ഗരുഡപുരാണമ്

കദാ ദ്രക്ഷ്യേ ശ്രീനിവാസസ്യ ചോരു തലാതലസ്യാശ്രയം സര്വദൈവ । കദാ ദ്രക്ഷ്യേ ശ്രീനിവാസസ്യ ജാനു സുകോമലം സുതലസ്യാശ്രയം ച ॥ ൩,൨൩.

എപ്പോഴാകും ഞാൻ തലാതലലോകത്തിന് എപ്പോഴും ആശ്രയമായ ശ്രീനിവാസന്റെ ഉരുക്കളുകൾ കാണുന്നത്? എപ്പോഴാകും ഞാൻ സുതലലോകത്തിന് ആശ്രയമായ, അത്യന്തം മൃദുവായ ശ്രീനിവാസന്റെ മുട്ടുകൾ കാണുന്നത്?

കദാ ദ്രക്ഷ്യേ ശ്രീനിവാസസ്യ ജങ്ഘേ രസാതലസ്യാശ്രയേഃ സര്വദൈവ । കദാ ദ്രക്ഷ്യേ പാദതലം ഹരേശ്ച പാതാലലോകസ്യാശ്രയം സര്വദൈവ ॥ ൩,൨൩.

എപ്പോഴാകും ഞാൻ രസാതലലോകത്തിന് എപ്പോഴും ആശ്രയമായ ശ്രീനിവാസന്റെ കാൽത്തണ്ടുകൾ കാണുന്നത്? എപ്പോഴാകും പാതാളലോകത്തിന് എപ്പോഴും ആശ്രയമായ ഹരിയുടെ പാദതലങ്ങൾ കാണുന്നത്?

ഇത്ഥം മാര്ഗേ ചിന്തയന്തീ ച ദേവീ ശേഷാചലേ ശേഷദേവം ദദര്ശ । ഫണൈഃ സഹസ്രൈഃ സുവിരാജമാനം നാനാദ്രുമൈര്വാനരൈര്വാനരീഭിഃ ॥ ൩,൨൩.

ഇങ്ങനെ വഴിയിൽ ചിന്തിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കേ, ദേവി ശേഷാചലത്തിൽ ശേഷദേവനെ കണ്ടു. ആയിരം ഫണകളോടെ ഭംഗിയായി തിളങ്ങുന്നവനെയും, വിവിധ വൃക്ഷങ്ങളും കുരങ്ങുകളും കുരങ്ങിമാരും ചുറ്റിപ്പറ്റിയവനെയും അവൾ കണ്ടു.

അനന്ത ജന്മാര്ജിതപുണ്യസംചയാന്മയാദ്യ ദൃഷ്ടഃ പരമാചലോ ഹി । തദ്ദര്ശനാദ്വാഷ്പകലാകുലേക്ഷണാ സദ്യഃ സമുത്ഥായ നനാമ മൂര്ധ്നാ ॥ ൩,൨൩.

അനന്തം ജന്മങ്ങളിൽ സമ്പാദിച്ച പുണ്യഫലത്താൽ ഇന്ന് ഞാൻ പരമശിഖരമായ ഈ പർവ്വതം കണ്ടിരിക്കുന്നു. അതു കണ്ടപ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകൾ കണ്ണീരാൽ നിറഞ്ഞു, ഉടനെ എഴുന്നേറ്റ് തലകുനിഞ്ഞു വന്ദിച്ചു.

മുഖം ച ദൃഷ്ട്വാ നമനം ച കാര്യം പൃഷ്ഠാദിഭാഗേ നമനം ന കാര്യമ് । സാപി ദ്വിഷട്കം നമനം ച ചക്രേ ശാലഗ്രാമം സ്ഥാപയിത്വാ പുരോഽസ്യ ॥ ൩,൨൩.

മുഖം കണ്ടാൽ വന്ദനം ചെയ്യണം; പുറംമുൻപും മറ്റു ഭാഗങ്ങൾക്കും വന്ദനം ചെയ്യരുത്. അവൾ ശാലഗ്രാമം മുന്നിൽ വെച്ച്, ഇരട്ടയടക്കം വന്ദനം ചെയ്തു.

ഇത്ഥം കാര്യം വൈഷ്ണവൈഃ പര്വതസ്യ ത്വം വൈഷ്ണവൈര്വിപരീതം ച കാര്യമ് । മധ്വാന്തഃസ്ഥഃ പര്വതാഗ്രേസ്തി നിത്യം രമാബ്രഹ്മാദ്യൈഃ പൂജിതഃ ശ്രീനിവാസഃ ॥ ൩,൨൩.

പർവ്വതത്തിൽ വൈഷ്ണവന്മാർ ഇങ്ങനെ തന്നെ പ്രവർത്തിക്കണം; വൈഷ്ണവന്മാർക്ക് വിരുദ്ധമായി നീ ചെയ്യരുത്. പർവ്വതശിഖരത്തിനുള്ളിൽ ശ്രീനിവാസൻ എപ്പോഴും വസിക്കുന്നു; രമയും ബ്രഹ്മാവും മറ്റു ദേവന്മാരും അവനെ ആരാധിക്കുന്നു.

സുസത്തമം പരമം ശ്രീനിവാസം ദ്രക്ഷ്യേഽഥാഹം ഹ്യാരുരുക്ഷേഽചലഞ്ച । ഇത്യേവമുക്ത്വാ കപിലാഖ്യതീര്ഥേ സ്ഥാനം ചക്രേ സാ സ്വപിത്രാ സഹൈവ ॥ ൩,൨൩.

സുപാവനനും പരമോന്നതനുമായ ശ്രീനിവാസനെ ഞാൻ കാണും; ഇനി ഞാൻ ഈ പർവ്വതം കയറിയെത്തും. ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, കപിലതീർഥത്തിൽ അവൾ അച്ഛനോടൊപ്പം താമസം സ്ഥാപിച്ചു.

അത്രൈവാസ്തേ ശ്രീനിവാസോ ഹരിസ്തു ദ്രവ്യേണ രൂപേണ ന ചാന്യഥേതി । ആദൌ സ്നാത്വാ മുണ്ഡനം തത്ര കൃത്വാ തീര്ഥശ്രാദ്ധം കാരയിത്വാ സുതീര്ഥേ ॥ ൩,൨൩.

ഇവിടെയാണ് ശ്രീനിവാസൻ, ഹരി, വസ്തുവിലും രൂപത്തിലും നിലകൊള്ളുന്നത്; വേറൊന്നുമില്ല. ആദ്യം അവൾ അവിടെ കുളിച്ച് തലമുണ്ടനം ചെയ്തു, പിന്നെ തീർത്ഥത്തിൽ പിതൃകർമ്മം നടത്തി.

ഗോഭൂഹിരണ്യാദിസമസ്തദാനം ദത്ത്വാ ശൈലം ചാരുരോഹാഥ സാധ്വീ । ശാലഗ്രാമം സ്ഥാപയിത്വാ സ ചാഗ്രേ പുനഃ പ്രണാമം സാപി ചക്രേ സുഭക്ത്യാ ॥ ൩,൨൩.

പശു, ഭൂമി, പൊന്നു മുതലായ എല്ലാ ദാനങ്ങളും നൽകി, പിന്നെ ആ സതീ പർവ്വതം കയറി. ശാലഗ്രാമം മുന്നിൽ വെച്ച്, വീണ്ടും ഭക്തിപൂർവ്വം വന്ദനം ചെയ്തു.

സോപാനാനാം ശതപര്യന്തമേവമാരുഹ്യ സാ ഹ്യുപവിഷ്ടാ തു തത്ര । ശുശ്രാവ സാ ഭാഗവതം പുരാണം ശുശ്രാവ വൈ വേങ്കടാദ്രേഃ പ്രശംസാമ് ॥ ൩,൨൩.

ഇങ്ങനെ നൂറോളം പടികൾ കയറി അവൾ അവിടെ ഇരുന്നു. അവൾ ഭാഗവതപുരാണവും വെങ്കടാദ്രിയുടെ മഹത്വവും ശ്രവിച്ചു.

ജൈഗീഷവ്യാദ്ഗുരുപാദാത്സുഭക്ത്യാ സുശ്രാവ തത്ത്വം വേങ്കടാദ്രേശ്ച സര്വമ് ॥ ൩,൨൩.

ജൈഗീഷവ്യ ഗുരുവിന്റെ പാദങ്ങളിൽ നിന്ന് അവൾ ഭക്തിപൂർവ്വം വെങ്കടാദ്രിയുടെ സകലതത്ത്വവും കേട്ടു.

ശ്രീഗരുഡമഹാപുരാണമ് ൨൪ ജൈഗീഷവ്യ ഉവാച । കന്യേ ശൃണു ത്വം വേങ്കടാഖ്യാചലസ്യ സ്മേരാനനാം പുണ്യമാംരോഹണേഽസ്യ । ശ്രീഗീതായാഃ പഠനം ചൈവ കുര്വന്നാരോഹണം കുരുതേ സര്വലോകഃ ॥ ൩,൨൪.

ജൈഗീഷവ്യൻ പറഞ്ഞു: മകളേ, വെങ്കടപർവ്വതം സ്മിതമുഖത്തോടെ കയറുന്നതിന്റെ മഹത്വം നീ കേൾക്കു. ശ്രീഗീതയെ പാരായണം ചെയ്ത് കയറുന്നവൻ എല്ലാ ലോകങ്ങളും പ്രാപിക്കും.

പദേപദേ ശ്രീനിവാസശ്ച ദേവസ്ത്വലം ഹ്യലം പ്രീയതേ ഭക്തവര്ഗഃ । തം പ്രീണയന്മോക്ഷമായാന്തി സര്വേ ഹരൌ തുഷ്ടേ കിമലഭ്യം ച കന്യേ ॥ ൩,൨൪.

ഓരോ പടിയിലും ശ്രീനിവാസദേവൻ ഭക്തജനങ്ങളിൽ അത്യന്തം സന്തോഷം പ്രാപിക്കുന്നു. അവനെ സന്തോഷിപ്പിച്ചാൽ എല്ലാവർക്കും മോക്ഷം ലഭിക്കും; ഹരിക്ക് സന്തോഷം ലഭിച്ചാൽ എന്താണ് പ്രാപിക്കാനാവാത്തത്, മകളേ?

സോപാനദേശേ യഃ പുരാണം ശൃണോതി തദാ കൃതാ സര്വതീര്ഥാദിയാത്രാ । തദാ ദിവാ പ്രസ്തുവന്തീഹ മാര്ഗേ സദാ ഹരിം ശ്രീനിവാസം ഗുരും ച ॥ ൩,൨൪.

പടിപ്പടിയിൽ പുരാണം കേൾക്കുന്നവൻ എല്ലാ തീർത്ഥയാത്രകളും ചെയ്തതുപോലെയാണ്. പകൽപോഴും വഴിയിൽ ഹരിയെ, ശ്രീനിവാസനെ, ഗുരുവിനെ സ്തുതിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുക.

സോപാനാനാം മഹിമാനം ച ശ്രുത്വാ ശാലഗ്രാമം സ്ഥാപയിത്വാ ച തത്ര । നമസ്കൃത്വാ പുനരേവാപി സാ തു സോപാനാനി ത്വാരുരോഹാഥ സാധ്വീ ॥ ൩,൨൪.

പടികളുടെ മഹത്വം കേട്ട്, ശാലഗ്രാമം അവിടെ വെച്ച്, വീണ്ടും വന്ദനം ചെയ്ത്, ആ സതീ പടികൾ കയറി.

സോപാനാനാം വീന്ദ്ര ചാരോഹണേന ത്വവൈഷ്ണവാനാം ഹരിതോഷോ ന ചൈവ । തേനൈവ തേഷാം സാധനം ഭൂയ ഏവ തമസ്യന്ധേ പാതയിതും ഖഗേന്ദ്ര ॥ ൩,൨൪.

വൈഷ്ണവ ക്ഷേത്രങ്ങളിലെ പടികൾ കയറിയാൽ ഹരിയെ സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ കഴിയില്ല, പക്ഷേ അങ്ങനെ ചെയ്താൽ അവരുടെ പുണ്യം കൂടും, പിന്നെയും അവർ കനിഞ്ഞ അന്ധകാരത്തിലേക്ക് വീഴും, പക്ഷേ.

സ്ഥലേസ്ഥലേ ഏവമേവാപി കാര്യം ജൈഗീഷവ്യം പുനരേവാഹ ദേവീ । കന്യോവാച । ജൈഗീഷവ്യഃ ശ്രീനിവാസോ ഹരിസ്തു ബ്രഹ്മാദീനാം ദൃശ്യതേ ശ്രീനിവാസഃ ॥ ൩,൨൪.

ഓരോ സ്ഥലത്തും അതുപോലെ തന്നെയാണ് ജൈഗീഷവ്യ ക്രിയ ചെയ്യേണ്ടത്, ദേവി വീണ്ടും പറഞ്ഞു. കന്യക ചോദിച്ചു: ജൈഗീഷവ്യ, ശ്രീനിവാസൻ ഹരിയെ ബ്രഹ്മാദിമാരും കാണുന്നു; ശ്രീനിവാസൻ പ്രത്യക്ഷനാണ്.

ജൈഗീഷവ്യ കൃപയാ ത്വം വദസ്വ ജൈഗീഷവ്യോ ഹ്യേവമുക്തോ ഹരിം തു । ഉവാച കന്യാം സോമപുത്രീം സതീം ച ബ്രഹ്മാദീനാം ദൃശ്യതേ ശ്രീനിവാസഃ ॥ ൩,൨൪.

ജൈഗീഷവ്യ, ദയവായി പറയൂ; അങ്ങനെ അഭിസംബോധന ചെയ്തപ്പോൾ ജൈഗീഷവ്യ ഹരിയോട് പറഞ്ഞു. കന്യകയും സോമപുത്രിയായ സതിയും, അവൻ പറഞ്ഞു: ബ്രഹ്മാദിമാർക്ക് ശ്രീനിവാസൻ കാണപ്പെടുന്നു.

അനന്തരൂപോധികകാന്തകാന്തിമാന്രൂദ്രാദീനാം ദൃശ്യതേ വേങ്കടേശഃ । സസൂര്യലക്ഷാധികകാന്തകാന്തിതോ രുദ്രാദീനാം ദൃശ്യതേ ശ്രീനിവാസഃ ॥ ൩,൨൪.

അനന്തമായ രൂപങ്ങൾക്കുമപ്പുറം ഭംഗിയുള്ള വെങ്കടേശ്വരൻ, രുദ്രന്മാരും മറ്റുള്ളവരും കാണുന്നു. ലക്ഷക്കണക്കിന് സൂര്യന്മാരെക്കാൾ പ്രകാശമുള്ള ശ്രീനിവാസൻ, രുദ്രന്മാരും കാണുന്നു.

സഹസ്രസൂര്യാധികകാന്തികാന്തഃ സവിദ്യുത്ത്വാന്മാനുഷാണാം രമേശഃ । ഋഷ്യാദീനാം ദൃശ്യതേ ചന്ദ്രവച്ച സന്മാനുഷാണാമപരോക്ഷോ ഹരിസ്തു ॥ ൩,൨൪.

ആയിരം സൂര്യന്മാരെക്കാൾ പ്രകാശമുള്ളതും മിന്നൽപോലെ തിളങ്ങുന്നതുമായ രമേശ്വരൻ മനുഷ്യർക്കു കാണപ്പെടുന്നു. ഹരി, ഋഷിമാർക്ക് ചന്ദ്രനെപ്പോലെ കാണപ്പെടുന്നു, നല്ല മനുഷ്യർക്കു നേരിട്ട് കാണാനാവില്ല.

നക്ഷത്രവദ്ദൃശ്യതേ ശ്രീനിവാസഃ സദാ ഋഷീണാമപരോക്ഷോ ഹരിസ്തു । സ സൂര്യവദ്ദൃശ്യതേ ശ്രീനിവാസഃ സംസാരിണാം വേങ്കടേശഃ ഖഗേന്ദ്ര ॥ ൩,൨൪.

ശ്രീനിവാസൻ, നക്ഷത്രങ്ങളെപ്പോലെ ഋഷിമാർക്ക് എപ്പോഴും കാണപ്പെടുന്നു; ഹരി അവർക്കു നേരിട്ട് അനുഭവപ്പെടുന്നു. ഈ ലോകത്തിൽ കുടുങ്ങിയവർക്കു ശ്രീനിവാസൻ സൂര്യനെപ്പോലെ കാണപ്പെടുന്നു, പക്ഷേ.

സംദോഹവദ്ദൃശ്യതേ വൈ പ്രകാശോ മിഥ്യാവതാം ദൃശ്യതേ ശ്രീനിവാസഃ । പാഷാണവന്നൈല്യരൂപപ്രകാശഃ ശിലാമാത്രേ ദൃഷ്യതേ വൈ കലൌ ച ॥ ൩,൨൪.

കള്ളാവതാരങ്ങൾക്കു ശ്രീനിവാസൻ പ്രകാശത്തിന്റെ കൂട്ടമായി കാണപ്പെടുന്നു. കല്ലുപോലുള്ള രൂപത്തിൽ അവൻ തിളങ്ങുന്നു; കലിയുഗത്തിൽ, അവനെ കല്ലായി മാത്രം കാണാൻ സാധിക്കും.

നൃണാം സര്വേഷാം ശ്രീനിവാസോ ഹരിസ്തു കലൌ സ്വരൂപം ശ്രീനിവാസസ്യ ദേവീ । ന മാനുഷാഃ പ്രവിജാനന്തി സര്വേ യതഃ കലൌ താമസാ രാജസാസ്തു ॥ ൩,൨൪.

കലിയുഗത്തിൽ എല്ലാ മനുഷ്യർക്കും ശ്രീനിവാസൻ ഹരി ഉണ്ടെങ്കിലും, ദേവി, അവന്റെ യഥാർത്ഥ രൂപം ആരും തിരിച്ചറിയുന്നില്ല. കാരണം, കലിയുഗത്തിൽ എല്ലാവരും താമസവും രാജസവും ആകുന്നു.

തത്സംഗിനഃ സാത്ത്വികാഃ കേചിദേവ ഹ്യതോ ഭക്താ ദുര്ലഭാ വൈ കലൌ ച । യേ ദൃശ്യന്തേ ഭക്തവത്തേ ന ഭക്താഃ ശിശ്രോദരയോര്ഭരണേ ചൈവ സക്താഃ ॥ ൩,൨൪.

അവനോടൊപ്പം സത്ത്വഗുണമുള്ള കുറച്ച് പേർ മാത്രമാണ് ഭക്തർ; അതുകൊണ്ട് കലിയുഗത്തിൽ സത്യമായ ഭക്തർ വളരെ അപൂർവ്വം. ഭക്തരെന്നു തോന്നുന്നവർ സത്യത്തിൽ ഭക്തരല്ല, അവർ കുട്ടികളുടെ പോഷണത്തിലും സ്വന്തം കാര്യങ്ങളിലും മാത്രം ആസക്തരാണ്.

കുര്വന്തി യാത്രാം ച തദര്ഥമേവ ഭക്തിജ്ഞാനം ദുര്ലഭം വൈ കലൌ ച । ഭക്താ യേ വൈ ന വിരക്താഃ സദൈവ തേഷാം ഹരേര്ദര്ശനം ദുര്ലഭം ച ॥ ൩,൨൪.

അവർ തീർത്ഥയാത്രകൾ ചെയ്യുന്നത് സ്വന്തം ആവശ്യങ്ങൾക്കായാണ്; കലിയുഗത്തിൽ ഭക്തിയും ജ്ഞാനവും അപൂർവ്വം. ഭക്തരായിട്ടും വൈരാഗ്യമില്ലാത്തവർക്ക് ഹരിയെ കാണാൻ എപ്പോഴും ദുഷ്കരമാണ്.

ഭക്തസ്വരൂപം തവ വക്ഷ്യേ ഖഗേന്ദ്ര യോ ജ്ഞാനപൂര്ണഃ പരമേ സ്നിഗ്ധ ഏവ । ന ച ദ്വേഷൈര്ബന്ധുരോ ഭക്തിയുക്തസ്തവ ദ്വേഷാഞ്ഛൃണു വക്ഷ്യേ ച സമ്യക് ॥ ൩,൨൪.

ഭക്തന്റെ സ്വഭാവം ഞാൻ നിന്നോട് പറയും, പക്ഷിരാജാവേ: ജ്ഞാനത്തിൽ പൂർണ്ണനും അത്യന്തം സ്നേഹമുള്ളവനും, വൈരാഗ്യങ്ങളില്ലാത്തവനും ഭക്തിയുള്ളവനുമാണ്. ഇനി വൈരാഗ്യത്തിന്റെ സ്വഭാവം ഞാൻ നന്നായി വിശദീകരിക്കാം, കേൾക്കൂ.

ജീവാഭിദാ ഹരിണാപ്രാകൃതേന സ്വതന്ത്രേണ ഹ്യസ്വതന്ത്രസ്യ നിത്യമ് । ജ്ഞാനാനന്ദൈഃ പരിപൂര്ണേ ഹരൌ ച ഗുണൈരപൂര്ണോ ഹരിരിത്യേവ ചിന്താ ॥ ൩,൨൪.

ജീവൻ എന്നും ആശ്രിതനാണ്, ഹരി സ്വതന്ത്രനും ലോകത്തിൽ നിന്നുമല്ല. ഹരി ജ്ഞാനത്തിലും ആനന്ദത്തിലും പൂർണ്ണനാണ്, എന്നാൽ ഹരിക്ക് ഗുണങ്ങളിൽ അപൂർണ്ണതയുണ്ടെന്നു ചിലർ ചിന്തിക്കുന്നു.

ശ്രീബ്രഹ്മരുദ്രാദിദിവൌകസാം സദാ തഥാ ദ്വിജാനാം സംമാനായാശ്ച ചിന്താ । വിഷ്ണോഃ സകാശാദ്ബ്രഹ്മരുദ്രാദികാനാം സദാധിക്യാലോചനം ദ്വേഷ ഏവ ॥ ൩,൨൪.

ബ്രഹ്മാ, രുദ്രൻ എന്നിവരെ എന്നും ആദരിക്കേണ്ടതെന്നു ചിന്തയും, ദ്വിജന്മാരെ ആദരിക്കേണ്ടതെന്നു ചിന്തയും ഉണ്ടാകുന്നു. വിഷ്ണുവിന്റെ ദൃഷ്ടിയിൽ ബ്രഹ്മാ, രുദ്രന്മാർ മുതലായവരിൽ എപ്പോഴും മേൽക്കോയ്മയുണ്ടെന്നു ചിന്തിക്കുന്നത് വൈരാഗ്യമാണ്.

വിഷ്ണോര്ഭദ്രേ ഹസ്തപാദാദികാനാം ഭേദജ്ഞാനം ദ്വേഷമാഹുര്മഹാന്തഃ । അവതാരാണാ ഛേദഭേദാദികം ച തഥോച്യതേ മരണസ്യാപി ചിന്താ ॥ ൩,൨൪.

വിഷ്ണുവിന്റെ കൈ, കാൽ മുതലായ അവയവങ്ങളിൽ വ്യത്യാസമുണ്ടെന്നു അറിവ് വൈരാഗ്യമാണെന്ന് മഹാന്മാർ പറയുന്നു. അവന്റെ അവതാരങ്ങളിൽ വ്യത്യാസം കാണുന്നതും, മരണത്തെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുന്നതും അതുപോലെയാണ്.