ഗരുഡപുരാണമ്

ഋഷിഭിര്യാചിതോ ഭേജേ നവമം പാര്ഥിവം വപുഃ 1.

മഹർഷിമാരുടെ അപേക്ഷപ്രകാരം, അവൻ ഒൻപതാമതായി രാജാവിന്റെ രൂപം സ്വീകരിച്ചു.

രൂപം സ ജഗൃഹേ മാത്സ്യം ചാക്ഷുഷാന്തരസംപ്ലവേ 1.

ചാക്ഷുഷമന്വന്തരത്തിലെ പ്രളയത്തിൽ, അവൻ മീനത്തിന്റെ രൂപം എടുത്തു.

സുരാസുരാണാമുദധിം മഥ്നതാം മന്ദരാചലമ് 1.

ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും മന്ദരപർവ്വതം ഉപയോഗിച്ച് സമുദ്രം കയ്പ്പിച്ചപ്പോൾ,

ധാന്വന്തരം ദ്വാദശമം ത്രയോദശമമേവ ച 1.

അവിടെ ധൻവന്ത്രൻ പന്ത്രണ്ടാമതായി, പിന്നെ പതിമൂന്നാമതായി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.

ചതുര്ദശം നാരസിംഹം ചൈത്യ (വൈര) ദൈത്യേന്ദ്രമൂര്ജിതമ് 1.

പതിനാലാമതായി, നരസിംഹൻ ആയി, ശക്തനായ ദൈത്യരാജാവിനെ സംഹരിച്ചു.

പഞ്ചദശം വാമനകോ ഭൂത്വാഗാദധ്വരം ബലേഃ 1.

പതിനഞ്ചാമതായി, വാമനൻ ആയി, ബലിയുടെ യാഗശാലയിൽ എത്തി.

അവതാരേ ഷോഡശമേ പശ്യന്ബ്രഹ്മദ്രുഹോ നൃപാന് 1.

പതിനാറാമത്തെ അവതാരത്തിൽ, ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക് വിരോധമായിരുന്ന രാജാക്കന്മാരെ കണ്ടു അവൻ അവതരിച്ചുവന്നു.

തതഃ സപ്തദശേ ജാതഃ സത്യവത്യാം പരാശരാത് 1.

പതിനേഴാമതായി, പരാശരനിൽ നിന്ന് സത്യവതിക്ക് മകനായി ജനിച്ചു.

നരദേവത്വമാപന്നഃ സുരകാര്യ്യചികീര്ഷയാ 1.

ദേവന്മാരുടെ കാര്യങ്ങൾ പൂർത്തിയാക്കാൻ, മനുഷ്യ-ദൈവരൂപം സ്വീകരിച്ചു.

ഏകോനവിംശേ വിംശതിമേ വൃഷ്ണിഷു പ്രാപ്യ ജന്മനീ 1.

പത്തൊമ്പതാമത്തെയും ഇരുപതാമത്തെയും ജന്മത്തിൽ, വൃഷ്ണികൾക്കിടയിൽ അവൻ ജനിച്ചു.

തതഃ കലേസ്തു സന്ധ്യാന്തേ സമ്മോഹായ സുരദ്വിഷാമ് 1.

പിന്നീട്, കലിയുഗത്തിന്റെ സന്ധ്യാകാലത്ത്, ദേവന്മാർക്ക് ശത്രുക്കളെ ഭ്രമിപ്പിക്കാൻ അവൻ അവതരിച്ചു.

അഥ സോഽഷ്ടമസന്ധ്യായാം നഷ്ടപ്രായേഷു രാജസു 1.

എട്ടാം സന്ധ്യാകാലത്ത്, രാജാക്കന്മാർ ഇല്ലാതാകാൻ സമീപിച്ചപ്പോൾ,

അവതാരാ ഹ്യസംഖ്യേയാ ഹരേഃ സത്ത്വനിധേര്ദ്വിജാഃ 1.

ദ്വിജന്മാരേ, സത്ത്വത്തിന്റെ ആധാരമായ ഹരിയുടെ അവതാരങ്ങൾ എണ്ണമറ്റവയാണ്.

തസ്മാത്സര്ഗാദയോ ജാതാഃ സംപൂജ്യാശ്ച വ്രതാദിനാ 1.

അവനിൽ നിന്ന് സൃഷ്ടിയും മറ്റും ഉദിച്ചു, അവയെ വ്രതാദികളാൽ ആദരിക്കേണ്ടതാണ്.

കഥം വ്യാസേന കഥിതം പുരാണം ഗാരുഡം തവ 2.

വ്യാസൻ നിന്നോട് ഗരുഡപുരാണം എങ്ങനെ പറഞ്ഞു എന്ന് പറയൂ.

സൂത ഉവാച തത്ര ദൃഷ്ടോ മയാ വ്യാസോ ധ്യായമാനഃ പരേശ്വരമ് ।। 2.

സൂതൻ പറഞ്ഞു: അവിടെ ഞാൻ വ്യാസനെ കണ്ടു, പരമേശ്വരനിൽ മുഴുകി ധ്യാനത്തിലായിരുന്നു.

തം പ്രണമ്യോപവിഷ്ടോഽഹം പൃഷ്ടവാന്ഹി മുനീശ്വരമ് സൂത ഉവാച 2.

അവനെ നമസ്കരിച്ചു ഞാൻ ഇരുന്നു, ആ മഹർഷിയെ ചോദ്യം ചെയ്തു.

മന്യേ ധ്യായസി തം യസ്മാത്തസ്മാജ്ജാനാസി തം വിഭുമ് 2.

നീ അവനെ ധ്യാനിക്കുന്നതിനാൽ, ആ സർവവ്യാപിയെയും നീ അറിയുന്നു എന്നു ഞാൻ കരുതുന്നു.

ശ്രൃണു സൂത ! പ്രവക്ഷ്യാമി പുരാണം ഗാരുഡം തവ 2.

ശ്രദ്ധിക്കൂ, സൂതാ! ഞാൻ നിനക്കു ഗരുഡപുരാണം പറയാം.

ദക്ഷനാരദമുഖ്യൈസ്തു യുക്തം ത്വാം കഥമുക്തവാന് 2.

ദക്ഷനും നാരദനും മറ്റു മഹർഷിമാരും കൂടെ നിന്നോടൊപ്പം ഈ ഉപദേശം എങ്ങനെ ലഭിച്ചു?

അഹം ഹി നാരദോ ദക്ഷോ ഭൃഗ്വാദ്യാഃ പ്രണിപത്യ തമ് 2.

ഞാനും, നാരദനും, ദക്ഷനും, ഭൃഗുവും മറ്റു മഹർഷിമാരും അവനെ നമസ്കരിച്ച്—

പുരാണം ഗാരുഡം സാരം രുദ്രം ച മാം യഥാ 2.

—ഗരുഡപുരാണത്തിന്റെ സാരം, രുദ്രനും ഞാനും അവനിൽ നിന്ന് ലഭിച്ചു.

കഥം രുദ്രം സുരൈഃ സാര്ദ്ധമബ്രവീദ്വൈ ഹരിഃ പുരാ 2.

ഹരി പുരാതനകാലത്ത് രുദ്രനോടും ദേവന്മാരോടും കൂടി എങ്ങനെ ഉപദേശിച്ചു?

അഹം ഗതോഽദ്രിം കൈലാസമിന്ദ്രാദ്യൈര്ദൈവതൈഃ സഹ 2.

ഞാൻ ഇന്ദ്രനും മറ്റു ദേവന്മാരും കൂടെ കൈലാസപർവതത്തിലേക്ക് പോയി.

പൃഷ്ടോ നമസ്കൃതഃ കിം ത്വം ദേവം ധ്യായസി ശങ്കര ? 2.

നമസ്കരിച്ചു ചോദിച്ചു: 'ദേവാ, നീ ശങ്കരനെ ധ്യാനിക്കുകയാണോ?'

സാരാത്സാരതരം തത്ത്വം ശ്രോതുകാമഃ സുരൈഃ സഹ രുദ്ര ഉവാച 2.12 സര്വദം സര്വഗം സര്വം സര്വപ്രാണിഹൃദിസ്ഥിതമ് 2.

സാരത്തിൽനിന്നും അതിലധികം സൂക്ഷ്മമായ സത്യം ദേവന്മാരോടൊപ്പം ഞാൻ കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചു. രുദ്രൻ പറഞ്ഞു:

വിഷ്ണോരാരാധനാര്ഥം മേ വ്രതചര്യ്യാ പിതാമഹ 2.

വിഷ്ണുവിനെ ആരാധിക്കാൻ വേണ്ടിയാണ് ഞാൻ വ്രതങ്ങളും ആചാരങ്ങളും പാലിക്കുന്നത്, പിതാമഹാ.

വിഷ്ണും ജിഷ്ണും പദ്മനാഭം ഹരിം ദേഹവിവര്ജിതമ് 2.

വിജയിയായ, കമലനാഭനായ, ശരീരമില്ലാത്ത ഹരിയായ വിഷ്ണുവിനെ—

യുക്താ സര്വാത്മനാത്മാനം തം ദേവം ചിന്തയാമ്യഹമ് 2.

എന്റെ മുഴുവൻ മനസ്സും ആത്മാവും കൊണ്ട് ആ ദൈവത്തെ ഞാൻ ആത്മാവായി ചിന്തിക്കുന്നു.