ഗരുഡപുരാണമ്

ശ്രീഗരുഡമഹാപുരാണമ് ൧൯ ഗരുഡ ഉവാച । ത്വയോക്തം കൃഷ്ണ ഗോവിന്ദ രുദ്രാച്ഛതഗുണാദപി । ബ്രഹ്മാണീ ഭാരതീ ചോഭേ അധികേ ദേവസത്തമ ॥ ൩,൧൯.

ഗരുഡൻ പറഞ്ഞു: കൃഷ്ണാ, ഗോവിന്ദാ, രുദ്രനെ അപേക്ഷിച്ച് നൂറിരട്ടി ഗുണങ്ങൾ ബ്രഹ്മാണിയും ഭാരതിയും ഉണ്ട് എന്ന് നീ പറഞ്ഞതാണ്, ദേവന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ.

മയാ ശ്രുതം വിരിഞ്ചേന ഉമാപര്യന്തമേവ ച । അനന്താംശൈര്വിഹീനത്വം വിരിഞ്ചോക്തം സുരാധിപ ॥ ൩,൧൯.

വിരിഞ്ചിയിലും ഉമയിലുമാണ് ഞാൻ കേട്ടത്, അനന്തഗുണങ്ങൾ ഇല്ലെന്നതും വിരിഞ്ചി പറഞ്ഞതുമാണ്, ദേവാധിപനേ.

സഹസ്രാംശൈര്വിഹീനത്വം ത്വയോക്തം കൃഷ്ണ മാധവ । സര്വേഷാം ചൈവ പൂര്വേഷാമവേക്ഷ്യൈവ ഹരേ വിഭോ ॥ ൩,൧൯.

കൃഷ്ണാ, മാധവാ, നൂറുകണക്കിന് ഗുണങ്ങൾ ഇല്ലെന്നതും, മുമ്പുള്ളവരെ എല്ലാം പരിഗണിച്ചാണ് നീ പറഞ്ഞത്, ഹരേ, പ്രഭുവേ.

ജ്ഞാനാനന്ദബലാദീനാം വായുപര്യന്തമേവ ച । സഹസ്രാംശൈര്വിഹീനത്വം ജ്ഞാനാദീനാം മഹേശ്വര ॥ ൩,൧൯.

ജ്ഞാനം, ആനന്ദം, ബലം എന്നിവയിൽ, വായുവുവരെ, നൂറുകണക്കിന് ഗുണങ്ങൾ ഇല്ലെന്നത് ജ്ഞാനാദികളിൽ ബാധകമാണെന്ന്, മഹേശ്വരാ.

നിര്ണയം ബ്രൃഹി ഗോവിന്ദ സര്വജ്ഞോസി ന സംശയഃ । ഗരുഡേനൈവമുക്തസ്തു വാസുദേവോബ്രവീദ്ധ്രുവമ് ॥ ൩,൧൯.

നിർണയം ദയവായി പറയൂ, ഗോവിന്ദാ; നീ സകലവും അറിയുന്നവനാണ്, സംശയം ഇല്ല. ഇങ്ങനെ ഗരുഡൻ ചോദിച്ചപ്പോൾ, വാസുദേവൻ ഉറപ്പോടെ ഉത്തരം പറഞ്ഞു.

ശ്രീകൃഷ്ണ ഉവാച । ആനന്ദാംശൈര്വിഹീനത്വമപേക്ഷ്യൈവ ഖഗാധിപ । ഉത്തരേഷാമുത്തരേഷാം യോഗാദേവമിതി സ്ഫുടമ് ॥ ൩,൧൯.

ശ്രീകൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: ആനന്ദത്തിന്റെ അംശങ്ങൾ കുറവാണെന്ന് പരിഗണിക്കുമ്പോൾ, പക്ഷീശ്വരാ, അതാണ് ഉന്നതരുടെയും ഉന്നതരുടെയും യോഗം; ഇതാണ് സുതാര്യം.

പരിമാണേ ശതഗുണേ ആനന്ദേ സ്ഫുടതാവശാത് । അനന്തഗുണവത്ത്വം ച ബ്രഹ്മണാ സമുദീരിതമ് ॥ ൩,൧൯.

പരിമിതിയിൽ നൂറിരട്ടി ആനന്ദം, വ്യക്തതകൊണ്ട് അനന്തഗുണങ്ങൾ ബ്രഹ്മാവു പ്രഖ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു.

സഹസ്രഗുണിതത്വം ച വായുനാ സമുദീരിതമ് । യഥാനന്ദേ തഥാ ജ്ഞാനേ വിഷ്ണൌ ഭക്തൌ ബലാധികേ ॥ ൩,൧൯.

ആനന്ദത്തിലും ജ്ഞാനത്തിലും വിഷ്ണുവിനോടുള്ള ഭക്തിയിലും ശക്തി ഏറ്റവും പ്രധാനമാണ്; കാറ്റ് അതിനെ ആയിരംപടിയാക്കി ഉണർത്തുന്നു.

സര്വേ ഗുണൈഃ ശതഗുണാഃ ക്രമേണോക്താ നു തേഽഖിലാഃ । ഭാരത്യാശ്ച ശതം ജ്ഞാനം സുഖം ഭക്തിബലാധികേ ॥ ൩,൧൯.

എല്ലാ ഗുണങ്ങളും ഓരോന്നായി പറഞ്ഞാൽ നൂറിരട്ടി ശക്തിയുള്ളവയാണ്; ഭാരതിയിൽ ജ്ഞാനവും സുഖവും ഭക്തിയും നൂറിരട്ടി കൂടുതൽ ശക്തിയുള്ളവയാണ്.

ഏവം ജ്ഞാനം സുവിജ്ഞേയം മാരുതേസ്തു ബലാദികമ് । ഏവം ജ്ഞാനം ശതം ജ്ഞേയം മാരുതേ നാത്ര സംശയഃ ॥ ൩,൧൯.

കാറ്റിന്റെ ശക്തിയെക്കുറിച്ചുള്ള ജ്ഞാനം ഇങ്ങനെ നന്നായി മനസ്സിലാക്കണം; കാറ്റിൽ നൂറിരട്ടി ജ്ഞാനം ഉണ്ടെന്നത് സംശയമില്ല.

ഭാരത്യാശ്ച ശതം ജ്ഞാനം ബലം ച സമുദാഹൃതമ് । ഏവമേവ ച വായോശ്ച ജ്ഞാനം ചൈവമിതി സ്ഫുടമ് ॥ ൩,൧൯.

ഭാരതിയിൽ ജ്ഞാനവും ശക്തിയും നൂറിരട്ടി എന്ന് പറയപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; അതുപോലെ തന്നെ കാറ്റിന്റെ ജ്ഞാനവും ഇങ്ങനെ വ്യക്തമാക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

യഥാ ദീപാച്ഛതഗുണാ അഗ്നിജ്വാലാ ന ദീപവത് । സ്ഫുടീഭവേദ്യഥൈവാഗ്നിര്ബഹുലോപി ന സൂര്യവത് ॥ ൩,൧൯.

ദീപത്തിൽ നിന്ന് നൂറിരട്ടി വലിയതാണ് അഗ്നിജ്വാല, അത് ദീപത്തിനെപ്പോലെയല്ല; അഗ്നി എത്ര അധികം ഉണ്ടെങ്കിലും, അത് സൂര്യനെപ്പോലെ ആകുന്നില്ല.

യഥൈവ സൂര്യാദ്ദ്വിഗുണശ്ചന്ദ്രോ നൈവ സ്ഫുടീഭവേത് । ആനന്ദതാരതമ്യം ച യഥോക്തം തു മയാ തവ ॥ ൩,൧൯.

സൂര്യനേക്കാൾ ഇരട്ടിയായി ചന്ദ്രൻ പ്രകാശിക്കുമ്പോഴും, സൂര്യനെപ്പോലെ വ്യക്തമായിരിക്കില്ല; ആനന്ദത്തിന്റെ ക്രമം ഞാൻ നിന്നോട് പറഞ്ഞതുപോലെയാണ്.

തഥൈവ ജാനീഹി ഖഗ നാന്യഥാ തു കഥഞ്ചന । അഹം വിജാനാമി മയി സ്ഥിതാന് ഗുണാന്സര്വൈര്വിശേഷൈശ്ച ഖഗേന്ദ്ര സംയുതാന് ॥ ൩,൧൯.

അത് തന്നെയാണ്, പക്ഷീ, നീ മനസ്സിലാക്കണം; മറ്റെന്തായാലും വ്യത്യാസമില്ല. എനിക്ക് ഉള്ള എല്ലാ ഗുണങ്ങളും പ്രത്യേകതകളോടുകൂടി എനിക്ക് അറിയാം, പക്ഷിരാജാ.

സുസൂക്ഷ്മരൂപാംശ്ച സദാ ഖഗേന്ദ്ര മയാപ്യദൃഷ്ടോ നാസ്തി നാസ്ത്യേവ കശ്ചിത് ॥ ൩,൧൯.

പക്ഷിരാജാ, ഏറ്റവും സൂക്ഷ്മമായ രൂപങ്ങൾ പോലും എനിക്ക് കാണാൻ കഴിയില്ല; യാഥാർത്ഥ്യത്തിൽ, ആരുമില്ല.

സര്വാവതാരേഷ്വപി വിദ്യമാനം ഹരിം വിജാനാതി രമാപി ദേവീ ॥ ൩,൧൯.

എല്ലാ അവതാരങ്ങളിലും ലക്ഷ്മിദേവി ഹരിയെ അറിയുന്നു.

ഹരേര്ഗുണാന്സര്വവിശേഷസംയുതാനഖണ്ഡരൂപാന്സാ വിജാനാതി ദേവീ । സുസൂക്ഷ്മരൂപാന്സാ വിജാനാതി ദേവീ ബ്രഹ്മാദിഭ്യോ മത്പ്രസാദാധികം ച ॥ ൩,൧൯.

ദേവി ഹരിയുടെ എല്ലാ ഗുണങ്ങളും, എല്ലാ പ്രത്യേകതകളോടും അഖണ്ഡരൂപത്തോടും കൂടി, അറിയുന്നു; അവൾ സൂക്ഷ്മരൂപങ്ങളും അറിയുന്നു, എന്റെ കൃപയാൽ ബ്രഹ്മാദിമാരേക്കാൾ കൂടുതൽ അറിയുന്നു.

സ്വാത്മസ്വരൂപം പ്രവിജാനാതി ദേവീ സുസൂക്ഷ്മരൂപം സുവിശേഷൈശ്ച യുക്തമ് । സ്വാന്യം പ്രപഞ്ചം പ്രവിജാനാതി ലക്ഷ്മീസ്തഥാപ്യശേഷൈഃ സുവിശേഷൈശ്ച യുക്തമ് ॥ ൩,൧൯.

ദേവി തന്റെ സ്വരൂപം, സൂക്ഷ്മവും പ്രത്യേകതകളോടുകൂടിയതുമായത്, അറിയുന്നു; ലക്ഷ്മി തന്റെ ലോകവും എല്ലാ പ്രത്യേകതകളോടും കൂടി അറിയുന്നു.

ബ്രഹ്മാപി പശ്യേത്സര്വഗം വാസുദേവം വായ്വാദിഭ്യോ ഹ്യധികാന്സദ്ഗുണാംശ്ച । ശ്രോത്രം ന ജാനാതി ഹരേര്ഗുണാംശ്ച സുസൂക്ഷ്മരൂപാംശ്ച വിശേഷസംയുതാന് ॥ ൩,൧൯.

ബ്രഹ്മാവും സർവവ്യാപിയായ വാസുദേവനെയും, കാറ്റിനേക്കാളും കൂടുതൽ നല്ല ഗുണങ്ങളെയും കാണുന്നു; പക്ഷേ ഹരിയുടെ ഗുണങ്ങളും സൂക്ഷ്മമായ പ്രത്യേകതകളോടുകൂടിയ രൂപങ്ങളും അവൻ അറിയുന്നില്ല.

സ്പഷ്ടസ്വരൂപേണ യഥാ വിദുഃ സുരാ മുക്ത്വാ ബ്രഹ്മാണം ന തഥാ തേപ്യമുക്താഃ । സ്വാത്മാനമന്യച്ച സദാ വിശേഷര്യുക്തം വിജാനാതി വിധിശ്ച മാരുതഃ ॥ ൩,൧൯.

ദേവന്മാർക്ക് വ്യക്തമായ രൂപം അറിയാം, ബ്രഹ്മാവിനെ ഒഴികെ; മോചിതരായവർക്കും അങ്ങനെ അറിയാൻ കഴിയില്ല. വിധിയും മാരുതനും എപ്പോഴും തങ്ങളുടെ ആത്മാവിനെയും മറ്റുള്ളവയെയും പ്രത്യേകതകളോടുകൂടി അറിയുന്നു.

വാണീ വിജാനാതി ഹരേര്ഗുണാംശ്ച സ്വയംഭുവോ നൈവ താവദ്വിശേഷാന് । ത്രൈഗുണ്യരൂപാത്പരതഃ സദൈവ പശ്യേദ്വിഷ്ണും കൃഷ്ണരൂപം ഖഗേന്ദ്ര ॥ ൩,൧൯.

വാണി ഹരിയുടെ ഗുണങ്ങൾ അറിയുന്നു, സ്വയംഭുവിന് ആ പ്രത്യേകതകൾ അറിയില്ല; എപ്പോഴും മൂന്നു ഗുണങ്ങൾക്കപ്പുറം, വിഷ്ണുവിനെ കൃഷ്ണരൂപത്തിൽ കാണുന്നു, പക്ഷിരാജാ.

ശേഷോ രുദ്രോ വീന്ദ്ര ഏതൈശ്ച സര്വേ തമോ മാത്രേ പ്രവിജാനന്തി സംസ്ഥമ് । വാണീദൃഷ്ടാന്സവിശേഷാന് ഗുണാംസ്തേ ജാനന്തി നോ സത്യമേവോക്തമങ്ഗ ॥ ൩,൧൯.

ശേഷൻ, രുദ്രൻ, ഇന്ദ്രൻ എന്നിവരും മറ്റുള്ളവരും എല്ലാം അന്ധകാരാവസ്ഥ മാത്രം അറിയുന്നു; വാണി കണ്ട പ്രത്യേകതകളോടുകൂടിയ ഗുണങ്ങൾ അവർക്ക് അറിയില്ല — ഇത് സത്യമാണ്, പ്രിയനേ.

ഉമാ സുപര്ണാ വാരുണീ ചേതി തിസ്രഃ സഹൈവ തഃ പ്രവിജാനന്തി സുസ്ഥമ് । ഹരേര്വിശേഷാനരുദ്ര ദൃഷ്ടാന്ഖഗേന്ദ്ര ജാനന്തി നൈതാഃ ക്വാപി ദേശേ ച കാലേ ॥ ൩,൧൯.

ഉമ, സുപർണ്ണ, വാരുണി — ഈ മൂന്ന് പേരും ചേർന്ന് നന്നായി അറിയുന്നു; രുദ്രൻ കണ്ട ഹരിയുടെ പ്രത്യേകതകൾ ഇവർക്ക് എവിടെയും, ഏതെങ്കിലും സമയത്തും അറിയില്ല, പക്ഷിരാജാ.

ഇന്ദ്രാദയഃ പ്രവിജാനന്തി വീന്ദ്ര അഹങ്കാരേ വ്യാപ്തരൂപം ഹരിം ച । ദക്ഷാദ്യാ വൈ ബുദ്ധിതത്ത്വേ സ്ഥിതം തം ജാനന്തി തേ സോമസൂര്യാദയശ്ച ॥ ൩,൧൯.

ഇന്ദ്രനും മറ്റുള്ളവരും അഹങ്കാരത്തിൽ വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്ന രൂപത്തിൽ ഹരിയെ അറിയുന്നു; ദക്ഷനും മറ്റുള്ളവരും ബുദ്ധിതത്ത്വത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്ന ഹരിയെ, സോമനും സൂര്യനും മറ്റുള്ളവരും അതുപോലെ അറിയുന്നു.

വിഷ്ണും ഹരിം ഭൂതതത്ത്വേ സ്ഥിതം ച യേ ചാന്യേ ച പ്രവിജാനന്തി നിത്യമ് । അന്യേ ച പശ്യന്തി യഥാ സ്വയോഗ്യമണ്ഡാന്തരസ്ഥം ഹരിരൂപം ഖഗേന്ദ്ര ॥ ൩,൧൯.

വിഷ്ണുവിനെയും ഹരിയെയും ഭൂതതത്ത്വത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നതായി അറിയുന്നവരും, മറ്റുള്ളവരും എപ്പോഴും അറിയുന്നു; മറ്റുള്ളവർ തങ്ങളുടെ യോഗ്യതപ്രകാരം, മണ്ഡലത്തിനുള്ളിൽ നിലകൊള്ളുന്ന ഹരിയുടെ രൂപം കാണുന്നു, പക്ഷിരാജാ.

കേചിത്പ്രപശ്യന്തി ഹരേശ്ച രൂപം ത്വദീയഹൃത്സ്ഥം ഹൃദി കേചിത്സദൈവ । ഏവംപ്രകാരം പ്രവിജാനീഹി വീന്ദ്ര ഹ്യഥോ ശൃണു ത്വംമമ ഭാര്യാഃ ഷഡേതാഃ ॥ ൩,൧൯.

ചിലര്‍ ഹരിയുടെ രൂപം തങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തില്‍ എപ്പോഴും കാണുന്നു; മറ്റുചിലര്‍ ഹരിയെ ഹൃദയത്തില്‍ സ്ഥിരമായി അനുഭവിക്കുന്നു. പക്ഷേ, പക്ഷിരാജാ, ഇതെല്ലാം നീ മനസ്സിലാക്കണം. ഇനി എന്റെ ആറു ഭാര്യമാരെക്കുറിച്ച് കേള്‍ക്കൂ.

രുക്മിണ്യാദ്യാഃ ഷണ്മഹിഷ്യോ മമശ്രീര്നീലാ ച യാ മമ ഭാര്യാ ഖഗേന്ദ്ര । സര്ഗേ പൂര്വസ്മിന്ഹവ്യവാഹസ്യ പുത്രീ താസ്താ ഭജേ സദ്യ ഏവാ വിശേഷാത് ॥ ൩,൧൯.

രുക്മിണിയും മറ്റുള്ള അഞ്ചു മഹിഷിമാരും ശ്രീനീലയും എന്റെ ഭാര്യമാരാണ്, പക്ഷിരാജാവേ. സൃഷ്ടിയുടെ ആദിയില്‍ ഹവ്യവാഹന്റെ പുത്രിമാരായിരുന്നു ഇവര്‍. ഇന്നും പ്രത്യേകമായി ഞാന്‍ അവരെ ആരാധിക്കുന്നു.

കന്യൈവ സാ കൃഷ്ണപത്നീ ച കാമാംസ്താംസ്താന് ഭജേന്മനസാ ചിന്തിതാംശ്ച । അതീവ യത്നം കവ്യവാഹം ഖഗേന്ദ്ര പിതൃഷ്വേകഃ സര്വദാ വൈ ചകാര ॥ ൩,൧൯.

ആ പെണ്‍കുട്ടി കൃഷ്ണന്റെ ഭാര്യയായിരുന്നിട്ടും ഹൃദയത്തില്‍ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നത് അവനേ മാത്രമാണ്; മനസ്സില്‍ അവനെ ആരാധിച്ചിരുന്നതും അവളാണ്. പക്ഷിരാജാവേ, ഹവ്യവാഹന്‍ പിതാക്കള്ക്ക് വേണ്ടി അവളെക്കായി വളരെ ശ്രമിച്ചിരുന്നതാണ്.

തഥൈവ സാ നൈവ ഭര്താരമാപ യതസ്തു സാ കൃഷ്ണനിഷ്ഠൈകചിത്താ ॥ ൩,൧൯.

എന്നിരുന്നാലും, അവള്‍ ഭര്‍ത്താവിനെ സ്വീകരിച്ചില്ല; കാരണം കൃഷ്ണനിലേക്കാണ് അവളുടെ മനസ്സും ഭക്തിയും പൂര്‍ണമായി അടിയുറച്ചിരുന്നത്.