ഗരുഡപുരാണമ്

ഭൂഭാരഭൂതാദ്യുദ്ധൃതൌ ഹ്യങ്ഗഭൂതോ വിഷ്ണോഃ സേവാം കര്തുമേവാസ ഭൂമൌ । ബൃഹസ്പതിഃ പവനാവേശയുക്താ സ ഉദ്ധവശ്ചേത്യമിധാനമാപ ॥ ൩,൨൮.

ഭൂഭാരം കുറയ്ക്കാനും വിഷ്ണുവിനെ സേവിക്കാനുമാണ്, വായുവിന്റെ ശക്തിയോടെ ബൃഹസ്പതി ഭൂമിയിൽ ഉദ്‌ധവനായി ജനിച്ചത്.

യസ്മാദുത്കൃഷ്ടോ ഹരിരത്ര സമ്യഗതോ ഹ്യസൌ ബുധവന്നാമ ചാപ । സഖാ ഹ്യഭൂത്കൃഷ്ണദേവസ്യ നിത്യം മഹാമതിഃ സര്വലോകേഷു പൂജ്യഃ ॥ ൩,൨൮.

ഹരിയാണ് അവരിൽ ഏറ്റവും ഉന്നതൻ ആയതിനാൽ അവനെ ബുദ്ധവാൻ എന്നു വിളിച്ചു. അവൻ എപ്പോഴും കൃഷ്ണദേവന്റെ സുഹൃത്ത് ആയിരുന്നു, എല്ലാ ലോകങ്ങളിലും ബഹുമാനിക്കപ്പെടുന്ന മഹാമതിയായിരുന്നു.

ദക്ഷിണാങ്ഗുഷ്ഠജോ ദക്ഷോ ബ്രഹ്മപുത്രോ മഹാമതിഃ । കന്യാം സൃഷ്ട്വാ ഹരേഃ പ്രീണന്നാസ ഭൂമാ പ്രജാപതിഃ । പുത്രാനുദപാദയദ്ദക്ഷസ്ത്വതോ ദക്ഷ ഇതി സ്മൃതഃ ॥ ൩,൨൮.

വലതുകൈയുടെ അംഗൂലിയിൽ നിന്നു ജനിച്ച, ബ്രഹ്മയുടെ മകനായ ദക്ഷൻ, ഒരു മകളെ സൃഷ്ടിച്ച് ഹരിയെ സന്തോഷിപ്പിച്ചു, ഭൂമിയിൽ പ്രജാപതിയായിത്തീർന്നു. ദക്ഷൻ പുത്രന്മാരെ സൃഷ്ടിച്ചതിനാലാണ് ദക്ഷൻ എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നത്.

ശചീം ഭാര്യാം ദേവരാജസ്യ വിദ്ധി തസ്യാ ഹ്യവതാരം ശൃണു സമ്യക് ഖഗേന്ദ്ര । രാമാവതാരേ നാമ താരാ ബഭൂവ സാ വാലിപത്നീ ശചീസംജ്ഞകാ ച ॥ ൩,൨൮.

ദേവരാജാവിന്റെ ഭാര്യയായ ശചിക്ക് ഈ അവതാരമുണ്ടായിരുന്നു എന്ന് അറിഞ്ഞിരിക്കണം, പക്ഷിരാജാവേ. രാമാവതാരത്തിൽ അവൾ താര എന്ന പേരിൽ, വാലിയുടെ ഭാര്യയായും ശചി എന്ന പേരിലുമാണ് അറിയപ്പെട്ടത്.

രാമാന്മൃതേ വാലിസംജ്ഞേ പതൌ ഹി സുഗ്രീവസംഗം സാ ചകാരാഥ താരാ । അതോ നാഗാത്സ്വര്ഗലോകം ച താരാ ക്വ വാ യായാദന്തരിക്ഷേ ച പാപാ ॥ ൩,൨൮.

രാമൻ വാലിയെ കൊല്ലപ്പെട്ടതിനു ശേഷം, താര സുഗ്രീവനോടൊപ്പം ചേർന്നു. അതിനാൽ, നാഗലോകം വിട്ടതിനു ശേഷം, ആ പാപിനിയായ താര ആകാശത്തിൽ എവിടേക്കാണ് പോകാൻ കഴിയുക?

കൃഷ്ണാവതാരേ സൈവ താരാ ച വീന്ദ്ര ബഭൂവ ഭൂമൌ വിജയസ്യ പത്നീ । പിശങ്ഗദേതി ഹ്യഭിധാ സ്യാച്ച തസ്യാഃ സാമീപ്യമസ്യാസ്ത്വര്ജുനേനൈവ ചാസീത് ॥ ൩,൨൮.

കൃഷ്ണാവതാരത്തിൽ, ആ താര തന്നെ ഭൂമിയിൽ വിന്ദ്രയായി, വിജയയുടെ ഭാര്യയായി ജനിച്ചു. അവളെ പിശംഗദി എന്നും വിളിച്ചു; അവളുടെ അടുത്ത് അർജുനനായിരുന്നു.

ഉത്പാദയിത്വാ ബഭ്രുവാഹം ച പുത്രം തസ്യാം ത്യക്ത്വാ ഹ്യര്ജുനോ വൈ മഹാത്മാ । അതശ്ചോഭേ വാരചിത്രാങ്ഗദേ ച ശചീരൂപേ നാത്ര വിവാര്യമസ്തി ॥ ൩,൨൮.

അവളിൽ ബഭ്രു എന്ന മകനെ ജനിപ്പിച്ച ശേഷം, മഹാത്മാവായ അർജുനൻ അവളെ ഉപേക്ഷിച്ചു. അതിനാൽ, വാരയും ചിത്രാംഗദയും ശചിയുടെ രൂപത്തിലാണ്; ഇതിൽ സംശയമില്ല.

പുലോമജാ മന്ത്രദ്യുമ്നസ്യ ഭാര്യാ യാ കാശികാ ഗാധിരാജസ്യ ഭാര്യാ । വികുക്ഷിഭാര്യാ സുമതിശ്ചേതി സംജ്ഞാ കുശസ്യ പത്നീ കാന്തിമതീതി സംജ്ഞാ ॥ ൩,൨൮.

മന്ത്രദ്യുമ്നന്റെ ഭാര്യയായ പുലോമജ, ഗാധിരാജാവിന്റെ ഭാര്യയായ കാശിക, വികുക്ഷിയുടെ ഭാര്യയായ സുമതി, കുശന്റെ ഭാര്യയായ കാന്തിമതി — ഇവർക്ക് ഈ പേരുകളാണ്.

ഏതാ ഹി സപ്ത ഹ്യവരാശ്ച ശച്യാ ജാനീഹി വൈ നാസ്തി വിചാരണാത്ര । ശചീ രതിശ്ചാനിരുദ്ധോ മനുര്ദക്ഷോ ബൃഹസ്പതിഃ । ഷഡന്യോന്യസമാഃ പ്രോക്താ അഹങ്കാരാദ്ദശാധമാഃ ॥ ൩,൨൮.

ഇവയും ശചിയുമാണ് ആഴത്തിലുള്ള ഏഴുപേരുകൾ; ഇതിൽ സംശയമില്ല. ശചി, രതി, അനിരുദ്ധൻ, മനു, ദക്ഷൻ, ബൃഹസ്പതി — ഈ ആറുപേരും പരസ്പരം തുല്യരാണെന്ന് പറയുന്നു, പക്ഷേ അഹങ്കാരത്താൽ പത്ത് പേരിൽ ഏറ്റവും താഴെയുള്ളവരായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു.

അഥ യഃ പ്രവഹോ വായുര്മുഖ്യവായോഃ സുതോ ബലീ । സ വായുഷു മഹാനദ്യ സ വൈ കോണാധിപസ്തഥാ ॥ ൩,൨൮.

ഇപ്പോൾ, പ്രധാനമായ കാറ്റിന്റെ ശക്തനായ മകനായ പ്രവാഹം എന്ന കാറ്റ്, കാറ്റുകളിൽ ഒരു വലിയ നദിപോലെയാണ്. അവൻ ദിശകളുടെ അധിപനുമാണ്.

നാസികാസു സ ഏവോക്തോ ഭൌതികസ്തുല്യ ഏവ ച । അതിവാഹഃ സ ഏവോക്തഃ യതോ ഗമ്യോ മുമുക്ഷുഭിഃ ॥ ൩,൨൮.

അവൻ മൂക്കുകളിൽ വസിക്കുന്നവനാണ് എന്നും, ഭൗതികസ്വഭാവമുള്ളവനാണ് എന്നും പറയുന്നു. അതിവാഹം എന്നും അവനെ വിളിക്കുന്നു, മോക്ഷം ആഗ്രഹിക്കുന്നവർ യാത്രചെയ്യുന്ന വഴി ആണെന്നതിനാലാണ് ഈ പേര്.

ദക്ഷാദിഭ്യഃ പഞ്ചഗുണാദധമഃ സംപ്രകീര്തിതഃ । ഗരുഡ ഉവാച । പ്രവഹശ്ചേതി സംജ്ഞാം സ കിമര്ഥം പ്രാപ തദ്വദ ॥ ൩,൨൮.

ദക്ഷൻ തുടങ്ങിയ അഞ്ചു ഗുണങ്ങളിൽ അവൻ താഴ്ന്നവനായി പറയപ്പെടുന്നു. ഗരുഡൻ ചോദിച്ചു: പ്രവാഹം എന്ന പേര് അവൻ എങ്ങനെ ലഭിച്ചു എന്ന് ദയവായി പറയൂ.

അര്ഥഃ കശ്ചാസ്തി തന്നാമ്നഃ പ്രതീതസ്തം വദസ്വ മേ । ഗരുഡേനൈവമുക്തസ്തു ഭഗവാന്ദേവകീസുതഃ । ഉവാച പരമപ്രീതഃ സംസ്തൂയ ഗരുഡം ഹരിഃ ॥ ൩,൨൮.

ആ പേരിന് യാതൊരു അർത്ഥമുണ്ടോ? അതിന്റെ അർത്ഥം ദയവായി എനിക്ക് വിശദീകരിക്കൂ. ഗരുഡൻ ഇങ്ങനെ ചോദിച്ചപ്പോൾ, ദേവകിയുടെ മകൻ ആയ ഭഗവാൻ അതി സന്തോഷത്തോടെ ഗരുഡനെ സ്തുതിച്ച് സംസാരിച്ചു.

കൃഷ്ണ ഉവാച । പ്രഹര്ഷേണ ഹരേസ്തുല്യാന്സര്വദാ വഹതേ യതഃ । അതഃ പ്രവഹനാമാസൌ കീര്തിതഃ പക്ഷിസത്തമ ॥ ൩,൨൮.

കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: ഹരിയോട് സമാനമായ സന്തോഷമുള്ളവരെ എല്ലായ്പ്പോഴും അവൻ വഹിക്കുന്നതിനാലാണ്, അങ്ങനെ പ്രവാഹം എന്ന പേര് ലഭിച്ചത്, പക്ഷികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ ഗരുഡേ.

സര്വോത്തമോ വിഷ്ണുരേവാസ്തി നാമ്നാ ബ്രഹ്മാദയസ്തദധീനാഃ സദാപി । മയോക്തമേതത്തു സത്യം ന മിഥ്യാ ഗൃഹ്ണാമി ഹസ്തേനോരഗം കോപയുക്തമ് ॥ ൩,൨൮.

വിഷ്ണുവാണ് എല്ലാറ്റിലും ഉന്നതൻ; ബ്രഹ്മാവും മറ്റുള്ളവരും പേരിൽ മാത്രം, എപ്പോഴും അവനു കീഴിലാണ്. ഞാൻ പറഞ്ഞത് സത്യമാണ്, കള്ളമല്ല; ഞാൻ കോപത്തോടെ പാമ്പിനെ കൈയിൽ എടുക്കുന്നു.

സര്വം നു സത്യം യദി മിഥ്യാ ഭവേത്തു തദാ ത്വസൌ മാം ദശതുഹ്യഹീന്ദ്രഃ । ഏവം ബ്രുവന്നുരഗം കോപയുക്തം സമഗ്രഹീന്നാദശത്സോപ്യുരങ്ഗഃ ॥ ൩,൨൮.

ഇത് എല്ലാം സത്യമായിരിക്കുമ്പോഴും, കള്ളമാണെങ്കിൽ ഈ പാമ്പുകളുടെ രാജാവ് എന്നെ കടിക്കട്ടെ. അങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, അവൻ കോപമുള്ള പാമ്പിനെ പിടിച്ചു, പക്ഷേ പാമ്പ് അവനെ കടിച്ചില്ല.

ഏതസ്യ സംധാരണാദേവ വീന്ദ്ര സ വായുപുത്രഃ പ്രവഹേത്യാപ സംജ്ഞാമ് । യോ വാ ലോകേ വിഷ്ണുമൂര്തിം വിഹായ ദൈത്യസ്വരൂപാ രേണുകാദ്യാഃ കുദേവാഃ ॥ ൩,൨൮.

ഇതിനെ അവൻ മാത്രം താങ്ങുന്നുവെന്നതുകൊണ്ട്, പക്ഷികളിൽ ഇന്ദ്രനായവനേ, വായുവിന്റെ മകനായ അവൻ പ്രവാഹം എന്ന പേര് ലഭിച്ചു. ലോകത്തിൽ ആരെങ്കിലും വിഷ്ണുവിന്റെ രൂപം ഉപേക്ഷിച്ച്, രേണുകയെയും മറ്റും പോലുള്ള അസുരസ്വഭാവമുള്ള കുപ്രഭുവുകളെ ആരാധിച്ചാൽ—

തേഷാം തഥാ മത്പിതൄണാം ച പൂജാ വ്യര്ഥാ സത്യം സത്യമേതദ്ബ്രവീമി । ഏതത്സര്വം യദി മിഥ്യാ ഭവേത്തു തദാ ത്വസൌ മാം ദശതു ഹ്യഹീന്ദ്രഃ ॥ ൩,൨൮.

അവർക്കും, അങ്ങനെ തന്നെ പിതാക്കളെ ആരാധിക്കുന്നവർക്കും, ആ ആരാധന ഫലമില്ലാത്തതാണ്. ഇത് സത്യമാണെന്ന് ഞാൻ ഉറപ്പിച്ച് പറയുന്നു; ഇതൊക്കെ കള്ളമാണെങ്കിൽ ഈ പാമ്പുകളുടെ രാജാവ് എന്നെ കടിക്കട്ടെ.

പിത്ര്യം നയാമി പ്രവിഹായൈവ യേ തു പിത്രുദ്ദേശാത്കേവലം യഃ കരോതി । സ പാപാത്മാ നരകാന്വൈ പ്രയാതീത്യേതദ്വാക്യം സത്യമേതദ്ബ്രവീമി ॥ ൩,൨൮.

ആർകെങ്കിലും പിതൃകർമ്മങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ച്, വെറും പിതാക്കളുടെ പേരിൽ മാത്രം ആചരണം ചെയ്താൽ, ആ പാപാത്മാവ് നരകത്തിലേക്ക് പോകും; ഇത് സത്യമാണെന്ന് ഞാൻ പറയുന്നു.

ന ശ്രീഃ സ്വതന്ത്രാ നാപി വിധിഃ സ്വതന്ത്രോ ന വായുദേവോ നാപി ശിവഃ സ്വതന്ത്രഃ । തദന്യേ നോ ഗൌരിപുലോമജാദ്യാഃ കിം വക്തവ്യം നാത്ര ലോകേ സ്വതന്ത്രഃ ॥ ൩,൨൮.

ലക്ഷ്മി സ്വതന്ത്രയല്ല, ബ്രഹ്മാവും സ്വതന്ത്രനല്ല, വായുദേവനും അല്ല, ശിവനും സ്വതന്ത്രനല്ല. ഗൗരിയും പുലോമജയും പോലുള്ളവരെ കുറിച്ച് പറയേണ്ടതില്ല; ലോകത്ത് ആരും സ്വതന്ത്രരല്ല.

ബ്രവീമി സത്യം പുരുഷോ വിഷ്ണുരേവ സത്യം സത്യം ഭുജമുദ്ധൃത്യ സത്യമ് । ഏതത്സര്വം യദി മിഥ്യാ ഭവേത്തു തദാ ത്വസൌ മാം ദശതു ഹ്യഹീന്ദ്ര ॥ ൩,൨൮.

ഞാൻ സത്യം പറയുന്നു: പരമപുരുഷൻ വിഷ്ണുവാണ് — സത്യം, സത്യം, ഞാൻ കൈ ഉയർത്തി സത്യം പറയുന്നു. ഇതൊക്കെ കള്ളമാണെങ്കിൽ ഈ പാമ്പുകളുടെ രാജാവ് എന്നെ കടിക്കട്ടെ.

ജീവശ്ച സത്യഃ പരമാത്മാ ച സത്യസ്തയോര്ഭേദഃ സത്യേ ഏതത്സദാപി । ജഡശ്ചസത്യോ ജീവജഡയോശ്ച ഭേദോ ഭേദഃ സത്യഃ കിം ച ജഡൈശയോര്ഭിദാ ॥ ൩,൨൮.

ജീവനും സത്യമാണ്, പരമാത്മാവും സത്യമാണ്; അവർക്കിടയിലെ വ്യത്യാസവും സത്യമാണ്, ഇത് എപ്പോഴും അങ്ങനെ തന്നെയാണ്. ജഡവും സത്യമാണ്, ജീവനും ജഡത്തിനും ഉള്ള വ്യത്യാസവും സത്യമാണ്; പിന്നെ ജഡത്തിന്റെയും ജഡാധിപതിയുടെയും വ്യത്യാസം എന്ത് പറയണം.

ഭേദഃ സത്യഃ സര്വജീവേഷു നിത്യം സത്യാ ജഡാനാം ച ഭേദാ സദാപി । ഏതത്സര്വം യദി മിഥ്യാ ഭവേത്തു തദാ ത്വസൌ ദശതു മാം ഹ്യഹീന്ദ്രഃ ॥ ൩,൨൮.

എല്ലാ ജീവികളിലും വ്യത്യാസം എപ്പോഴും സത്യമാണ്, ജഡങ്ങളിൽ ഉള്ള വ്യത്യാസവും എപ്പോഴും സത്യമാണ്. ഇതൊക്കെ കള്ളമാണെങ്കിൽ ഈ പാമ്പുകളുടെ രാജാവ് എന്നെ കടിക്കട്ടെ.

ഏവം ബ്രുവന്നുരഗം കോപയുക്തം സമഗ്രഹീന്നാദശത്സോപ്യുരങ്ഗഃ । ഏതസ്യ സംധാരണാദേവവീദ്രേ സാ വായുപുത്രഃ പ്രവഹേത്യാപ സംജ്ഞാമ് ॥ ൩,൨൮.

അങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, അവൻ കോപമുള്ള പാമ്പിനെ പിടിച്ചു, പക്ഷേ പാമ്പ് അവനെ കടിച്ചില്ല. ഇതിനെ അവൻ മാത്രം താങ്ങുന്നുവെന്നതുകൊണ്ട്, വായുവിന്റെ മകനായ അവൻ പ്രവാഹം എന്ന പേര് ലഭിച്ചു, പക്ഷികളിൽ ഇന്ദ്രനായവനേ.

ദ്വയം സ്വരൂപം പ്രവിദിത്വൈവ പൂര്വം ത്വം സ്വീകുരുഷ്വ ദ്വയമേവ നിത്യമ് । സ്നാനാദികം ച പ്രകരോതി നിത്യം പാപീ സ ആത്മാ നൈവ മോക്ഷം പ്രയാതി ॥ ൩,൨൮.

ആദ്യമേ തന്നെ ഈ ഇരട്ടസ്വഭാവം മനസ്സിലാക്കി, നീ എപ്പോഴും ഇരട്ടത്വം സ്വീകരിക്കണം. കുളിയലും മറ്റും നിത്യം ചെയ്താലും, പാപിയായാൽ ആ ആത്മാവ് മോക്ഷം നേടില്ല.

തസ്മാദ്ദ്വയം പ്രവിചാര്യൈവ നിത്യം സുഖീ ഭവേന്നാത്ര വിചാര്യമസ്തി । ഏതത്സര്വം യദി മിഥ്യാ ഭവേത്തു തദാ ത്വസൌ മാം ദശതു ഹ്യഹീന്ദ്രഃ ॥ ൩,൨൮.

അതിനാൽ, ഇരട്ടസ്വഭാവം എപ്പോഴും വിവേചനം ചെയ്ത് ജീവിച്ചാൽ സന്തോഷം ലഭിക്കും — ഇതിൽ സംശയമില്ല. ഇതൊക്കെ കള്ളമാണെങ്കിൽ ഈ പാമ്പുകളുടെ രാജാവ് എന്നെ കടിക്കട്ടെ.

ഗരുഡ ഉവാച । കിം തദ്ദ്വയം ദേവദേവേശ കിം വാ തത്കാരണം കീദൃശം മേ വദസ്വ । ദ്വയോസ്ത്യാഗം കീദൃശം മേ വദസ്വ ത്യാഗാത്സുഖം കീദൃശം മേ വദസ്വ ॥ ൩,൨൮.

ഗരുഡൻ ചോദിച്ചു: ദേവദേവനായോ, ആ ഇരട്ടത്വം എന്താണ്? അതിന്റെ കാരണം എന്ത്? അതിന്റെ സ്വഭാവം എങ്ങനെയാണ്? ഇരട്ടത്വം ഉപേക്ഷിക്കുന്നത് എങ്ങനെയാണ്? ഉപേക്ഷിച്ചാൽ എങ്ങനെയുള്ള സന്തോഷം ലഭിക്കും? ദയവായി എനിക്ക് വിശദീകരിക്കൂ.

ശ്രീകൃഷ്ണ ഉവാച । ദ്വയം ചാഹുസ്ത്വിന്ദ്രിയേ ദ്വേ ബലിഷ്ഠേ ദേഹേ ഹ്യസ്മിഞ്ശ്രോത്രനേത്രേ സുസൃഷ്ടേ । അവാന്തരേ ശ്രോത്രനേത്രേ ഖഗേന്ദ്ര ദ്വയം ചാഹുസ്തത്സ്വരൂപം ച വക്ഷ്യേ ॥ ൩,൨൮.

ശ്രീകൃഷ്ണൻ അരുളിച്ചെയ്യുന്നു: ഈ ശരീരത്തിൽ ഏറ്റവും ശക്തമായ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ രണ്ടെണ്ണമുണ്ട്—കേൾവിയും കാഴ്ചയും നന്നായി രൂപംകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. പക്ഷിരാജാവേ, ഈ രണ്ട് ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്കുള്ളിൽ രണ്ടുതരം സ്വഭാവങ്ങളുണ്ട്; അവയുടെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം ഞാൻ ഇപ്പോൾ വിശദീകരിക്കാം.

ശ്രോത്രസ്വഭാവോ ലോക വാര്താശ്രുതൌ ച ഹ്യതീവ മോദസ്ത്വാദരാസ്വാദനേന । ഹരേര്വാര്താശ്രവണേ ദുഃഖജാലം ശ്രോത്രസ്വഭാവോ ജഡതാ ദമശ്ച ॥ ൩,൨൮.

കേൾവിയുടെ സ്വഭാവം ലോകവാർത്തകൾ ആസ്വദിച്ച് സന്തോഷം അനുഭവിക്കുകയാണ്; അതിൽ ആകാംക്ഷയോടെ രുചിയെടുക്കുന്നു. എന്നാൽ ഹരിയുടെ വാർത്തകൾ കേൾക്കുമ്പോൾ ദു:ഖത്തിന്റെ വലയിൽ കുടുങ്ങുന്നു—കേൾവിയുടെ സ്വഭാവം മന്ദതയും നിയന്ത്രണവും തന്നെയാണ്.