ഗരുഡപുരാണമ്

മഹാദേവം പൂജയിത്വാ ച സമ്യക് ഹരേത്യുക്ത്വാ സ്വഗൃഹേ വിദ്യമാനേ । യദാ ഗൃഹം ദഹ്യതേ വഹ്നിനാ തു തദാ ഹരഃ കുത്ര പലായിതോഭൂത് ॥ ൩,൨൮.

മഹാദേവനെ ഭക്തിയോടെ പൂജിച്ച്, 'ഹരി' എന്നു ഉച്ചരിച്ച്, വീട്ടില്‍ ഇരിക്കുമ്പോള്‍, വീട്ടില്‍ തീ പിടിച്ചുപിടിക്കുമ്പോള്‍, അപ്പോള്‍ ഹരന്‍ എവിടെ പോയി ഒളിക്കും?

ശാകംഭരീദിവസേ സര്വമേവ ശാകംഭരീ സാ ച ദേവീ മഹാത്മന് । പലായിതാ കുത്ര മേ ത്വം വദസ്വ കുലാലദേവം പൂജയിത്വാ ച ഭക്ത്യാ ॥ ൩,൨൮.

ശാകംഭരിദിനത്തിൽ എല്ലാം ശാകംഭരി ദേവിയാകുന്നു. മഹാത്മാവായ ആ ദേവി. നീ ഭക്തിയോടെ കുലാളദേവനെ പൂജിച്ചശേഷം എവിടെ പോയി മറഞ്ഞു? എന്നോട് പറയു.

കാര്പാസം വൈ തേന ദത്തം ഗൃഹീത്വാ സംതിഷ്ഠമാനേ യമദൂതൈശ്ച സമ്യക് । സംഹന്യമാനസ്തീക്ഷണധാരൈഃ കുഠാരൈഃ കുലാലദേവം ച സുദംഷ്ട്രനേത്രമ് । വിഹായ വൈ കുത്ര പലായിതോഭൂന്ന ജ്ഞായതേഽന്വേഷണാച്ചാപി കേന ॥ ൩,൨൮.

അവന്‍ കർപ്പാസം കൊടുത്ത്, യമദൂതന്മാർ സമീപം നിന്നപ്പോൾ, മൂർച്ചയുള്ള കത്തികളാൽ അടിയേറ്റു, ഭയങ്കരമായ പല്ലും കണ്ണും ഉള്ള കുലാളദേവനെ ഉപേക്ഷിച്ചു. അവൻ എവിടെ പോയി, ആരാണ് അന്വേഷിച്ചത്, ആര്ക്കും അറിയില്ല.

യദാ പഞ്ചമ്യാം മൃന്മയീം ശേഷമൂര്തിം സംപൂജ്യ ഭക്ത്യാ വിദ്യമാനേ സ്വഗേഹേ । തദാ ബദ്ധ്വാ യമദൂതാശ്ച സമ്യക്സംനഹ്യമാനേ നാഗപാശൈശ്ച ബദ്ധ്വാ ॥ ൩,൨൮.

അഞ്ചാം ദിവസം വീട്ടിൽ തന്നെ ഭക്തിയോടെ മൺശേഷമൂർത്തിയെ പൂജിച്ചപ്പോൾ, യമദൂതന്മാർ പാമ്പുപാശം കെട്ടി അവനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു തടഞ്ഞു.

സ്വഭക്തവര്യം പ്രവിഹായ നാഗഃ പലായിതഃ കുത്ര വൈ സംവദ ത്വമ് । ദൂര്വാങ്കുരൈര്മോദകൈഃ പൂജയിത്വാ വിനായകം പഞ്ചഖാദ്യൈസ്തഥൈവ ॥ ൩,൨൮.

സ്വഭക്തനെ ഉപേക്ഷിച്ച് ആ പാമ്പ് എവിടെ പോയി? നീ പറയണം. ദൂർവാങ്കുരങ്ങളും മധുരങ്ങളും അഞ്ചു വിധം വിഭവങ്ങളുമായി വിനായകനെ ഭക്തിയോടെ പൂജിച്ചശേഷം.

സംതിഷ്ഠംമാനേ യമദൂതൈശ്ച സമ്യക്സംതാഡ്യമാനേ തപ്തദണ്ഡൈശ്ച മൂഢ । ദന്തം വിഹായൈവ ച വിഘ്നരാജഃ പലായിതഃ കുത്ര മേ തം വദത്വമ് ॥ ൩,൨൮.

യമദൂതന്മാർ സമീപം നിന്നു, ചൂടുള്ള ദണ്ഡങ്ങളാൽ അടിയേറ്റപ്പോൾ, വിഘ്നരാജൻ തന്റെ ഭക്തനെ ഉപേക്ഷിച്ച് എവിടെ പോയി? അതു എന്നോട് പറയു.

വിവാഹകാലേ പിഷ്ടദേവീം സുഭക്ത്യാ സംപൂജയിത്വാ വിദ്യമാനോ ഗൃഹേ സ്വേ । യദാ തദാ യമദൂതൈശ്ച ബദ്ധ്വാ സംപീഡ്യമാനോ യമമാര്ഗേ സ മൂഢഃ ॥ ൩,൨൮.

വിവാഹസമയത്ത് ഭക്തിയോടെ പിഷ്ടദേവിയെ വീട്ടിൽ തന്നെ പൂജിച്ചശേഷം, യമദൂതന്മാർ കെട്ടി, അവൻ യമപഥത്തിൽ പീഡനമനുഭവിച്ചു.

വിഷ്ഠാദേവീ പീഡ്യമാനം ച ഭക്തം വിഹായ സാ കുത്ര പലായിതാഭൂത് । വിവാഹകാലേ രജകസ്യ ഗേഹം ഗത്വാ സമ്യക്പ്രാര്ഥയിത്വാ ച മൂഢഃ ॥ ൩,൨൮.

വിഷ്ഠാദേവി തന്റെ കഷ്ടം അനുഭവിക്കുന്ന ഭക്തനെ ഉപേക്ഷിച്ച് എവിടെ പോയി? വിവാഹസമയത്ത് അവൻ ധോബി വീട്ടിൽ ചെന്നു, മനസ്സോടെ അപേക്ഷിച്ചു, ഭ്രമിച്ചവനായി.

യസ്തംഭസൂത്രം കലശേ പരീത്യ പൂജാം കൃത്വാ വിദ്യമാനോ ഗൃഹേ സ്വേ । യദാ തദാ യമദൂതശ്ച സമ്യക്തം സ്തംഭസൂത്രം തസ്യ മുഖേ നിധായ ॥ ൩,൨൮.

സ്തംഭസൂത്രം കലശത്തിൽ കെട്ടി, വീട്ടിൽ തന്നെ പൂജ ചെയ്തപ്പോൾ, യമദൂതൻ ആ സ്തംഭസൂത്രം അവന്റെ വായിൽ വെച്ചു.

സംതാഡ്യമാനേ സ്തംഭസൂത്രസ്ഥദേവീ പലായിതാ കുത്ര മേ സംവദസ്വ । വിവാഹകാലേ പൂജയിത്വാ ച സമ്യക്ചണ്ഡാലദേവീം ഭക്തവശ്യാം ച തസ്യാഃ ॥ ൩,൨൮.

അടിയേറ്റപ്പോൾ, സ്തംഭസൂത്രത്തിൽ വസിക്കുന്ന ദേവി എവിടെ പോയി? എന്നോട് പറയു. വിവാഹസമയത്ത് ഭക്തിയാൽ കീഴടങ്ങുന്ന ചണ്ഡാളദേവിയെ ഭക്തിയോടെ പൂജിച്ചശേഷം.

തദ്ഭക്തവര്യൈഃ ശൂര്പമധ്യേ ച തീരേ സംസേവയിത്വാ വിദ്യമാനോ ഗൃഹേ സ്വേ । യദാ തദാ യമദൂതൈശ്ച ബദ്ധ്വാ സംതാഡ്യമാനോ യമമാര്ഗേ മഹദ്ഭിഃ ॥ ൩,൨൮.

അവളുടെ പ്രധാനഭക്തന്മാരുമായി ചുരപ്പിന്റെ നടുവിലും തീരത്തും സേവനം ചെയ്തപ്പോൾ, വീട്ടിൽ തന്നെയിരിക്കെ, യമദൂതന്മാർ കെട്ടി വലിയ ബലത്തോടെ യമപഥത്തിൽ അടിച്ചു.

ചഊലദേവീ ക്വ പലായിതാഭൂത്സുമൂഢബുദ്ധേ വിഷ്ണുപാദം ഭജസ്വ । ജ്വരാദിഭിഃ പീഡ്യമാനേ സ്വപുത്രേ ഗൃഹേ സ്ഥിതം ബ്രഹ്മദേവം ച സമ്യക് ॥ ൩,൨൮.

ചുരപ്പുദേവി എവിടെ പോയി, അജ്ഞാനിയായവനേ? വിഷ്ണുവിന്റെ പാദങ്ങൾ ആരാധിക്കു. വീട്ടിൽ നിന്നു, പുത്തൻ ജ്വരാദികളാൽ പീഡിക്കുമ്പോൾ, ബ്രഹ്മദേവനെ ഭക്തിയോടെ പൂജിക്കണം.

ധൂര്പൈര്ദീപൈര്ഭക്ഷ്യഭോജ്യൈശ്ച പുഷ്പൈഃ പൂജാം കൃത്വാ വിദ്യമാനശ്ച ഗേഹേ । യദാ തദാ യമദൂതൈശ്ച ബദ്ധ്വാ സംതാഡ്യമാനേ വേണുപാശാദിഭിശ്ച ॥ ൩,൨൮.

കഴുത, വിളക്ക്, ഭക്ഷ്യവിഭവങ്ങൾ, പൂക്കൾ എന്നിവകൊണ്ട് വീട്ടിൽ തന്നെ പൂജ ചെയ്തശേഷം, യമദൂതന്മാർ വേണുപാശം മുതലായവ ഉപയോഗിച്ച് കെട്ടി അടിച്ചു.

സ ബ്രഹ്മദേവഃ ക്വ പലായിതോഭൂത്സുമൂഢബുദ്ധേ വിഷ്ണുപാദം ഭജസ്വ । സന്താനാര്ഥം ബൃഹതീം പൂജയിത്വാ ഗലേന ബദ്ധ്വാ ബൃഹതീം വൈ ഫലം ച ॥ ൩,൨൮.

ആ ബ്രഹ്മദേവൻ എവിടെ പോയി, അജ്ഞാനിയായവനേ? വിഷ്ണുവിന്റെ പാദങ്ങൾ ആരാധിക്കണം. സന്താനത്തിനായി, വലിയ ചെടിയെ പൂജിച്ച് കഴുത്തിൽ കെട്ടുകയും അതിന്റെ ഫലവും ധരിക്കുകയും ചെയ്തശേഷം.

സംതിഷ്ഠമാനേ യമദൂതൈശ്ച ബദ്ധ്വാ സംതാഡ്യമാനേ ബൃഹതീകണ്ടകൈശ്ച । തദാ ദേവീ ബൃഹതീ മൂഢബുദ്ധേ പലായിതാ കുത്ര മേ തദ്വദ ത്വമ് ॥ ൩,൨൮.

യമദൂതന്മാർ വലിയ ചെടിയുടെ മുള്ളുകൾകൊണ്ട് കെട്ടി അടിച്ചപ്പോൾ, അപ്പോൾ വലിയ ദേവി എവിടെ പോയി, അജ്ഞാനിയായവനേ? അതു എന്നോട് പറയു.

ഭജസ്വ മൂഢ പരദൈവതം ച നാരായണം താരകം സര്വദുഃഖാത് । സുക്ഷുദ്രദേവേഷു മതിം ച മാ കുരു ന ച ശൃണു ത്വം ഫല്ഗുവാക്യം തഥൈവ ॥ ൩,൨൮.

അജ്ഞാനിയായവനേ, പരമദൈവമായ നാരായണനെ ആരാധിക്കു, എല്ലാ ദുഃഖങ്ങളിൽ നിന്നുമുള്ള രക്ഷകനായവനെ. ചെറുദേവന്മാരിൽ മനസ്സ് നിർത്തരുത്, നിസ്സാരമായ വാക്കുകൾ കേൾക്കേണ്ടതില്ല.

സുക്ഷുദ്രദേവാന് ഭിന്ദിപാലേ നിധായ വിസര്ജയിത്വാ ദൂരദേശേ മഹാത്മന് । സംധാര്യ ത്വം സ്വകുലാചാരധര്മം സംപാതനേ നരകം ഹേതുഭൂതമ് ॥ ൩,൨൮.

ചെറുദേവന്മാരെ ചുരപ്പിൽ വെച്ച് ദൂരത്തേക്ക് വിട്ട്, മഹാത്മാവേ, നിന്റെ കുടുംബാചാരവും ധർമ്മവും കാത്തുസൂക്ഷിക്കണം. അതാണ് നരകത്തിലേക്ക് വീഴാനുള്ള കാരണം.

പുനീഹി ഗാത്രം സര്വദാ മൂഢബുദ്ധേ മന്ത്രാഷ്ടകൈര്ജന്മതീര്ഥേ പവിത്രേ । ഹൃദി സ്ഥിതാം മൌര്ഖ്യമുദ്രാം വിഹായ കൃത്വാ ഭൂഷാം വിഷ്ണുമുദ്രാഭിരഗ്ര്യാമ് ॥ ൩,൨൮.

എപ്പോഴും അജ്ഞാനിയായവനേ, ജന്മസ്ഥലത്തിലെ വിശുദ്ധതയിൽ അഷ്ടമന്ത്രങ്ങളാൽ ശരീരം ശുദ്ധീകരിക്കണം. ഹൃദയത്തിൽ പതിഞ്ഞ മൗഢ്യത്തിന്റെ മുദ്ര ഉപേക്ഷിച്ച്, ഉത്തമമായ വിഷ്ണുമുദ്രകൾ അണിയണം.

സദാ മൂഢോ ഹരിവാര്താം ഭജസ്വ ഹ്യായുര്ഗതം വ്യര്ഥമേവം കുബുദ്ധ്യാ । സദ്വൈഷ്ണവാനാം സംഗമോ ദുര്ലഭശ്ച ക്ഷുബ്ധം ജ്ഞാനം താരതമ്യസ്വരൂപമ് ॥ ൩,൨൮.

എപ്പോഴും അജ്ഞാനിയായവനേ, ഹരിയുടെ കഥകൾ ആരാധിക്കണം. തെറ്റായ ചിന്തകളാൽ നിന്റെ ആയുസ്സ് വെർത്ഥമായിപ്പോയി. സത്യവൈഷ്ണവരുടെ സാന്നിധ്യം ദുർലഭം, ജ്ഞാനം ചഞ്ചലവും ഭേദഭാവമുള്ളതുമാണ്.

ഹരിം ഗുരും ഹ്യനുസൃത്യൈവ സത്യം ഗതിം സ്വകീയാം തേന ജാനീഹി മൂഢ । ദഗ്ധ്വാ ദുഷ്ടാം ബുദ്ധിമേവം ച മൂഢ സുബുദ്ധിരൂപം മാ ഭജസ്വൈവ നിത്യമ് ॥ ൩,൨൮.

ഹരിയെ ഗുരുവിനെ പോലെ അനുഗമിച്ചാൽ, നീയൊടുങ്ങിയ മനസ്സോടെ നിന്റെ സത്യമായ വഴിയെ അവനിലൂടെ അറിയുക. ദുഷ്ടമായ മനസ്സിനെ അങ്ങനെ ദഹിപ്പിച്ചാൽ മതിയാകും; തെറ്റായ ബുദ്ധിയെ ഒരിക്കലും സ്വീകരിക്കരുത്, നല്ല ബുദ്ധിയേ മാത്രം എല്ലായ്പ്പോഴും ആഗ്രഹിക്കണം.

മയാ സാര്ധം സദ്ഗുരും പ്രാപ്യ സമ്യഗ്വൈരാഗ്യപൂര്വം തത്ത്വമാത്രം വിദിത്വാ । തേനൈവ മോക്ഷം പ്രാപ്നുമോ നാര്ജവൈര്യത്താര്യാ വിഷ്ണോഃ സംപ്രസാദാച്ച ലക്ഷ്മ്യാഃ ॥ ൩,൨൮.

എന്നോടൊപ്പം സത്യഗുരുവിനെ പ്രാപിച്ചു, ശരിയായ വൈരാഗ്യത്തോടെ അതിന്റെ സാരമായതിനെ മനസ്സിലാക്കി, അതിനാലാണ് മോക്ഷം ലഭിക്കുന്നത്; കപടത്വം കൊണ്ടല്ല, മഹാനായ വിഷ്ണുവിന്റെയും ലക്ഷ്മിയുടെയും കൃപയാലാണ് മോക്ഷം ലഭിക്കുന്നത്.

ഇത്യാശയം മനസാ സന്നിധായ തഥാ ചോക്തം ഭക്തവര്യോ മദീയഃ । അതോ ഭക്തഃ പ്രവഹേത്യേവ സംജ്ഞാമവാപ വീന്ദ്ര പ്രകൃതം തം ശൃണു ത്വമ് ॥ ൩,൨൮.

ഇങ്ങനെ മനസ്സിൽ ആഗ്രഹം ഉറപ്പാക്കി, പറഞ്ഞതുപോലെ എന്റെ ഭക്തൻ ഭക്തന്മാരിൽ പ്രധാനനായി. അതുകൊണ്ടാണ് അവനെ പ്രവഹ എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെട്ടത്. അതിന്റെ കഥ ഇപ്പോൾ നീ കേൾക്കൂ, പക്ഷിരാജാവേ.

ശ്രീഗരുഡമഹാപുരാണമ് ൨൯ പ്രവഹാനന്തരാന്വക്ഷ്യേ ശൃണു പക്ഷീന്ദ്രസത്തമ । യോ ധര്മോ ബ്രഹ്മണഃ പുത്രോ ഹ്യാദിസൃഷ്ടൌ ത്വഗുദ്ഭവഃ

പ്രവഹയുടെ അനന്തരവം ഞാൻ ഇപ്പോൾ വിവരിക്കാം; കേൾക്കൂ, പക്ഷിമാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ. ബ്രഹ്മാവിന്റെ മകനായ ധർമ്മൻ ആദികാലത്തിൽ അവന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്നാണ് ജനിച്ചത്.

സജ്ജനാന്സൌമ്യരൂപേണ ധാരണാദ്ധര്മനാമകഃ । സ ഏവ സൂര്യപുത്രോഭൂദ്യമസംജ്ഞാമവാപ സഃ । പാപിനാം ശിക്ഷകത്ത്വാത്സ യമ ഇത്യുച്യതേ ബുധൈഃ

സജ്ജന്മാരെ സൗമ്യരൂപത്തിൽ സംരക്ഷിച്ചതിനാൽ അവനെ ധർമ്മൻ എന്നു വിളിച്ചു. ആ ധർമ്മനാണ് സൂര്യന്റെ മകനായി യമ എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെട്ടത്. പാപികളെ ശിക്ഷിക്കുന്നതിനാൽ ജ്ഞാനികൾ അവനെ യമൻ എന്നു പറയുന്നു.

ശ്രീകൃഷ്ണ ഉവാച । പ്രഹ്ലാദാനന്തരം ഗങ്ഗാ ഭാര്യാ വൈ വരുണസ്യ ച । പ്രഹ്ലാദാദധമാ ജ്ഞേയാ മഹിമ്നാ വരുണാധികാ

ശ്രീകൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: പ്രഹ്ലാദിന് ശേഷം ഗംഗയാണ് വരുന്നത്; അവൾ വരുണന്റെ ഭാര്യയുമാണ്. ജനനത്തിൽ പ്രഹ്ലാദനേക്കാൾ താഴെ ആയാലും, മഹത്വത്തിൽ അവൾ വരുണനെക്കാൾ മേലാണ്.

സ്വരൂപാദധമാ ജ്ഞേയാ നാത്ര കാര്യാ വിചാരണാ । ജ്ഞാനസ്വരൂപദം വിഷ്ണും യമോ ജാനാതി സര്വദാ

സ്വഭാവത്തിൽ താഴ്ന്നവളായി അവൾ അറിയപ്പെടുന്നു; ഇതിൽ കൂടുതൽ ചിന്തിക്കേണ്ടതില്ല. ജ്ഞാനസ്വരൂപനായ വിഷ്ണുവിനെ യമൻ എല്ലായ്പ്പോഴും അറിയുന്നു.

അതോ ഗങ്ഗേതി സാ ജ്ഞേയാ സര്വദാ ലോകപാവനീ । ഭക്ത്യാ വിഷ്ണുപദീത്യേവ കീര്തിതാ നാത്ര സംശയഃ

അതിനാൽ അവളെ എല്ലായ്പ്പോഴും ലോകങ്ങളെ ശുദ്ധീകരിക്കുന്ന ഗംഗയായി അറിയുന്നു. ഭക്തിയാൽ അവളെ വിഷ്ണുപദി എന്നു വിളിക്കുന്നു; ഇതിൽ സംശയം വേണ്ട.

യാ പൂര്വകാലേ യജ്ഞലിങ്ഗസ്യ വിഷ്ണോഃ സാക്ഷാദ്ധരേര്വിക്രമതഃ ഖഗേന്ദ്ര । വാമസ്യ പാദസ്യ നഖാഗ്രതശ്ച നിര്ഭിദ്യ ചോര്ധ്വാണ്ഡകടാഹഖണ്ഡമ്

പക്ഷിരാജാവേ, പുരാതനകാലത്ത് യജ്ഞചിഹ്നമായ വിഷ്ണു വിക്രമിച്ചപ്പോൾ, അവന്റെ ഇടത് കാലിന്റെ നഖത്തിന്റെ അഗ്രത്തിൽ നിന്ന് ഗംഗ പിറന്നു, ആകാശമണ്ഡലത്തിന്റെ മേൽഭാഗം തുളച്ച് പുറത്ത് വന്നു.