ്മത്തെക്കാൾ വേഗത്തിൽ ഓടാൻ കഴിയുക?

നാല്പാ ഭവതി സദ്വിദ്യാ ദീയമാനാപി വര്ധതേ । കൂപസ്ഥമിവ പാനീയം ഭവത്യേവ ബഹൂദകമ് ॥ ൧,൧൧൩.

നല്ല വിദ്യ ചെറുതായി നൽകിയാലും വളരുന്നു; കിണറ്റിലെ വെള്ളംപോലെ, അതു അധികം ആകുന്നു.

യേര്ഽഥാ ധര്മേണ തേ സത്യാ യേഽധര്മേണ ഗതാഃ ശ്രിയഃ । ധര്മാര്ഥോ ച മഹാംല്ലോകേ തത്സ്മൃത്വാ ഹ്യര്ഥകാരണാത് ॥ ൧,൧൧൩.

ധർമ്മപഥത്തിൽ സമ്പാദിച്ച സമ്പത്താണ് സത്യം; അധർമ്മത്തിൽ ലഭിച്ച ഐശ്വര്യം സത്യമല്ല. ലോകത്തിൽ ധർമ്മവും സമ്പത്തും വലിയവയാണെന്ന് ഓർത്തു, അതനുസരിച്ച് പ്രവർത്തിക്കണം.

അന്നാര്ഥോ യാനി ദുഃ ഖാനി കരോതി കൃപണോ ജനഃ । താന്യേവ യദി ധര്മാര്ഥോ ന ഭൂയഃ ക്ലേശഭാജനമ് ॥ ൧,൧൧൩.

അന്നത്തിനും സമ്പത്തിനും വേണ്ടി ദു:ഖിതൻ അനുഭവിക്കുന്ന കഷ്ടങ്ങൾ, അവ ധർമ്മത്തിനും സമ്പത്തിനും വേണ്ടി ആയാൽ, പിന്നെ അവ ദു:ഖത്തിന്റെ കാരണമാകില്ല.

സര്വേഷാമേവ ശൌചാനാമന്നശൌചം വിശിഷ്യതേ । യോഽന്നാര്ഥൈഃ ശുചിഃ ശൌചാന്ന മൃദാ വാരിണാ ശുചിഃ ॥ ൧,൧൧൩.

എല്ലാ ശുദ്ധികളിലും അന്നത്തിന്റെ ശുദ്ധിയാണു ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ടത്. അന്നം സംബന്ധിച്ച ശുദ്ധിയുള്ളവനാണ് യഥാർത്ഥത്തിൽ ശുദ്ധൻ; മണ്ണോ വെള്ളമോ കൊണ്ട് മാത്രം ശുദ്ധിയാകുന്നില്ല.

സത്യം ശൌചം മനഃ ശൌചം ശൌചമിന്ദ്രിയനിഗ്രഹഃ । സര്വഭൂതേ ദയാ ശൌചം ജലശൌചഞ്ച പഞ്ചമമ് ॥ ൧,൧൧൩.

സത്യവാക്യമാണ് ശുദ്ധി; മനസ്സിന്റെ ശുദ്ധിയും ശുദ്ധിയാണു. ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കുന്നതും, എല്ലാ ജീവികളോടും കരുണ കാണിക്കുന്നതും ശുദ്ധിയാണ്. വെള്ളത്തിന്റെ ശുദ്ധി അഞ്ചാമത്തേതാണ്.

യസ്യ സത്യഞ്ച ശൌചഞ്ച തസ്യ സ്വര്ഗോ ന ദുര്ലഭഃ । സത്യം ഹി വചനം യസ്യ സോഽശ്വമേധാദ്വിശിഷ്യതേ ॥ ൧,൧൧൩.

ആർക്കും സത്യവും ശുദ്ധിയും ഉണ്ടെങ്കിൽ സ്വർഗം പ്രാപിക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടില്ല. ആരുടെ വാക്കുകൾ സത്യമായിരിക്കുന്നു, അവൻ അശ്വമേധയാഗത്തേക്കാൾ ശ്രേഷ്ഠനാണ്.

മൃത്തികാനാം സഹസ്രേണ ചോദകാനാം ശതേന ഹി । ന ശുധ്യതി ദുരാചാരോ ഭാവോപഹതചേതനഃ ॥ ൧,൧൧൩.

ആയിരം പ്രാവശ്യം മണ്ണും നൂറു പ്രാവശ്യം വെള്ളവും ഉപയോഗിച്ചാലും, ദുഷ്ടസ്വഭാവവും ദുഷ്ടചിന്തകളും ഉള്ളവൻ ശുദ്ധനാകില്ല.

യസ്യ ഹസ്തൌ ച പാദൌ ച മനശ്ചൈവ സുസംയതമ് । വിദ്യാ തപശ്ച കീര്തിശ്ച സ തീര്ഥഫലമശ്നുതേ ॥ ൧,൧൧൩.

ആളുടെ കൈകളും കാലുകളും മനസ്സും നന്നായി നിയന്ത്രിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു, അറിവും തപസ്സും കീർത്തിയും അവനുണ്ട് എങ്കിൽ, അവൻ തീർത്ഥയാത്രയുടെ ഫലം പ്രാപിക്കും.

ന പ്രഹൃഷ്യതി സംമാനൈര്നാവമാനൈഃ പ്രകുപ്യതി । ന ക്രുദ്ധഃ പരുഷം ബ്രൂയാദേതത്സാധോസ്തു ലക്ഷണമ് ॥ ൧,൧൧൩.

ആനുകൂല്യങ്ങൾ കിട്ടുമ്പോൾ അതിൽ അതിയായി സന്തോഷിക്കാറില്ല, അപമാനങ്ങൾ നേരിട്ടാൽ കോപിക്കാറില്ല; കോപം വന്നാലും കഠിനമായ വാക്കുകൾ പറയാറില്ല—ഇതാണ് നല്ലവന്റെ ലക്ഷണം.

ദരിദ്രസ്യ മനുഷ്യസ്യ പ്രാജ്ഞസ്യ മധുരസ്യ ച । കാലേ ശ്രുത്വാ ഹിതം വാക്യം ന കശ്ചിത്പരിതുഷ്യതി ॥ ൧,൧൧൩.

ദരിദ്രനും ജ്ഞാനിയും മധുരസ്വഭാവമുള്ളവനും, സമയോചിതമായ ഉപകാരപ്രദമായ വാക്കുകൾ കേട്ടാലും, അതിൽ ആരും സന്തോഷിക്കാറില്ല.

ന മന്ത്രബലവീര്യേണ പ്രജ്ഞയാ പൌരുഷേണ ച । അലഭ്യം ലഭ്യതേ മര്ത്യൈസ്തത്ര കാ പരിവേദനാ ॥ ൧,൧൧൩.

മന്ത്രശക്തിയാലോ, ബലത്താലോ, ബുദ്ധിയാലോ, പരിശ്രമത്താലോ, മനുഷ്യർക്ക് ലഭിക്കാനാവാത്തത് ലഭ്യമാവില്ല; അതിനാൽ ദുഃഖിക്കേണ്ട കാര്യമില്ല.

അയാചിതോ മയാ ലബ്ധോ പുനര്മത്പ്രേഷണാദ്ഗതഃ । യത്രാഗതസ്തത്ര ഗതസ്തത്ര കാ പരിവേദനാ ॥ ൧,൧൧൩.

ഞാൻ ചോദിക്കാതെ കിട്ടിയതും, ഞാൻ അയച്ചതുപോലെ പോയതും—എവിടെ നിന്നു വന്നതോ അവിടെക്കാണ് പോയത്; അതിനാൽ ദുഃഖിക്കേണ്ട കാര്യമില്ല.

ഏകവൃക്ഷേ സദാ രാത്രൌ നാനാപക്ഷിസമാഗമഃ । പ്രഭാതേഽന്യദിശോ യാന്തി കാ തത്ര പരിവേദനാ ॥ ൧,൧൧൩.

ഒരു വൃക്ഷത്തിൽ രാത്രിയിൽ പലതരത്തിലുള്ള പക്ഷികൾ ഒന്നിച്ചു കൂടുന്നു; പുലർച്ചെ അവരവരുടെ ദിശയിലേക്ക് പോകുന്നു. ഇതിൽ ദുഃഖിക്കേണ്ട കാര്യമുണ്ടോ?

ഏകസാര്ഥപ്രയാതാനാ സര്വേഷാന്തത്ര ഗാമിനാമ് । യസ്ത്വേകസ്ത്വരിതോ യാതി കാ തത്ര പരിവേദനാ ॥ ൧,൧൧൩.

ഒരു കൂട്ടം ആളുകൾ ഒരുമിച്ച് യാത്ര ചെയ്യുമ്പോൾ, ഒരാൾ മാത്രം വേഗത്തിൽ പോയാൽ അതിൽ ദുഃഖിക്കേണ്ട കാര്യമില്ല.

അവ്യക്താദീനി ഭൂതാനി വ്യക്തമധ്യാനി ശൌനക । അവ്യക്തനിധനാന്യേനവ കാ തത്ര പരിവേദനാ ॥ ൧,൧൧൩.

ശൗനകാ, ജീവികൾ ആദിയിൽ അപ്രത്യക്ഷമാണ്, മധ്യേ പ്രത്യക്ഷമാണ്, അവസാനം വീണ്ടും അപ്രത്യക്ഷമാവുന്നു; ഇതിൽ ദുഃഖിക്കേണ്ട കാര്യമില്ല.