ഗരുഡപുരാണമ്

ന വൈ സ്മൃതം ഹരിനാമാമൃതം ച സദാ സ്മൃതം ഹരിദോഷാദികം ച । ന തു സ്മൃതം ഹരിതത്ത്വാമൃതം ച സമ്യക്ശ്രുതം ലോലവാര്താദികം ച ॥ ൩,൨൧.

ഹരിയുടെ നാമാമൃതം ഓർക്കപ്പെട്ടില്ല; ഹരിയുടെ ദോഷങ്ങൾ എന്നും ഓർക്കപ്പെട്ടില്ല. ഹരിയുടെ തത്വാമൃതം ഓർക്കപ്പെട്ടില്ല; ഈ ചഞ്ചലമായ ലോകത്തിന്റെ കഥകളും ശരിയായി കേട്ടില്ല.

ന പൂജിതം ഹരിപാദാരവിന്ദം സുപൂജിതാഃ പുത്രമിത്രാദികാശ്ച । ന വന്ദിതം ഹരിപാദാരവിന്ദം സുവന്ദിതോ മിത്രപാദഃ സുഘോരഃ ॥ ൩,൨൧.

ഹരിയുടെ കമലപാദങ്ങൾ പൂജിച്ചില്ല, എന്നാൽ പുത്രന്മാരെയും സുഹൃത്തുക്കളെയും നല്ലപോലെ ആദരിച്ചു. ഹരിയുടെ കമലപാദങ്ങൾ വന്ദിച്ചില്ല, എന്നാൽ സുഹൃത്തുക്കളുടെ പാദങ്ങൾ വളരെ ആദരവോടെ വന്ദിച്ചു.

ന ദൃഷ്ടം വൈ ധൂപധൂമ്രൈരുപേതം ഹരേര്വക്രം കുന്തലൈഃ സംവൃതം ച । പുത്രാദികം ലാലിതം വൈ മുകുന്ദ ന ലാലിതം തവ വക്രം മുരാരേ ॥ ൩,൨൧.

ധൂപത്തിന്റെ പുകയിൽ മൂടപ്പെട്ട, ചുരുണ്ട മുടിയാൽ അലങ്കരിച്ച ഹരിയുടെ രൂപം കണ്ടില്ല; പുത്രന്മാരെയും മറ്റുള്ളവരെയും സ്നേഹിച്ചു, പക്ഷേ മുരാരിയുടെ രൂപം സ്നേഹിച്ചില്ല.

സുലാലിതം ഭൂഷണൈഃ പുത്രമിത്രം ന ലാലിതം സര്വപാപാപഹാരി । ന ഭുക്തം വൈ ഹരിനൈരവേദ്യശേഷം മിത്രാലയേ ഷഡ്രസാന്നം ച ഭുക്തമ് ॥ ൩,൨൧.

എന്റെ മകനെയും സുഹൃത്തുക്കളെയും മനോഹരമായ ആഭരണങ്ങൾ അണിയിച്ചെങ്കിലും, സ്നേഹത്തോടെ വളർത്തിയില്ല; എല്ലാ പാപങ്ങളും അകറ്റപ്പെടുന്നു. ഹരിക്ക് സമർപ്പിച്ച അന്നം ഞാൻ കഴിച്ചിട്ടില്ല, സുഹൃത്തുക്കളുടെ വീട്ടിൽ ആറു രുചിയുള്ള വിഭവങ്ങൾ ഞാൻ അനുഭവിച്ചിട്ടില്ല.

സുപുഷ്പഗന്ധാ നാര്പിതാ തേ മുരാരേ സമര്പിതാഃ പുത്രമിത്രാദികേഭ്യഃ । സന്തപ്തോഹം പുത്രമിത്രാദികേഷു കദാ ദ്രക്ഷ്യേ തവ വക്ത്രം മുകുന്ദ ॥ ൩,൨൧.

സुगന്ധമുള്ള പുഷ്പങ്ങൾ നിന്നെ, മുരാരിയെ, അർപ്പിച്ചില്ല; അവയെ മകനും സുഹൃത്തുക്കളും മുതലായവർക്കാണ് നൽകിയത്. മകനും സുഹൃത്തുക്കളുമൊക്കെ എന്നെ ദുഃഖിപ്പിക്കുന്നു; മുകുന്ദാ, ഞാൻ എപ്പോഴാണ് നിന്റെ മുഖം കാണുക?

അവൈഷ്ണവാന്നൈഃ ശിഗ്രുശാകാദികൈശ്ച ഹ്യനര്പിതാന്നൈശ്ച തഥാപ്യസംസ്കൃതൈഃ । തഥാപ്യഭക്ഷ്യൈ രസനാ ച ദഗ്ധാ കദാ ദ്രക്ഷ്യേ തവ വക്ത്രം മുകുന്ദ ॥ ൩,൨൧.

വൈഷ്ണവരല്ലാത്ത അന്നങ്ങളും, മുരിങ്ങയിലടക്കമുള്ള പച്ചക്കറികളും, സമർപ്പിക്കാത്തതും ശുദ്ധീകരിക്കാത്തതുമായ അന്നങ്ങളും ഞാൻ കഴിച്ചു; അങ്ങനെ അനർഹമായതുകൾ കൊണ്ട് എന്റെ നാവ് ദഹിച്ചിരിക്കുന്നു. മുകുന്ദാ, ഞാൻ എപ്പോഴാണ് നിന്റെ മുഖം കാണുക?

അഷ്ടാക്ഷരീപൂജയാ ദിവ്യതീര്ഥൈര്വിഷ്ണോഃ പുരാ ഭ്രാമിതൈഃ ശങ്ഖതീര്ഥൈഃ । ന പാവിതം മച്ഛരീരം മുരാരേ കദാ ദ്രക്ഷ്യേ തവ വ ക്ത്രം മുകുന്ദ ॥ ൩,൨൧.

എന്റെ ശരീരം അഷ്ടാക്ഷരിമന്ത്രപൂജയാലോ, ദിവ്യമായ തീർത്ഥയാത്രകളാലോ, ശംഖം ചുമക്കുന്ന വിശേഷതയുള്ള തീർത്ഥങ്ങളിൽ പ്രദക്ഷിണം ചെയ്താലോ ശുദ്ധമായിട്ടില്ല, മുരാരേ. മുകുന്ദാ, ഞാൻ എപ്പോഴാണ് നിന്റെ മുഖം കാണുക?

അനര്പിതൈര്ഗന്ധപുഷ്പാദികൈശ്ച അനര്പിതൈര്ഭൂഷണൈര്വസ്ത്രജാതൈഃ । അവൈഷ്ണവാനാം ദിഗ്ധഗന്ധാദിദോഷൈര്ഗാത്രം ദഗ്ധം കദാ ഹ്യുദ്ധരിഷ്യേ മുകുന്ദ ॥ ൩,൨൧.

സമർപ്പിക്കാത്ത ഗന്ധപുഷ്പങ്ങളാലോ, സമർപ്പിക്കാത്ത ആഭരണങ്ങളാലോ, വസ്ത്രങ്ങളാലോ ഞാൻ അലങ്കരിച്ചിട്ടില്ല. വൈഷ്ണവരല്ലാത്തവരുടെ ദോഷങ്ങളും, ലിപ്തമായ ഗന്ധാദികളും കൊണ്ടു എന്റെ ശരീരം ദഹിച്ചിരിക്കുന്നു. മുകുന്ദാ, എപ്പോഴാണ് നീ എന്നെ ഉയർത്തിത്തീർക്കുക?

ദഗ്ധൌ ച പാദൌ മമ വാസുദേവ ന ഗച്ഛന്തൌ ക്ഷേത്രപഥം ഹരേശ്ച । നേത്രേ ച ദഗ്ധേ മമ സര്വദാപി നാലോകിതം തവ ദേവ പ്രതീകമ് ॥ ൩,൨൧.

എന്റെ കാലുകൾ ദഹിച്ചിരിക്കുന്നു, വാസുദേവാ, അവ ഹരിയുടെ പുണ്യസ്ഥലങ്ങളിലേക്ക് നടക്കാറില്ല. എന്റെ കണ്ണുകളും ദഹിച്ചിരിക്കുന്നു, ദൈവമേ, നിന്റെ ദിവ്യസ്വരൂപം ഞാൻ ഒരിക്കലും കണ്ടിട്ടില്ല.

ദഗ്ധൌ ച ഹസ്തൌ മമ വാസുദേവ ന പൂജിതം തവ വിഷ്ണോഃ പ്രതീകമ് । മയാ കൃതം പാപജാതം മുരാരേ കദാ ദ്രക്ഷ്യേ തവ വക്രം മുകുന്ദ ॥ ൩,൨൧.

എന്റെ കൈകൾ ദഹിച്ചിരിക്കുന്നു, വാസുദേവാ, അവ വിഷ്ണുവിന്റെ രൂപം പൂജിച്ചിട്ടില്ല. മുരാരേ, ഞാൻ അനവധി പാപങ്ങൾ ചെയ്തിരിക്കുന്നു; മുകുന്ദാ, ഞാൻ എപ്പോഴാണ് നിന്റെ മുഖം കാണുക?

മദീയദോഷാന്ഗണയന്ന പൂര്ണ ദയാം കുരു ത്വം സുദ്ധദാസ്യാന്മുകുന്ദ । യാവന്തി ലോമാനി മദീയഗാത്രേ സംതി പ്രഭോ സര്വദോര്ഷര്വിദൂര ॥ ൩,൨൧.

എന്റെ എല്ലാ ദോഷങ്ങളും എണ്ണിക്കൊണ്ട്, പൂർണ്ണമായ ദയ കാണിച്ച്, ശുദ്ധമായ ദാസ്യത്തിലൂടെ എന്നെ ശുദ്ധീകരിക്കണമേ, മുകുന്ദാ. എന്റെ ശരീരത്തിൽ എത്ര രോമങ്ങൾ ഉണ്ടോ, അത്രയും ദോഷങ്ങൾ എനിക്ക് ഉണ്ട്, പ്രഭോ, എല്ലാം ധർമ്മത്തിൽ നിന്ന് അകന്നവയാണ്.

താവന്തി പാപാനി മദീയഗാത്രേ കദാ ദ്രക്ഷ്യേ തവ വക്ത്രം മുകുന്ദ । അനന്തദേഹേ പതിപുത്രൈര്ഗൃഹൈശ്ച മിത്രൈര്ധനൈഃ പശുഭൃത്യാദികൈശ്ച ॥ ൩,൨൧.

എന്റെ ശരീരത്തിൽ എത്ര പാപങ്ങളുണ്ടോ, മുകുന്ദാ, എപ്പോഴാണ് ഞാൻ നിന്റെ മുഖം കാണുക? ഈ അനന്തമായ ശരീരത്തിൽ ഭർത്താവ്, മക്കൾ, വീടുകൾ, സുഹൃത്തുകൾ, ധനം, പശുക്കൾ, സേവകർ മുതലായവയൊക്കെയും ചേർന്നിരിക്കുന്നു.

സുഖം നാപ്തം ഹ്യപുമാത്രം മുകുന്ദ സേവാ മുക്താ തവ ദേവസ്യ വിഷ്ണോഃ । ഇതഃ പരം പുത്രമിത്രാദികം ച യാസ്യേ നാഹം തവ ദാസീ ഭവാമി ॥ ൩,൨൧.

യഥാർത്ഥ സന്തോഷവും, ദൈവമായ വിഷ്ണുവിന്റെ സേവനത്തിലൂടെ ലഭിക്കുന്ന മോക്ഷവും, മുകുന്ദാ, ഞാൻ നേടാനായിട്ടില്ല. ഇനി മുതൽ മക്കളെയും സുഹൃത്തുക്കളെയും മാത്രം ആശ്രയിക്കും; ഞാൻ നിന്റെ ദാസിയായിരിക്കില്ല.

യേയേ ബ്രൂയുഃ പുത്രമിത്രാദികൈശ്ച സമ്യക്സുഖം ജായതേ മര്ത്യലോകേ । തേഷാമാസ്യേ മൂത്രവിഷ്ഠാദികം ച സമ്യക്സദാ പതിതം ചേതി ജാനേ ॥ ൩,൨൧.

മക്കളിലും സുഹൃത്തുക്കളിലും മനുഷ്യലോകത്ത് യഥാർത്ഥ സന്തോഷം ഉണ്ടെന്ന് പറയുന്നവർ, അവരുടെ വായിൽ എല്ലായ്പ്പോഴും മൂത്രവും മലവും പോലുള്ള അശുദ്ധികൾ വീണു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു എന്ന് ഞാൻ അറിയുന്നു.

മിത്രാദീനാം യത്കൃതം ദ്രവ്യജാതം വൃഥാ ഗതം മലരൂപം ച ജാതമ് । സദ്വൈഷ്ണവാനാം യത്കൃതം ദ്രവ്യജാതം ഹരിപ്രാപ്തേഃ കാരണം സ്യാത്സദൈവ ॥ ൩,൨൧.

സുഹൃത്തുക്കളുടേയും മറ്റുള്ളവരുടേയും വേണ്ടി സമ്പാദിച്ച ധനം വെറുതെ പോയി മലമായിത്തീരും. സന്മാർഗ്ഗത്തിലുള്ള വൈഷ്ണവരുടെ വേണ്ടി സമ്പാദിച്ച ധനം എപ്പോഴും ഹരിയെ പ്രാപിക്കാൻ കാരണമാകും.

ഏതാദൃശം തത്തു ജാതം മുകുന്ദ അലം ഹ്യലം തേന ദുഃഖം ച ഭുക്തമ് । സംഗം ദത്താത്സജ്ജനാനാം സദാ ത്വം വിനാ ച ത്വം ദുര്ജനാനാം ച സംഗാത് ॥ ൩,൨൧.

ഇങ്ങനെ സംഭവിച്ചിരിക്കുന്നു, മുകുന്ദാ; ഇത്രയും ദുഃഖം മതിയാകട്ടെ. എപ്പോഴും സജ്ജനരുടെ സാന്നിധ്യം നൽകണം, ദുഷ്ടരുടെ കൂട്ടത്തിൽ നിന്ന് നീ എനിക്ക് രക്ഷ നൽകണം.

സംഗൈഃ സദാ ദുര്ജനാനാം മുരാരേ ഗാത്രം ദഗ്ധം ന വിരാഗേണ യുക്തമ് । ഏതാദൃശാഹം കാം ഗാതിം വാ മുകുന്ദ യാസ്യേ ന ജാനേ ദയയാ മാം ച പാഹി ॥ ൩,൨൧.

ദുഷ്ടരുടെ കൂട്ടത്തിൽ ചേർന്നതുകൊണ്ടു, മുരാരേ, എന്റെ ശരീരം ദഹിച്ചിരിക്കുന്നു, വൈരാഗ്യം ഇല്ലാതായി. ഇങ്ങനെ ആയപ്പോൾ, മുകുന്ദാ, ഞാൻ എങ്ങോട്ട് പോകും എന്ന് അറിയില്ല; ദയവായി എന്നെ രക്ഷിക്കണമേ.

ഏതാദൃശോ ഹ്യനുതാപഃ ഖഗേന്ദ്ര പ്രായശ്ചിത്തം ന ച ക്ഷൌരാദികം ച । ഭാനോഃ കന്യാ ഹ്യനുതാപം ച കൃത്വാ വിചാരയാമാസ ഹരേഃ സുതത്ത്വമ് ॥ ൩,൨൧.

ഇത്തരമൊരു പശ്ചാത്താപം, ഖഗേന്ദ്രാ, പ്രായശ്ചിത്തമോ മുടി മുണ്ഡനം പോലുള്ള കാര്യങ്ങളോ അല്ല. സൂര്യന്റെ മകൾ പശ്ചാത്താപം ചെയ്ത് ഹരിയുടെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം ആലോചിച്ചു.

സര്വോത്തമോ ഹരിരേകഃ സദൈവ യതഃ പൂര്ണഃ സര്വഗുണൈസ്തതശ്ച । സൃഷ്ടൌ യസ്മാജ്ജയതേ വിശ്വജാതമതോ ഹരിഃ സര്വഗുണൈശ്ച പൂര്ണഃ ॥ ൩,൨൧.

ഹരിയാണ് എല്ലായ്പ്പോഴും പരമോന്നതൻ, കാരണം അവൻ എല്ലാ ഗുണങ്ങളിലും പൂർണ്ണനാണ്. സൃഷ്ടിയിലെ എല്ലാം അവനിൽ നിന്നാണ് ഉത്ഭവിക്കുന്നത്, അതുകൊണ്ട് ഹരി എല്ലായ്പ്പോഴും എല്ലാ ഗുണങ്ങളിലും പൂർണ്ണനാണ്.

യോ ദേവാനാമാദ്യ അകാര ഏവ യതോ ബ്രഹ്മാദ്യാ നൈവ പൂര്ണാഃ സമസ്താഃ । ലക്ഷ്മീപ്രസാദാച്ചിരപുണ്യേന ജാതോ യഥായോഗ്യം പൂര്ണഗുണോ വിരിഞ്ചഃ ॥ ൩,൨൧.

ദേവന്മാരുടെ ആദികാരണമവനാണ്; അവനിൽ നിന്നാണ് ബ്രഹ്മാദികൾ പോലും പൂർണ്ണരല്ല. ലക്ഷ്മിയുടെ കൃപയാൽ, ദീർഘകാലം സുകൃതം ചെയ്തതിന്റെ ഫലമായി, വിരിഞ്ചൻ യോഗ്യമായ ഗുണങ്ങളോടെ ജനിക്കുന്നു.

ന ലക്ഷ്മീവദ്ഗുണപൂര്ണോ വിരിഞ്ചോ ന വിഷ്ണുവദ്ഗുണപൂര്ണാ രമാപി । ന വായുവദ്ഭാരതീ ചാപി പൂര്ണാ ന ശേഷവദ്വാരുണീ ചാപി പൂര്ണാ ॥ ൩,൨൧.

ലക്ഷ്മിയെപ്പോലും ഗുണപൂർണ്ണനല്ല വിരിഞ്ചൻ; വിഷ്ണുവിനെപ്പോലും ഗുണപൂർണ്ണയല്ല ലക്ഷ്മിയും. വായുവിനെപ്പോലും ഗുണപൂർണ്ണയല്ല ഭാരതിയും; ശേഷനെപ്പോലും ഗുണപൂർണ്ണയല്ല വാരുണിയും.

ന വൈ രുദ്രവത്പാര്വതീ പൂര്ണരൂപാ ഹ്യന്യേപ്യേവം നൈവ പൂര്ണാഃ സദൈവ । ആലോചനാമേവമേഷാ ഹി കൃത്വാ തപശ്ചക്രേ യമുനായാശ്ച തീരേ ॥ ൩,൨൧.

ശിവനും പാർവതിയും കൂടെ മാത്രമേ പൂർണ്ണരൂപം ഉള്ളവരാകൂ, മറ്റുള്ളവർക്കു അങ്ങനെ പൂർണ്ണതയില്ല. ഇങ്ങനെ ആലോചിച്ച് അവൾ യമുനാതീരത്ത് കഠിനതപം ചെയ്തു.

തദാചാഹം യമുനായാശ്ച തീരം പാര്ഥേന സാകം മൃഗയാം ഗതഃ ഖഗ । ദൃഷ്ട്വാ ച താം തത്ര തപശ്ചരന്തീം തദാബ്രുവം മത്സഖായം ച പാര്ഥമ് ॥ ൩,൨൧.

അപ്പോൾ ഞാൻ പാർഥനോടൊപ്പം യമുനാതീരത്തേക്ക് വേട്ടയാടാൻ പോയി, പക്ഷീരാജാവേ. അവിടെ അവളെ തപസ്സിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതും കണ്ടു, എന്റെ സുഹൃത്ത് പാർഥനോടു ഞാൻ പറഞ്ഞു.

ഹേ പാര്ഥ ശീഘ്രം വ്രജ കന്യാസമീപം ത്വം പൃച്ഛ കസ്മാദത്ര തപഃ കരോഷി । ഏവം പ്രോക്തസ്തത്സമീപം സ ഗത്വാ പൃഷ്ട്വാ ചൈതത്കാരണം ശീഘ്രമേവ ॥ ൩,൨൧.

‘പാർഥാ, നീ വേഗത്തിൽ ആ പെൺകുട്ടിയുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് പോയി, അവിടെ എന്തുകൊണ്ടാണ് തപസ്സു ചെയ്യുന്നതെന്ന് ചോദിക്കൂ’ എന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞു. അങ്ങനെ പറഞ്ഞതോടെ, അവൻ അവളുടെ അടുത്ത് പോയി, ഉടൻ തന്നെ കാര്യം ചോദിച്ചു.

ആഗത്യ മാമവദത്ഫാല്ഗുനോയം സര്വം വൃത്താംന്തം ത്വസൌ മത്സമീപേ । തതസ്ത്വഹം സുമുഹൂര്തേ ച തസ്യാഃ പാണിഗ്രഹം കൃതവാംസ്തത്ര സമ്യക് ॥ ൩,൨൧.

ഫാൽഗുനൻ തിരിച്ചു വന്ന്, എന്റെ അടുത്ത് ഇരുന്ന്, സംഭവിച്ചതെല്ലാം പറഞ്ഞു. അതിനുശേഷം കുറച്ച് സമയം കഴിഞ്ഞ് അവളുടെ കൈ പിടിച്ച് ഞാൻ അവളെ വിവാഹം ചെയ്തു.

തസ്യാശ്ച താപാത്സംതതം മദ്വിചാരാത്പ്രസന്നോഹം സതതം സുപ്രസന്നഃ । പൂര്ണാനന്ദേ രമമാണാസ്യ നിത്യം തയാ ച മേ കിം സുഖംസ്യാത്ഖഗേന്ദ്ര ॥ ൩,൨൧.

അവളുടെ നിരന്തരമായ തപസ്സും എനിക്ക് ഉള്ള ഭക്തിയും കൊണ്ടു ഞാൻ എപ്പോഴും സന്തോഷത്തോടെ അവളോടൊപ്പം സന്തോഷത്തോടെ കഴിയുന്നു, പക്ഷീരാജാവേ. അവളോടൊപ്പം പൂർണ്ണാനന്ദത്തിൽ കഴിയുമ്പോൾ എനിക്ക് അതിനേക്കാൾ വലിയ സന്തോഷം വേറെ എന്ത് വേണം?

മയാ വിവാഹോനുഗ്രഹാര്ഥം ഹി തസ്യാ അങ്ഗീകൃതോ ന തു സൌഖ്യായ വീന്ദ്ര । തഥാ വക്ഷ്യേ ലക്ഷ്മണായാശ്ച രൂപം പാണിഗ്രാഹേ കാരണം ചാപി വീന്ദ്രാ ॥ ൩,൨൧.

വിവാഹത്തിനായി അവളെ സ്വീകരിച്ചത് അവളെ അനുഗ്രഹിക്കാനാണ്, സന്തോഷത്തിനല്ല, വീരന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ. അതുപോലെ തന്നെ ലക്ഷ്മണയുടെ രൂപവും അവളുടെ കൈ പിടിച്ചതിന്റെ കാരണവും ഞാൻ പറയാം, പക്ഷീരാജാവേ.

ശൃണുഷ്വ തത്തവ വക്ഷ്യാമി ഗോപ്യം സച്ഛിഷ്യകേ നാസ്തി ഗോപ്യം ഗുരോശ്ച ॥ ൩,൨൧.

ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കൂ, ഞാൻ ഈ രഹസ്യം പറയുന്നു. സത്യസന്ധനായ ശിഷ്യനും ഗുരുവിനും തമ്മിൽ രഹസ്യങ്ങൾ ഇല്ല.

ശ്രീഗരുഡമഹാപുരാണമ് ൨൨ ശ്രീകൃഷ്ണ ഉവാച । യാ ലക്ഷ്മണാ പൂര്വസര്ഗേ ഖഗേന്ദ്ര പുത്രീ ഹ്യഭൂദ്വഹ്നിവേദസ്യ വേത്തുഃ । സുലക്ഷണൈഃ സംയുതത്വാദ്യതഃ സാ സുലക്ഷ്മണേതി പ്രഥിതാ ഖഗേന്ദ്ര

ശ്രീകൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: പക്ഷീരാജാവേ, മുൻ ജന്മത്തിൽ യജ്ഞവിദ്യയിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ള വഹ്നിവേദസിന്റെ മകളായിരുന്നു ലക്ഷ്മണ. നല്ല ലക്ഷണങ്ങൾ ഉള്ളതിനാൽ അവൾക്ക് സുലക്ഷ്മണ എന്ന പേരാണ് പ്രസിദ്ധമായത്.