ഗരുഡപുരാണമ്

ബഭൂവ ദൈത്യയോനൌ ച ദേവാനാം കണ്ടകോ ബലീ । സംജീവോ വിജയഃ പ്രോക്തോ ഹരിഭക്തോ മഹാപ്രഭുഃ ॥ ൩,൨൬.

അവൻ ദാനവകുലത്തിൽ ജനിച്ച് ദേവന്മാർക്ക് വലിയ ശല്യമായിത്തീർന്നു. സംജീവൻ, വിജയൻ എന്നിങ്ങനെ അറിയപ്പെട്ട, ഹരിയുടെ ഭക്തനായ മഹാപ്രഭു.

ഹരിണ്യാക്ഷഃ സ്വയം ദൈത്യോ ഹരിഭക്തവിദൂഷകഃ । ഏതാദൃശോ ഹിരണ്യാക്ഷസ്തപസ്തപ്തും സമുദ്യതഃ ॥ ൩,൨൬.

ഹിരണ്യാക്ഷൻ സ്വയം ദാനവനും, ഹരിഭക്തന്മാരെ പരിഹസിക്കുന്നവനും ആയിരുന്നു. ഇങ്ങനെയൊരു ഹിരണ്യാക്ഷൻ തപസ്സ് ചെയ്യാൻ മനസ്സുറപ്പിച്ചു.

തദാ മാതാ ദിതിര്ദേവീ ഹിരണ്യാക്ഷമുവാച സാ । ദിതിരുവാച । വത്സലസ്ത്വം മഹാഭാഗമാ തപസ്വാഷ്ടഹായനഃ ॥ ൩,൨൬.

അപ്പോൾ അമ്മയായ ദിതിദേവി ഹിരണ്യാക്ഷനോട് പറഞ്ഞു: ദിതിദേവി പറഞ്ഞു: പ്രിയപുത്രാ, നീ വലിയ ഭാഗ്യവാനാണ്; എട്ടുവർഷം തപസ്സ് ചെയ്യരുത്.

ത്വം മാ ദദസ്വ ദുഃ ഖം മേ പാലയിഷ്യതി കോവിദഃ । ക്ഷണമാത്രം ന ജീവാമി ത്വാം വിനാ ജീവനം ന ഹി ॥ ൩,൨൬.

എനിക്ക് ദുഃഖം തരരുത്, ആരാണ് എന്നെ നോക്കാൻ പോകുന്നത്? നിന്നെ കൂടാതെ ഞാൻ ഒരു നിമിഷം പോലും ജീവിക്കാനാവില്ല; ശരിക്കും, നീ ഇല്ലാതെ എനിക്ക് ജീവൻ ഇല്ല.

മാ തപ ത്വം മഹാഭാഗ മമ ജീവനഹേതവേ । ഏവമുക്തസ്തു മാത്രാ സ വിജയോവശതോബ്രവീത് ॥ ൩,൨൬.

മഹാഭാഗവ, എന്റെ ജീവൻ നിലനിൽക്കാൻ, തപസ്സ് ചെയ്യരുത്. ഇങ്ങനെ അമ്മ പറഞ്ഞപ്പോൾ വിജയൻ നിർബന്ധിതനായി മറുപടി പറഞ്ഞു.

ഹിരണ്യാക്ഷോ മാതരം പ്രാഹ ജാലം ഹിത്വാ വിഷ്ണോര്ഭജനേഽലം കുരുഷ്വ । മയിസ്നേഹം പുത്രഹേതോര്വിരൂഢം സുഖദുഃ ഖേ ചേഹ ലോകേ പരത്ര ॥ ൩,൨൬.

ഹിരണ്യാക്ഷൻ അമ്മയോട് പറഞ്ഞു: മോഹം വിട്ട് വിഷ്ണുവിനെ ഭജിക്കൂ; എന്നിലേക്കുള്ള മകന്റെ സ്നേഹം ഇഹലോകത്തും പരലോകത്തും സന്തോഷവും ദുഃഖവും ഒരുപോലെ നൽകുന്നു.

യാവത്സ്നേഹം മയി മാതഃ കരോഷി താവത്ക്ലേശം ശാശ്വതം യാസ്യസി ത്വമ് । മാതശ്ച തേ മയി പുത്രത്വബുദ്ധിസ്ത്വയ്യപ്യേഷാ മാതൃബുദ്ധിര്മമാപി ॥ ൩,൨൬.

അമ്മേ, നീ എന്നിൽ സ്നേഹം കാണിക്കുന്നിടത്തോളം നീ അനന്തമായ കഷ്ടങ്ങൾ അനുഭവിക്കും; നീ എന്നെ മകനായി കാണുന്നതുപോലെ, ഞാൻ നിന്നെ അമ്മയായി കാണുന്നു.

താതേ പൂജ്യേ പിതൃബുദ്ധിര്മമാസ്തി തസ്മിംസ്തുതേ ഭര്തൃബുദ്ധിര്ഹി മിഥ്യാ । നിര്മാതി യസ്മാദ്ധരിരേവ സര്വം സമ്യക്പാതാ നിയതോഽസൌ മുരാരിഃ ॥ ൩,൨൬.

എന്റെ പിതാവിൽ ഞാൻ പിതൃത്വം കാണുന്നു; നീ ഭർത്താവായി കാണുന്നതിൽ ഭർത്തൃഭാവം ഉണ്ട്, പക്ഷേ അത് തെറ്റാണ്. ഹരിയാണ് എല്ലാം സൃഷ്ടിക്കുന്നവൻ, മുരാരിയാണ് എല്ലായ്പ്പോഴും സംരക്ഷിക്കുന്നവൻ.

അതോ ഹി മാതാ ഹരിരേവ സര്വദാ ത്വന്യാസാം വൈ മാതൃതാ ചോപചാരാത് । നിര്മാതൃത്വം യദി മുഖ്യം ത്വയി സ്യാദ്ദ്രോണാദീനാം ജനനീ കാ വദസ്വ ॥ ൩,൨൬.

അമ്മേ, ഹരിയാണ് എല്ലായ്പ്പോഴും യഥാർത്ഥ അമ്മ; മറ്റുള്ളവരുടെ മാതൃത്വം ഉപചാരമാത്രമാണ്. യഥാർത്ഥ അമ്മ നീയാണെങ്കിൽ, ദ്രോൺന്മാരുടെ അമ്മ ആരാണെന്ന് പറയൂ.

മാതൃത്വം വൈ യദി മുഖ്യം ത്വയി സ്യാദ്ധാത്രാദീനാം ജനനീ കാ വദസ്വ । യതഃ സദാ യാതി ജഗത്തത്തോ ഹരിഃ സദാ പിതാ വിഷ്ണുരജഃ പുരാണഃ ॥ ൩,൨൬.

യഥാർത്ഥ അമ്മ നീയാണെങ്കിൽ, ബ്രഹ്മാദിമാരുടെ അമ്മ ആരാണെന്ന് പറയൂ. ഹരിയാണ് എല്ലായ്പ്പോഴും ലോകത്തിന്റെ മൂലകാരണം, വിശ്ണു എന്ന പുരാതനൻ എല്ലായ്പ്പോഴും പിതാവാണ്.

സദാ പിതാ മുഖ്യപിതാ യദി സ്യാദ്ഗര്ഭസ്ഥബാലേ പാലകഃ കോ വദസ്വ । മാതാപിത്രോഃ പാലകത്വം യദി സ്യാത്കൂര്മാദീനാം പാലകൌ കൌ വദസ്വ ॥ ൩,൨൬.

പിതാവാണ് യഥാർത്ഥ പിതാവെങ്കിൽ, ഗർഭസ്ഥശിശുവിനെ സംരക്ഷിക്കുന്നവൻ ആരാണെന്ന് പറയൂ. അമ്മയും അച്ഛനും സംരക്ഷകരാണെങ്കിൽ, കൂർമ്മാദിമാരെ സംരക്ഷിച്ചവർ ആരാണെന്ന് പറയൂ.

മാതാപിത്രോഃ പാലകത്വം യദി സ്യാത്കൃപാദീനാം രക്ഷകൌ കൌ വദസ്വ । പുന്നാമകാന്നാരകാദ്ദേഹ ഭജാന്തസ്മാത്ത്രാതാപുത്രവിഷ്ണുഃ പുരാണഃ ॥ ൩,൨൬.

അമ്മയും അച്ഛനും സംരക്ഷകരാണെങ്കിൽ, കൃപാദിമാരെ സംരക്ഷിച്ചവർ ആരാണെന്ന് പറയൂ. അതിനാൽ അമ്മേ, നരകത്തിൽ നിന്ന് മക്കളെ രക്ഷിക്കുന്നവൻ പുരാതനനായ വിഷ്ണുവാണ് എന്ന് മനസ്സിലാക്കണം.

ന താരകോഹം നരകാച്ച സുഭ്രൂര്ന വൈ ഭര്താ നാപി പിത്രാദയശ്ച । ന വൈ മാതാ നാനുജാദിശ്ച സര്വഃ സര്വത്രാതാ വിഷ്ണുരതോ ന ചാന്യഃ ॥ ൩,൨൬.

സുന്ദരിയേ, ഞാൻ നരകത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷിക്കുന്നവൻ അല്ല, ഭർത്താവോ അച്ഛനോ മറ്റുള്ളവരോ അല്ല; അമ്മയും അനിയനും മറ്റുള്ളവരും അല്ല. എല്ലായിടത്തും രക്ഷകൻ വിഷ്ണുവാണ്; വേറൊരുവൻ ഇല്ല.

മായാം മദീയാം ജ്ഞാനശസ്ത്രേണ ച്ഛിത്വാ ഭക്ത്യാ ഹരേഃ സ്മരണം ത്വം കുരുഷ്വ । യദ്ഭക്തിരൂപൂര്വം സ്മരണം നാമ വിഷ്ണോസ്തത്സര്വഥാ പാപഹരം ച മാതഃ ॥ ൩,൨൬.

എന്റെ മായയെ ജ്ഞാനത്തിന്റെ വാളുകൊണ്ട് വെട്ടി, ഭക്തിയോടെ ഹരിയെ ഓർക്കണം. ഭക്തിയിൽ നിന്നു വരുന്ന വിഷ്ണുവിന്റെ നാമസ്മരണം, അമ്മേ, എല്ലായ്പ്പോഴും പാപം അകറ്റുന്നു.

യോ വാ ഭക്ത്യാ സ്മരണം നാമ വിഷ്ണോഃ കരോത്യസൌ പാപഹരോ ഭവിഷ്യതി । അയം ദേഹോ ദുര്ല്ലഭഃ കര്മഭൂമൌ തത്രാപി മധ്യേ ഭജനം വിഷ്ണുമൂര്തേഃ ॥ ൩,൨൬.

ആരെങ്കിലും ഭക്തിയോടെ വിഷ്ണുവിന്റെ നാമം ഓർക്കുന്നവൻ പാപങ്ങൾ അകറ്റുന്നവനാകും. ഈ ശരീരം കര്‍മഭൂമിയിൽ അപൂർവമാണ്; അതിൽ വിഷ്ണുവിന്റെ രൂപത്തെ ആരാധിക്കലാണ് ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ടത്.

ആയുര്ഗതം വ്യര്ഥമേവ ത്വദീയം ശീഘ്രം ഭജേഃ ശ്രീനിവാസസ്യ പാദമ് । ഉപദിശ്യൈവം മാതരം പുത്രവര്യോ ദൈത്യാവേശാത്സോഭവദ്വൈ തപസ്വീ ॥ ൩,൨൬.

നിന്റെ ജീവിതം വെറുതെ പോയിരിക്കുന്നു; ഉടൻ ശ്രീനിവാസന്റെ പാദങ്ങൾ ആരാധിക്കണം. ഇങ്ങനെ അമ്മയെ ഉപദേശിച്ച്, ആ മഹാനായ പുത്രൻ, ദൈത്യശക്തിയുടെ ബാധയാൽ, തപസ്സുകാരനായി.

ചതുര്മുഖം പ്രീണയിത്വൈവ ഭക്ത്യാ ഹ്യവധ്യത്വം പ്രാപ തസ്മാന്മഹാത്മാ । തതോ ഭൂമിം കരവദ്വേഷ്ടയിത്വാ നിന്യേ തദാ ദൈത്യവര്യോ മഹാത്മാ ॥ ൩,൨൬.

നാലുമുഖനായി ഭക്തിയോടെ പ്രീതിപ്പെടുത്തി, അവൻ അവധ്യത്വം നേടി; ശേഷം ഭൂമിയെ കൈകൊണ്ട് ചുറ്റിപ്പിടിച്ച്, ആ മഹാദൈത്യൻ അതിനെ കൊണ്ടുപോയി.

ശ്രീമുഷ്ടദേശേ പ്രാദുരാസീദ്ധരിസ്തു വാരാഹവിഷ്ണുസ്ത്വജനഃ പുരാണഃ । ഭിത്ത്വാചാബ്ധിം വിവിശേ തം മഹാത്മാ രസാതലേ സംസ്ഥിതം ഭൂതലം ച ॥ ൩,൨൬.

ശ്രീമുഷ്ടദേശത്ത് ഹരി വാരാഹരൂപത്തിൽ, പുരാതനനായ വിഷ്ണുവായി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. സമുദ്രം തകർത്തു, ആ മഹാത്മാവ് ഭൂമി നിലകൊണ്ടിരുന്ന പാതാളത്തിലേക്ക് കടന്നു.

സ്വദംഷ്ട്രാഗ്രേ സ്ഥാപയിത്വാഽജഗാമ തദാഗമാദാഗതോ ദൈത്യവര്യഃ । തം കര്ണമൂലേ താഡയിത്വാ ജഘാന പ്രസാദയാമാസ ച പൂര്വവദ്ഭുവമ് ॥ ൩,൨൬.

സ്വന്തം ദന്തത്തിന്റെ അഗ്രത്തിൽ ഭൂമിയെ വെച്ച്, അവൻ പുറപ്പെട്ടു; അപ്പോൾ ദൈത്യാധിപൻ അവിടെ എത്തി. അവനെ ചെവിയുടെ അടിയിൽ അടിച്ച് കൊല്ലുകയും, ഭൂമിയെ പഴയപോലെ പുനഃസ്ഥാപിക്കുകയും ചെയ്തു.

സുദിഗ്ഗജാന്സ്ഥാപയിത്വാ ച വിഷ്ണുഃ ശ്രീമുഷ്ടേ വൈ സംസ്ഥിതഃ ശ്രീവരാഹഃ । തദാ ഹരിശ്ചിന്തയാമാസ വിഷ്ണുര്ഭക്ത്യാ മദീയം മാനുഷം ദേഹമദ്യ ॥ ൩,൨൬.

ദിശകളുടെ മഹാനായ ആനകളെ സ്ഥാപിച്ച്, വിഷ്ണു വാരാഹനായി ശ്രീമുഷ്ടയിൽ നിലകൊണ്ടു. പിന്നെ ഹരി ഭക്തിയോടെ തന്റെ മാനുഷ ശരീരം ചിന്തിച്ചു.

ആരാധയിഷ്യന്തി ച മാം ക്വ ഏതേ തേഷാം ദയാം കുത്ര വാഹം കരിഷ്യേ । ഏവം ഹരിശ്ചിന്തയിത്വാ സുകന്യേ വൈകുണ്ഠലോകാദചലം ശേഷ സംജ്ഞമ് । വീന്ദ്രസ്കന്ധേ സ്ഥാപയിത്വാ സ്വയം ച സമാഗതോഭൂദ്ഭൂതലം ഭൂതലേശഃ ॥ ൩,൨൬.

എന്നെ ആരൊക്കെ ആരാധിക്കും? അവർക്കു ഞാൻ എവിടെ ദയ കാണിക്കും? ഇങ്ങനെ ചിന്തിച്ച ഹരി, സുകന്യേ, വൈകുണ്ഠത്തിൽ നിന്ന് അചഞ്ചലനായ ശേഷനെ ഇന്ദ്രന്റെ തോളിൽ വെച്ച്, സ്വയം ഭൂമിയിൽ ഭൂതപതിയായി അവതരിച്ചു.

സുവര്ണമുഖരീതീരമാരഭ്യ ഗരുഡധ്വജഃ । ശ്രീകൃഷ്ണവേണീപര്യന്തം സ്ഥാപയാമാസ തം ഗിരിമ് ॥ ൩,൨൬.

സുവർണമുഖരിയുടെ തീരത്ത് നിന്ന് ആരംഭിച്ച്, ഗരുഡധ്വജൻ ശ്രീകൃഷ്ണവേണിയുടെ അറ്റം വരെ ആ മല സ്ഥാപിച്ചു.

ഗിരേഃ പുച്ഛേ തു ശ്രീശൈലം മധ്യമേഽഹോബലം സ്മൃതമ് । മുഖം ച ശ്രീനിവാസസ്യ ക്ഷേത്രം ച സമുദാഹൃതമ് ॥ ൩,൨൬.

ആ മലയുടെ വാലിൽ ശ്രീശൈലം, നടുവിൽ അഹോബലം എന്നറിയപ്പെടുന്നു; മുഖഭാഗം ശ്രീനിവാസന്റെ ക്ഷേത്രം എന്നാണ് പറയുന്നത്.

അല്പേന തപസാഭീഷ്ടം സിധ്യത്യസ്മിന്നഹോബലേ । ഗങ്ഗാദിസര്വതീര്ഥാനി പുണ്യാനി ഹ്യത്ര സംതി വൈ ॥ ൩,൨൬.

അഹോബലത്തിൽ അല്പം തപസ്സു ചെയ്താൽ പോലും ആഗ്രഹിച്ചതു സാധിക്കും. ഗംഗാദി എല്ലാ തീർത്ഥങ്ങളും ഇവിടെ തന്നെ ഉണ്ട്.

യ ഏനം സേവതേ നിത്യം ശ്രദ്ധാഭക്തിസമന്വിതഃ । ജ്ഞാനാര്ഥീ ജ്ഞാനമാപ്നോതി ദ്രവ്യാര്ഥീ ദ്രവ്യമാപ്നുയാത് ॥ ൩,൨൬.

ആർക്കെങ്കിലും വിശ്വാസവും ഭക്തിയുംകൊണ്ട് ഈ സ്ഥലത്തെ ദിനംപ്രതി സേവിച്ചാൽ, ജ്ഞാനം ആഗ്രഹിക്കുന്നവന് ജ്ഞാനം ലഭിക്കും; ധനം ആഗ്രഹിക്കുന്നവന് ധനം ലഭിക്കും.

പുത്രാര്ഥീ പുത്രമാപ്നോതി നൃപോ രാജ്യം ച വിന്ദതി । യംയം കാമയതേ മര്ത്യസ്തന്തമാപ്നോതി സര്വഥാ ॥ ൩,൨൬.

മകനായി ആഗ്രഹിക്കുന്നവന് മകൻ ലഭിക്കും; രാജാവിന് രാജ്യം ലഭിക്കും. മനുഷ്യൻ എന്ത് ആഗ്രഹിച്ചാലും, അതെല്ലാം അവന് ലഭിക്കും.

ചിന്തിതം സാധ്യതേ യസ്മാത്തസ്മാച്ചിന്താമണിം വിദുഃ । പുഷ്കരിണ്യാശ്ച ബാഹുല്യാദ്ഗിരാവസ്മിന്സരഃ സു ച । പുഷ്കരാദ്രിരിതി പ്രാഹുരേവം തത്ത്വാര്ഥവേദിനഃ ॥ ൩,൨൬.

ചിന്തിച്ചതു സാധ്യമാകുന്നതിനാൽ അതിനെ ചിന്താമണി എന്നു വിളിക്കുന്നു. ഇവിടെ മലയിൽ അനേകം കുളങ്ങൾ ഉള്ളതിനാൽ, ഈ കുളം പുഷ്കരമെന്നു സത്യാർത്ഥം അറിയുന്നവർ പറയുന്നു.

ശാതകുംഭസ്വരൂപത്വാത്കനകാദ്രിം ച തം വിദുഃ । വൈകുണ്ഠാദാഗതേനൈവ വൈകുണ്ഠാദ്രിരിതി സ്മൃതഃ ॥ ൩,൨൬.

പൊന്നുപാത്രത്തിന്റെ രൂപം കൊണ്ടതിനാൽ അതിനെ കനകാദ്രി എന്നു അറിയുന്നു; വൈകുണ്ഠത്തിൽ നിന്ന് വന്നതുകൊണ്ട് വൈകുണ്ഠപർവ്വതം എന്നും പറയുന്നു.

അമൃതൈശ്വര്യസംയുക്തോ വ്യങ്കടാദ്രിരിതി സ്മൃതഃ । വ്യങ്കടേശസ്യ ശൈലസ്യ മാഹാത്മ്യം യാവദസ്തി ഹി ॥ ൩,൨൬.

അമൃതവും ഐശ്വര്യവും നിറഞ്ഞതായതിനാൽ അതിനെ വെങ്കടാദ്രി എന്നു വിളിക്കുന്നു. വെങ്കടേശന്റെ പർവ്വതത്തിന്റെ മഹത്വം നിലനിൽക്കുന്നിടത്തോളം അതിന്റെ മഹിമയും നിലനിൽക്കും.