ഗരുഡപുരാണമ്

തദാ ഹരിം ദര്ശയാമാസ തസ്യൈ സ്വകം രൂപം സുപ്രതീകേ സുപൂര്ണമ് । സാ കന്യകാ ശ്രീനിവാസസ്യ രൂപം ദദര്ശ ഭക്ത്യാ സ്വമനോഭിരാമമ് ॥ ൩,൨൫.

അപ്പോൾ ഹരി അവൾക്ക് തന്റെ മനോഹരവും പൂർണ്ണവുമായ രൂപം കാണിച്ചു; ആ കന്യക ഭക്തിയോടെ ശ്രീനിവാസന്റെ മനോഹരമായ രൂപം കണ്ടു.

സുവര്ണചിത്രം വസനം വസാനം സോഷ്ണീഷകം കഞ്ചുകം സംദധാനമ് ॥ ൩,൨൫.

സ്വർണ്ണം കൊണ്ടു അലങ്കരിച്ച വസ്ത്രം ധരിച്ച്, തലയിൽ ഉഷ്ണീഷവും ശരീരത്തിൽ കഞ്ചുകവും അണിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

മൃഗോത്ഥമദഗന്ധേന സുരഭീകൃതദിങ്മുഖമ് । പുണ്ഡരീകവിശാലാക്ഷം കംബുഗ്രീവം മഹാഭുജമ് ॥ ൩,൨൫.

മൃഗം നിന്നുള്ള കസേരയുടെ സുഗന്ധം ചുറ്റുമുള്ള ദിക്കുകൾ മധുരമാക്കുന്നു; കനിവുള്ള കമലപോലെയുള്ള വലിയ കണ്ണുകൾ, ശംഖംപോലെയുള്ള കഴുത്ത്, ശക്തമായ ഭുജങ്ങൾ.

ഹേമയജ്ഞോപവീതാങ്ഗം സാക്ഷാത്കന്ദര്പസന്നിഭമ് । ജഗന്മോഹനസൈന്ദര്യം കോമലാങ്ഗം മനോഹരമ് ॥ ൩,൨൫.

സ്വർണ്ണയജ്ഞോപവീതം അണിഞ്ഞ ശരീരം, മനോഹരനായ കാമദേവനെപ്പോലെയുള്ള രൂപം, ലോകത്തെ ആകർഷിപ്പിക്കുന്ന സൗന്ദര്യം, സുന്ദരമായ സുഖമുള്ള അവയവങ്ങൾ.

ദൃഷ്ട്വാ ച കന്യാ മുമുദേ രോമാഞ്ചിതസുഗാത്രകാ ॥ ൩,൨൫.

അവനെ കണ്ടപ്പോൾ ആ പെൺകുട്ടി അതീവ സന്തോഷത്തോടെ, രോമാഞ്ചം നിറഞ്ഞ മനോഹരമായ ശരീരത്തോടെ ആനന്ദിച്ചു.

തദ്ദര്ശനാഹ്ലാദപരിപ്ലുതാശയാ പ്രേമ്ണാഥ രോമാശ്രുകുലാകുലേക്ഷണാ । നനര്ത ദേവീ പുരതസ്തസ്യ വിഷ്ണോഃ സാ ധ്വസ്തദോഷാ പരമാദരേണ । ആനന്ദ മാം പാഹി സുഖം ച ദത്ത്വാ മുകുന്ദാ മാം പാഹി വിമുക്തിദാനാത് ॥ ൩,൨൫.

അവനെ കണ്ടതിന്റെ ആനന്ദത്തിൽ ഹൃദയം സ്നേഹത്തിൽ നിറഞ്ഞു, കണ്ണുകളിൽ ആനന്ദാശ്രു നിറഞ്ഞു; ദോഷങ്ങൾ എല്ലാം അകന്ന്, പരമാദരത്തോടെ ദേവി വിഷ്ണുവിന്റെ മുന്നിൽ നൃത്തം ചെയ്തു: 'ആനന്ദസ്വരൂപാ, എന്നെ രക്ഷിക്കണേ; സുഖം നൽകണേ, മുക്തിദായകാ, എന്നെ രക്ഷിക്കണേ.'

മാം പാഹി നിത്യം ഹ്യരവിന്ദനേത്ര പ്രസന്നദൃഷ്ട്യാ കരുണാസുധാര്ദ്ര । ഗോവിന്ദ ഗോവിന്ദ സുദുഃ ഖിതാം മാം ജ്ഞാനാദിദാനേന ഹി പാഹി നിത്യമ് ॥ ൩,൨൫.

കമലനേത്രാ, ദയയുടെ അമൃതം നിറഞ്ഞ കനിവുള്ള ദൃഷ്ടിയാൽ എന്നെ എപ്പോഴും രക്ഷിക്കണേ. ഗോവിന്ദാ, ഗോവിന്ദാ, അതിയായ ദുഃഖത്തിൽ ആയിരിക്കുന്ന എന്നെ ജ്ഞാനാദി അനുഗ്രഹങ്ങൾ നൽകി എപ്പോഴും രക്ഷിക്കണേ.

ജനാര്ദന ത്വം ഹി സുദുഷ്ടസംഗാന്കാമാദിരൂപാന്സതതം വര്ജയിത്വാ । ഹരേ ഹരേ മാം സതതം പാഹി ദൈത്യാന്സമാഹൃത്യ പ്രബലാന്വിഘ്നരൂപാന് ॥ ൩,൨൫.

ജനാർദ്ദനാ, കാമാദി ദുഷ്ടസംഗങ്ങൾ എല്ലാം നീ എപ്പോഴും വിട്ടുനിൽക്കുന്നു; ഹരേ, ഹരേ, ശക്തരായ ദൈത്യരൂപിയായ തടസ്സങ്ങൾ നീക്കം ചെയ്ത് എന്നെ എപ്പോഴും രക്ഷിക്കണേ.

രമേശ മാം പാഹി ചതുര്മുഖേശ വിശ്വേശ മാം പാഹി സരസ്വതീശ । രമേശ മാം പാഹി നിദാനമൂര്തേ വൃന്ദാരവൃന്ദൈര്വന്ദിതപാദപദ്മ ॥ ൩,൨൫.

ലക്ഷ്മീപതിയേ, എന്നെ രക്ഷിക്കണേ; ചതുര്മുഖന്റെ നാഥാ, എന്നെ രക്ഷിക്കണേ; വിശ്വനാഥാ, എന്നെ രക്ഷിക്കണേ; സരസ്വതീശ്വരാ, എന്നെ രക്ഷിക്കണേ; ലക്ഷ്മീപതിയേ, സകലത്തിന്റെയും ആധാരമായവനേ, ദേവന്മാർ വന്ദിക്കുന്ന പാദപദ്മങ്ങളുള്ളവനേ, എന്നെ രക്ഷിക്കണേ.

ഏവം തു നത്വാ പരമാദരേണ തുഷ്ടാവ വിഷ്ണും പരമം പുരാണമ് । ലക്ഷ്മ്യാ സദാ യേഽവിദിതാ ഗുണാശ്ച അസംഖ്യാതാഃ സംതി വിഷ്ണൌ ച വീശ ॥ ൩,൨൫.

ഇങ്ങനെ പരമാദരത്തോടെ വന്ദിച്ച്, വിഷ്ണുവിനെ, പരമപുരാതനനെ, ദേവി സ്തുതിച്ചു. ലക്ഷ്മിക്കും അറിയാത്ത അനന്തഗുണങ്ങൾ എപ്പോഴും വിഷ്ണുവിൽ നിലകൊള്ളുന്നു.

തേഷാം സകാശാദതിബാഹുല്യസംഖ്യാ ഗുണാ ഹരൌ തേഽവിദിതാ വൈ രമായാഃ । അതോ ഹരേ സ്തവനേ ക്വാസ്തി ശക്തിസ്തഥാപി യത്നം സ്തവനേ തേ കരിഷ്യേ ॥ ൩,൨൫.

ഹരിയിൽ അനേകം അനന്തഗുണങ്ങൾ ഉണ്ട്; അവ രമയ്ക്കും അറിയില്ല. അങ്ങനെ ഹരിയെ സ്തുതിക്കാൻ എവിടെയാണ് ശക്തി? എന്നാലും ഞാൻ സ്തുതിക്കാൻ ശ്രമം നടത്തും.

തവ പ്രസാദാച്ച രമാപ്രസാദാദ്വിധിപ്രസാദാത്ഭാരതീശപ്രസാദാത് । രുദ്രപ്രസാദാത്സ്തവനം തേ കരിഷ്യേ തഥാപി വിഷ്ണോ മയി ശാന്തിം കുരുഷ്വ ॥ ൩,൨൫.

നിന്റെ കൃപയാൽ, രമയുടെ കൃപയാൽ, ബ്രഹ്മാവിന്റെ കൃപയാൽ, സരസ്വതിയുടെ കൃപയാൽ, രുദ്രന്റെ കൃപയാൽ ഞാൻ നിന്നെ സ്തുതിക്കും; എന്നിരുന്നാലും, വിഷ്ണുവേ, എന്നിൽ ശാന്തി നൽകണേ.

യദി പ്രസന്നോസി മയി ത്വമീശ ത്വത്പാദമൂലേ ദേഹി ഭക്തിം സദൈവ । ത്വദ്ദര്ശനാദ്ദേവ ശുഭാശുഭം ച നഷ്ടം മദീയം ഹ്യശുഭം ച നിത്യമ് ॥ ൩,൨൫.

ഇശ്വരാ, നീ എന്നിൽ പ്രസന്നനാണെങ്കിൽ, നിന്റെ പാദപദ്മങ്ങളിൽ എപ്പോഴും ഭക്തി നൽകണം. ദേവാ, നിന്റെ ദർശനത്താൽ എന്റെ എല്ലാ മംഗളവും അമംഗളവും നശിക്കുന്നു; ദുർഭാഗ്യവും എപ്പോഴും അകന്നു പോകുന്നു.

ത്വന്മായയാ നഷ്ടമിമം ച ലോകം മദേന മത്തം ബധിരം ചാന്ധഭൂതമ് । ഐശ്വര്യയോഗേന ച യോ ഹി മൂകോ ജാതഃ സദാ ദീനാഗുര്വാദികേഷു ॥ ൩,൨൫.

നിന്റെ മായയാൽ ഈ ലോകം നഷ്ടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; അഹങ്കാരത്തിൽ മദം പിടിച്ചവരും, ചെവികേൾവിയും കാഴ്ചയും ഇല്ലാത്തവരുമാണ്. ഐശ്വര്യത്തിന്റെ ശക്തിയാൽ ചിലർ മിണ്ടാതാവുകയും, എപ്പോഴും മുതിർന്നവരോടും മറ്റുള്ളവരോടും ദു:ഖിതരാവുകയും ചെയ്യുന്നു.

മാ ദേഹി ഐശ്വര്യമനുത്തമം ത്വത്പാദാരവിന്ദസ്യ വിരുദ്ധഭൂതമ് । ത്വം ദേവ മേ ദേഹി സതാം ച സംഗം തവ സ്വരൂപപ്രതിപാദകാനാമ് ॥ ൩,൨൫.

നിന്റെ പാദപദ്മങ്ങൾക്ക് വിരുദ്ധമായ അതുല്യമായ ഐശ്വര്യം എനിക്ക് നൽകരുതേ. ദേവാ, നിന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വരൂപം കാണിക്കുന്ന സത്സംഗം എനിക്ക് നൽകണേ.

പുത്രാദീനാമൈഹികം വാസുദേവ ദഗ്ധ്വാ ച മേ ദേഹി പാദാരവിന്ദേ । സദ്വഷ്ണവേ ക്രിയമാണം ച കോപം ദഗ്ധ്വാ ച മേ ദേഹി പാദരവിന്ദേ ॥ ൩,൨൫.

വാസുദേവാ, പുത്രാദികളോടുള്ള ലോകബന്ധങ്ങൾ അകറ്റി, എനിക്ക് നിന്റെ പാദപദ്മം നൽകണം. സത്യഭക്തനിൽ പോലും ഉണ്ടാകുന്ന കോപം അകറ്റി, എനിക്ക് നിന്റെ പാദപദ്മം നൽകണം.

ദ്രവ്യാദികേ ക്രിയമാണം ച ലോഭം ദഗ്ധ്വാ വൈ മേ ദേഹി പാദാബ്ജമൂലേ । പുത്രാദികേ ക്രിയമാണം ച മോഹം ദഗ്ധ്വാ ച മേ ദേഹി പാദാബ്ജമൂലേ ॥ ൩,൨൫.

സമ്പത്തിനോടും മറ്റുള്ളവയോടും ഉണ്ടാകുന്ന ലോഭം അകറ്റി, എനിക്ക് നിന്റെ പാദപദ്മത്തിന്റെ അടിത്തറ നൽകണം. പുത്രാദികളോടുള്ള മോഹം അകറ്റി, എനിക്ക് നിന്റെ പാദപദ്മത്തിന്റെ അടിത്തറ നൽകണം.

വിദ്യാം പുത്രം ദ്രവ്യജാതം മദം ച ദഗ്ധ്വാ ച മേ ദേഹി പാദാബ്ജമൂലേ । സദ്വൈഷ്ണവാസഹമാനസ്വരൂപം ദഗ്ധ്വാ മാത്സര്യം പാഹി മാം വേങ്കടേശ ॥ ൩,൨൫.

വിദ്യ, പുത്രൻ, സമ്പത്ത് എന്നിവയിൽ ഉണ്ടാകുന്ന അഹങ്കാരം അകറ്റി, എനിക്ക് നിന്റെ പാദപദ്മത്തിന്റെ അടിത്തറ നൽകണം. സത്യവൈഷ്ണവന്മാരോടുള്ള അസൂയ അകറ്റി, വെങ്കടേശാ, എന്നെ രക്ഷിക്കണേ.

മന്ത്രം ച മേ ദേഹി നിദാനമൂര്തേ യേനൈവ മേ സ്യാത്തവ സംഗശ്ച ഭൂയഃ । നാന്യം വൃണേ തവ പാദാബ്ജസംഗാത്തദേവ മേ ദേഹി മമ പ്രസന്നഃ ॥ ൩,൨൫.

സകലത്തിന്റെയും ആധാരമായവനേ, നിന്റെ സാന്നിധ്യം വീണ്ടും ലഭിക്കാൻ എനിക്ക് ഒരു മന്ത്രം നൽകണം. നിന്റെ പാദപദ്മസംഗം ഒഴികെ മറ്റൊന്നും ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല; അതു മാത്രം, നീ പ്രസന്നനാണെങ്കിൽ, എനിക്ക് നൽകണം.

ഇതീരിതഃ ശ്രീനിവാസഃ പ്രസന്ന ഉവാച ദേവോ ഹ്യമൃതസ്ത്രവം ച । അത്രൈവ കന്യേ പ്രജപസ്വ മന്ത്രം സുഗോപ്യരൂപം പരമാദരേണ ॥ ൩,൨൫.

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞശേഷം ശ്രീനിവാസൻ സന്തോഷത്തോടെ പറഞ്ഞു: 'കന്യേ, ഇവിടെ തന്നെ അത്യന്തം ഭക്തിയോടും രഹസ്യമായി ആ മന്ത്രം ഉച്ചരിക്കണം.'

വക്ഷ്യാമി മന്ത്രം പരമാദരേണ ശൃണ്വദ്യ ഭക്ത്യാ പരമാദരേണ । അന്തഃ സ്ഥമന്ത്യം ഹ്യാദ്യസംയുക്തമേവ സബിന്ദു തദ്വത്സ്പര്ശകാദ്യേന യുക്തമ് ॥ ൩,൨൫.

ഞാൻ ആ മന്ത്രം അത്യന്തം ആദരപൂർവം പറയാം; നീ ഭക്തിയോടും ആദരപൂർവവും കേൾക്കണം. ആ മന്ത്രം ഉള്ളിൽ നിലകൊള്ളുന്നതും, 'അ' എന്നാക്ഷരത്തിൽ അവസാനിക്കുന്നതും, ആദ്യാക്ഷരത്തോടൊപ്പം ചേർന്നതും, ബിന്ദുവും സ്പർശാക്ഷരവും ഉള്ളതുമാണ്.

ഏകാരയുക്തം പ്രഥമാന്തഃ സ്ഥയുക്തം സമത്രികോണേ ചോഷ്മണാ സംയുതം ച । തകാരസക്തം സ്വര്ശമന്തഃ സ്ഥയുക്തമാദ്യന്ത ഓംകാരസമന്വിതം ച ॥ ൩,൨൫.

ആ മന്ത്രം 'എ' എന്നാക്ഷരത്തിൽ തുടങ്ങിയും ആദ്യസ്വരത്തിൽ അവസാനിച്ചും, ഉള്ളിൽ ചേർന്നും, ത്രികോണമാകാരവും ഉഷ്ണതയോടും കൂടിയതും, 'ത' എന്നാക്ഷരത്തിൽ ചേർന്നതും, സ്വരശം എന്നാക്ഷരത്തിൽ അവസാനിക്കുന്നതും, ആദിയും അവസാനം ഓം ചേർന്നതുമാണ്.

അനേന മന്ത്രേണ തവേപ്സിതം ച ഭവേദ്ധി കന്യേ നാന്ത്ര വിചാര്യമസ്തി । ഏവം സ ഉക്ത്വാ ശ്രീനിവാസോ ഹരിസ്തു പ്രതീകവദ്ദര്ശയാമാസ രൂപമ് ॥ ൩,൨൫.

ഈ മന്ത്രം ഉപയോഗിച്ച്, കന്യേ, നീ ആഗ്രഹിക്കുന്നതെല്ലാം നിസ്സന്ദേഹമായി ലഭിക്കും. ഇതിൽ സംശയമില്ല. ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞശേഷം ശ്രീനിവാസൻ, ഹരി, തന്റെ രൂപം പ്രതീകമായി കാണിച്ചു.

നത്വാ തു സാ ശ്രീനിവാസം ച ദേവീ ഉവാസ ഹ സ്വാമിസരഃ സമീപേ । തസ്മിന്ദിനേ ബ്രാഹ്മണാദീംശ്ച സര്വാന്സംതര്പയാമാസ ച ഷഡ്രസാന്നൈഃ ॥ ൩,൨൫.

അവൾ ശ്രീനിവാസനോട് നമസ്കരിച്ച് ദേവിയായി സ്വാമിയുടെ സരസ്സിനരികിൽ ഇരുന്നു. ആ ദിവസം ബ്രാഹ്മണന്മാരെയും മറ്റുള്ളവരെയും ആറു രുചികളുള്ള വിഭവങ്ങൾ നൽകി തൃപ്തിപ്പെടുത്തി.

സായങ്കാലേ ശ്രീനിവാസസ്യ ദൃഷ്ട്വാ ഉത്സാഹരൂപൈഃ ശ്രീനിവാസപ്രതീകൈഃ । സാകം ഭക്ത്യാ സംപ്രണമ്യാഥ ദേവീ പ്രദക്ഷിണം ശ്രീനിവാസസ്യ സുഷ്ഠു ॥ ൩,൨൫.

സന്ധ്യാകാലത്ത്, ഉത്സാഹം നിറഞ്ഞ ശ്രീനിവാസന്റെ രൂപങ്ങൾ കണ്ടു, ഭക്തിയോടെ അവളും നമസ്കരിച്ചു, പിന്നെ ശ്രീനിവാസനെ ചുറ്റി ഉചിതമായി പ്രദക്ഷിണം ചെയ്തു.

നനര്ത ദേവീ സുപ്രതീകസ്യ ചാഗ്രേ ലജ്ജാം ത്യക്ത്വാ ജയ ദേവേതി ചോക്ത്വാ । ആനൃത്തകാലേ ച ഹരേശ്ച വക്ത്രം ദൃഷ്ട്വാ ച ദൃഷ്ട്യാ തു പരം നനര്ത ॥ ൩,൨൫.

ദേവി അതി മനോഹരമായ പ്രതീകത്തിന്റെ മുന്നിൽ ലജ്ജയെ വിട്ടു 'ജയദേവ' എന്ന് വിളിച്ചു നൃത്തം ചെയ്തു. നൃത്തത്തിനിടയിൽ ഹരിയുടെ മുഖം നോക്കി, അവളെ നോക്കി കൂടുതൽ ആഹ്ലാദത്തോടെ നൃത്തം ചെയ്തു.

മമാദ്യ ഗാത്രം പാവിതം ശ്രീനിവാസ മമാദ്യ നേത്രം സഫലം സംബഭൂവ । മമാദ്യ പാദൌ സാര്ഥകൌ ചൈവ ജാതൌ പ്രദക്ഷിണം ശ്രീനിവാസേശ കൃത്വാ ॥ ൩,൨൫.

ഇന്ന് എന്റെ ശരീരം ശുദ്ധമായിരിക്കുന്നു, ശ്രീനിവാസാ; ഇന്ന് എന്റെ കണ്ണുകൾ ഫലപ്രദമായിരിക്കുന്നു; ഇന്ന് എന്റെ കാലുകൾ അർത്ഥവത്തായിരിക്കുന്നു, ശ്രീനിവാസനെ പ്രദക്ഷിണം ചെയ്തതുകൊണ്ട്.

ഹസ്തൌ ച മേ സാര്ഥകാവദ്യ ജാതൌ അഗ്രേ കൃത്വാ ഹസ്തശബ്ദം മുരാരേഃ । ഏവം വദന്തീ പ്രീണയന്തീ ച ദേവം ജഗാമസാ സ്തോത്രവചഃ കദമ്ബൈഃ ॥ ൩,൨൫.

ഇന്ന് എന്റെ കൈകളും അർത്ഥവത്തായി, മുന്നിൽ മുരാരിക്ക് കൈയടിച്ച്. ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞും ദൈവത്തെ സന്തോഷിപ്പിച്ചും, അവൾ സ്തോത്രങ്ങൾ പാടിത്തുടങ്ങി.

ദേവാസ്തദാ ദുന്ദുംഭയോ വിനേദിരേ തന്മസ്തകേ പുഷ്പവൃഷ്ടിം ച ചക്രുഃ । തസ്മിന്കാലേ ഉഭയോഃ പാര്ശ്വയോശ്ച നൃത്യം ചക്രുര്ദേവതാവാരനാര്യഃ ॥ ൩,൨൫.

അപ്പോൾ ദേവന്മാർ ദുണ്ടുഭി മുഴക്കി, അവളുടെ തലയിൽ പുഷ്പവർഷം നടത്തി. ആ സമയത്ത്, ഇരുവശത്തും ദേവതาสต്രീകൾ നൃത്തം ചെയ്തു.