ഗരുഡപുരാണമ്

സദ്ബ്രാഹ്മണാന്വന്ദയേത്പാദമൂലേ ഹസ്തൌ ച ദ്വൌ സംപുടീകൃത്യ ദേവി । സാഷ്ടാങ്ഗരുപം വന്ദനം ചൈവ വിഷ്ണോഃ കുര്യാത്തഥാ ഗുരവേ വിഷ്ണുബുദ്ധ്യാ ॥ ൩,൨൪.

സത്യബ്രാഹ്മണന്മാരെ പാദത്തിങ്കൽ ഇരുകൈകളും ചേർത്ത് ആദരിക്കണം, ദേവിയേ; വിഷ്ണുവിനും ഗുരുവിനും വിഷ്ണുവെന്ന ഭാവത്തോടെ അഷ്ടാംഗപ്രണാമം ചെയ്യണം.

ഗങ്ഗാദീനാം വന്ദനം കാര്യമേവ സാഷ്ടാങ്ഗം വൈ തുലസീനാം തഥൈവ । അശ്വത്ഥാനാം നമനം കാര്യമേവ ഗവാദീനാം നമനം മാനസേന ॥ ൩,൨൪.

ഗംഗാദി പുണ്യനദികൾക്കും തുളസിച്ചെടിക്കും നമസ്കാരം സാശ്ടാംഗപ്രണാമത്തോടെ ചെയ്യണം. അശ്വത്ത്വമരങ്ങൾക്കും നമസ്കാരം വേണം. പശുക്കൾക്കും അതുപോലുള്ള ജീവികൾക്കും മനസ്സിൽ നമസ്കാരം അർപ്പിക്കണം.

പൂജാ സദാ ദേവദേവസ്യ വിഷ്ണോഃ കാര്യാ ഭക്ത്യാ വൈഷ്ണവൈരേവ നാന്യൈഃ । യേ നാമകാ ജ്ഞാനവന്തഃ സുഭക്താഃ സദൈവ കാര്യാ വിഷ്ണുപൂജാ ച കന്യേ ॥ ൩,൨൪.

ദേവദേവനായ വിഷ്ണുവിന്റെ പൂജ എപ്പോഴും ഭക്തിയോടെ വൈഷ്ണവന്മാർ മാത്രം ചെയ്യണം, മറ്റാർക്കും അല്ല. അവന്റെ പേരിൽ പേരുള്ളവരും, ജ്ഞാനികളും, സത്യഭക്തികളും എപ്പോഴും വിഷ്ണുപൂജ ചെയ്യണം, കന്യകേ.

യേ നാമകാ ജ്ഞാനവന്തഃ സുഭക്താഃ സദൈവം കാര്യാ വിഷ്ണുപൂജാ ച കന്യേ । യേനാമകാ വിഷ്ണുഭക്താഃ സദൈവ പൂജാ വിഷ്ണോര്നൈവ കാര്യാത്ര ദേവി ॥ ൩,൨൪.

വിഷ്ണുവിന്റെ പേരിൽ പേരുള്ളവരും, ജ്ഞാനികളും, ഭക്തികളും എപ്പോഴും വിഷ്ണുവിനെ പൂജിക്കണം, കന്യകേ. വിഷ്ണുവിന്റെ പേരിൽ പേരുള്ളവരും ഭക്തികളും മാത്രമേ വിഷ്ണുപൂജ ചെയ്യേണ്ടതുള്ളൂ, ദേവിയേ.

മോഹാദ്യോ വൈ പൂജയേദ്ദേവദേവം മഹാധര്മാദ്യാതി ചാന്ധം തമോ വൈ । ബ്രഹ്മാദിനാമാനി ഹരേര്ഹി ദേവീം വിഷ്ണോഃ സ്വനാമാനി ദദൌ ദിവൌകസാമ് ॥ ൩,൨൪.

മൂഢത്വം കൊണ്ട് ദേവദേവനായ ഭഗവാനെ പൂജിച്ച് വലിയ അധർമ്മപാതം പിന്തുടരുന്നവൻ അതീവ ഇരുണ്ട അന്ധകാരത്തിലേക്ക് പോകുന്നു. ദേവിയേ, ബ്രഹ്മാദികൾക്ക് ഹരിയാണു പേരുകൾ നൽകിയതും, വിഷ്ണു സ്വയം സ്വപേരുകൾ സ്വർഗ്ഗവാസികൾക്ക് നൽകിയതുമാണ്.

നാദാദ്ധീരഃ കേശവാദീനി കന്യേ സ്വകം പുരം പ്രവിഹായൈവ രാജാ । ഏവം മയോക്തം കന്യകേ സര്വമേതദേതത്പരം സമ്യഗാരോഹണീയമ് ॥ ൩,൨൪.

ധീരനായവൻ തന്റെ സ്വന്തം നഗരത്തെ ഉപേക്ഷിച്ച് കേശവാദി പേരുകൾ സ്വീകരിക്കരുത്, കന്യകേ. ഇതെല്ലാം ഞാൻ വിശദമായി പറഞ്ഞുതന്നു, ഈ പരമോന്നത ഉപദേശം ശരിയായി സ്വീകരിക്കണം.

ഗോവിന്ദ നാരായണ മാധവേതി യൂയം മയാ സര്വമാരാധിതവ്യമ് । സര്വേ മിലിത്വാ പുനരേവം ഖഗേന്ദ്ര സമാരുഹന്വൈങ്കടാദ്രിം ഗൃണന്തഃ ॥ ൩,൨൪.

ഗോവിന്ദ, നാരായണ, മാധവ എന്നിങ്ങനെയുള്ള എല്ലാ പേരുകളിലും നിങ്ങൾ എനിക്ക് സമർപ്പണത്തോടെ പൂജ ചെയ്യണം. എല്ലാവരും ഒന്നിച്ച് ചേർന്ന്, പക്ഷിരാജാവേ, വൈകുണ്ഠപർവതത്തിലേക്ക് കയറുമ്പോൾ സ്തുതികൾ പാടുകയായിരുന്നു.

ഹരേര്നാമാന്യത്ര പൂര്വം ഗൃണന്തസ്ത്വാസ്വാദയന്തഃ ശ്രീനിവാസസ്യ നാമ । ദ്രഷ്ടും സര്വേ ശ്രീനിവാസം തഥൈവ കുര്വന്തസ്തേ തലശബ്ദം നദന്തഃ ॥ ൩,൨൪.

ഹരിയുടെ നാമങ്ങൾ പാടിക്കൊണ്ടും, ശ്രീനിവാസന്റെ നാമം ആസ്വദിച്ചുകൊണ്ടും, എല്ലാവരും ശ്രീനിവാസനെ കാണാൻ പോയി, കൈയടിച്ചുകൊണ്ടായിരുന്നു അവരുടെ യാത്ര.

ഇതി കൃഷ്ണവചഃ ശ്രുത്വാ താര്ക്ഷ്യഃ കൃഷ്ണമുവാചഹ കഥമാസ്വാദനം ചക്രുരേതദ്വിസ്തീര്യമേ വദ । ശ്രീകൃഷ്ണ ഉവാച । ഭോ ശ്രീനിവാസ തവ നാമൈവ ചൈതന്നാമ സ്വാമീ നനു നാമൈവ സ്വാമീ । യാം ബ്രഹ്മാദ്യാ ആശ്രയന്തീത്തി യസ്മാത്തസ്മാദ്രമാ ശ്രീരിതി നാമ ചാപ ॥ ൩,൨൪.

കൃഷ്ണന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ താർക്ഷ്യൻ ചോദിച്ചു: 'അവർ എങ്ങനെ ആസ്വദിച്ചു? ദയവായി വിശദമായി പറയൂ.' ശ്രീകൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: 'ശ്രീനിവാസാ, നിന്റെ നാമം തന്നെയാണ് സ്വാമിയുടെ നാമം; സ്വാമിയെ നാമത്തിലൂടെ അറിയാം. ബ്രഹ്മാദികൾ നിന്നിൽ ആശ്രയം തേടുന്നതിനാൽ, നിന്നെ രാമ, ശ്രീ എന്നിങ്ങനെയുള്ള പേരുകളിൽ വിളിക്കുന്നു.'

രമാശ്രയത്വാന്നിതരാം സര്വദാ ചേത്യതോ ഹരിഃ ശ്രീനിവാസാഭിധാനഃ । ഭോ ശ്രീനിവാസേതി തു നര്തയന്തോ രോമാഞ്ചമാത്രാസ്തലശബ്ദകാരിണഃ ॥ ൩,൨൪.

നീ എപ്പോഴും ശ്രീയുടെ ആശ്രയമായതിനാൽ ഹരിയെ ശ്രീനിവാസൻ എന്നാണു വിളിക്കുന്നത്. ശ്രീനിവാസാ, അവർ നൃത്തം ചെയ്യുമ്പോൾ രോമാഞ്ചം അനുഭവിച്ച് കൈയടി മുഴക്കുകയായിരുന്നു.

അദ്യൈവ പശ്യാമ ഹരേസ്തവാസ്യം കദാ വയം കൃത കൃത്യാ ഭവാമഃ । ഭോഃ കേശവാദ്യൈവ പദാരവിന്ദം സംദര്ശയിത്വാ സുദയാം കുരുഷ്വ ॥ ൩,൨൪.

ഇന്ന് തന്നെ ഹരിയുടെ മുഖം കാണാൻ ഞങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നു; അപ്പോൾ മാത്രമേ ഞങ്ങൾ പൂർണ്ണത നേടൂ. കേശവാ, ഇന്ന് തന്നെ നിന്റെ പാദപദ്മം കാണിച്ച് മഹാദയ കാണിക്കണമേ.

ബ്രഹ്മാണമാഹുശ്ച പുരാണമാഹുഃ കശബ്ദവാച്യം സര്വലോകേശമാഹുഃ । ഈശം ചാര്ഹം രുദ്രമിത്യേവ ചാഹുസ്തത്പ്രേരകം സൃഷ്ടിസംഹാരകാര്യേ ॥ ൩,൨൪.

അവനെ ബ്രഹ്മാവെന്നു വിളിക്കുന്നു, പുരാണനെന്നു വിളിക്കുന്നു, 'ക' എന്നാക്ഷരത്തിൽ സൂചിപ്പിക്കുന്ന സർവ്വലോകനാഥനെന്നു വിളിക്കുന്നു. അവനെ ഈശനും, രുദ്രനുമെന്നു വിളിക്കുന്നു; സൃഷ്ടിയും സംഹാരവും നടത്തുന്നതിന് പ്രേരിപ്പിക്കുന്നവനാണ് അവൻ.

അതോ ഹരിഃ കേശവനാമധേയോ ഭോഃ കേശവേതി ച നര്തയന്തഃ । ആനന്ദവാപീം സംസ്ത്രവന്തോഭി ജഗ്മുര്നാരായണേതി പ്രവദന്തോ ഹി ജഗ്മുഃ ॥ ൩,൨൪.

അതിനാൽ ഹരിക്ക് കേശവ എന്ന പേരുണ്ട്. അവർ 'കേശവാ' എന്നു വിളിച്ചു നൃത്തം ചെയ്ത് ആനന്ദതീർത്ഥത്തിലേക്ക് പോയി; 'നാരായണ' എന്നു ഉച്ചരിച്ചുകൊണ്ട് മുന്നോട്ട് നീങ്ങി.

അതോ ദോഷാസ്തദ്വിരുദ്ധാ ഗുണാശ്ച നാരാശ്ച തേഷാമാശ്രയത്വാന്മുരാരിഃ । നാരായണേതി പ്രവദന്തീഹ ലോകേ നാരാനുബന്ധാത്സര്വമുക്താഃ ഖഗേന്ദ്ര ॥ ൩,൨൪.

പക്ഷിരാജാവേ, അവനോട് വിരുദ്ധമായ ദോഷങ്ങളും ഗുണങ്ങളും, അവനിൽ ആശ്രയം ചെയ്യുന്ന ആത്മാക്കളും എല്ലാം മുരാരിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ടു കിടക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് ലോകത്ത് 'നാരായണ' എന്നു പറയുന്നത്; ഈ ബന്ധം മൂലം എല്ലാവരും മോക്ഷം നേടുന്നു.

നാരാഃ പ്രോക്താ ആശ്രയത്വാച്ച തേഷാമതോപി നാരായണ ഏവ വീന്ദ്ര । മുക്താശ്ച യേ തു പ്രപദംനു ജഗ്മുരണ്ഡോദകം യസ്യ കടാക്ഷമാത്രാത് ॥ ൩,൨൪.

ആ ആത്മാക്കൾക്ക് എപ്പോഴും ആശ്രയമായതിനാൽ അവനെ നാരായണൻ എന്നു വിളിക്കുന്നു, പക്ഷിരാജാവേ. മോക്ഷം നേടിയവർ അവന്റെ കാഴ്ച്ചമാത്രത്തിൽ പരമപദമായ അണ്ടജലത്തിൽ എത്തുന്നു.

യദുത്പന്നം തേന നാരാഃ ഖഗേന്ദ്ര തേഷാം സദാപ്യാശ്രയത്വാച്ച വീന്ദ്ര । നാരായണേതി പ്രവദന്തീഹ ലോകേ ഹ്യനന്തബ്രഹ്മാണ്ഡവിസര്ജകത്വാത് ॥ ൩,൨൪.

പക്ഷിരാജാവേ, അവനിൽ നിന്നാണ് ആ ആത്മാക്കൾ ഉത്ഭവിച്ചത്; അവർക്കെപ്പോഴും അവനാണ് ആശ്രയം. അതുകൊണ്ട് ലോകത്ത് അവനെ നാരായണൻ എന്നു വിളിക്കുന്നു, അനന്തബ്രഹ്മാണ്ഡങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നവനാണ് അവൻ.

ഏവം നനൃതുഃ പരിശംസയന്തോ ഗോവിന്ദ നാന്യോ ഹി ന ചൈവ ദര്ശനമ് । ഗോശബ്ദവാച്യാസ്തു സമസ്തവാചോ ഗോഭിശ്ച സര്വൈഃ പ്രതിപാദ്യതേ യതഃ ॥ ൩,൨൪.

അങ്ങനെ അവനെ സ്തുതിച്ചുകൊണ്ട് അവർ നൃത്തം ചെയ്തു; 'ഗോവിന്ദനു തുല്യൻ ആരുമില്ല, മറ്റൊരു ദർശനവുമില്ല' എന്നു പറഞ്ഞു. 'ഗോ' എന്നാക്ഷരത്തിൽ എല്ലാ വാക്കുകളും സൂചിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു; എല്ലാ പശുക്കളാലും എല്ലാം നിലനിൽക്കുന്നു.

അതോ ഹി ഗോവിന്ദ ഇതി സ്മൃതഃ സദാ ഭോ വേദവേദ്യേതി തഥാ ന നനൃതുഃ । ആനന്ദബാഷ്പൈശ്ച സമന്വിതാ ഹി ഹരേ മുരാരേ തവ ദര്ശനം ഹി ॥ ൩,൨൪.

അതിനാൽ അവനെ എപ്പോഴും ഗോവിന്ദൻ എന്നും, വേദങ്ങൾക്കു വഴി കാണുന്നവൻ എന്നും ഓർക്കുന്നു. അങ്ങനെ അവർ ആനന്ദാശ്രുക്കളോടെ നൃത്തം ചെയ്തു, ഹരേ, മുരാരേ, നിന്റെ ദർശനത്തിൽ.

ദേഹി പ്രഭോ വൈ തവദാസദാസാശ്ചതുര്ദശേ ഭുവനേ സര്വദാപി । യതസ്ത്വമേവം വസതീതി വാസുശ്ചാത്രൈവ നിത്യം ക്രീഡതേ സര്വദൈവ ॥ ൩,൨൪.

പ്രഭോ, നീയുടെ ദാസന്മാർ പതിനാലു ലോകങ്ങളിലും എപ്പോഴും നിലനിൽക്കട്ടെ എന്ന് അനുഗ്രഹിക്കണമേ. കാരണം, നീ ഇവിടെയെല്ലാം വാസുവായി എപ്പോഴും വസിച്ചു കളിക്കുന്നു.

യതോ ദേവേത്യേവമാഹുര്മഹാന്തസ്ത്വതോ ഹരിം വാസുദേവേതി ചാഹുഃ । ഭോ വാസുദേവേതി നനൃതുഃ സര്വദൈവ ഭോ മാധവേതി നനൃതുശ്ചൈവ സര്വേ ॥ ൩,൨൪.

അതിനാലാണ് മഹാന്മാർ അവനെ ദൈവം എന്ന് വിളിക്കുന്നത്, ഹരിയെ വാസുദേവൻ എന്നും പറയുന്നു. 'വാസുദേവാ!' എന്ന് അവർ എല്ലായ്പ്പോഴും ആഹ്ലാദത്തോടെ നൃത്തം ചെയ്തു; അങ്ങനെ തന്നെ എല്ലാവരും 'മാധവാ!' എന്നും പാടിക്കൊണ്ട് നൃത്തം ചെയ്തു.

ലക്ഷ്മീപതേ ചേതി വദന്തി സര്വേ ധനീതി ശബ്ദഃ സ്വാഭിവാചീ യതോ ഹി । അതോപ്യാര്യാ മാധവേതി ബ്രുവന്തി ലക്ഷ്മീപതേ പാഹി തഥൈവ ഭക്താന് ॥ ൩,൨൪.

എല്ലാവരും അവനെ 'ലക്ഷ്മീപതി' എന്ന് വിളിക്കുന്നു, കാരണം 'സമ്പത്ത്' എന്നത് യഥാർത്ഥത്തിൽ അവനെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. അതുകൊണ്ടാണ് സദാചാരമുള്ളവർ അവനെ 'മാധവൻ' എന്ന് വിളിക്കുന്നത്. ലക്ഷ്മീപതീ, അങ്ങനെ തന്നെ ഭക്തന്മാരെ കാത്തരുളേണം.

തേ വൈ ബ്രുവന്തോ നനൃതുശ്ച ജഗ്മുര്വിഷ്ണോ സദാസ്മാന്പരിപാഹി നിത്യമ് । സര്വത്ര യസ്മാദ്വിതതോസി തസ്മാദിത്യാദിനാമാനി ഗൃണന്ത ഏവ । ജഗ്മുശ്ച സര്വേ ദദൃശുശ്ച തീര്ഥം ഭക്ത്യോപേതാഃ ശ്രീനിവാസം സ്മരന്തഃ ॥ ൩,൨൪.

അവർ ഈ നാമങ്ങൾ ഉച്ചരിച്ചും നൃത്തം ചെയ്തും മുന്നോട്ട് പോയി, എല്ലായ്പ്പോഴും 'വിഷ്ണോ, ഞങ്ങളെ എപ്പോഴും കാത്തരുളേണം' എന്ന് പ്രാർത്ഥിച്ചു. നീ എല്ലിടത്തും നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നതിനാൽ അത്തരത്തിലുള്ള നാമങ്ങൾ അവർ തുടർച്ചയായി ഉച്ചരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. എല്ലാവരും പോയി, ആ തീർത്ഥം കണ്ടു, ഭക്തിഭാവത്തോടെ ശ്രീനിവാസനെ ഓർത്തു.

കന്യോവാച । കിം നാമകം തീര്ഥമിദം മുനീന്ദ്ര കിം കാര്യമത്ര പ്രവദാസ്മാന്കൃതീശ । കസ്മൈ പ്രസന്നോ ഭഗവാഞ്ഛ്രീനിവാസസ്ത്വസ്മിന്സുതീര്ഥം വദ വിസ്തരേണ ॥ ൩,൨൪.

കന്യ പറഞ്ഞു: മഹർഷേ, ഈ തീർത്ഥത്തിന് എന്താണ് പേര്? ഇവിടെ എന്ത് ചെയ്യണം? ദയവായി ഞങ്ങൾക്കു വിശദമായി പറയൂ, ജ്ഞാനശാലിയായോനാഥാ. ഈ പുണ്യസ്ഥലത്ത് ആരെ സന്തോഷിപ്പിച്ചാണ് ശ്രീനിവാസൻ അനുഗ്രഹം നൽകിയത്?

ജൈഗീഷവ്യ ഉവാച । കന്യേ ശൃണു ത്വം ഹ്യഭവത്സുബുദ്ധിമാന്പ്രഹ്രാദസംജ്ഞോ ഹരിഭക്തവര്യഃ । നിഷ്കാമബുദ്ധ്യാ തു യദാ ജഗാമ ശേഷാചലസ്ഥം ശ്രീനിവാസം ച ദ്രഷ്ടുമ് ॥ ൩,൨൪.

ജൈഗീഷവ്യൻ പറഞ്ഞു: കന്യേ, നീ കേൾക്കൂ. ഹരിയുടെ ഭക്തന്മാരിൽ ഏറ്റവും ജ്ഞാനിയായ പ്രഹ്ലാദൻ എന്നൊരു മഹാനുണ്ടായിരുന്നു. സ്വാർത്ഥമില്ലാതെ, അവൻ ശേഷാചലത്തിൽ വസിക്കുന്ന ശ്രീനിവാസനെ ദർശിക്കാൻ പോയി.

അസ്മിംസ്ഥലേ ദൈത്യകുമാരകാന്പ്രതി ഹരേശ്ച തത്ത്വം പരിപൃഷ്ടവാന്പ്രഭുഃ । നൃസിംഹരൂപം ശ്രീനിവാസം ഭജസ്വ സുദുര്ലഭം മാനുഷം ജന്മ കന്യേ ॥ ൩,൨൪.

ഈ സ്ഥലത്ത്, ഹരിയുടെ സത്യസ്വരൂപം അറിയാൻ ദൈത്യകുമാരന്മാരോട് ഭഗവാൻ ചോദിച്ചു. കന്യേ, നരസിംഹസ്വരൂപിയായ ശ്രീനിവാസനെ ഭജിക്കൂ; മനുഷ്യജന്മം അത്യന്തം ദുർലഭമാണ്.

തത്രാപി വിഷ്ണോര്നൃഹരേ സുതത്ത്വം സുദുര്ലഭം സുഷ്ഠു യാത്രാ തഥൈവ । യസ്യാം യാത്രായാം യത്ര കുത്രാപി ദേശേ ഹരേഃ കഥാ വര്തതേ ദൈത്യവര്യാഃ ॥ ൩,൨൪.

അവിടെ പോലും, നരസിംഹസ്വരൂപിയായ വിഷ്ണുവിന്റെ യഥാർത്ഥ തത്ത്വം വളരെ ദുർലഭമാണ്, തീർത്ഥയാത്രയും അതുപോലെ തന്നെ. ഏത് ദേശത്താണെങ്കിലും, ആ യാത്ര നടക്കുന്നിടത്ത് ഹരിയുടെ കഥകൾ പറയപ്പെടുന്നു, ദൈത്യശ്രേഷ്ഠന്മാരേ.

തത്ര സ്ഥലേ ഹരിരാസ്തേ സദൈവ യതോ വ്യാപ്തഃ സര്വതോ വൈ നൃസിംഹഃ । ഏതച്ഛ്രുത്വാ ദൈത്യകുമാരകാസ്തേ പ്രഹ്ലാദമൂചുര്ഭക്തവര്യം ഹരേശ്ച ॥ ൩,൨൪.

അവിടത്തെ ആ സ്ഥലത്ത് ഹരി എല്ലായ്പ്പോഴും വസിക്കുന്നു, കാരണം നരസിംഹൻ എല്ലിടത്തും നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഇതു കേട്ട ദൈത്യകുമാരന്മാർ ഹരിയുടെ ഭക്തശ്രേഷ്ഠനായ പ്രഹ്ലാദനോട് പറഞ്ഞു.

വ്യാപ്തോ ഹരിശ്ചേത്കഥമത്ര വൈ സഖേ ന ദൃശ്യതേ ജലരൂപീ നൃസിംഹഃ । സ ഏവമുക്തോ ദാനവാനാം സുതൈശ്ച തുഷ്ടാവ വിഷ്ണും പരമാദരേണ ॥ ൩,൨൪.

ഹരി എല്ലിടത്തും നിറഞ്ഞിരിക്കുകയാണെങ്കിൽ, സ്നേഹിതാ, ജലത്തിൽ രൂപമായ നരസിംഹൻ ഇവിടെ കാണാനാവാത്തത് എന്തുകൊണ്ടാണ്? ദാനവപുത്രന്മാർ ഇങ്ങനെ ചോദിച്ചപ്പോൾ, പ്രഹ്ലാദൻ പരമഭക്തിയോടെ വിഷ്ണുവിനെ സ്തുതിച്ചു.

തവ സ്വരൂപം മമ ദര്ശയസ്വ സ്വയോഗ്യരൂപം ദാനവാനാം സുതാനാമ് । ഇതി സ്തുതഃ ശ്രീനിവാസോ ഹരിസ്തു തസ്മിന്നന്തര്ജലരൂപം സമായാത് ॥ ൩,൨൪.

നിന്റെ യഥാർത്ഥ രൂപം, ദാനവപുത്രന്മാർക്ക് അനുയോജ്യമായ രൂപം, എനിക്ക് കാണിക്കണമേ. ഇങ്ങനെ സ്തുതിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, ശ്രീനിവാസനായ ഹരി അവിടെ ജലത്തിനുള്ളിൽ രൂപം കാണിച്ചു.