ഗരുഡപുരാണമ്

തതഃ കലേസ്തു സന്ധ്യാന്തേ സമ്മോഹായ സുരദ്വിഷാമ് 1.

പിന്നീട്, കലിയുഗത്തിന്റെ സന്ധ്യാകാലത്ത്, ദേവന്മാർക്ക് ശത്രുക്കളെ ഭ്രമിപ്പിക്കാൻ അവൻ അവതരിച്ചു.

അഥ സോഽഷ്ടമസന്ധ്യായാം നഷ്ടപ്രായേഷു രാജസു 1.

എട്ടാം സന്ധ്യാകാലത്ത്, രാജാക്കന്മാർ ഇല്ലാതാകാൻ സമീപിച്ചപ്പോൾ,

അവതാരാ ഹ്യസംഖ്യേയാ ഹരേഃ സത്ത്വനിധേര്ദ്വിജാഃ 1.

ദ്വിജന്മാരേ, സത്ത്വത്തിന്റെ ആധാരമായ ഹരിയുടെ അവതാരങ്ങൾ എണ്ണമറ്റവയാണ്.

തസ്മാത്സര്ഗാദയോ ജാതാഃ സംപൂജ്യാശ്ച വ്രതാദിനാ 1.

അവനിൽ നിന്ന് സൃഷ്ടിയും മറ്റും ഉദിച്ചു, അവയെ വ്രതാദികളാൽ ആദരിക്കേണ്ടതാണ്.

കഥം വ്യാസേന കഥിതം പുരാണം ഗാരുഡം തവ 2.

വ്യാസൻ നിന്നോട് ഗരുഡപുരാണം എങ്ങനെ പറഞ്ഞു എന്ന് പറയൂ.

സൂത ഉവാച തത്ര ദൃഷ്ടോ മയാ വ്യാസോ ധ്യായമാനഃ പരേശ്വരമ് ।। 2.

സൂതൻ പറഞ്ഞു: അവിടെ ഞാൻ വ്യാസനെ കണ്ടു, പരമേശ്വരനിൽ മുഴുകി ധ്യാനത്തിലായിരുന്നു.

തം പ്രണമ്യോപവിഷ്ടോഽഹം പൃഷ്ടവാന്ഹി മുനീശ്വരമ് സൂത ഉവാച 2.

അവനെ നമസ്കരിച്ചു ഞാൻ ഇരുന്നു, ആ മഹർഷിയെ ചോദ്യം ചെയ്തു.

മന്യേ ധ്യായസി തം യസ്മാത്തസ്മാജ്ജാനാസി തം വിഭുമ് 2.

നീ അവനെ ധ്യാനിക്കുന്നതിനാൽ, ആ സർവവ്യാപിയെയും നീ അറിയുന്നു എന്നു ഞാൻ കരുതുന്നു.

ശ്രൃണു സൂത ! പ്രവക്ഷ്യാമി പുരാണം ഗാരുഡം തവ 2.

ശ്രദ്ധിക്കൂ, സൂതാ! ഞാൻ നിനക്കു ഗരുഡപുരാണം പറയാം.

ദക്ഷനാരദമുഖ്യൈസ്തു യുക്തം ത്വാം കഥമുക്തവാന് 2.

ദക്ഷനും നാരദനും മറ്റു മഹർഷിമാരും കൂടെ നിന്നോടൊപ്പം ഈ ഉപദേശം എങ്ങനെ ലഭിച്ചു?

അഹം ഹി നാരദോ ദക്ഷോ ഭൃഗ്വാദ്യാഃ പ്രണിപത്യ തമ് 2.

ഞാനും, നാരദനും, ദക്ഷനും, ഭൃഗുവും മറ്റു മഹർഷിമാരും അവനെ നമസ്കരിച്ച്—

പുരാണം ഗാരുഡം സാരം രുദ്രം ച മാം യഥാ 2.

—ഗരുഡപുരാണത്തിന്റെ സാരം, രുദ്രനും ഞാനും അവനിൽ നിന്ന് ലഭിച്ചു.

കഥം രുദ്രം സുരൈഃ സാര്ദ്ധമബ്രവീദ്വൈ ഹരിഃ പുരാ 2.

ഹരി പുരാതനകാലത്ത് രുദ്രനോടും ദേവന്മാരോടും കൂടി എങ്ങനെ ഉപദേശിച്ചു?

അഹം ഗതോഽദ്രിം കൈലാസമിന്ദ്രാദ്യൈര്ദൈവതൈഃ സഹ 2.

ഞാൻ ഇന്ദ്രനും മറ്റു ദേവന്മാരും കൂടെ കൈലാസപർവതത്തിലേക്ക് പോയി.

പൃഷ്ടോ നമസ്കൃതഃ കിം ത്വം ദേവം ധ്യായസി ശങ്കര ? 2.

നമസ്കരിച്ചു ചോദിച്ചു: 'ദേവാ, നീ ശങ്കരനെ ധ്യാനിക്കുകയാണോ?'

സാരാത്സാരതരം തത്ത്വം ശ്രോതുകാമഃ സുരൈഃ സഹ രുദ്ര ഉവാച 2.12 സര്വദം സര്വഗം സര്വം സര്വപ്രാണിഹൃദിസ്ഥിതമ് 2.

സാരത്തിൽനിന്നും അതിലധികം സൂക്ഷ്മമായ സത്യം ദേവന്മാരോടൊപ്പം ഞാൻ കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചു. രുദ്രൻ പറഞ്ഞു:

വിഷ്ണോരാരാധനാര്ഥം മേ വ്രതചര്യ്യാ പിതാമഹ 2.

വിഷ്ണുവിനെ ആരാധിക്കാൻ വേണ്ടിയാണ് ഞാൻ വ്രതങ്ങളും ആചാരങ്ങളും പാലിക്കുന്നത്, പിതാമഹാ.

വിഷ്ണും ജിഷ്ണും പദ്മനാഭം ഹരിം ദേഹവിവര്ജിതമ് 2.

വിജയിയായ, കമലനാഭനായ, ശരീരമില്ലാത്ത ഹരിയായ വിഷ്ണുവിനെ—

യുക്താ സര്വാത്മനാത്മാനം തം ദേവം ചിന്തയാമ്യഹമ് 2.

എന്റെ മുഴുവൻ മനസ്സും ആത്മാവും കൊണ്ട് ആ ദൈവത്തെ ഞാൻ ആത്മാവായി ചിന്തിക്കുന്നു.

ഗുണഭൂതാനി ഭൂതേശേ സൂത്രേ മണിഗണാ ഇവ 2.17 അണീയസാമണീയാംസം സ്ഥവിഷ്ഠം ച സ്ഥവീയസാമ് 2.

ഭൂതങ്ങളുടെ ഇശ്വരനിൽ ഗുണങ്ങൾ മുത്തുകളുടെ മാലപോലെ ചേർന്ന് നിലകൊള്ളുന്നു—അത് ഏറ്റവും സൂക്ഷ്മവും ഏറ്റവും വലിയതുമായതുമാണ്.

യം വാക്യേഷ്വനുവാക്യേഷു നിഷത്സൂപനിഷത്സു ച 2.

വാക്കുകളും ആവർത്തനങ്ങളും ഉപനിഷത്തുകളും അവനെ പ്രസ്താവിക്കുന്നു—

പുരാണപുരുഷഃ പ്രോക്തോ ബ്രഹ്മാ പ്രോക്തോ ദ്വിജാതിഷു 2.

പുരാണങ്ങളിൽ അവൻ ആദിപുരുഷനായി അറിയപ്പെടുന്നു, ദ്വിജന്മാരിൽ ബ്രഹ്മാവായി അറിയപ്പെടുന്നു.

യസ്മിംല്ലോകാഃ സ്ഫുരന്തീമേ ജലേഷു ശകുന്യോ യഥാ 2.

ഈ ലോകങ്ങൾ ജലത്തിൽ പക്ഷികൾ പോലെ അവനിൽ പ്രകാശിക്കുന്നു.

അര്ചയന്തി ച യം ദേവാ യക്ഷരാക്ഷസപന്നഗാഃ 2.

ദേവന്മാരും യക്ഷന്മാരും രാക്ഷസന്മാരും പാമ്പുകളും അവനെ ആരാധിക്കുന്നു.

ചന്ദ്രാദിത്യൌ ച നയനേ തം ദേവം ചിന്തയാമ്യഹമ് 2.

ചന്ദ്രനും സൂര്യനും അവന്റെ കണ്ണുകളാണ്; ആ ദൈവത്തെ ഞാൻ മനസ്സിൽ ധ്യാനിക്കുന്നു.

യസ്യോച്ഛ്വാസശ്ച പവനഃ തം ദേവം ചിന്തയാമ്യഹമ് 2.

അവന്റെ ശ്വാസം കാറ്റാണ്; ആ ദൈവത്തെ ഞാൻ മനസ്സിൽ ധ്യാനിക്കുന്നു.

കുക്ഷൌ സമുദ്രാശ്ചത്വാരസ്തം ദേവം ചിന്തയാമ്യഹമ് 2.

അവന്റെ വയറ്റിൽ നാലു സമുദ്രങ്ങളുണ്ട്; ആ ദൈവത്തെ ഞാൻ മനസ്സിൽ ധ്യാനിക്കുന്നു.

അനാദിരാദിര്വിശ്വസ്യ തം ദേവം ചിന്തയാമ്യഹമ് 2.

ലോകത്തിന് ആദിയും ഇല്ലാതിരിപ്പും അവനാണ്; ആ ദൈവത്തെ ഞാൻ മനസ്സിൽ ധ്യാനിക്കുന്നു.

മുഖാദഗ്നിശ്ച സംജജ്ഞേ തം ദേവം ചിന്തയാമ്യഹമ് 2.

അവന്റെ വായിൽ നിന്നാണ് അഗ്‌നി ജനിച്ചത്; ആ ദൈവത്തെ ഞാൻ മനസ്സിൽ ധ്യാനിക്കുന്നു.