ഗരുഡപുരാണമ്

ജൈഗീഷവ്യാദ്ഗുരുപാദാത്സുഭക്ത്യാ സുശ്രാവ തത്ത്വം വേങ്കടാദ്രേശ്ച സര്വമ് ॥ ൩,൨൩.

ജൈഗീഷവ്യ ഗുരുവിന്റെ പാദങ്ങളിൽ നിന്ന് അവൾ ഭക്തിപൂർവ്വം വെങ്കടാദ്രിയുടെ സകലതത്ത്വവും കേട്ടു.

ശ്രീഗരുഡമഹാപുരാണമ് ൨൪ ജൈഗീഷവ്യ ഉവാച । കന്യേ ശൃണു ത്വം വേങ്കടാഖ്യാചലസ്യ സ്മേരാനനാം പുണ്യമാംരോഹണേഽസ്യ । ശ്രീഗീതായാഃ പഠനം ചൈവ കുര്വന്നാരോഹണം കുരുതേ സര്വലോകഃ ॥ ൩,൨൪.

ജൈഗീഷവ്യൻ പറഞ്ഞു: മകളേ, വെങ്കടപർവ്വതം സ്മിതമുഖത്തോടെ കയറുന്നതിന്റെ മഹത്വം നീ കേൾക്കു. ശ്രീഗീതയെ പാരായണം ചെയ്ത് കയറുന്നവൻ എല്ലാ ലോകങ്ങളും പ്രാപിക്കും.

പദേപദേ ശ്രീനിവാസശ്ച ദേവസ്ത്വലം ഹ്യലം പ്രീയതേ ഭക്തവര്ഗഃ । തം പ്രീണയന്മോക്ഷമായാന്തി സര്വേ ഹരൌ തുഷ്ടേ കിമലഭ്യം ച കന്യേ ॥ ൩,൨൪.

ഓരോ പടിയിലും ശ്രീനിവാസദേവൻ ഭക്തജനങ്ങളിൽ അത്യന്തം സന്തോഷം പ്രാപിക്കുന്നു. അവനെ സന്തോഷിപ്പിച്ചാൽ എല്ലാവർക്കും മോക്ഷം ലഭിക്കും; ഹരിക്ക് സന്തോഷം ലഭിച്ചാൽ എന്താണ് പ്രാപിക്കാനാവാത്തത്, മകളേ?

സോപാനദേശേ യഃ പുരാണം ശൃണോതി തദാ കൃതാ സര്വതീര്ഥാദിയാത്രാ । തദാ ദിവാ പ്രസ്തുവന്തീഹ മാര്ഗേ സദാ ഹരിം ശ്രീനിവാസം ഗുരും ച ॥ ൩,൨൪.

പടിപ്പടിയിൽ പുരാണം കേൾക്കുന്നവൻ എല്ലാ തീർത്ഥയാത്രകളും ചെയ്തതുപോലെയാണ്. പകൽപോഴും വഴിയിൽ ഹരിയെ, ശ്രീനിവാസനെ, ഗുരുവിനെ സ്തുതിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുക.

സോപാനാനാം മഹിമാനം ച ശ്രുത്വാ ശാലഗ്രാമം സ്ഥാപയിത്വാ ച തത്ര । നമസ്കൃത്വാ പുനരേവാപി സാ തു സോപാനാനി ത്വാരുരോഹാഥ സാധ്വീ ॥ ൩,൨൪.

പടികളുടെ മഹത്വം കേട്ട്, ശാലഗ്രാമം അവിടെ വെച്ച്, വീണ്ടും വന്ദനം ചെയ്ത്, ആ സതീ പടികൾ കയറി.

സോപാനാനാം വീന്ദ്ര ചാരോഹണേന ത്വവൈഷ്ണവാനാം ഹരിതോഷോ ന ചൈവ । തേനൈവ തേഷാം സാധനം ഭൂയ ഏവ തമസ്യന്ധേ പാതയിതും ഖഗേന്ദ്ര ॥ ൩,൨൪.

വൈഷ്ണവ ക്ഷേത്രങ്ങളിലെ പടികൾ കയറിയാൽ ഹരിയെ സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ കഴിയില്ല, പക്ഷേ അങ്ങനെ ചെയ്താൽ അവരുടെ പുണ്യം കൂടും, പിന്നെയും അവർ കനിഞ്ഞ അന്ധകാരത്തിലേക്ക് വീഴും, പക്ഷേ.

സ്ഥലേസ്ഥലേ ഏവമേവാപി കാര്യം ജൈഗീഷവ്യം പുനരേവാഹ ദേവീ । കന്യോവാച । ജൈഗീഷവ്യഃ ശ്രീനിവാസോ ഹരിസ്തു ബ്രഹ്മാദീനാം ദൃശ്യതേ ശ്രീനിവാസഃ ॥ ൩,൨൪.

ഓരോ സ്ഥലത്തും അതുപോലെ തന്നെയാണ് ജൈഗീഷവ്യ ക്രിയ ചെയ്യേണ്ടത്, ദേവി വീണ്ടും പറഞ്ഞു. കന്യക ചോദിച്ചു: ജൈഗീഷവ്യ, ശ്രീനിവാസൻ ഹരിയെ ബ്രഹ്മാദിമാരും കാണുന്നു; ശ്രീനിവാസൻ പ്രത്യക്ഷനാണ്.

ജൈഗീഷവ്യ കൃപയാ ത്വം വദസ്വ ജൈഗീഷവ്യോ ഹ്യേവമുക്തോ ഹരിം തു । ഉവാച കന്യാം സോമപുത്രീം സതീം ച ബ്രഹ്മാദീനാം ദൃശ്യതേ ശ്രീനിവാസഃ ॥ ൩,൨൪.

ജൈഗീഷവ്യ, ദയവായി പറയൂ; അങ്ങനെ അഭിസംബോധന ചെയ്തപ്പോൾ ജൈഗീഷവ്യ ഹരിയോട് പറഞ്ഞു. കന്യകയും സോമപുത്രിയായ സതിയും, അവൻ പറഞ്ഞു: ബ്രഹ്മാദിമാർക്ക് ശ്രീനിവാസൻ കാണപ്പെടുന്നു.

അനന്തരൂപോധികകാന്തകാന്തിമാന്രൂദ്രാദീനാം ദൃശ്യതേ വേങ്കടേശഃ । സസൂര്യലക്ഷാധികകാന്തകാന്തിതോ രുദ്രാദീനാം ദൃശ്യതേ ശ്രീനിവാസഃ ॥ ൩,൨൪.

അനന്തമായ രൂപങ്ങൾക്കുമപ്പുറം ഭംഗിയുള്ള വെങ്കടേശ്വരൻ, രുദ്രന്മാരും മറ്റുള്ളവരും കാണുന്നു. ലക്ഷക്കണക്കിന് സൂര്യന്മാരെക്കാൾ പ്രകാശമുള്ള ശ്രീനിവാസൻ, രുദ്രന്മാരും കാണുന്നു.

സഹസ്രസൂര്യാധികകാന്തികാന്തഃ സവിദ്യുത്ത്വാന്മാനുഷാണാം രമേശഃ । ഋഷ്യാദീനാം ദൃശ്യതേ ചന്ദ്രവച്ച സന്മാനുഷാണാമപരോക്ഷോ ഹരിസ്തു ॥ ൩,൨൪.

ആയിരം സൂര്യന്മാരെക്കാൾ പ്രകാശമുള്ളതും മിന്നൽപോലെ തിളങ്ങുന്നതുമായ രമേശ്വരൻ മനുഷ്യർക്കു കാണപ്പെടുന്നു. ഹരി, ഋഷിമാർക്ക് ചന്ദ്രനെപ്പോലെ കാണപ്പെടുന്നു, നല്ല മനുഷ്യർക്കു നേരിട്ട് കാണാനാവില്ല.

നക്ഷത്രവദ്ദൃശ്യതേ ശ്രീനിവാസഃ സദാ ഋഷീണാമപരോക്ഷോ ഹരിസ്തു । സ സൂര്യവദ്ദൃശ്യതേ ശ്രീനിവാസഃ സംസാരിണാം വേങ്കടേശഃ ഖഗേന്ദ്ര ॥ ൩,൨൪.

ശ്രീനിവാസൻ, നക്ഷത്രങ്ങളെപ്പോലെ ഋഷിമാർക്ക് എപ്പോഴും കാണപ്പെടുന്നു; ഹരി അവർക്കു നേരിട്ട് അനുഭവപ്പെടുന്നു. ഈ ലോകത്തിൽ കുടുങ്ങിയവർക്കു ശ്രീനിവാസൻ സൂര്യനെപ്പോലെ കാണപ്പെടുന്നു, പക്ഷേ.

സംദോഹവദ്ദൃശ്യതേ വൈ പ്രകാശോ മിഥ്യാവതാം ദൃശ്യതേ ശ്രീനിവാസഃ । പാഷാണവന്നൈല്യരൂപപ്രകാശഃ ശിലാമാത്രേ ദൃഷ്യതേ വൈ കലൌ ച ॥ ൩,൨൪.

കള്ളാവതാരങ്ങൾക്കു ശ്രീനിവാസൻ പ്രകാശത്തിന്റെ കൂട്ടമായി കാണപ്പെടുന്നു. കല്ലുപോലുള്ള രൂപത്തിൽ അവൻ തിളങ്ങുന്നു; കലിയുഗത്തിൽ, അവനെ കല്ലായി മാത്രം കാണാൻ സാധിക്കും.

നൃണാം സര്വേഷാം ശ്രീനിവാസോ ഹരിസ്തു കലൌ സ്വരൂപം ശ്രീനിവാസസ്യ ദേവീ । ന മാനുഷാഃ പ്രവിജാനന്തി സര്വേ യതഃ കലൌ താമസാ രാജസാസ്തു ॥ ൩,൨൪.

കലിയുഗത്തിൽ എല്ലാ മനുഷ്യർക്കും ശ്രീനിവാസൻ ഹരി ഉണ്ടെങ്കിലും, ദേവി, അവന്റെ യഥാർത്ഥ രൂപം ആരും തിരിച്ചറിയുന്നില്ല. കാരണം, കലിയുഗത്തിൽ എല്ലാവരും താമസവും രാജസവും ആകുന്നു.

തത്സംഗിനഃ സാത്ത്വികാഃ കേചിദേവ ഹ്യതോ ഭക്താ ദുര്ലഭാ വൈ കലൌ ച । യേ ദൃശ്യന്തേ ഭക്തവത്തേ ന ഭക്താഃ ശിശ്രോദരയോര്ഭരണേ ചൈവ സക്താഃ ॥ ൩,൨൪.

അവനോടൊപ്പം സത്ത്വഗുണമുള്ള കുറച്ച് പേർ മാത്രമാണ് ഭക്തർ; അതുകൊണ്ട് കലിയുഗത്തിൽ സത്യമായ ഭക്തർ വളരെ അപൂർവ്വം. ഭക്തരെന്നു തോന്നുന്നവർ സത്യത്തിൽ ഭക്തരല്ല, അവർ കുട്ടികളുടെ പോഷണത്തിലും സ്വന്തം കാര്യങ്ങളിലും മാത്രം ആസക്തരാണ്.

കുര്വന്തി യാത്രാം ച തദര്ഥമേവ ഭക്തിജ്ഞാനം ദുര്ലഭം വൈ കലൌ ച । ഭക്താ യേ വൈ ന വിരക്താഃ സദൈവ തേഷാം ഹരേര്ദര്ശനം ദുര്ലഭം ച ॥ ൩,൨൪.

അവർ തീർത്ഥയാത്രകൾ ചെയ്യുന്നത് സ്വന്തം ആവശ്യങ്ങൾക്കായാണ്; കലിയുഗത്തിൽ ഭക്തിയും ജ്ഞാനവും അപൂർവ്വം. ഭക്തരായിട്ടും വൈരാഗ്യമില്ലാത്തവർക്ക് ഹരിയെ കാണാൻ എപ്പോഴും ദുഷ്കരമാണ്.

ഭക്തസ്വരൂപം തവ വക്ഷ്യേ ഖഗേന്ദ്ര യോ ജ്ഞാനപൂര്ണഃ പരമേ സ്നിഗ്ധ ഏവ । ന ച ദ്വേഷൈര്ബന്ധുരോ ഭക്തിയുക്തസ്തവ ദ്വേഷാഞ്ഛൃണു വക്ഷ്യേ ച സമ്യക് ॥ ൩,൨൪.

ഭക്തന്റെ സ്വഭാവം ഞാൻ നിന്നോട് പറയും, പക്ഷിരാജാവേ: ജ്ഞാനത്തിൽ പൂർണ്ണനും അത്യന്തം സ്നേഹമുള്ളവനും, വൈരാഗ്യങ്ങളില്ലാത്തവനും ഭക്തിയുള്ളവനുമാണ്. ഇനി വൈരാഗ്യത്തിന്റെ സ്വഭാവം ഞാൻ നന്നായി വിശദീകരിക്കാം, കേൾക്കൂ.

ജീവാഭിദാ ഹരിണാപ്രാകൃതേന സ്വതന്ത്രേണ ഹ്യസ്വതന്ത്രസ്യ നിത്യമ് । ജ്ഞാനാനന്ദൈഃ പരിപൂര്ണേ ഹരൌ ച ഗുണൈരപൂര്ണോ ഹരിരിത്യേവ ചിന്താ ॥ ൩,൨൪.

ജീവൻ എന്നും ആശ്രിതനാണ്, ഹരി സ്വതന്ത്രനും ലോകത്തിൽ നിന്നുമല്ല. ഹരി ജ്ഞാനത്തിലും ആനന്ദത്തിലും പൂർണ്ണനാണ്, എന്നാൽ ഹരിക്ക് ഗുണങ്ങളിൽ അപൂർണ്ണതയുണ്ടെന്നു ചിലർ ചിന്തിക്കുന്നു.

ശ്രീബ്രഹ്മരുദ്രാദിദിവൌകസാം സദാ തഥാ ദ്വിജാനാം സംമാനായാശ്ച ചിന്താ । വിഷ്ണോഃ സകാശാദ്ബ്രഹ്മരുദ്രാദികാനാം സദാധിക്യാലോചനം ദ്വേഷ ഏവ ॥ ൩,൨൪.

ബ്രഹ്മാ, രുദ്രൻ എന്നിവരെ എന്നും ആദരിക്കേണ്ടതെന്നു ചിന്തയും, ദ്വിജന്മാരെ ആദരിക്കേണ്ടതെന്നു ചിന്തയും ഉണ്ടാകുന്നു. വിഷ്ണുവിന്റെ ദൃഷ്ടിയിൽ ബ്രഹ്മാ, രുദ്രന്മാർ മുതലായവരിൽ എപ്പോഴും മേൽക്കോയ്മയുണ്ടെന്നു ചിന്തിക്കുന്നത് വൈരാഗ്യമാണ്.

വിഷ്ണോര്ഭദ്രേ ഹസ്തപാദാദികാനാം ഭേദജ്ഞാനം ദ്വേഷമാഹുര്മഹാന്തഃ । അവതാരാണാ ഛേദഭേദാദികം ച തഥോച്യതേ മരണസ്യാപി ചിന്താ ॥ ൩,൨൪.

വിഷ്ണുവിന്റെ കൈ, കാൽ മുതലായ അവയവങ്ങളിൽ വ്യത്യാസമുണ്ടെന്നു അറിവ് വൈരാഗ്യമാണെന്ന് മഹാന്മാർ പറയുന്നു. അവന്റെ അവതാരങ്ങളിൽ വ്യത്യാസം കാണുന്നതും, മരണത്തെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുന്നതും അതുപോലെയാണ്.

തദ്ഭക്താനാം ദ്വേഷണം ചാഹുരാര്യാസ്തദ്വാക്യാനാം ദൂഷണം ദ്വേഷ ഏവ । നച ദ്വേഷൈഃ സംയുതാ യേ ച ലോകേ കന്യേ ദൃശ്യന്തേ ന തു ഭക്താഃ കദാചിത് ॥ ൩,൨൪.

അവന്റെ ഭക്തന്മാരെ ദ്വേഷിക്കുന്നതും അവരുടെ വാക്കുകൾ നിന്ദിക്കുന്നതും വൈരാഗ്യമാണ് എന്ന് മഹാത്മാക്കൾ പറയുന്നു. ലോകത്ത് ദ്വേഷമുള്ളവർ കാണപ്പെടുന്നുവെങ്കിലും, അവർ ഒരിക്കലും സത്യമായ ഭക്തരല്ല, കന്യകേ.

കന്യോവാച । ജൈഗീഷവ്യ ബ്രൂഹി മേ കേ ച ഭക്താ ഭക്തിം കഥം ദര്ശയാമാസുരേതേ । തേഷാം ഹരിഃ ശ്രീനിവാസോ മഹാത്മാ ത്രാതാ സദാ ഭക്തവര്ഗേ ദയാലുഃ ॥ ൩,൨൪.

കന്യക ചോദിച്ചു: ജൈഗീഷവ്യ, ആരാണ് ഭക്തർ, അവർ എങ്ങനെ ഭക്തി കാണിക്കുന്നു എന്ന് പറയൂ. അവർക്കായി ഹരി ശ്രീനിവാസൻ, മഹാത്മാവ്, എപ്പോഴും രക്ഷകനാണ്, ഭക്തർക്കു ദയാലുവാണ്.

ജൈഗീഷവ്യസ്ത്വേവമുക്തോ മഹാത്മാ ഉവാച കന്യാം സംസ്മരന് ഭക്തവര്യഃ । ജൈഗീഷവ്യ ഉവാച । പ്രഹാദാദ്യാ ശ്രീനിവാസസ്യ ഭക്താഃ കൃത്വാ നൃസിംഹേ ചോത്തമാം ഭക്തിമേവ ॥ ൩,൨൪.

അങ്ങനെ അഭിസംബോധന ചെയ്തപ്പോൾ മഹാത്മാവായ ജൈഗീഷവ്യ, പ്രധാന ഭക്തന്മാരെ ഓർത്ത് കന്യകയോട് പറഞ്ഞു: പ്രഹ്ലാദനും മറ്റുള്ളവരും ശ്രീനിവാസന്റെ ഭക്തരാണ്; അവർ നരസിംഹനിൽ ഉത്തമമായ ഭക്തി നടത്തി.

അവാപ സാമ്രാജ്യമനുത്തമം ച ജ്ഞാനം നൃസിംഹാത്സമവാപ പശ്ചാത് । പരാശരഃ ശ്രീനിബാസസ്യ ഭക്തോ ഭക്തിം കൃത്വാ വ്യാസരൂപം ഹരിം ച ॥ ൩,൨൪.

അവൻ അതുല്യമായ സാമ്രാജ്യവും, പിന്നീട് നരസിംഹനിൽ നിന്ന് ജ്ഞാനവും നേടി. പരാശരൻ, ശ്രീനിവാസന്റെ ഭക്തൻ, ഭക്തി നടത്തി; ഹരി വ്യാസന്റെ രൂപത്തിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.

സ്തുത്വാ തേന ജ്ഞാനതത്ത്വം ഹ്യവാപ്യ ജഗാമ മോക്ഷം ഭക്തിസംവര്ധിതാത്മാ । യോ നാരദഃ ശ്രീനിവാസസ്യ ഭക്തോ ഭക്തിം കൃത്വാ ഗര്ഭവാസേ ഹരൌ ച ॥ ൩,൨൪.

ആരാധന ചെയ്ത ശേഷം നാരദൻ ജ്ഞാനത്തിന്റെ സാരവും മോക്ഷവും നേടി, ഭക്തിയിൽ വളർന്ന മനസ്സോടെ ശ്രീനിവാസന്റെ ഭക്തനായ ഈ നാരദൻ ഗർഭകാലത്തുതന്നെ ഹരിയിൽ ഭക്തി അനുഷ്ഠിച്ചു.

തയാ ഭക്ത്യാ ബ്രഹ്മപുത്രത്വമാപ ജ്ഞാനപ്രാപ്ത്യാ തേന മുക്തിം ജഗാമ । യോ ഹ്യംബരീഷഃ ശ്രീനിവാസസ്യ ഭക്തഃ കൃത്വാ ഭക്തിം പരദേവ ഹരൌ ച ॥ ൩,൨൪.

അങ്ങേയറ്റം ഭക്തിയിലൂടെ അംബരീഷൻ ബ്രഹ്മപുത്രത്വം നേടി, ജ്ഞാനലാഭം വഴി മോക്ഷവും നേടി; ശ്രീനിവാസന്റെ ഭക്തനായ ഈ അംബരീഷൻ പരമദേവനായ ഹരിയിൽ ഭക്തി അനുഷ്ഠിച്ചു.

ജപ്ത്വാ ജ്ഞാനം പ്രാപ്യ ദുര്വാസകശ്ചാപ്യവാപ മോക്ഷം തേന സംവര്ധിതാത്മാ । മുചുകുന്ദോ വൈ ശ്രീനിവാസസ്യ ഭക്തോ വൈരാഗ്യതോ ഭക്തിദാര്ഢ്യം ച കൃത്വാ ॥ ൩,൨൪.

ജപം നടത്തി ദുർവാസൻ ജ്ഞാനവും മോക്ഷവും നേടി, അതിലൂടെ മനസ്സു വളർന്നു; ശ്രീനിവാസന്റെ ഭക്തനായ മുചുകുന്ദൻ വൈരാഗ്യത്താൽ ഭക്തിയിൽ ദൃഢതയും നേടി.

തത്ത്വജ്ഞാനം പ്രാപ്യ വിഷ്ണോര്മഹാത്മാ ഹ്യവാപ മോക്ഷം തേന സംവര്ധിതാത്മാ । സ പുണ്ഡരീകഃ ശ്രീനിവാസസ്യ ഭക്തഃ പിത്രാദിഷ്ടോ വിഷ്ണുഭക്തിം ച കൃത്വാ ॥ ൩,൨൪.

വിഷ്ണുവിന്റെ യഥാർത്ഥ ജ്ഞാനം നേടി ആ മഹാത്മാവ് മോക്ഷം നേടി, അതിലൂടെ മനസ്സു വളർന്നു; ശ്രീനിവാസന്റെ ഭക്തനായ ആ പുണ്ഡരീകൻ പിതാവിന്റെയും മുതിർന്നവരുടെയും ഉപദേശപ്രകാരം വിഷ്ണുഭക്തി അനുഷ്ഠിച്ചു.

ഹരിപ്രാസാദാജ്ജ്ഞാനമനുത്തമം ചാപ്യവാപ മോക്ഷം ഭക്തിസംവര്ധിതാത്മാ । ബ്രഹ്മാ ച വായുശ്ച സരസ്വതീ ച ജ്ഞാതവ്യാഃ സര്വേ ഋജുയോഗിനശ്ച ॥ ൩,൨൪.

ഹരിയുടെ കൃപയാൽ അവർ ഉന്നതമായ ജ്ഞാനവും മോക്ഷവും നേടി, ഭക്തിയിൽ വളർന്ന മനസ്സോടെ; ബ്രഹ്മാവും വായുവും സരസ്വതിയും എല്ലാ നേരായ യോഗികളും അങ്ങനെ അറിയപ്പെടണം.

അച്ഛിന്നഭക്താശ്ച സദാ മുരാരേര്ന കാമ്യരക്താഃ ശുദ്ധരൂപാ ഹി തേ ച । ഗിരീശനാഗേശഖഗേശസംജ്ഞാ ദേവാഃ ശുക്രാരൌ ഗുരുചന്ദ്രേന്ദുസൂര്യാഃ ॥ ൩,൨൪.

എപ്പോഴും മുരാരിയിൽ അക്ഷയമായ ഭക്തിയുള്ളവർ, ഇച്ഛകളിൽ ആസ്വാദനം ഇല്ലാത്തവർ, ശുദ്ധസ്വഭാവമുള്ളവരാണ്; ഗിരീശൻ, നാഗേശൻ, ഖഗേശൻ, ശുക്രൻ, അരൗ, ഗുരു, ചന്ദ്രൻ, ഇന്ദു, സൂര്യൻ എന്നിങ്ങനെ അറിയപ്പെടുന്ന ദേവന്മാർ.