ഗരുഡപുരാണമ്

തയോഃ സ്വരൂപം പ്രവിദിത്വൈവ പൂര്വം പുനഃ പുനഃ സ്വീകരോത്യേവ മൂഢഃ । ശിശ്നം മൌര്ഖ്യാച്ചൈവ കുത്രാപി യോനൌ പ്രവേശയേത്സര്വദാ ഹ്യാദരേണ ॥ ൩,൨൮.

ഈ രണ്ടിന്റെയും യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം മനസ്സിലാക്കിയിട്ടും, അജ്ഞാനി വീണ്ടും വീണ്ടും അവയെ സ്വീകരിക്കുന്നു; മൗഢ്യത്തിൽ നിന്ന് ജനനേന്ദ്രിയം എപ്പോഴും വലിയ ആഗ്രഹത്തോടെ ഏതെങ്കിലും ഗർഭത്തിൽ ഇടുന്നു.

ഭയം ച ലജ്ജാ നൈവ ചാസ്തേ വധൂനാം തഥാ നൃണാം വനിതാനാം യതീനാമ് । സ്വസാരം തേ ഹ്യവിദിത്വാ ദിനേപി സുവാമ യജ്ഞേന സ്വാഭാവശ്ച വീന്ദ്ര ॥ ൩,൨൮.

സ്ത്രീകൾക്കും പുരുഷന്മാർക്കും യതികൾക്കും സ്ത്രീകളെക്കുറിച്ച് ഭയമോ ലജ്ജയോ ഇല്ല; സ്വന്തം സഹോദരിയെ തിരിച്ചറിയാതെ, പകൽപോലും യജ്ഞം ചെയ്യുന്നതുപോലെ അവരുമായി ചേർന്ന് ജീവിക്കുന്നു—ഇതാണ് അവരുടെ സ്വാഭാവിക സ്വഭാവം, പക്ഷിരാജാവേ.

രസാസ്വഭാവോ ഭക്ഷണേ സര്വദാപി ഹ്യനര്പിതസ്യാന്നഭക്ഷ്യസ്യ വിഷ്ണോഃ । തഥോപഹാരസ്യ ച തത്സ്വഭാവഃ അഭക്ഷ്യാണാം ഭക്ഷണേ തത്സ്വഭാവഃ ॥ ൩,൨൮.

രുചിയുടെ സ്വഭാവം എപ്പോഴും വിഷ്ണുവിന് സമർപ്പിക്കാത്ത അന്നം ഭക്ഷിക്കുകയാണ്; അങ്ങനെ സമർപ്പിതമായ ഭോജനവും അതേപോലെ കഴിക്കുന്നു. ഭക്ഷിക്കാൻ പാടില്ലാത്തതും കഴിക്കുന്നത് അതിന്റെ സ്വഭാവം തന്നെയാണ്.

അലേഹ്യലേഹസ്യ ച തത്സ്വഭാവഃ പാതും ത്വപേയസ്യ ച തത്സ്വഭാവഃ । ദ്വയോഃ സ്വരൂപം ച വിഹായ മൂഢഃ പുനഃ പുനഃ സ്വീകരോത്യേവ നിത്യമ് ॥ ൩,൨൮.

ചവയ്ക്കാൻ പാടില്ലാത്തതും കുടിക്കരുതാത്തതും ആസ്വദിക്കുന്നത് അതിന്റെ സ്വഭാവമാണ്; ഈ രണ്ടിന്റെയും യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം ഉപേക്ഷിച്ച്, അജ്ഞാനി വീണ്ടും വീണ്ടും അവയെ സ്വീകരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

തസ്യ സ്നാനം വ്യര്ഥമാഹുശ്ച യസ്മാത്തസ്മാത്ത്യാജ്യം ന ദ്വയോഃ കാര്യമേവ । അഭിപ്രായം ഹ്യേതമേവം ഖഗേന്ദ്ര ജാനീഹി ത്വം പ്രഹസ്യൈവ നിത്യമ് ॥ ൩,൨൮.

അവനു സ്നാനം അനാവശ്യമാണ് എന്നു പറയുന്നു; അതിനാൽ ഈ രണ്ടിന്റെയും വഴിയിൽ നടക്കരുത്. എന്റെ ഈ ഉദ്ദേശം നീ മനസ്സിലാക്കണം, പക്ഷിരാജാവേ, എന്നും അതിനെ പരിഹസിക്കണം.

ഭാര്യാദ്വയം ഹ്യവിദിത്വാ സ്വരൂപം സ്വീകൃത്യ ചൈകാം പ്രവിഹായൈവ ചൈകാമ് । സ്നാനാദികം കുരുതേ മൂഢബൂദ്ധിഃ വ്യര്ഥം ചാഹുര്മോക്ഷഭോഗൌ ച നൈവ । ഏതത്സര്വം യദി മിഥ്യാ ഭവേത്തു തദാ ത്വസൌ മാം ദശതു ഹ്യഹീന്ദ്രഃ ॥ ൩,൨൮.

രണ്ടു ഭാര്യമാരുടെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം അറിയാതെ, ഒരാളെ സ്വീകരിച്ച് മറ്റൊരാളെ ഉപേക്ഷിച്ച്, അജ്ഞാനി സ്നാനാദികൾ ചെയ്യുന്നു—അത് നിർഥകമാണ്. മോക്ഷവും ഭോഗവും ഒന്നും ലഭിക്കില്ല. ഇതൊക്കെയൊക്കെ പൊള്ളയായാൽ, അപ്പോൾ പാമ്പുകളുടെ രാജാവ് എന്നെ കടിക്കട്ടെ.

ഗരുഡ ഉവാച । ഭാര്യാദ്വയം കിം വദ ത്വം മമാപി തയോഃ സ്വരൂപം കിം വദ ത്വം മുരാരേ । തയോര്മധ്യേ ഗ്രാഹ്യഭാര്യാം വദ ത്വമഗ്രാഹ്യഭാര്യാം ചാപി സമ്യഗ്വദ ത്വമ് ॥ ൩,൨൮.

ഗരുഡൻ ചോദിച്ചു: ഈ രണ്ടു ഭാര്യമാർ ആരാണ് എന്ന് ദയവായി പറയൂ; അവയുടെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം പറഞ്ഞുതരൂ, മുരാരിയെ കൊല്ലുന്നവനേ. അവയിൽ ഏതാണ് സ്വീകരിക്കേണ്ട ഭാര്യ, ഏതാണ് ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടത് എന്നും സത്യമായി പറയൂ.

ശ്രീകൃഷ്ണ ഉവാച । ബുദ്ധിഃ പത്നീ സാ ദ്വിരൂപാ ഖഗേന്ദ്ര ദുഷ്ടാ ചൈകാ ത്വപരാ സുഷ്ഠുരൂപാ । തയോര്മധ്യേ ദുഷ്ടരൂപാ കനിഷ്ഠാ ജ്യേഷ്ഠാ തു യാ സുഷ്ഠുബുദ്ധിസ്വരൂപാ ॥ ൩,൨൮.

ശ്രീകൃഷ്ണൻ അരുളിച്ചെയ്യുന്നു: ബുദ്ധിയാണ് ഭാര്യ, പക്ഷിരാജാവേ; അവൾക്ക് രണ്ട് രൂപങ്ങളുണ്ട്—ഒന്ന് ദുഷ്ടയും മറ്റേത് നല്ല സ്വഭാവമുള്ളതുമാണ്. അവയിൽ ദുഷ്ടസ്വഭാവമുള്ളത് ഇളയതും, നല്ല ബുദ്ധിയുള്ളത് മൂത്തതുമാണ്.

കനിഷ്ഠയാ നഷ്ടതാം യാതി ജീവഃ സുതിഷ്ഠന്ത്യാ യാതി യോഗ്യാം പ്രതിഷ്ഠാമ് । കനിഷ്ഠായാഃ ശൃണു വക്ഷ്യേ സ്വരൂപം ശ്രുത്വാ തസ്യാസ്ത്യാഗബുദ്ധിം കുരുഷ്വ ॥ ൩,൨൮.

ഇളയ ബുദ്ധിയാൽ ജീവൻ നാശത്തിലേക്ക് പോകുന്നു; സ്ഥിരമായ നല്ല ബുദ്ധിയാൽ യോഗ്യമായ സ്ഥിതിയിൽ എത്തുന്നു. ഇളയതിന്റെ സ്വഭാവം ഞാൻ പറയാം; കേട്ടശേഷം അവളെ ഉപേക്ഷിക്കാനുള്ള മനസ്സാക്ഷി വളർത്തണം.

ജീവം യം വൈ പ്രേരയന്തീ കനിഷ്ഠാ കാമ്യം ധര്മം കുരുതേ സര്വദാപി । ക്വ ബ്രാഹ്മണാഃ ക്വ ച വിഷ്ണുര്മഹാത്മാ ക്വ വൈ കഥാ ക്വ ച യജ്ഞാഃ ക്വ ഗാവഃ ॥ ൩,൨൮.

ഇളയ ബുദ്ധി ജീവനെ എപ്പോഴും ആഗ്രഹിക്കുന്ന കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു; അപ്പോൾ ബ്രാഹ്മണന്മാർ എവിടെയാണ്, മഹാത്മാവായ വിഷ്ണു എവിടെയാണ്, ശാസ്ത്രങ്ങൾ എവിടെയാണ്, യജ്ഞങ്ങൾ എവിടെയാണ്, പശുക്കൾ എവിടെയാണ്?

ക്വ ചാശ്വത്ഥഃ ക്വ ച സ്നാനം ക്വ ശൌചമേതത്സര്വം നാമ നാശം കരോതി । മൂഢം പതിം രേണുകാം പൂജയസ്വ മായാദേവ്യാ ദീപദാനം കുരുഷ്വ ॥ ൩,൨൮.

അശ്വത്തമരം എവിടെയാണ്, സ്നാനം എവിടെയാണ്, ശുദ്ധി എവിടെയാണ്? ഇതെല്ലാം അവൾ നശിപ്പിക്കുന്നു. അജ്ഞാനിയായ ഭർത്താവിനെ ആരാധിക്കൂ, രേണുകയെ ആദരിക്കൂ, മായാദേവിക്ക് ദീപം അർപ്പിക്കൂ.

സുഭൈരവാദീന് ഭജ മൂഢ ത്വമന്ധ ഹാരിദ്രചൂര്ണന്ധാരയേഃ സര്വദാപി । ജ്യേഷ്ഠാഷ്ടമ്യാം ജ്യേഷ്ഠദേവീം ഭജസ്വ ഭക്ത്യാ സൂത്രം ഗലബന്ധം കുരുഷ്വ ॥ ൩,൨൮.

സുബൈരവാദികളെ ആരാധിക്കൂ, അജ്ഞാനിയേ, നീ എപ്പോഴും മഞ്ഞൾപ്പൊടി ധരിക്കൂ; ജ്യേഷ്ഠമാസത്തിലെ അഷ്ടമിയിൽ ജ്യേഷ്ഠാദേവിയെ ഭക്തിയോടെ ആരാധിക്കൂ, ഒരു സൂത്രം കഴുത്തിൽ കെട്ടിക്കൂ.

മരിഗന്ധാഷ്ടമ്യാം മരിഗന്ധം ഭജസ്വ തഥാ സൂത്രം സ്വഗലേ ധാരയസ്വ । ദീപസ്തംഭം സുദിനേ പൂജയസ്വ തത്സൂത്രമേവ സ്വഗലേ ധാരയസ്വ ॥ ൩,൨൮.

മാരിഗന്ധാ അഷ്ടമിയിൽ മാരിഗന്ധയെ ആരാധിക്കൂ, അതുപോലെ സൂത്രം കഴുത്തിൽ ധരിക്കൂ; നല്ല ദിവസത്തിൽ ദീപസ്തംഭം പൂജിക്കൂ, ആ സൂത്രം തന്നെ കഴുത്തിൽ ധരിക്കൂ.

മഹാലക്ഷ്മീം ചാദ്യലക്ഷ്മീം ച സമ്യക്പൂജാം കുരു ത്വം ഹി ഭക്ത്യാഥ ജീവ । ലക്ഷ്മീസൂത്രം സ്വാഗലേ ധാരയസ്വ മഹാലക്ഷ്മീവാന് ഭവസീത്യുത്തരത്ര ॥ ൩,൨൮.

മഹാലക്ഷ്മിയെയും അലക്ഷ്മിയെയും ഭക്തിയോടെ നന്നായി പൂജിക്കൂ, ജീവാ; ലക്ഷ്മീസൂത്രം കഴുത്തിൽ ധരിക്കൂ, അപ്പോൾ നീ ഭാവിയിൽ മഹാലക്ഷ്മിയോടുകൂടിയവനാകും.

വിഹായ മൌഞ്ജീദിവസേ ഭാഗ്യകാമഃ സുഗുഗ്ഗുലാന്ധാരയസ്വാതിഭക്ത്യാ । സുവാസിനീഃ പൂജയസ്വാശു ഭക്ത്യാ ഗന്ധൈഃ പുഷ്പൈര്ധൂപദീപൈഃ പ്രതോഷ്യ ॥ ൩,൨൮.

മൗഞ്ജിദിവസത്തിൽ ഭാഗ്യം ആഗ്രഹിച്ച് നല്ല ഗുഗ്ഗുലു ധരിക്കൂ; ഭക്തിയോടെ വിവാഹിതകളെ വാസ്തവത്തിൽ പൂജിക്കൂ, സുഗന്ധവും പുഷ്പവും ധൂപവും ദീപവും നൽകി അവരെ സന്തോഷിപ്പിക്കൂ.

വരാര്തിക്യം കാംസ്യപാത്രേ നിധായ കുര്വാര്തിക്യം ദേവതാദേവതാനാമ് । പിചുമന്ദപത്രാണി വിതത്യ ഭൂമൌ നമസ്വ ത്വം ക്ഷമ്യതാം ചേതി ചോക്ത്വാ ॥ ൩,൨൮.

ദേവതകള്‍ക്കായി കാഴ്ചവെക്കേണ്ട ദീപം കാംസ്യപാത്രത്തില്‍ വെച്ച്, പിച്ചുമണ്ട ഇലകള്‍ നിലത്ത് വിരിച്ച്, നമസ്കാരം ചെയ്ത്, 'ക്ഷമിക്കണം' എന്ന് പറയണം.

മഹാദേവീം പൂജയസ്വാദ്യ ഭക്ത്യാ സദ്വൈഷ്ണവാനാം മാ ദദസ്വാപ്യഥാന്നമ് । സദ്വൈഷ്ണവാനാം യദി വാന്നം ദദാസി ഭാഗ്യം ച തേ പശ്യതോ നാശമേതി ॥ ൩,൨൮.

ഇപ്പൊഴ് മഹാദേവിയെ ഭക്തിയോടെ ആരാധിക്കണം; സത്യമായ വൈഷ്ണവരല്ലാത്തവര്‍ക്ക് ഒരിക്കലും ഭക്ഷണം നല്‍കരുത്. സത്യമായ വൈഷ്ണവന്മാര്‍ക്ക് ഭക്ഷണം നല്‍കിയാല്‍ നിന്റെ ഭാഗ്യം നിന്റെ കണ്ണിന് മുമ്പില്‍ നശിക്കുകയില്ല.

സ്വവാമഹസ്തേ വേണുപാത്രേ നിധായ ദീപം ധൃത്വാ സവ്യഹസ്തേ പതേ ത്വമ് । ഉത്തിഷ്ഠ ഭോഃ പഞ്ചഗൃഹേഷു ഭിക്ഷാം കുരുഷ്വ സമ്യക്പ്രവിഹായൈവ ലജ്ജാമ് ॥ ൩,൨൮.

സ്വന്തം ഇടത് കൈയില്‍ വെണുപാത്രത്തില്‍ ദീപം വച്ചു, വലത് കൈയില്‍ പിടിച്ച്, 'ഉണരൂ, ഭഗവാനേ, അഞ്ചു വീടുകളില്‍ ഭിക്ഷ ചോദിക്കൂ, ലജ്ജയെ പൂര്‍ണമായും വിട്ട്' എന്ന് പറഞ്ഞ് പോകണം.

ആദൌ ഗൃഹേ ഷഡ്രസാന്നം ച കുത്വാ ജഗദ്ഗോപ്യം ഭോജനം ത്വം കുരുഷ്വ । തച്ഛേഷാന്നം ഭോജയിത്വാ പതേ ത്വം താസാം ച രേ ശരണം ത്വം കുരുഷ്വ ॥ ൩,൨൮.

ആദ്യം വീട്ടില്‍ ആറു രുചികളുള്ള ഭക്ഷണം ഒരുക്കി ലോകസംരക്ഷക ദേവതകള്‍ക്കായി അര്‍പ്പിക്കണം; അവര്‍ക്ക് ശേഷിച്ച ഭക്ഷണം നല്‍കി, ഭഗവാനേ, അവരില്‍ അഭയം തേടണം.

താസാം ഹസ്തം പുസ്തകേ സ്താപയിത്വാ ത്രാഹീത്യേവം തന്മുഖൈര്വാചയസ്വ । ത്വം ഖഡ്ഗദേവം പൂജയസ്വാദ്യഭര്തസ്തത്സേവകാന്പൂജയസ്വാദ്യ സമ്യക് ॥ ൩,൨൮.

അവരുടെ കൈ പുസ്തകത്തില്‍ വെച്ച്, അവരുടേതായ വായിലൂടെ 'രക്ഷിക്കണം' എന്ന് ഉച്ചരിപ്പിക്കണം; ഭര്‍ത്താവേ, പിന്നെ ഖഡ്ഗദേവനെയും അവന്റെ സേവകരെയും യുക്തിയായി ആരാധിക്കണം.

തൈഃ സാര്ധം ത്വം ശ്വാനശബ്ദം കുരുഷ്വ ഹരിദ്രാചൂര്ണം സര്വദാ ത്വം ദധസ്വ । കുരുഷ്വ ത്വം ഭീമസേനസ്യ പൂജാം പഞ്ചാമൃതൈഃ ഷോഡശഭിശ്ചോപചാരൈഃ ॥ ൩,൨൮.

അവരോടൊപ്പം നായയുടെ ശബ്ദം പുറപ്പെടുവിക്കണം; എപ്പോഴും മഞ്ഞള്‍പൊടി അര്‍പ്പിക്കണം; ഭീമസേനനെ അഞ്ചു അമൃതങ്ങളാലും പതിനാറ് ഉപചാരങ്ങളാലും ആരാധിക്കണം.

തത്കൌപീനം രൌപ്യജം കാരയിത്വാ സമര്പയിത്വാ ദീപമാലാം കുരുഷ്വ । തദ്ദാസവര്യാന് ഭോജയസ്വാദ്യ ഭക്ത്യാ ഗര്ജസ്വ ത്വം ഭീമഭീമേതി സുഷ്ഠു ॥ ൩,൨൮.

വെള്ളിയില്‍ നിര്‍മ്മിച്ച കൗപ്പീനവും അര്‍പ്പിച്ച്, ദീപങ്ങളുടെ നിര ഒരുക്കണം; പിന്നെ ഭക്തിയോടെ അവന്റെ ഉത്തമ സേവകരെ ഭക്ഷിപ്പിച്ച്, 'ഭീമാ, ഭയങ്കരനേ' എന്ന് ഉച്ചരിച്ച് വിളിക്കണം.

തദ്ദാസവര്യാന്മോദയസ്വ സ്വവസ്ത്രൈര്മദ്യൈര്മാംസദ്രവ്യജാലേന നിത്യമ് । മഹാദേവം പൂജയസ്വാദ്യ സമ്യഗ്മഹാരുദ്രൈരതിരുദ്രൈശ്ച സമ്യക് ॥ ൩,൨൮.

അവരുടെ ഉത്തമ സേവകരെ സ്വന്തം വസ്ത്രങ്ങള്‍ നല്‍കി, മദ്യം നല്‍കി, മാംസ വിഭവങ്ങളാല്‍ സന്തോഷിപ്പിക്കണം; മഹാദേവനെയും മഹാരുദ്രന്മാരെയും യുക്തിയായി ആരാധിക്കണം.

ഹരേത്യുക്ത്വാ ജങ്ഗമാന്പൂജയസ്വ ശൈവാഗമേ നിപുണാഞ്ഛൂദ്രജാതാന് । ശാകംഭരീം വിവശഃ സര്വശാകാന്സുപാചയിത്വാ ച ഗൃഹേ ഗൃഹേ ച ॥ ൩,൨൮.

'ഹരേ' എന്ന് പറഞ്ഞ്, ശൈവാഗമത്തില്‍ പ്രാവീണ്യമുള്ള ശൂദ്രജാതിക്കാര്‍ ആയ ജംഗമ ശൈവന്മാരെ ആരാധിക്കണം; എല്ലാ വീടുകളിലും എല്ലാ തരത്തിലുള്ള പച്ചക്കറികളും നന്നായി പാചകം ചെയ്യണം.

ദദസ്വ ഭക്ത്യാ പരമാദരേണ സ്വലങ്കൃത്യ പ്രാസ്തുവംസ്തദ്ഗുണാംശ്ച । കുലാദേവം പൂജയസ്വാദ്യ ഭക്ത്യാ ത്വം ദൃഗ്ഭ്യാം വൈ തദ്ദിനേ ശംഭുബുദ്ധ്യാ ॥ ൩,൨൮.

ഭക്തിയോടും പരമാദരത്തോടും കൂടി, സ്വയം അലങ്കരിച്ച്, അവരുടെ ഗുണങ്ങള്‍ പാടിക്കൊണ്ട്, അന്നേദിവസം ശിവനെന്ന ഭാവത്തോടെ കുലദേവനെ ഭക്തിയോടെ ആരാധിക്കണം.

തദ്ഭക്തവര്യാന്പൂജയസ്വാദ്യ സമ്യക്തത്പാദമൂലേ വന്ദനം ത്വം കുരുഷ്വ । സുപഞ്ചമ്യാം മൃന്മയീം ശേഷമൂര്തിം പൂജാം കുരുഷ്വ ക്ഷീരലാജാദികൈശ്ച ॥ ൩,൨൮.

അപ്പോള്‍ ആ ദേവന്റെ ഭക്തശ്രേഷ്ഠന്മാരെ പാദമൂലത്ത് നമസ്കരിച്ച് ആരാധിക്കണം; നല്ല പഞ്ചമിയാഴ്ച മണ്ണാല്‍ നിര്‍മ്മിച്ച പ്രതിമയെ പാലും പൊരിപ്പും മുതലായവകൊണ്ട് ആരാധിക്കണം.

സുനാഗപാശം ഹി ഗലേ ച ബദ്ധ്വാ തച്ഛേഷാന്നം ഭോജയേര്ഭോഃ പുനസ്ത്വമ് । ദിനേ ചതുര്ഥേ ഭോജയസ്വാദ്യ ഭക്ത്യാ നൈവേദ്യാന്നം ഭോജയസ്വാദ്യ സുഷ്ഠു ॥ ൩,൨൮.

അവന്റെ കഴുത്തില്‍ മനോഹരമായ നാഗപാശം കെട്ടി, ശേഷിച്ച അന്നം ഭക്ഷിപ്പിക്കണം; നാലാം ദിവസം ഭക്തിയോടെ നൈവേദ്യഭക്ഷണം നല്‍കണം, അതും യുക്തിയായി ചെയ്യണം.

ഇത്യാദികം പ്രേരയിത്വാ പതിം സാ ജീവേന നഷ്ടം പ്രകരോത്യേവ നിത്യമ് । തസ്യാഃ സംഗാജ്ജീവരൂപഃ പതിസ്ത്വാം സമ്യഗ്ദഷ്ടാമിഹലോകേ പരത്ര ॥ ൩,൨൮.

ഇങ്ങനെ ഭര്‍ത്താവിനെ ഈ കര്‍മ്മങ്ങളില്‍ പ്രേരിപ്പിച്ച്, അവള്‍ എപ്പോഴും നഷ്ടപ്പെട്ട ജീവന്‍ തിരിച്ചു നല്‍കുന്നു; അവളുടെ സാന്നിധ്യത്തില്‍ ഭര്‍ത്താവിന് ഈ ലോകത്തും പരലോകത്തും ജീവശക്തി ലഭിക്കും.

തസ്യാഃ സംഗം സുവിദൂരം വിസൃജ്യ ചേഷ്ട്വാ സമഗ്രം കുരു സര്വദാ ത്വമ് । സുബുദ്ധിരൂപാ ത്വീരയന്തീ ജഗാദ ഭജസ്വ വിഷ്ണും പരമാദരേണ ॥ ൩,൨൮.

അവളുടെ സാന്നിധ്യം ദൂരെയാക്കി, എല്ലായ്പ്പോഴും എല്ലാ കാര്യങ്ങളിലും യുക്തിയായി പെരുമാറണം; ജ്ഞാനസ്വരൂപയായവള്‍ പറഞ്ഞു: 'പരമാദരത്തോടെ വിഷ്ണുവിനെ ആരാധിക്കണം.'