ഗരുഡപുരാണമ്

ദ്യുഭ്വാശ്രയം തവ മൂര്ധാനമാഹുഃ കിരീടയുക്തം കുടിലൈഃ കുന്തലൈശ്ച । അനേകജന്മാര്ജിതപുണ്യസംചയൈര്ദൃഷ്ടം മയാ സജ്ജനസംഗമാച്ച ॥ ൩,൧൮.

നിന്റെ തല സ്വർഗത്തിന്റെ ആധാരമാണെന്ന് അവർ പറയുന്നു, കിരീടവും വളഞ്ഞ മുടിയും അലങ്കാരമായിരിക്കുന്നു; അനേകം ജന്മങ്ങളിൽ സമ്പാദിച്ച പുണ്യഫലത്താൽ, സജ്ജനസംഗമത്താൽ, ഞാൻ അതു കണ്ടു.

അനേകജന്മാര്ജിതപാപസംചയൈരദര്ശനം യാസ്യതി ദേവദേവ । ഏവം സുഭക്ത്യാ ച രുരോദ രുദ്രോ ദൃഷ്ട്വാ ഹരിം സുര്വഗുണൈഃ സംപൂര്ണമ് ॥ ൩,൧൮.

അനവധി ജന്മങ്ങളിൽ സമ്പാദിച്ച പാപങ്ങൾ കാരണം ദേവദേവനെ കാണാൻ കഴിയില്ല. അങ്ങനെ, ഹരിയിൽ മുഴുവൻ ദൈവിക ഗുണങ്ങൾ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നതും, അതിനെ കണ്ട് ഭക്തിയോടെ രുദ്രൻ കരയുകയും ചെയ്തു.

പാദാരവിന്ദം തവ വിശ്വമൂര്തേ യോഗീശ്വരൈര്ഹൃദയേ സംഗൃഹീതമ് । ദൃഷ്ടം മയാ ദയയാ വാസുദേവ ദ്രക്ഷ്യേ കഥം പുനരിത്ഥം രുരോദ ॥ ൩,൧൮.

വിശ്വരൂപനായോ, യോഗികളുടെയൊക്കെയും ഹൃദയത്തിൽ സൂക്ഷിച്ചിരിക്കുന്ന നിന്റെ കമലപാദങ്ങൾ, വാസുദേവാ, നിന്റെ കൃപകൊണ്ടു ഞാൻ കണ്ടു. വീണ്ടും എങ്ങനെ കാണും എന്നു കരഞ്ഞു രുദ്രൻ.

ദൃഷ്ടം മയാ ത്വരിവലേ ഭവിനാശിശങ്ഖചക്രാദികൈസ്ത്രിജഗതാപി ച ദേവ പൂര്ണമ് । ഏതാദൃശം ത്വദുദരം ച കഥം രമേശ ദ്രക്ഷ്യേ പുനഃ പുനരഹം ത്വിതി സംരുരോദ ॥ ൩,൧൮.

മുരവിരോധിയായോ, ശംഖം, ചക്രം മുതലായ ചിഹ്നങ്ങളോടെ മൂന്നു ലോകത്തെയും നിറഞ്ഞിരിക്കുന്ന നിന്റെ രൂപം ഞാൻ കണ്ടു. ലക്ഷ്മിയുടെ നാഥാ, ഇങ്ങനെ നിന്റെ രൂപം വീണ്ടും വീണ്ടും എങ്ങനെ കാണും എന്നു കരഞ്ഞു.

ആനന്ദപൂര്ണ നഖപൂര്ണ സുകേശപൂര്ണ ലോമാദിപൂര്ണ ഗുണപൂര്ണ സുഘോണപൂര്ണ । വക്ഷഃ സ്ഥലം തവ വിഭോസ്തു വിശാലഭൂതം സദ്ഭൂഷണം വിമലകൌസ്തുഭശോഭി ലക്ഷ്മ്യാ ॥ ൩,൧൮.

സർവ്വവ്യാപിയായോ, നിന്റെ വിശാലമായ നെഞ്ച് ആനന്ദം നിറഞ്ഞതും, കണികൾ, രോമങ്ങൾ, മനോഹരമായ മുടി, നല്ല ഗുണങ്ങൾ, മനോഹരമായ കഴുത്ത് എന്നിവയാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടതും, ശുദ്ധമായ കൗസ്തുഭം രത്നവും ലക്ഷ്മിയും കൊണ്ട് ഭൂഷിതമായതുമാണ്.

സുകോമലം ശ്രീതുലസ്യാസ്തഥൈവ സുപുഷ്പിതം ചന്ദ നൈശ്ചര്ചിതം ച । ഏതാദൃശം തവ വക്ഷഃ സ്ഥലം ച ദൃഷ്ടം മയാ തവ കാരുണ്യദൃഷ്ട്യാ ॥ ൩,൧൮.

ശ്രീതുളസിയുടെ സ്നേഹസ്പർശം കൊണ്ടും, മനോഹരമായ പുഷ്പങ്ങളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടതും, ചന്ദ്രൻ ആരാധിച്ചതുമായ നിന്റെ നെഞ്ച്, നിന്റെ കരുണയുള്ള കാഴ്ചകൊണ്ടു ഞാൻ കണ്ടു.

പുനഃ പുനര്ദര്ശനം മേ കഥം സ്യാദേവം രുദ്രഃ സ ച ഭക്ത്യാ രുരോദ । അതസ്തൂരുര്നാമ സംപ്രാപ്യ രുദ്രസ്തത്പുത്രോഭൂദ്ദൌര്വസംജ്ഞഃ സ ഏവ ॥ ൩,൧൮.

വീണ്ടും വീണ്ടും എങ്ങനെ നിന്നെ കാണാൻ കഴിയും? അങ്ങനെ ഭക്തിയോടെ രുദ്രൻ കരഞ്ഞു. പിന്നീട്, തൂർണൻ എന്ന പേര് ലഭിച്ച് രുദ്രൻ അവന്റെ മകനായി, ഔർവൻ എന്നറിയപ്പെട്ടു.

യസ്മാദ്രുദം ചോര്വരിതം വൈ ചകാര തസ്മാത്സ രുദ്രസ്ത്വൌര്വസംജ്ഞോ ബഭൂവ । ഔര്വസ്തു ലോകാന്മോക്ഷയോഗ്യാംശ്ച ദൃഷ്ട്വാ ഹ്യത്യന്തം വൈ വിഷയേഷ്വേവ നിഷ്ഠാന് ॥ ൩,൧൮.

കരഞ്ഞതും, ഉച്ചത്തിൽ വിളിച്ചതും കൊണ്ടാണ് രുദ്രനും ഔർവനും എന്ന പേരുകൾ ലഭിച്ചത്. ഔർവൻ മോക്ഷയോഗ്യരായവരെ ലോകങ്ങളിൽ കണ്ടപ്പോൾ, അവർ ഇന്ദ്രിയസുഖങ്ങളിൽ അതിയായി ആസ്വദിക്കുന്നവരാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കി.

സ്തുവദ്ദൈവ ചൌര്വോ വിഷ്ണുപാദാരവിദം സ്മൃത്വാസ്മൃത്വാ രുദ്ധകണ്ഠോ ബഭൂവ । തേ പാപിഷ്ഠാഃ പാപരൂപാന്ഭജന്തോ ദിനേദിനേ ദുര്വിഷയാന്കദിന്ദ്രിയൈഃ ॥ ൩,൧൮.

വിഷ്ണുവിന്റെ കമലപാദങ്ങൾ സ്മരിച്ചും, സ്തുതിച്ചും, ഓർക്കിയും മറന്നും, ഔർവൻ കണ്ണ് നിറഞ്ഞു. അത്യന്തം പാപികളായ അവർ, പാപരൂപം ധരിച്ചു, ദുഷ്ടേന്ദ്രിയങ്ങൾ കൊണ്ട് ദുർലഭമായ ഇന്ദ്രിയസുഖങ്ങൾക്കായി ദിവസേന ആരാധിക്കുന്നു.

കദാ ചൈതാന്ഹേയബുദ്ധ്യാ വിമുഞ്ചേ ന ജാനേഹം ചേതി സമ്യഗ്രുരോദ । ഏതേ ഹി മൂര്ഖാ വിഷയാനര്ഥലബ്ധ്യൈ കുര്വന്തി യത്നം പരമാദരേണ ॥ ൩,൧൮.

എപ്പോൾ ഇവർ ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടതെന്നു മനസ്സോടെ ഇവയെ വിട്ടൊഴിയുമോ എന്നെനിക്ക് അറിയില്ല—എന്നു ഔർവൻ ദു:ഖത്തോടെ കരഞ്ഞു. ഈ മണ്ടന്മാർ അർത്ഥലാഭത്തിനായി ഇന്ദ്രിയസുഖങ്ങൾക്കായി ഏറ്റവും അധികം പരിശ്രമിക്കുന്നു.

കദിന്ദ്രിയാര്ഥം ഹി ധനാദികം ച ത്യജന്തി ച സര്വേ വിഷയേഷു നിഷ്ഠാഃ । ത്വന്മായയാ മോഹിതാന്നഷ്ടബുദ്ധീന്കദാ ചൈതാന്മുഞ്ചസേ വിശ്വമൂര്തേ ॥ ൩,൧൮.

ഇന്ദ്രിയസുഖങ്ങൾക്കായി, ധനം മുതലായവയെ ഉപേക്ഷിച്ചിട്ടും, അവർ എല്ലാം ഇന്ദ്രിയങ്ങളിൽ തന്നെ ആസ്വദിക്കുന്നു. നിന്റെ മായയാൽ ഭ്രമിച്ചും, ബുദ്ധി നഷ്ടപ്പെട്ടും, വിശ്വരൂപനായോ, ഇവരെ നീ എപ്പോൾ മോചിപ്പിക്കും?

സ്മൃത്വാസ്മൃത്വാ വാസുദേവസ്യ മായാം രുരോദ ചൌര്വോ ഭയകംപിതാങ്ഗഃ । അതീവ കഷ്ടേന ച ലോകവൃത്ത്യാ ശ്രിതാ ദൈന്യം സ്വീയകാര്യം വിഹായ ॥ ൩,൧൮.

വാസുദേവന്റെ മായയെ ഓർക്കിയും മറന്നും, ഔർവൻ ഭയത്തിൽ അവന്റെ ശരീരം വിറെച്ചു കൊണ്ട് കരഞ്ഞു. ലോകജീവിതത്തിൽ വലിയ കഷ്ടങ്ങൾ അനുഭവിച്ച്, അവർ സ്വന്തം ലക്ഷ്യം ഉപേക്ഷിച്ച് ദു:ഖത്തിൽ ആകുന്നു.

അതീവ ദൈന്യേന ധനാദികം ച സംപാദ്യ സര്വേഽപി സുപാപശീലാഃ । കഷ്ടാര്ജിതം ദ്രവ്യധനാദികം ച ത്യജന്തി സര്വേ പശവോ വ്യര്ഥമേവ ॥ ൩,൧൮.

വലിയ ദു:ഖത്തിൽ, അവർ ധനം മുതലായവ സമ്പാദിച്ചിട്ടും, അത്യന്തം പാപികളായ എല്ലാവരും കഷ്ടപ്പാടോടെ സമ്പാദിച്ച വസ്തുക്കളും ധനവും പശുവുകൾ പോലെ വെറുതെ ഉപേക്ഷിക്കുന്നു.

സത്പാത്രഭൂതേ വിഷ്ണുബുദ്ധ്യാ കദാപി ത്യജന്തി നൈതേ മായയാ വൈ മുരാരേഃ । ഏഷാമായുര്വ്യര്ഥമാഹുര്മഹാന്തഃ കഥം നഷ്ടാ ഇതി സമ്യഗ്രുരോദ ॥ ൩,൧൮.

യോഗ്യനായവൻ മുന്നിൽ വന്നാലും, മുരാരിയുടെ മായയാൽ ഇവർ ഒന്നും വിട്ടുകൊടുക്കുന്നില്ല. മഹാൻമാർ പറയുന്നു ഇവരുടെ ആയുസ്സ് വെറുതെ പോയി—എങ്ങനെ ഇവർ നഷ്ടപ്പെട്ടു എന്നു ഔർവൻ ദു:ഖത്തോടെ കരഞ്ഞു.

ഏഷാമായുര്വ്യര്ഥമേവം ഗതം ച ഏഷാം ദൃഷ്ട്വാ യൌവനം തു ധ്രുവം ച । സ്കന്ധസ്ഥമൃത്യുര്ഹസതേ കൃഷ്ണ വിഷ്ണോ തം വൈ ന ജാനന്തി വിമൂഢചേതസഃ ॥ ൩,൧൮.

ഇവരുടെ ആയുസ്സ് അങ്ങനെ വെറുതെ പോയി; ഇവരുടെ യൗവനം ഉറപ്പാണെന്ന് കണ്ടു, മരണൻ അവരുടെ തോളിൽ ഇരുന്നു ചിരിക്കുന്നു, കൃഷ്ണാ, വിഷ്ണോ, പക്ഷേ ഭ്രമിച്ച മനസ്സുള്ളവർ അതറിയുന്നില്ല.

ഗൃഹം മദീയം ശതവര്ഷം ച ജീവേത്പുത്രാ മദീയാ ശവതവര്ഷം തഥൈവ । അഹം ച ജീവേ ശതവര്ഷം സുഖേന മദീയഭാര്യാപി സുലക്ഷണാഽസ്തേ ॥ ൩,൧൮.

എന്റെ വീട് നൂറുവർഷം നിലനിൽക്കണം; എന്റെ മക്കൾക്കും നൂറുവർഷം ജീവിക്കണം. ഞാൻ സന്തോഷത്തോടെ നൂറുവർഷം ജീവിക്കണം; എന്റെ നല്ല ഗുണമുള്ള ഭാര്യയും എന്നോടൊപ്പം ഇരിക്കണം.

ഗാവശ്ച മേ സംതി സദുഗ്ധപൂര്ണാ മിത്രാണി മേ സംതി മുദാ ഹി യുക്താഃ । ദാസ്യേ സുതം വാരണാര്ഥം തു വധ്വൈ പുത്രീം വിവാഹാര്ഥമഹം ദദാമി ॥ ൩,൧൮.

എനിക്ക് നല്ല പാൽ നിറഞ്ഞ പശുക്കളുണ്ട്; എന്റെ സുഹൃത്തുക്കൾ സന്തോഷത്തോടെ ഉണ്ട്. മകനെ വിവാഹത്തിനായി കൊടുക്കും; മകളെ കല്യാണത്തിന് കൊടുക്കും.

ദാസ്യേ ചാഹം സത്സു പുത്രീം ധനം വാ ദാസ്യേ ചാഹം ധനികേഷ്വേവ നിത്യമ് । അദൃഷ്ടശൂന്യാന് ഭഗവാന്വാസുദേവോ ദൃഷ്ട്വാദൃഷ്ട്വാ ഹസതേ സര്വദൈവ ॥ ൩,൧൮.

സദാചാരമുള്ളവരിൽ മകളെ കല്യാണത്തിന് കൊടുക്കും, അല്ലെങ്കിൽ ധനികർക്കൾക്ക് ധനം നൽകും എന്നും ഞാൻ കരുതുന്നു. എന്നാൽ, യഥാർത്ഥ ദർശനം ഇല്ലാത്ത ഇവരെ കണ്ട്, കാണാതെയും കാണിയും, ഭഗവാൻ വാസുദേവൻ എല്ലായ്പ്പോഴും ചിരിക്കുന്നു.

നാഹം കരിഷ്യേ ശ്രവണം കഥായാ മദ്ഭാഗ്യനാ ശശ്ച ഭവിഷ്യതീതി । നാഹം ഹരിം പൂജയിഷ്യേ സദൈവ പുത്രാദിനാശശ്ച ഭവിഷ്യതീതി ॥ ൩,൧൮.

ഞാൻ കഥകൾ കേൾക്കില്ല; എന്റെ ഭാഗ്യം പോകില്ല. ഞാൻ ഹരിയെ എപ്പോഴും പൂജിക്കില്ല; മക്കളെപ്പോലുള്ളവരുടെ നഷ്ടം സംഭവിക്കില്ല.

കാലേകാലേ ദിഷ്ടനാമാ ഹരിസ്തു ഫലപ്രദോ വാസുദേവോഽഖിലസ്യ । ഏതാദൃശാന്മൂര്ഖജനാംശ്ച ദൃഷ്ട്വാ രുരോദ ചൌര്വോ വാസുദേവൈകനിഷ്ഠഃ ॥ ൩,൧൮.

നിശ്ചിത സമയങ്ങളിൽ ഭഗവാൻ ഹരി, വിധിയുടെ പേരിൽ വിളിക്കപ്പെടുന്നവൻ, എല്ലാവർക്കും ഫലങ്ങൾ നൽകുന്നു. ഈവിധം അജ്ഞാനികളായ ജനങ്ങളെ കണ്ടു, വാസുദേവഭക്തനായ ഔർവൻ ദുഃഖത്തോടെ കരഞ്ഞു.

അതസ്ത്വൌര്വോ രുദ്രരൂപീ ഖഗേന്ദ്ര ജാനീഹി നിത്യം കൃഷ്ണസുശിക്ഷിതാര്ഥഃ । യദാ സതീ ദക്ഷപുത്രീ ഖഗേന്ദ്ര ദക്ഷാധ്വരേ സ്വശരീരം വിസൃജ്യ ॥ ൩,൧൮.

അതുകൊണ്ട്, ഔർവൻ, രുദ്രസ്വരൂപം ധരിച്ചു, കൃഷ്ണന്റെ ഉപദേശങ്ങൾ എല്ലായ്പോഴും മനസ്സിലാക്കി, പക്ഷീരാജാവേ, സതീ ദക്ഷന്റെ മകളായവൾ ദക്ഷയാഗത്തിൽ തന്റെ ശരീരം ഉപേക്ഷിച്ചപ്പോൾ—

ജജ്ഞേ പുനര്മേനകായാം ഹിമാദ്രേസ്തദാ രുദ്രസ്ത്വൌര്വസംജ്ഞാ മവാപ । ഊര്ധ്വരേതാ ഭവേത്യുക്ത്വാ ഊര്ധ്വരേതാ ബഭൂവ ഹ ॥ ൩,൧൮.

അവൾ പിന്നീട് ഹിമവാന്റെ ഭാര്യയായ മേനകയുടെ മകളായി ജനിച്ചു. അപ്പോൾ രുദ്രന് ഔർവ എന്ന പേര് ലഭിച്ചു. 'അവൻ ഉർദ്ധ്വരേതസായിരിക്കട്ടെ' എന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ച്, അവൻ അങ്ങനെ തന്നെ ആയി.

പാണിഗ്രാഹം രുദ്രദേവോ മഹാത്മാ യദാ ഹിമാദ്രേഃ കന്യകായാശ്ചകാര । തസ്യാം പരം ലംപടഃ സംബഭൂവ അതോ രുദ്രഃ പരസംജ്ഞാമവാപ ॥ ൩,൧൮.

ഹിമവാന്റെ മകളുടെ കൈ രുദ്രദേവൻ വിവാഹത്തിൽ പിടിച്ചപ്പോൾ, അവനിൽ അതിയായ ആസക്തി ഉണർന്നു. അതിനാൽ രുദ്രന് 'പര' എന്ന പേര് ലഭിച്ചു.

സദാശിവാദ്യാ ദശ രുദ്രഭ്രാതരഃ സൌമിത്രേയോ ഹൌഹിണേയസ്ത്രയശ്ച । സമാ ഏതേ മോക്ഷകാലേ സൃതൌ ച ശതൈര്ഗുണൈര്ന്യൂനഭൂതാശ്ച താഭ്യാമ് ॥ ൩,൧൮.

സദാശിവനും മറ്റു പത്ത് രുദ്രസഹോദരന്മാരും, സുമിത്രയുടെ മകനും, ഹൗഹിണിയുടെ മൂന്നു മക്കളും മോക്ഷസമയത്തും സൃഷ്ടിക്കാലത്തും തുല്യരാണ്; എന്നാൽ ആ രണ്ടുപേരെ അപേക്ഷിച്ച് നൂറുകണക്കിന് ഗുണങ്ങളിൽ കുറവാണ്.

ഗരുഡ ഉവാച । ആനന്ദനിര്ണയം ബ്രൂഹി കൃഷ്ണ പൂര്ണദയാനിഘേ । നിര്ണേതും ജ്ഞാനിനാം യദ്വജ്ജ്ഞാപനാര്ഥം തഥാ മമ ॥ ൩,൧൮.

ഗരുഡൻ പറഞ്ഞു: കൃഷ്ണാ, കരുണയുടെ സമുദ്രമേ, ആനന്ദത്തിന്റെ സാരാംശം ദയവായി വിശദീകരിക്കൂ, ജ്ഞാനികൾക്ക് മനസ്സിലാക്കാൻ, എന്നെപ്പോലെയുള്ളവർക്കും അറിയാൻ.

ബ്രൂഹി ശിഷ്യായ ദയയാ ഉദ്ധര്തും മാം ച സര്വദാ । പൂര്ണകാമസ്യ തേ കൃഷ്ണ കാ സ്പൃഹാ വിദ്യതേ പ്രഭോ ॥ ൩,൧൮.

ദയയോടെ ശിഷ്യനോട് സംസാരിച്ച് എന്നെ എല്ലായ്പോഴും ഉയർത്തിക്കൊള്ളണം. കൃഷ്ണാ, എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നവനേ, നിനക്കു ഇനി എന്ത് മോഹം ശേഷിക്കുന്നു, പ്രഭുവേ?

ഏവമുക്തോ ഹൃഷീകേശഃ പക്ഷീശേന മഹാത്മനാ । ഉവാച കൃപയാ കൃഷ്ണഃ പ്രസന്നഃ കമലേക്ഷണഃ ॥ ൩,൧൮.

അങ്ങനെ മഹാത്മാവായ പക്ഷീരാജാവിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട ശേഷം, ഹൃഷീകേശൻ, കൃഷ്ണൻ, കമലനയനൻ, ദയയോടെ സന്തോഷത്തോടെ പ്രസംഗിച്ചു.

ശ്രീകൃഷ്ണ ഉവാച । ഗായത്ര്യാശ്ച ശതാനന്ദ ഏകാനന്ദസ്തു വേധസഃ ഏതാദൃശഃ ശതാനന്ദോ ബ്രഹ്മണഃ പരികീര്തിതഃ ॥ ൩,൧൮.

ശ്രീകൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: ഗായത്രിയിൽ നിന്ന് ശതാനന്ദൻ ജനിച്ചു; സ്രഷ്ടാവിൽ നിന്ന് ഏകാനന്ദൻ. ഇങ്ങനെ ബ്രഹ്മാവിനോടു ചേർന്ന ശതാനന്ദൻ പ്രശസ്തനാണ്.

ശേഷാദേശ്ച ശതാനന്ദഃ സരസ്വത്യാഃ ഖഗോത്തമ । ഏകാനന്ദസ്തു വിജ്ഞേയോ ഭാരത്യാ വിനതാസുത ॥ ൩,൧൮.

ശേഷനിൽ നിന്ന് ശതാനന്ദനും, സരസ്വതിയിൽ നിന്ന്, പക്ഷികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ; ഭാരതിയിൽ നിന്ന് ഏകാനന്ദനാണ്, വിനതയുടെ പുത്രനേ.