ഗരുഡപുരാണമ്

തസ്മാദ്ഭൂമീശ്വരഃ പ്രാജ്ഞം ധര്മകാമാര്ഥസാധനേ । നിയോജ യേദ്ധിസതതം ഗോബ്രാഹ്മണഹിതായ വൈ ॥ ൧,൧൧൨.

അതിനാൽ ഭൂമിയുടെ അധിപൻ ധർമ്മം, കാമം, അർത്ഥം എന്നിവയിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ള ജ്ഞാനിയെയും, പശുക്കളുടെയും ബ്രാഹ്മണരുടെയും ക്ഷേമത്തിനായി എപ്പോഴും നിയമിക്കണം.

ശ്രീഗരുഡമഹാപുരാണമ് ൧൧൩ സൂത ഉവാച । ഗുണവന്തം നിയുഞ്ജീത ഗുണഹീനം വിവര്ജയേത് । പണ്ഡിതസ്യ ഗുണാഃ സര്വേ മൂര്വേ ദോഷാശ്ച കേവലാഃ ॥ ൧,൧൧൩.

സൂതൻ പറഞ്ഞു: നല്ല ഗുണങ്ങളുള്ളവരെ നിയമിക്കണം, ഗുണമില്ലാത്തവരെ ഒഴിവാക്കണം. പണ്ഡിതന്മാരിൽ എല്ലാ ഗുണങ്ങളും ഉണ്ടാകുന്നു, അജ്ഞന്മാരിൽ ദോഷങ്ങൾ മാത്രം.

സദ്ഭിരാസീത സതതം സദ്ഭിഃ കുര്വീത സങ്ഗതിമ് । സദ്ഭിര്വിവാദം മൈത്രീഞ്ച നാസദ്ഭിഃ കിഞ്ചിദാചരേത് ॥ ൧,൧൧൩.

സദ്ഗുണമുള്ളവരോടൊപ്പം എപ്പോഴും ഇരിക്കണം, സദ്ഗുണമുള്ളവരോടൊപ്പമാണ് സൗഹൃദവും സംവാദവും നടത്തേണ്ടത്. ദുഷ്ടരോടൊപ്പൊന്നും ചെയ്യരുത്.

പണ്ഡിതൈശ്ച വിര്നാതൈശ്ച ധര്മശൈഃ സത്യവാദിഭിഃ । ബന്ധ്സ്ഥോഽപി തിഷ്ഠേച്ച ന തു രാജ്യേ ഖലൈഃ സഹ ॥ ൧,൧൧൩.

പണ്ഡിതന്മാരോടും ജ്ഞാനികളോടും സത്യവാദികളോടും ബന്ധം ഉണ്ടെങ്കിലും അവരോടൊപ്പം തന്നെ ഇരിക്കണം; എന്നാൽ അധികാരത്തിലുള്ള ദുഷ്ടരോടൊപ്പം ഒരിക്കലും കൂടരുത്.

സാവശേഷാണി കാര്യാണി കുവത്രര്ഥേ യുജ്യതേ । തസ്മാത്സര്വാണി കാര്യാണി സാവശേഷാണി കാരയേത് ॥ ൧,൧൧൩.

ശേഷിപ്പുള്ള കാര്യങ്ങൾ താഴ്ന്ന ഉദ്ദേശങ്ങൾക്കാണ് ഉചിതം. അതുകൊണ്ട് എല്ലാ കാര്യങ്ങളും ചെയ്യുമ്പോഴും ചെറിയൊരു ശേഷിപ്പെങ്കിലും ഉണ്ടാകുന്ന വിധത്തിൽ ചെയ്യണം.

മധുഹേവ ദുഹേത്സാരം കുസുമഞ്ച ന ഘാതയേത് । വത്സാപേക്ഷീ ദുഹേത്ക്ഷീരം ഭൂമിം ഗാഞ്ചൈവ പാര്ഥിപഃ ॥ ൧,൧൧൩.

തേനീച്ച പൂവിനെ നശിപ്പിക്കാതെ തേൻ എടുക്കുന്നതുപോലെയും, കാളയുടെ കിടാവിനെ കണക്കിലെടുത്ത് പാൽ എടുക്കുന്നതുപോലെയും, രാജാവും ഭൂമിയിലും പശുവിലും അളവോടെ മാത്രം വാങ്ങണം.

യഥാക്രമേണ പുഷ്പേഭ്യശ്ചിനുതേ മധു ഷട്പദഃ । തഥാ വിത്തമു പാദായ രാജാ കുര്വീത സഞ്ചയമ് ॥ ൧,൧൧൩.

തേനീച്ച പൂവുകളിൽ നിന്ന് ക്രമമായി തേൻ ശേഖരിക്കുന്നതുപോലെ, രാജാവും സമ്പത്ത് പതിയെ പതിയെ ശേഖരിക്കണം.

വല്മീകം മധുജാലഞ്ച ശുക്ലണ്ക്ഷേ തു ചന്ദ്രമാഃ । രാജദ്രവ്യഞ്ച ഭൈക്ഷ്യഞ്ച സ്തോകംസ്തോകം പ്രവര്ധതേ ॥ ൧,൧൧൩.

വണ്ടിക്കൂട്ടും തേൻചട്ടിയും, വളരുന്ന ചന്ദ്രനും, രാജസമ്പത്തും ഭിക്ഷയും — ഇതെല്ലാം കുറുകുറുക്കായി കൂട്ടിച്ചേർന്നാണ് വളരുന്നത്.

അര്ജിതസ്യ ക്ഷയം ദൃഷ്ടാ സംപ്രദത്തസ്യ സഞ്ചയമ് । അവന്ധ്യം ദിവസം കുര്യാദ്ദാനധ്യയനകര്മസു ॥ ൧,൧൧൩.

സമ്പാദിച്ചതു കുറയുന്നത് കാണാം, നൽകിയതു കൂട്ടുന്നതാണ്. ഓരോ ദിവസവും ദാനം, പഠനം, കര്‍മ്മം എന്നിവയിലൂടെ ഫലപ്രദമാക്കണം.

വനേഽപി ദോഷാഃ പ്രഭവന്തി രാഗിണാം ഗൃഹേഽപി പഞ്ചേന്ദ്രിയനിഗ്രഹസ്തപഃ । അകുത്സിതേ കര്മണി യഃ പ്രവര്തതേ നിവൃത്തരാഗസ്യ ഗൃഹം തപോവനമ് ॥ ൧,൧൧൩.

ആസക്തിയുള്ളവർക്കു കാടിലും ദോഷങ്ങൾ ഉണ്ടാകും; വീട്ടിൽ ഇരുന്ന് അഞ്ചു ഇന്ദ്രിയങ്ങളെയും നിയന്ത്രിക്കുന്നത് തന്നെ വ്രതം. കുറ്റമില്ലാത്ത പ്രവൃത്തിയുള്ളവനും ആസക്തി വിട്ടവനും വീട്ടിൽ തന്നെ വനംപോലെയാണ്.

സത്യേന രക്ഷ്യതേ ധര്മോ വിദ്യാ യോഗേന രക്ഷ്യതേ । മൃജയാ രക്ഷ്യതേ പാത്രം കുലം ശലിന രക്ഷ്യതേ ॥ ൧,൧൧൩.

സത്യം കൊണ്ട് ധർമ്മം സംരക്ഷിക്കപ്പെടുന്നു, യോഗം കൊണ്ട് ജ്ഞാനം സംരക്ഷിക്കപ്പെടുന്നു, ശുചിത്വം കൊണ്ട് പാത്രം സംരക്ഷിക്കപ്പെടുന്നു, നല്ല പെരുമാറ്റം കൊണ്ട് കുടുംബം സംരക്ഷിക്കപ്പെടുന്നു.

വരം വിന്ധ്യാടവ്യാം നിവസനമഭുക്തസ്യ മരണം വരം സര്പാകീര്ണേ ശയനമഥ കൂപേ നിപതനമ് । വരം ഭ്രാന്താവര്തേ സഭയജലമധ്യേ പ്രവിശനം ന തു സ്വീയേ പക്ഷേ ഹി ധനമണു ദേഹീതി കഥനമ് ॥ ൧,൧൧൩.

വിംധ്യകാടിൽ താമസിക്കുന്നത്, വിശന്നവണ്ണം മരിക്കുന്നത്, പാമ്പുകൾ നിറഞ്ഞിടത്ത് ഉറങ്ങുന്നത്, കിണറ്റിൽ വീഴുന്നത്, ഭീഷണിയുള്ള വെള്ളത്തിൽ കയറുന്നത് — ഇതൊക്കെയും സഹിക്കാം; പക്ഷേ സ്വന്തം ബന്ധുക്കളോട് 'കുറേചിലവെങ്കിലും തരിക' എന്നു പറയുന്നത് അതിലും മോശം.

ഭാഗ്യക്ഷയേഷു ക്ഷീയന്തേ നോപഭോഗേന സമ്പദഃ । പൂര്വാര്ജിതേ ഹി സുകൃതേ ന നശ്യന്തി കദാചന ॥ ൧,൧൧൩.

ഭാഗ്യം കുറഞ്ഞാൽ മാത്രമേ സമ്പത്ത് കുറയൂ, ഉപഭോഗം കൊണ്ടല്ല. മുമ്പ് ചെയ്ത നല്ല പ്രവൃത്തികൾ ഒരിക്കലും നശിക്കില്ല.

വിപ്രാണാം ഭൂഷണം വിദ്യാ പൃഥിവ്യാ ഭൂഷണം നൃപഃ । നഭസോ ഭൂഷണം ചന്ദ്രഃ ശീലം സര്വസ്യ ഭൂഷണമ് ॥ ൧,൧൧൩.

ബ്രാഹ്മണന്മാരുടെ അലങ്കാരം ജ്ഞാനമാണ്, ഭൂമിയുടെ അലങ്കാരം രാജാവാണ്, ആകാശത്തിന്റെ അലങ്കാരം ചന്ദ്രനാണ്, എല്ലാവരുടെയും അലങ്കാരം നല്ല സ്വഭാവമാണ്.

ഏതേ തേ ചന്ദ്രതുല്യാഃ ക്ഷിതിപതിതനയാ ഭീമസേനാര്ജുനാദ്യാഃ ശുരാഃ സത്യപ്രതിജ്ഞാ ദിനകരവപുഷഃ കേശവേനോപഗൂഢാഃ । തേ വൈ ദുഷ്ടഗ്രഹസ്ഥാഃ കൃപണവശഗതാ ഭൈക്ഷ്യചര്യാം പ്രയാതാഃ കോ വാ കസ്മിന്സമര്ഥോ ഭവതി വിധിവശാദ്ഭ്രാമയേത്കര്മരേഖാ ॥ ൧,൧൧൩.

ചന്ദ്രനുപോലുള്ള രാജപുത്രന്മാർ — ഭീമനും അർജുനനും മറ്റുള്ളവരും — സത്യവ്രതശീലികളും, സൂര്യപ്രഭയുള്ള കൃഷ്ണനാൽ ആലിംഗനം ചെയ്യപ്പെട്ടവരും, ദുഷ്ടഗ്രഹങ്ങളുടെ ബാധയാൽ ദാരിദ്ര്യത്തിലായി ഭിക്ഷയെടുക്കേണ്ടി വന്നു. വിധി പ്രവഹം മാറ്റുമ്പോൾ ആരാണ് എന്തിൽ ശക്തൻ?

ബ്രഹ്മാ യേന കുലാലവന്നിയമിതോ ബ്രഹ്മാണ്ഡഭാണ്ഡോദരേ വിഷ്ണുര്യേന ദശാവതാരഗഹനേ ക്ഷിപ്തോ മഹാസങ്കടേ । രുദ്രോയേന കപാലപാണിപുടകേ ഭിക്ഷാടനം കാരിതഃ സൂര്യോ ഭ്രാമ്യതി നിത്യമേവ ഗഗനേ തരമൈ നമഃ കര്ണണേ ॥ ൧,൧൧൩.

ബ്രഹ്മാവിനെ ഒരു കുശവനെന്നപോലെ നിയന്ത്രിക്കുന്നവനും, വിഷ്ണുവിനെ പത്ത് അവതാരങ്ങളുടെ കഠിനതയിൽ ആക്കിയവനും, രുദ്രനെ കപാലം കൈയിൽ പിടിച്ച് ഭിക്ഷയെടുക്കാൻ നിർബന്ധിച്ചവനും, സൂര്യനെ ആകാശത്ത് എപ്പോഴും ചുറ്റിക്കൊണ്ടിരിപ്പിക്കുന്നവനും ആ വിധിക്ക് ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു.

ദാതാ ബലിര്യാചകകോ മുരാരിര്ദാനം മഹീ വിപ്രമുഖസ്യ മധ്യേ । ദത്ത്വാ ഫലം ബന്ധനമേവ ലബ്ധം നമോഽസ്തു തേ ദൈവ യഥേഷ്ടകാരിണേ ॥ ൧,൧൧൩.

ബലി ദാനി, മുരാരി യാചകൻ; ഭൂമി ബ്രാഹ്മണമദ്ധ്യേ ദാനം ചെയ്തു. ദാനം ചെയ്തതിന്റെ ഫലം ബന്ധനമായിരുന്നു. ഇഷ്ടംപോലെ പ്രവർത്തിക്കുന്ന ആ ദൈവത്തിന് ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു.

മാതാ യദി ഭവേല്ലക്ഷ്മീഃ പിതാ സാക്ഷാജ്ജനാര്ദനഃ । കുബുദ്ധൌ പ്രതിപത്തിശ്ചൈത്തസ്മിന്ദണ്ഡഃ പതേത്സദാ ॥ ൧,൧൧൩.

അമ്മ ലക്ഷ്മിയായാലും, അച്ഛൻ ജനാർദ്ദനനായാലും, ദുഷ്ടബുദ്ധിയുള്ളവന് എപ്പോഴും ശിക്ഷ തന്നെ ലഭിക്കും.

യേനയേന യഥാ യദ്വത്പുരാ കര്മ സുനിശ്ചിതമ് । തത്തദേവാന്തരാ ഭുങ്ക്തേ സ്വയമാഹിതമാത്മനാ ॥ ൧,൧൧൩.

മുമ്പ് ആരെങ്കിലും ചെയ്ത പ്രവൃത്തികൾ എങ്ങനെയായിരുന്നാലും, അതിന്റെ ഫലം അവൻ തന്നെ അനുഭവിക്കേണ്ടി വരും.

ആത്മനാ വിഹിതം ദുഃ ഖമാത്മനാ വിഹിതം സഖമ് । ഗര്ഭശയ്യാമുപാദായ ഭുങ്ക്തേ വൈ പൌര്വദൈഹികമ് ॥ ൧,൧൧൩.

സ്വന്തം പ്രവൃത്തിയാൽ തന്നെ ദു:ഖവും സൗഹൃദവും ഉണ്ടാകുന്നു. ഗർഭത്തിലെ കിടക്കയിൽ പ്രവേശിച്ചാൽ, മുൻ ജന്മത്തിലെ കർമ്മഫലങ്ങൾ അനുഭവിക്കേണ്ടി വരും.

ന ചാന്തരിക്ഷേ ന സമുദ്രമധ്യേ ന പര്വതാനാം വിവരപ്രവേശേ । ന മാതൃമൂര്ധ്നി പ്രധൃതസ്തഥാങ്കേ ത്യക്തും ക്ഷമഃ കര്മ കൃതം നരോ ഹി ॥ ൧,൧൧൩.

ആകാശത്തിലും സമുദ്രത്തിനടിയിലും പർവതങ്ങളുടെ വിള്ളികളിലൂടെയും അമ്മയുടെ തലയിൽ കിടന്നാലും, ആരും തന്റെ കർമ്മഫലത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാൻ കഴിയില്ല.

ദുഗസ്ത്രികൂടഃ പരിഖാ സമുദ്രോ രക്ഷാംസി യോധാഃ പരമാ ച വൃത്തിഃ । ശാസ്ത്രഞ്ച വൈ തൂശനസാ പ്രദിഷ്ടം സ രാവണഃ കാലവശാദ്വിനഷ്ടഃ ॥ ൧,൧൧൩.

മൂന്നു കൊടുമുടിയുള്ള കോട്ടയും കുഴിയും സമുദ്രവും കാവലുകാരും യോദ്ധാക്കളും വലിയ സമ്പത്തും ഉശനസു പഠിപ്പിച്ച ശാസ്ത്രവും ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടും, രാവണൻ കാലത്തിന്റെ ശക്തിക്ക് മുന്നിൽ നശിച്ചു.

യസ്മിന്വയസി യത്കാലേ യദ്ദിവാ യച്ച വാ നിശി । യന്മുഹൂര്തേ ക്ഷണേ വാപി തത്തഥാ ന തദന്യഥാ ॥ ൧,൧൧൩.

ഏത് പ്രായത്തിലും, ഏത് സമയത്തും, പകലോ രാത്രിയോ, ഏതൊരു നിമിഷത്തിലും, നിശ്ചയിച്ചിരിക്കുന്നത് അതുപോലെയാണ് സംഭവിക്കുന്നത്; അതിന് മാറ്റമില്ല.

ഗച്ഛന്തി ചാന്തരിക്ഷേ വാ പ്രവിശന്തി മഹീതലേ । ധാരയന്തി ദിശഃ സര്വാ നാദത്തമുപലഭ്യതേ ॥ ൧,൧൧൩.

ആകാശത്തിലൂടെ സഞ്ചരിച്ചാലും ഭൂമിയിൽ കടന്നാലും എല്ലാ ദിശകളും പിടിച്ചാലും, ലഭിക്കേണ്ടതല്ലാത്തത് ഒരിക്കലും ലഭിക്കില്ല.

പുരാധീതാ ച യാ വിദ്യാ പുരാ ദത്തഞ്ച യദ്ധനമ് । പുരാ കൃതാനി കര്മാണി ഹ്യഗ്രേ ധാവന്തി ധാവതഃ ॥ ൧,൧൧൩.

പണ്ടു പഠിച്ച വിദ്യയും, പണ്ടു നൽകിയ ധനവും, പണ്ടു ചെയ്ത കർമ്മങ്ങളും, എല്ലാം മുന്നോട്ട് ഓടുന്നവനെക്കാൾ മുമ്പേ ഓടുന്നു.

കര്മാണ്യത്ര പ്രധാനാനി സമ്യഗൃക്ഷേ ശുഭഗ്രഹേ । വസിഷ്ഠകൃതലഗ്നാപി ജാനകീ ദുഃ ഖഭാജനമ് ॥ ൧,൧൧൩.

ഇവിടെ കർമ്മമാണ് പ്രധാനമായത്; നല്ല സമയത്തോ നല്ല നക്ഷത്രത്തോടോ കൂടിയാലും, വസിഷ്ഠൻ നിർണ്ണയിച്ച വിവാഹമായിരുന്നാലും, ജാനകി ദു:ഖം അനുഭവിക്കേണ്ടി വന്നു.

സ്ഥൂലജങ്ഘോ യദാ രാമഃ ശബ്ദഗാമീ ച ലക്ഷ്മണഃ । ഘനകേശീ യദാ സീതാ ത്രയസ്തേ ദുഃ ഖഭാജനമ് ॥ ൧,൧൧൩.

രാമൻക്ക് കട്ടിയുള്ള കാലുകൾ ആയപ്പോൾ, ലക്ഷ്മണൻ ശബ്ദം കേട്ട് നടന്നു, സീതയ്ക്ക് കനത്ത മുടിയുണ്ടായപ്പോൾ, ഈ മൂവരും ദു:ഖം അനുഭവിക്കേണ്ടി വന്നു.

ന പിതുഃ കര്മണാ പുത്രഃ പിതാ വാ പുത്രകര്മണാ । സ്വയം കൃതേന ഗച്ഛന്തി സ്വയം ബദ്ധാഃ സ്വകര്മണാ ॥ ൧,൧൧൩.

പിതാവിന്റെ കർമ്മം കൊണ്ട് മകൻ അല്ലെങ്കിൽ മകന്റെ കർമ്മം കൊണ്ട് പിതാവ് മുന്നോട്ട് പോവുന്നില്ല; ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ സ്വന്തം കർമ്മത്തിന്റെ ബന്ധനത്തിൽ തന്നെ മുന്നോട്ട് പോകുന്നു.

കര്മജന്യശരീരേഷു രോഗാഃ ശരീരമാനസാഃ । ശരാ ഇവ പതന്തീഹ വിമുക്താ ദൃഢധന്വിഭിഃ ॥ ൧,൧൧൩.

കർമ്മത്തിൽ നിന്നുള്ള ശരീരങ്ങളിൽ, ശരീരരോഗങ്ങളും മനോരോഗങ്ങളും ശക്തരായ വില്ലാളികൾ വിട്ട അമ്പുകൾ പോലെ വീഴുന്നു.