ഗരുഡപുരാണമ്

തസ്യാ ഉത്തരദിഗ്ഭാഗേ ക്രോശയുഗ്മേ മഹാതലേ । ഗര്തഭൂതേ ച ഏകാന്തേ ചചാര തപ ഉത്തമമ് ॥ ൩,൧൯.

അവളുടെ വടക്കുഭാഗത്ത്, രണ്ട് ക്രോഷ ദൂരം അകലെയുള്ള വലിയ സ്ഥലത്ത്, ഒറ്റപ്പെട്ട ഒരു കുഴിയിൽ, അവൾ ഉത്തമമായ തപസ് നടത്തി.

ധ്യാത്വാ നാരായണം ദേവം തത്രാസീച്ച കുമാരികാ । ദിവ്യവര്ഷസഹസ്രാന്തേ സ്തോതും സമുപചക്രമേ ॥ ൩,൧൯.

നാരായണനെ ധ്യാനിച്ച്, അവൾ അവിടെ താമസിച്ചു. ദിവ്യമായ ആയിരം വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, അവൾ അവനെ സ്തുതിക്കാൻ തുടങ്ങി.

കുമാര്യുവാച । ത്വമേവ മാതാ ച പിതാ ത്വമേവ ഭര്താ ച സഖാത്വമേവ । ത്വമേവ പുത്രശ്ച ഗുരുര്ഗരീയാന്മിത്രം സ്വസാ ത്വം മമ വല്ലഭശ്ച ॥ ൩,൧൯.

കുമാരി പറഞ്ഞു: നീയാണു എന്റെ അമ്മയും, നീയാണു എന്റെ അച്ഛനും, നീയാണു എന്റെ ഭർത്താവും സുഹൃത്തും. നീയാണു എന്റെ മകനും, വലിയ ഗുരുവും, കൂട്ടുകാരനും, സഹോദരിയും, പ്രിയനും.

അനാദ്യനന്തേഷ്വപി ജന്മസു പ്രഭോ വിചാര്യമാണാ ന വിജാനേപ്യഹം ച । ഏതൈ ഹി സര്വേ ച നിമിത്തമാത്രതഃ പിത്രാദയസ്ത്വം ഹ്യനിമിത്തമാത്രതഃ ॥ ൩,൧൯.

പ്രഭോ, ആരംഭവും അവസാനം ഇല്ലാത്ത അനേകം ജന്മങ്ങൾ ചിന്തിച്ചാലും, ഞാൻ അറിയുന്നില്ല. അച്ഛനും മറ്റുള്ളവരും എല്ലാം കാരണം മാത്രം; നീയാണു കാരണം ഇല്ലാത്ത കാരണമായത്.

അതോ മുരാരേശ്ച തവൈവ ഭാര്യാ ഭൂയാസമിത്യേവ തദാ വ്രതം മേ । ദുഃ സംഗമാത്രാദിസമാഗമം ന സംസിദ്ധിരിത്യേവ വദാന്യമൂര്തേ ॥ ൩,൧൯.

അതുകൊണ്ട്, മുരാരിയുടെ ഭാര്യയായി മാത്രം ഞാൻ ആകട്ടെ; ഇതാണ് എന്റെ വ്രതം. മറ്റുള്ളവരുമായി ചേർന്നാൽ സംപൂർണ്ണത ഉണ്ടാകില്ല, ദയാനിധിയേ.

ത്വദ്ദൂഷകാണാം തവ ദാസവര്യ വിദൂഷകാണാം ദര്ശനം ഛിന്ധി ദേവ । ഗുരുദ്രുഹാം ദര്ശനം ഛിന്ധി വിഷ്ണോ ഭക്തദ്രുഹാം മിത്രതാം ഛിന്ധി കൃഷ്ണ ॥ ൩,൧൯.

നിനയെ അപമാനിക്കുന്നവരുടെയും, നിന്റെ ഉത്തമ ദാസന്മാരെ അപമാനിക്കുന്നവരുടെയും ദർശനം നീ അകറ്റണം, ദേവാ. ഗുരുവിനെ ദ്രോഹിക്കുന്നവരുടെയും ദർശനം നീ അകറ്റണം, വിശ്ണുവേ. ഭക്തരെ ദ്രോഹിക്കുന്നവരുമായി സൗഹൃദം നീ അകറ്റണം, കൃഷ്ണാ.

തവ ധ്രുഗ്ഭിര്ഭാഷണം ഛിന്ധി ദേവ ത്വം സംഗമം ദേഹി പദാരവിന്ദേ । ശ്രീശൈലവാസായ നമോനമസ്തേ നമോനമഃ ശ്രീനിവാസായ തുഭ്യമ് ॥ ൩,൧൯.

നിനയെ ദ്രോഹിക്കുന്നവരുടെ വാക്കുകൾ നീ അകറ്റണം, ദേവാ. നിന്റെ പാദാരവിന്ദത്തിൽ ചേർന്നിരിക്കാനുള്ള സൗഭാഗ്യം നീ നൽകണം. ശ്രീശൈലവാസിക്ക് നമസ്കാരം, ശ്രീനിവാസനേ, നമസ്കാരം, നമസ്കാരം.

സ്വാമിന് പരാവര രമേശ നിദാനമൂര്തേ കാലോ മഹാനപി ഗതശ്ച നിദര്ശനന്തേ । അനന്തജന്മാര്ജിതസാധനൈശ്ച ത്വദ്ദര്ശനം സ്യാച്ച ചതുര്ഭുജസ്യ ॥ ൩,൧൯.

സ്വാമീ, പരാപരമായുള്ള രമേശാ, കാരണം രൂപമായവനേ, വലിയ കാലം കഴിഞ്ഞു. അനന്തജന്മങ്ങളിൽ സമ്പാദിച്ച സദ്ഗുണങ്ങൾ കൊണ്ടു, നിന്റെ ചതുര്‍ഭുജരൂപത്തിന്റെ ദർശനം ലഭിക്കട്ടെ.

കഥം മമ സ്യാത്തവ ദര്ശനം പ്രഭോ സര്വൈശ്ച ദോഷൈശ്ച സുസംഗതായാഃ । ദാസ്യാസ്പദായാസ്തവ ദാസദാസ്യാഃ പ്രസീദ ദേവേശ ജഗന്നിവാസ ॥ ൩,൧൯.

പ്രഭോ, എങ്ങനെ ഞാൻ നിന്റെ ദർശനം നേടും, ഞാൻ എല്ലാ ദോഷങ്ങളാലും ചുറ്റപ്പെട്ടിരിക്കുമ്പോൾ? നിന്റെ ദാസന്മാരുടെ സേവനം, ദാസ്യസ്ഥാനം, ദയവായി നൽകണം, ദേവേശാ, ലോകവാസനേ.

ഏവം സ്തുതസ്തഥാ വിഷ്ണുഃ ശ്രീനിവാസോ ദയാനിധിഃ । പ്രാദുരാസീദ്വരദരാട്ഭക്ത്യാ തസ്യാ ജനാര്ദനഃ ॥ ൩,൧൯.

ഇങ്ങനെ സ്തുതിക്കപ്പെട്ട വിശ്ണു, ശ്രീനിവാസൻ, ദയയുടെ സമുദ്രം, അവളുടെ ഭക്തിയാൽ വരദരാജൻ, ജനാർദനൻ എന്ന രൂപത്തിൽ അവളുടെ മുന്നിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.

വരം വരയ ഭദ്രം തേ വരദോഹമിഹാഗതഃ । ഹരിണോദീരിതം വാക്യം ശ്രുത്വാ പ്രാഹ സ്മിതാനനാ ॥ ൩,൧൯.

വരമൊന്ന് തിരഞ്ഞെടുക്കു, ഭദ്രയേ; ഞാൻ വരദനായ് ഇവിടെ വന്നിരിക്കുന്നു. ഹരിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട്, അവൾ പുഞ്ചിരിയോടെ ഉത്തരം പറഞ്ഞു.

ഉവാച പരയാ ഭക്ത്യാ ശ്രീനിവാസം ജഗത്പ്രഭുമ് । അഹം ഹി ഭാര്യാ ഭൂയാസം തവ മാധവ സുംദര ॥ ൩,൧൯.

പരമഭക്തിയോടെ അവൾ ലോകനാഥനായ ശ്രീനിവാസനോടു പറഞ്ഞു: 'സുന്ദരനായ മാധവ, ഞാൻ നിന്റെ ഭാര്യയാകട്ടെ.'

ഇതി തസ്യാ വചഃ ശ്രുത്വാ ശ്രീനിവാസോഽബ്രവീദ്വചഃ । ശ്രീഭഗവാനുവാച । അഹം കുമാരി സുഭഗേ കൃഷ്ണജന്മനി ഭൂതലേ ॥ ൩,൧൯.

അവളുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടശേഷം ശ്രീനിവാസൻ പറഞ്ഞു: 'ഭാഗ്യശാലിയായ കന്യകേ, ഭൂമിയിൽ കൃഷ്ണജന്മത്തിൽ—'

ഭവാമി തവ ഭര്താഹം നാത്ര കാര്യാ വിചാരണാ । ഏവമുക്താ സുതാ കന്യാ പുരണ്യരാശിം ഹരിം പരമ് ॥ ൩,൧൯.

'ഞാൻ നിന്റെ ഭർത്താവായിരിക്കും; ഇതിൽ കൂടുതൽ ആലോചന വേണ്ട.' ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ പുരണ്യയുടെ മകളായ കന്യക പരമമായ ഹരിയെ കണ്ടു.

ഉവാച പരമപ്രീതാ ഹര്ഷഗദ്ഗദയാ ഗിരാ । കന്യോവാച । കൃഷ്ണജന്മന്യഹം പത്നീ ഭൂയാസം പ്രഥമേഹനി ॥ ൩,൧൯.

അപരിമിതമായ സന്തോഷത്തിൽ, ആവേശംകൊണ്ടു നിദാനമായ വാക്കുകളിൽ അവൾ പറഞ്ഞു: 'കൃഷ്ണജന്മത്തിൽ, ആദ്യദിനം തന്നെ ഞാൻ നിന്റെ ഭാര്യയാകട്ടെ.'

സംസ്കാരാത്പ്രഥമം ചാഹമം ഗനാഭ്യഃ സമാവൃണേ । ഓമിത്യുക്തഃ പുനര്വാക്യമുവാച മധുസൂദനഃ ॥ ൩,൧൯.

'ആദ്യ സംസ്‌കാരത്തിൽ തന്നെ ഞാൻ നിന്നെ മറ്റെല്ലാവരിലും മുൻപായി തിരഞ്ഞെടുത്തു.' ഇങ്ങനെ 'ഓം' എന്നു പറഞ്ഞ്, വീണ്ടും മധുസൂദനൻ വാക്ക് പറഞ്ഞു.

ശ്രീഭഗവാനുവാച । കുമാര്യാ വിധൃതത്വാച്ച മത്പ്രദാനാച്ച ഭാമിനി । തേഷാം മനോഭീഷ്ടസിദ്ധിര്ഭവിഷ്യതി ന സംശയഃ ॥ ൩,൧൯.

ശ്രീഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: 'ഈ കന്യക എന്നെ തിരഞ്ഞെടുത്തതുകൊണ്ടും, ഞാൻ അവളെ സമ്മാനിച്ചതുകൊണ്ടും, അവരുടെ മനസ്സിലെ ആഗ്രഹങ്ങൾ നിർബന്ധമായി നിറവേറും—ഇതിൽ സംശയമില്ല, സുന്ദരിയേ.'

ഇതി തസ്യൈ വരം ദത്ത്വാ തത്രൈവാന്തരധീയത । ദേഹം തത്രൈവ സംത്യജ്യ കുമാരീ ചൈവ പുത്രികാ ॥ ൩,൧൯.

ഇങ്ങനെ അവളെ അനുഗ്രഹിച്ച് അവിടെത്തന്നെ അദൃശ്യനായി. അവിടെയേ കന്യക തന്റെ ശരീരം വിട്ട് പുത്രികയായി ജനിച്ചു.

കുമ്ഭ കസ്യ ഗൃഹേ ജാതാ നീലാ നാമ്നാ തു സാ സ്മൃതാ । കുംഭകസ്തു മഹാഭാഗ നന്ദശോഭസ്യ ശാലകഃ ॥ ൩,൧൯.

കുംഭകന്റെ വീട്ടിലാണ് അവൾ ജനിച്ചത്; അവളെ നീലാ എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെട്ടു. കുംഭകൻ, ഭാഗ്യശാലിയേ, നന്ദശോഭയുടെ മകനായിരുന്നു.

കല്പവാഹഃ സ വിജ്ഞേയഃ പിതൄണാം പ്രഥമഃ സ്മൃതഃ । തസ്യ ഗത്വാ ഗൃഹമഹം വൃഷഭാചലവാസിനഃ । ശിവസ്യ വരതശ്ചൈവ ത്വജേയഃ ഖഗസത്തമ ॥ ൩,൧൯.

അവൻ കല്പവാഹൻ എന്നറിയപ്പെടുന്നു; പിതൃവരിൽ പ്രധാനനായി ഓർക്കപ്പെടുന്നു. വൃഷഭാചലത്തിൽ വസിക്കുന്ന ആളുടെ വീട്ടിലേക്കാണ് ഞാൻ ശിവന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ പോയത്, പക്ഷീരാജാവേ, ജയിക്കാനാവാത്തവനായി.

ദിതിജാന്വിനിഹത്യൈവ നീലാ പ്രാപ്താ ഖഗേശ്വര । തതോ നാഗ്നിജിതോ രാജ്ഞോ ഗൃഹേ ജാതാ കുമാരികാ ॥ ൩,൧൯.

ദിതിയുടെ മക്കളെ ജയിച്ചശേഷം, നീലാ പക്ഷീരാജാവിനെ പ്രാപിച്ചു. പിന്നെ, രാജാവ് നാഗ്നിജിതിന്റെ വീട്ടിൽ അവൾ കന്യകയായി ജനിച്ചു.

നാഗ്നിജിത്കവ്യവാഹോഭൂത്കന്യാ നീലാഹ്വയാഭവത് । തസ്യാഃ സ്വയംവരേ ചാഹം ഗോവൃഷാന്സപ്തസംഖ്യകാന് ॥ ൩,൧൯.

നാഗ്നിജിതിന്റെ വിവാഹസംവിധാനത്തിൽ, അവളെ നീലാ എന്ന പേരിൽ വിളിച്ചു. അവളുടെ സ്വയംവരത്തിൽ ഞാൻ ഏഴു കാളകളെ കീഴടക്കി.

ശിവസ്യ വരതശ്ചൈവാപ്യവധ്യാന്ദേവമാനുഷൈഃ । ബദ്ധ്വാ വൃഷാന്നൃപാഞ്ജിത്വാ പ്രാപ്താ നീലാ മഹാഖഗ ॥ ൩,൧൯.

ശിവന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ, ആ കാളകളെ ദേവന്മാരോ മനുഷ്യരോ ജയിക്കാൻ കഴിയില്ലായിരുന്നു. കാളകളെ ബന്ധിച്ച് രാജാക്കന്മാരെ ജയിച്ച് നീലയെ ഞാൻ നേടി, മഹാപക്ഷിയേ.

കുംഭകസ്യ സുതാ നീലാ ദേഹസ്ഥാഃ പ്രാവിശന് ഭൃശമ് । ഏകാവയവതോ യസ്മാത്തസ്മാത്തത്രൈവ സാവിശത് ॥ ൩,൧൯.

കുംഭകന്റെ മകളായ നീലാ ശക്തിയോടെ തന്റെ ശരീരത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. അവൾ ഏകശരീരമായതിനാൽ അവിടെത്തന്നെ പ്രവേശിച്ചു.

ഭൂമൌ ദ്വിധാ സംപ്രജാതാ കുമാര്യേവ ന സംശയഃ । ഭദ്രാജന്മ പ്രവക്ഷ്യാമി ശൃണു പക്ഷീന്ദ്രസത്തമ ॥ ൩,൧൯.

ഭൂമിയിൽ അവൾ രണ്ടുകന്യകകളായി ജനിച്ചു—ഇതിൽ സംശയമില്ല. ഭദ്രയുടെ ജന്മം ഞാൻ പറയാം; കേൾക്കൂ, പക്ഷീരാജാവേ.

ശ്രീഗരുഡമഹാപുരാണമ് ൨൦ ശ്രീകൃഷ്ണ ഉവാച । യാ പൂര്വസര്ഗേ നലസംജ്ഞസ്യ വീന്ദ്ര പുത്രീ ഭൂത്വാ വിഷ്ണുപത്നീ സകാമാ । പ്രദക്ഷിണം ഭ്രമണം വൈ ചകാര ഗുണേന ഭദ്രാ ഭദ്രസംജ്ഞാ ബഭൂവ ॥ ൩,൨൦.

ശ്രീകൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: മുമ്പത്തെ സൃഷ്ടിയിൽ, നലന്റെ മകളായ ഭദ്ര, സ്വമനസ്സാൽ വിഷ്ണുവിന്റെ ഭാര്യയായി. തന്റെ ഗുണത്താൽ പ്രദക്ഷിണം ചെയ്തു, ഭദ്ര എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെട്ടു.

കന്യാഭാവേ സംസ്ഥിതാം ഭദ്രസംജ്ഞാം പിതാ നലസ്ത്വബ്രവീത്താം സ പശ്യന് । ഭദ്രേ കിമര്ഥം ഗാത്രപീഡാം കരോഷി ഫലം ഹി തന്നന്ദിനി മേ വദസ്വ ॥ ൩,൨൦.

കന്യകാവസ്ഥയിൽ നിലകൊണ്ടിരുന്ന ഭദ്രയെ കണ്ട പിതാവായ നലൻ ചോദിച്ചു: 'ഭദ്രേ, നീ ശരീരത്തിന് വേദന നൽകുന്നത് എന്തിനാണ്? എനിക്ക് പറയൂ, മകളേ, അതിന്റെ ഫലം എന്താണെന്ന്.'

ഭദ്രോവാച । ശൃണുത്വം മേ താത നമസ്ക്രിയാദേഃ ഫലം വക്തും കാ സമര്ഥാ ഭവേച്ച ॥ ൩,൨൦.

ഭദ്ര പറഞ്ഞു: 'അച്ഛാ, നമസ്കാരം തുടങ്ങിയവയുടെ ഫലം പറയാൻ ആരാണ് യോജ്യനെന്ന് കേൾക്കൂ.'

തഥാപ്യഹം തവ വക്ഷ്യാമി താത യഥാശക്ത്യാ ശൃണു സമ്യഗ്ഘിതായ । സദാ ഹരിമര്മ നാഥോ ദയാലുരഹം ഹരേസ്തവ ദാസാനുദാസീ । മാം പാഹി വിഷ്ണോസ്തവ വന്ദേ പദേ ഇത്യുക്ത്വാ പ്രണാമം ചാകരോദ്ദണ്ഡരൂപമ് ॥ ൩,൨൦.

'എങ്കിലും, എനിക്കാവുന്നത്ര ഞാൻ പറയാം, അച്ഛാ; നിന്റെ ഉപകാരത്തിനായി ശ്രദ്ധിച്ച് കേൾക്കൂ. എപ്പോഴും ഹരിയാണ് എന്റെ നാഥൻ, ദയാലുവാണ്; ഞാൻ ഹരിയുടെ ദാസന്മാരുടെ ദാസിയാണ്. "വിഷ്ണുവേ, എന്നെ രക്ഷിക്കണം; ഞാൻ നിന്റെ പാദങ്ങളിൽ നമസ്കരിക്കുന്നു" എന്ന് പറഞ്ഞ് ഞാൻ ദണ്ഡപ്രണാമം ചെയ്തു.'