ഗരുഡപുരാണമ്

ബ്രവീമി സത്യം പുരുഷോ വിഷ്ണുരേവ സത്യം സത്യം ഭുജമുദ്ധൃത്യ സത്യമ് । ഏതത്സര്വം യദി മിഥ്യാ ഭവേത്തു തദാ ത്വസൌ മാം ദശതു ഹ്യഹീന്ദ്ര ॥ ൩,൨൮.

ഞാൻ സത്യം പറയുന്നു: പരമപുരുഷൻ വിഷ്ണുവാണ് — സത്യം, സത്യം, ഞാൻ കൈ ഉയർത്തി സത്യം പറയുന്നു. ഇതൊക്കെ കള്ളമാണെങ്കിൽ ഈ പാമ്പുകളുടെ രാജാവ് എന്നെ കടിക്കട്ടെ.

ജീവശ്ച സത്യഃ പരമാത്മാ ച സത്യസ്തയോര്ഭേദഃ സത്യേ ഏതത്സദാപി । ജഡശ്ചസത്യോ ജീവജഡയോശ്ച ഭേദോ ഭേദഃ സത്യഃ കിം ച ജഡൈശയോര്ഭിദാ ॥ ൩,൨൮.

ജീവനും സത്യമാണ്, പരമാത്മാവും സത്യമാണ്; അവർക്കിടയിലെ വ്യത്യാസവും സത്യമാണ്, ഇത് എപ്പോഴും അങ്ങനെ തന്നെയാണ്. ജഡവും സത്യമാണ്, ജീവനും ജഡത്തിനും ഉള്ള വ്യത്യാസവും സത്യമാണ്; പിന്നെ ജഡത്തിന്റെയും ജഡാധിപതിയുടെയും വ്യത്യാസം എന്ത് പറയണം.

ഭേദഃ സത്യഃ സര്വജീവേഷു നിത്യം സത്യാ ജഡാനാം ച ഭേദാ സദാപി । ഏതത്സര്വം യദി മിഥ്യാ ഭവേത്തു തദാ ത്വസൌ ദശതു മാം ഹ്യഹീന്ദ്രഃ ॥ ൩,൨൮.

എല്ലാ ജീവികളിലും വ്യത്യാസം എപ്പോഴും സത്യമാണ്, ജഡങ്ങളിൽ ഉള്ള വ്യത്യാസവും എപ്പോഴും സത്യമാണ്. ഇതൊക്കെ കള്ളമാണെങ്കിൽ ഈ പാമ്പുകളുടെ രാജാവ് എന്നെ കടിക്കട്ടെ.

ഏവം ബ്രുവന്നുരഗം കോപയുക്തം സമഗ്രഹീന്നാദശത്സോപ്യുരങ്ഗഃ । ഏതസ്യ സംധാരണാദേവവീദ്രേ സാ വായുപുത്രഃ പ്രവഹേത്യാപ സംജ്ഞാമ് ॥ ൩,൨൮.

അങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, അവൻ കോപമുള്ള പാമ്പിനെ പിടിച്ചു, പക്ഷേ പാമ്പ് അവനെ കടിച്ചില്ല. ഇതിനെ അവൻ മാത്രം താങ്ങുന്നുവെന്നതുകൊണ്ട്, വായുവിന്റെ മകനായ അവൻ പ്രവാഹം എന്ന പേര് ലഭിച്ചു, പക്ഷികളിൽ ഇന്ദ്രനായവനേ.

ദ്വയം സ്വരൂപം പ്രവിദിത്വൈവ പൂര്വം ത്വം സ്വീകുരുഷ്വ ദ്വയമേവ നിത്യമ് । സ്നാനാദികം ച പ്രകരോതി നിത്യം പാപീ സ ആത്മാ നൈവ മോക്ഷം പ്രയാതി ॥ ൩,൨൮.

ആദ്യമേ തന്നെ ഈ ഇരട്ടസ്വഭാവം മനസ്സിലാക്കി, നീ എപ്പോഴും ഇരട്ടത്വം സ്വീകരിക്കണം. കുളിയലും മറ്റും നിത്യം ചെയ്താലും, പാപിയായാൽ ആ ആത്മാവ് മോക്ഷം നേടില്ല.

തസ്മാദ്ദ്വയം പ്രവിചാര്യൈവ നിത്യം സുഖീ ഭവേന്നാത്ര വിചാര്യമസ്തി । ഏതത്സര്വം യദി മിഥ്യാ ഭവേത്തു തദാ ത്വസൌ മാം ദശതു ഹ്യഹീന്ദ്രഃ ॥ ൩,൨൮.

അതിനാൽ, ഇരട്ടസ്വഭാവം എപ്പോഴും വിവേചനം ചെയ്ത് ജീവിച്ചാൽ സന്തോഷം ലഭിക്കും — ഇതിൽ സംശയമില്ല. ഇതൊക്കെ കള്ളമാണെങ്കിൽ ഈ പാമ്പുകളുടെ രാജാവ് എന്നെ കടിക്കട്ടെ.

ഗരുഡ ഉവാച । കിം തദ്ദ്വയം ദേവദേവേശ കിം വാ തത്കാരണം കീദൃശം മേ വദസ്വ । ദ്വയോസ്ത്യാഗം കീദൃശം മേ വദസ്വ ത്യാഗാത്സുഖം കീദൃശം മേ വദസ്വ ॥ ൩,൨൮.

ഗരുഡൻ ചോദിച്ചു: ദേവദേവനായോ, ആ ഇരട്ടത്വം എന്താണ്? അതിന്റെ കാരണം എന്ത്? അതിന്റെ സ്വഭാവം എങ്ങനെയാണ്? ഇരട്ടത്വം ഉപേക്ഷിക്കുന്നത് എങ്ങനെയാണ്? ഉപേക്ഷിച്ചാൽ എങ്ങനെയുള്ള സന്തോഷം ലഭിക്കും? ദയവായി എനിക്ക് വിശദീകരിക്കൂ.

ശ്രീകൃഷ്ണ ഉവാച । ദ്വയം ചാഹുസ്ത്വിന്ദ്രിയേ ദ്വേ ബലിഷ്ഠേ ദേഹേ ഹ്യസ്മിഞ്ശ്രോത്രനേത്രേ സുസൃഷ്ടേ । അവാന്തരേ ശ്രോത്രനേത്രേ ഖഗേന്ദ്ര ദ്വയം ചാഹുസ്തത്സ്വരൂപം ച വക്ഷ്യേ ॥ ൩,൨൮.

ശ്രീകൃഷ്ണൻ അരുളിച്ചെയ്യുന്നു: ഈ ശരീരത്തിൽ ഏറ്റവും ശക്തമായ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ രണ്ടെണ്ണമുണ്ട്—കേൾവിയും കാഴ്ചയും നന്നായി രൂപംകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. പക്ഷിരാജാവേ, ഈ രണ്ട് ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്കുള്ളിൽ രണ്ടുതരം സ്വഭാവങ്ങളുണ്ട്; അവയുടെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം ഞാൻ ഇപ്പോൾ വിശദീകരിക്കാം.

ശ്രോത്രസ്വഭാവോ ലോക വാര്താശ്രുതൌ ച ഹ്യതീവ മോദസ്ത്വാദരാസ്വാദനേന । ഹരേര്വാര്താശ്രവണേ ദുഃഖജാലം ശ്രോത്രസ്വഭാവോ ജഡതാ ദമശ്ച ॥ ൩,൨൮.

കേൾവിയുടെ സ്വഭാവം ലോകവാർത്തകൾ ആസ്വദിച്ച് സന്തോഷം അനുഭവിക്കുകയാണ്; അതിൽ ആകാംക്ഷയോടെ രുചിയെടുക്കുന്നു. എന്നാൽ ഹരിയുടെ വാർത്തകൾ കേൾക്കുമ്പോൾ ദു:ഖത്തിന്റെ വലയിൽ കുടുങ്ങുന്നു—കേൾവിയുടെ സ്വഭാവം മന്ദതയും നിയന്ത്രണവും തന്നെയാണ്.

നേത്രസ്വഭാവോ ദര്ശനേ സ്ത്രീനരാണാം ഹ്യത്യാദരാന്നാസ്തി നിദ്രാദികം ച । ഹരേര്ഭക്താനാം ദര്ശനേ ദുഃഖരൂപോ വിഷ്ണോഃ പൂജാദര്ശനേ ദുഃഖജാലമ് ॥ ൩,൨൮.

കണ്ണിന്റെ സ്വഭാവം സ്ത്രീപുരുഷന്മാരെ കാണുന്നതിൽ ആനന്ദം കണ്ടെത്തുകയാണ്; അത്രയേറെ ആസ്വാദനം കൊണ്ടു ഉറക്കം പോലുള്ളതൊന്നും വരാറില്ല. എന്നാൽ ഹരിയുടെ ഭക്തന്മാരെ കാണുമ്പോൾ മനസ്സിൽ ദു:ഖം തോന്നുന്നു; വിഷ്ണുവിന്റെ പൂജ കാണുമ്പോൾ ദു:ഖത്തിന്റെ വലയിൽ കുടുങ്ങുന്നു.

തയോഃ സ്വരൂപം പ്രവിദിത്വൈവ പൂര്വം പുനഃ പുനഃ സ്വീകരോത്യേവ മൂഢഃ । ശിശ്നം മൌര്ഖ്യാച്ചൈവ കുത്രാപി യോനൌ പ്രവേശയേത്സര്വദാ ഹ്യാദരേണ ॥ ൩,൨൮.

ഈ രണ്ടിന്റെയും യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം മനസ്സിലാക്കിയിട്ടും, അജ്ഞാനി വീണ്ടും വീണ്ടും അവയെ സ്വീകരിക്കുന്നു; മൗഢ്യത്തിൽ നിന്ന് ജനനേന്ദ്രിയം എപ്പോഴും വലിയ ആഗ്രഹത്തോടെ ഏതെങ്കിലും ഗർഭത്തിൽ ഇടുന്നു.

ഭയം ച ലജ്ജാ നൈവ ചാസ്തേ വധൂനാം തഥാ നൃണാം വനിതാനാം യതീനാമ് । സ്വസാരം തേ ഹ്യവിദിത്വാ ദിനേപി സുവാമ യജ്ഞേന സ്വാഭാവശ്ച വീന്ദ്ര ॥ ൩,൨൮.

സ്ത്രീകൾക്കും പുരുഷന്മാർക്കും യതികൾക്കും സ്ത്രീകളെക്കുറിച്ച് ഭയമോ ലജ്ജയോ ഇല്ല; സ്വന്തം സഹോദരിയെ തിരിച്ചറിയാതെ, പകൽപോലും യജ്ഞം ചെയ്യുന്നതുപോലെ അവരുമായി ചേർന്ന് ജീവിക്കുന്നു—ഇതാണ് അവരുടെ സ്വാഭാവിക സ്വഭാവം, പക്ഷിരാജാവേ.

രസാസ്വഭാവോ ഭക്ഷണേ സര്വദാപി ഹ്യനര്പിതസ്യാന്നഭക്ഷ്യസ്യ വിഷ്ണോഃ । തഥോപഹാരസ്യ ച തത്സ്വഭാവഃ അഭക്ഷ്യാണാം ഭക്ഷണേ തത്സ്വഭാവഃ ॥ ൩,൨൮.

രുചിയുടെ സ്വഭാവം എപ്പോഴും വിഷ്ണുവിന് സമർപ്പിക്കാത്ത അന്നം ഭക്ഷിക്കുകയാണ്; അങ്ങനെ സമർപ്പിതമായ ഭോജനവും അതേപോലെ കഴിക്കുന്നു. ഭക്ഷിക്കാൻ പാടില്ലാത്തതും കഴിക്കുന്നത് അതിന്റെ സ്വഭാവം തന്നെയാണ്.

അലേഹ്യലേഹസ്യ ച തത്സ്വഭാവഃ പാതും ത്വപേയസ്യ ച തത്സ്വഭാവഃ । ദ്വയോഃ സ്വരൂപം ച വിഹായ മൂഢഃ പുനഃ പുനഃ സ്വീകരോത്യേവ നിത്യമ് ॥ ൩,൨൮.

ചവയ്ക്കാൻ പാടില്ലാത്തതും കുടിക്കരുതാത്തതും ആസ്വദിക്കുന്നത് അതിന്റെ സ്വഭാവമാണ്; ഈ രണ്ടിന്റെയും യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം ഉപേക്ഷിച്ച്, അജ്ഞാനി വീണ്ടും വീണ്ടും അവയെ സ്വീകരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

തസ്യ സ്നാനം വ്യര്ഥമാഹുശ്ച യസ്മാത്തസ്മാത്ത്യാജ്യം ന ദ്വയോഃ കാര്യമേവ । അഭിപ്രായം ഹ്യേതമേവം ഖഗേന്ദ്ര ജാനീഹി ത്വം പ്രഹസ്യൈവ നിത്യമ് ॥ ൩,൨൮.

അവനു സ്നാനം അനാവശ്യമാണ് എന്നു പറയുന്നു; അതിനാൽ ഈ രണ്ടിന്റെയും വഴിയിൽ നടക്കരുത്. എന്റെ ഈ ഉദ്ദേശം നീ മനസ്സിലാക്കണം, പക്ഷിരാജാവേ, എന്നും അതിനെ പരിഹസിക്കണം.

ഭാര്യാദ്വയം ഹ്യവിദിത്വാ സ്വരൂപം സ്വീകൃത്യ ചൈകാം പ്രവിഹായൈവ ചൈകാമ് । സ്നാനാദികം കുരുതേ മൂഢബൂദ്ധിഃ വ്യര്ഥം ചാഹുര്മോക്ഷഭോഗൌ ച നൈവ । ഏതത്സര്വം യദി മിഥ്യാ ഭവേത്തു തദാ ത്വസൌ മാം ദശതു ഹ്യഹീന്ദ്രഃ ॥ ൩,൨൮.

രണ്ടു ഭാര്യമാരുടെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം അറിയാതെ, ഒരാളെ സ്വീകരിച്ച് മറ്റൊരാളെ ഉപേക്ഷിച്ച്, അജ്ഞാനി സ്നാനാദികൾ ചെയ്യുന്നു—അത് നിർഥകമാണ്. മോക്ഷവും ഭോഗവും ഒന്നും ലഭിക്കില്ല. ഇതൊക്കെയൊക്കെ പൊള്ളയായാൽ, അപ്പോൾ പാമ്പുകളുടെ രാജാവ് എന്നെ കടിക്കട്ടെ.

ഗരുഡ ഉവാച । ഭാര്യാദ്വയം കിം വദ ത്വം മമാപി തയോഃ സ്വരൂപം കിം വദ ത്വം മുരാരേ । തയോര്മധ്യേ ഗ്രാഹ്യഭാര്യാം വദ ത്വമഗ്രാഹ്യഭാര്യാം ചാപി സമ്യഗ്വദ ത്വമ് ॥ ൩,൨൮.

ഗരുഡൻ ചോദിച്ചു: ഈ രണ്ടു ഭാര്യമാർ ആരാണ് എന്ന് ദയവായി പറയൂ; അവയുടെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം പറഞ്ഞുതരൂ, മുരാരിയെ കൊല്ലുന്നവനേ. അവയിൽ ഏതാണ് സ്വീകരിക്കേണ്ട ഭാര്യ, ഏതാണ് ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടത് എന്നും സത്യമായി പറയൂ.

ശ്രീകൃഷ്ണ ഉവാച । ബുദ്ധിഃ പത്നീ സാ ദ്വിരൂപാ ഖഗേന്ദ്ര ദുഷ്ടാ ചൈകാ ത്വപരാ സുഷ്ഠുരൂപാ । തയോര്മധ്യേ ദുഷ്ടരൂപാ കനിഷ്ഠാ ജ്യേഷ്ഠാ തു യാ സുഷ്ഠുബുദ്ധിസ്വരൂപാ ॥ ൩,൨൮.

ശ്രീകൃഷ്ണൻ അരുളിച്ചെയ്യുന്നു: ബുദ്ധിയാണ് ഭാര്യ, പക്ഷിരാജാവേ; അവൾക്ക് രണ്ട് രൂപങ്ങളുണ്ട്—ഒന്ന് ദുഷ്ടയും മറ്റേത് നല്ല സ്വഭാവമുള്ളതുമാണ്. അവയിൽ ദുഷ്ടസ്വഭാവമുള്ളത് ഇളയതും, നല്ല ബുദ്ധിയുള്ളത് മൂത്തതുമാണ്.

കനിഷ്ഠയാ നഷ്ടതാം യാതി ജീവഃ സുതിഷ്ഠന്ത്യാ യാതി യോഗ്യാം പ്രതിഷ്ഠാമ് । കനിഷ്ഠായാഃ ശൃണു വക്ഷ്യേ സ്വരൂപം ശ്രുത്വാ തസ്യാസ്ത്യാഗബുദ്ധിം കുരുഷ്വ ॥ ൩,൨൮.

ഇളയ ബുദ്ധിയാൽ ജീവൻ നാശത്തിലേക്ക് പോകുന്നു; സ്ഥിരമായ നല്ല ബുദ്ധിയാൽ യോഗ്യമായ സ്ഥിതിയിൽ എത്തുന്നു. ഇളയതിന്റെ സ്വഭാവം ഞാൻ പറയാം; കേട്ടശേഷം അവളെ ഉപേക്ഷിക്കാനുള്ള മനസ്സാക്ഷി വളർത്തണം.

ജീവം യം വൈ പ്രേരയന്തീ കനിഷ്ഠാ കാമ്യം ധര്മം കുരുതേ സര്വദാപി । ക്വ ബ്രാഹ്മണാഃ ക്വ ച വിഷ്ണുര്മഹാത്മാ ക്വ വൈ കഥാ ക്വ ച യജ്ഞാഃ ക്വ ഗാവഃ ॥ ൩,൨൮.

ഇളയ ബുദ്ധി ജീവനെ എപ്പോഴും ആഗ്രഹിക്കുന്ന കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു; അപ്പോൾ ബ്രാഹ്മണന്മാർ എവിടെയാണ്, മഹാത്മാവായ വിഷ്ണു എവിടെയാണ്, ശാസ്ത്രങ്ങൾ എവിടെയാണ്, യജ്ഞങ്ങൾ എവിടെയാണ്, പശുക്കൾ എവിടെയാണ്?

ക്വ ചാശ്വത്ഥഃ ക്വ ച സ്നാനം ക്വ ശൌചമേതത്സര്വം നാമ നാശം കരോതി । മൂഢം പതിം രേണുകാം പൂജയസ്വ മായാദേവ്യാ ദീപദാനം കുരുഷ്വ ॥ ൩,൨൮.

അശ്വത്തമരം എവിടെയാണ്, സ്നാനം എവിടെയാണ്, ശുദ്ധി എവിടെയാണ്? ഇതെല്ലാം അവൾ നശിപ്പിക്കുന്നു. അജ്ഞാനിയായ ഭർത്താവിനെ ആരാധിക്കൂ, രേണുകയെ ആദരിക്കൂ, മായാദേവിക്ക് ദീപം അർപ്പിക്കൂ.

സുഭൈരവാദീന് ഭജ മൂഢ ത്വമന്ധ ഹാരിദ്രചൂര്ണന്ധാരയേഃ സര്വദാപി । ജ്യേഷ്ഠാഷ്ടമ്യാം ജ്യേഷ്ഠദേവീം ഭജസ്വ ഭക്ത്യാ സൂത്രം ഗലബന്ധം കുരുഷ്വ ॥ ൩,൨൮.

സുബൈരവാദികളെ ആരാധിക്കൂ, അജ്ഞാനിയേ, നീ എപ്പോഴും മഞ്ഞൾപ്പൊടി ധരിക്കൂ; ജ്യേഷ്ഠമാസത്തിലെ അഷ്ടമിയിൽ ജ്യേഷ്ഠാദേവിയെ ഭക്തിയോടെ ആരാധിക്കൂ, ഒരു സൂത്രം കഴുത്തിൽ കെട്ടിക്കൂ.

മരിഗന്ധാഷ്ടമ്യാം മരിഗന്ധം ഭജസ്വ തഥാ സൂത്രം സ്വഗലേ ധാരയസ്വ । ദീപസ്തംഭം സുദിനേ പൂജയസ്വ തത്സൂത്രമേവ സ്വഗലേ ധാരയസ്വ ॥ ൩,൨൮.

മാരിഗന്ധാ അഷ്ടമിയിൽ മാരിഗന്ധയെ ആരാധിക്കൂ, അതുപോലെ സൂത്രം കഴുത്തിൽ ധരിക്കൂ; നല്ല ദിവസത്തിൽ ദീപസ്തംഭം പൂജിക്കൂ, ആ സൂത്രം തന്നെ കഴുത്തിൽ ധരിക്കൂ.

മഹാലക്ഷ്മീം ചാദ്യലക്ഷ്മീം ച സമ്യക്പൂജാം കുരു ത്വം ഹി ഭക്ത്യാഥ ജീവ । ലക്ഷ്മീസൂത്രം സ്വാഗലേ ധാരയസ്വ മഹാലക്ഷ്മീവാന് ഭവസീത്യുത്തരത്ര ॥ ൩,൨൮.

മഹാലക്ഷ്മിയെയും അലക്ഷ്മിയെയും ഭക്തിയോടെ നന്നായി പൂജിക്കൂ, ജീവാ; ലക്ഷ്മീസൂത്രം കഴുത്തിൽ ധരിക്കൂ, അപ്പോൾ നീ ഭാവിയിൽ മഹാലക്ഷ്മിയോടുകൂടിയവനാകും.

വിഹായ മൌഞ്ജീദിവസേ ഭാഗ്യകാമഃ സുഗുഗ്ഗുലാന്ധാരയസ്വാതിഭക്ത്യാ । സുവാസിനീഃ പൂജയസ്വാശു ഭക്ത്യാ ഗന്ധൈഃ പുഷ്പൈര്ധൂപദീപൈഃ പ്രതോഷ്യ ॥ ൩,൨൮.

മൗഞ്ജിദിവസത്തിൽ ഭാഗ്യം ആഗ്രഹിച്ച് നല്ല ഗുഗ്ഗുലു ധരിക്കൂ; ഭക്തിയോടെ വിവാഹിതകളെ വാസ്തവത്തിൽ പൂജിക്കൂ, സുഗന്ധവും പുഷ്പവും ധൂപവും ദീപവും നൽകി അവരെ സന്തോഷിപ്പിക്കൂ.

വരാര്തിക്യം കാംസ്യപാത്രേ നിധായ കുര്വാര്തിക്യം ദേവതാദേവതാനാമ് । പിചുമന്ദപത്രാണി വിതത്യ ഭൂമൌ നമസ്വ ത്വം ക്ഷമ്യതാം ചേതി ചോക്ത്വാ ॥ ൩,൨൮.

ദേവതകള്‍ക്കായി കാഴ്ചവെക്കേണ്ട ദീപം കാംസ്യപാത്രത്തില്‍ വെച്ച്, പിച്ചുമണ്ട ഇലകള്‍ നിലത്ത് വിരിച്ച്, നമസ്കാരം ചെയ്ത്, 'ക്ഷമിക്കണം' എന്ന് പറയണം.

മഹാദേവീം പൂജയസ്വാദ്യ ഭക്ത്യാ സദ്വൈഷ്ണവാനാം മാ ദദസ്വാപ്യഥാന്നമ് । സദ്വൈഷ്ണവാനാം യദി വാന്നം ദദാസി ഭാഗ്യം ച തേ പശ്യതോ നാശമേതി ॥ ൩,൨൮.

ഇപ്പൊഴ് മഹാദേവിയെ ഭക്തിയോടെ ആരാധിക്കണം; സത്യമായ വൈഷ്ണവരല്ലാത്തവര്‍ക്ക് ഒരിക്കലും ഭക്ഷണം നല്‍കരുത്. സത്യമായ വൈഷ്ണവന്മാര്‍ക്ക് ഭക്ഷണം നല്‍കിയാല്‍ നിന്റെ ഭാഗ്യം നിന്റെ കണ്ണിന് മുമ്പില്‍ നശിക്കുകയില്ല.

സ്വവാമഹസ്തേ വേണുപാത്രേ നിധായ ദീപം ധൃത്വാ സവ്യഹസ്തേ പതേ ത്വമ് । ഉത്തിഷ്ഠ ഭോഃ പഞ്ചഗൃഹേഷു ഭിക്ഷാം കുരുഷ്വ സമ്യക്പ്രവിഹായൈവ ലജ്ജാമ് ॥ ൩,൨൮.

സ്വന്തം ഇടത് കൈയില്‍ വെണുപാത്രത്തില്‍ ദീപം വച്ചു, വലത് കൈയില്‍ പിടിച്ച്, 'ഉണരൂ, ഭഗവാനേ, അഞ്ചു വീടുകളില്‍ ഭിക്ഷ ചോദിക്കൂ, ലജ്ജയെ പൂര്‍ണമായും വിട്ട്' എന്ന് പറഞ്ഞ് പോകണം.

ആദൌ ഗൃഹേ ഷഡ്രസാന്നം ച കുത്വാ ജഗദ്ഗോപ്യം ഭോജനം ത്വം കുരുഷ്വ । തച്ഛേഷാന്നം ഭോജയിത്വാ പതേ ത്വം താസാം ച രേ ശരണം ത്വം കുരുഷ്വ ॥ ൩,൨൮.

ആദ്യം വീട്ടില്‍ ആറു രുചികളുള്ള ഭക്ഷണം ഒരുക്കി ലോകസംരക്ഷക ദേവതകള്‍ക്കായി അര്‍പ്പിക്കണം; അവര്‍ക്ക് ശേഷിച്ച ഭക്ഷണം നല്‍കി, ഭഗവാനേ, അവരില്‍ അഭയം തേടണം.