ഗരുഡപുരാണമ്

ദൃഷ്ട്വാദൃഷ്ട്വാ പാദപീഠം ഹരേശ്ച പുനഃ പുനാ രുദ്ധങ്കഠോ ബഭൂവ । രുരോദ രുദ്രോ ഭയകംപിതാങ്ഗഃ കഥം പുനഃ ശ്രവണം സ്യാത്കഥായാഃ ॥ ൩,൧൮.

ഹരിയുടെ പാദപീഠം വീണ്ടും വീണ്ടും കണ്ടും കാണാതെയും, എന്റെ കഴുത്ത് അടഞ്ഞുപോയി; ഭയത്തിൽ ശരീരം വിറച്ച്, രുദ്രൻ കരഞ്ഞു: എനിക്ക് വീണ്ടും നിന്റെ കഥകൾ കേൾക്കാൻ എങ്ങനെ സാധിക്കും?

ത്വമീശ വൈകുണ്ഠ സുവായുസംജ്ഞസ്ത്വദര്പിതം ഗന്ധപുഷ്പാദികം ച । സദാ ന ലിപ്തം ച ഭുജൈര്വിലിപ്തം തന്മൂത്രവിഷ്ഠാദിമകര്ദമാമ്ബുഭിഃ ॥ ൩,൧൮.

വൈകുണ്ഠേശ്വരാ, സുവായു എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നവനേ, നിനക്ക് സമർപ്പിച്ച ഗന്ധവും പുഷ്പവും മറ്റും എന്റെ കൈകളിൽ ഒരിക്കലും പുരട്ടിയിട്ടില്ല; എന്നാൽ അവ മൂത്രം, മല, ചെളി എന്നിവ കൊണ്ട് മലിനമായിരിക്കുന്നു.

സ്ത്രീണാം കുചോദൈശ്ച കചോദകൈശ്ചകക്ഷോദകൈര്ഗാത്രജലൈര്മുകുന്ദ । അനര്പിതൈര്വസ്ത്രഗന്ധാദികൈശ്ച ദൃഷ്ടോ മയാ കേന പുണ്യേന ദേവ ॥ ൩,൧൮.

മുകുന്ദാ, സ്ത്രീകളുടെ മുലകുടം, മുടി, കക്ഷം, ശരീരജലം എന്നിവയും, നിനക്ക് സമർപ്പിക്കാത്ത വസ്ത്രം, ഗന്ധം മുതലായവയും കൊണ്ട്, ദൈവമേ, ഞാൻ നിന്നെ കണ്ടത് എങ്ങനെയൊരു പുണ്യഫലത്താൽ?

സ്പൃഷ്ട്വാസ്പൃഷ്ട്വാ ഹരിനിര്മാല്യഗന്ധം പുനഃ പുനാ രുദ്ധകണ്ഠോ ബഭൂവ । രുരോദ രുദ്രോ ഭയകംപിതാങ്ഗഃ കഥം പുനഃ സ്പര്ശനം സ്യാത്സദാ മേ ॥ ൩,൧൮.

ഹരിയുടെ നിർമാല്യഗന്ധം വീണ്ടും വീണ്ടും സ്പർശിച്ചും സ്പർശിക്കാതെയും, എന്റെ കഴുത്ത് അടഞ്ഞുപോയി; ഭയത്തിൽ ശരീരം വിറച്ച്, രുദ്രൻ കരഞ്ഞു: എനിക്ക് എപ്പോഴും വീണ്ടും നിന്നെ സ്പർശിക്കാൻ എങ്ങനെ സാധിക്കും?

നൃസിംഹ നാസാസ്ഥിത നാസികേശ മന്നാസയാ ക്വാപി സുപദ്മസൌരഭമ് । നാഘ്രാതമിത്ഥം പുനരാഘ്രാതമേവ ഹ്യനര്പിതം ഗന്ധപുഷ്പാദികം ച ॥ ൩,൧൮.

നരസിംഹനേ, മൂക്കിന്റെ അധിപനേ, എന്റെ മൂക്ക് ഒരിക്കലും ഉത്തമമായ താമരപ്പൂവിന്റെ സുഗന്ധം അനുഭവിച്ചിട്ടില്ല; അതിനാൽ, നിനക്ക് സമർപ്പിക്കാത്ത ഗന്ധം, പുഷ്പം മുതലായവ വീണ്ടും വീണ്ടും ഞാൻ നിശ്വാസിച്ചിരിക്കുന്നു.

സുനാസികം സുഷ്ഠുദന്തം മുരാരേ ദൃഷ്ടം മുഖം കേന പുണ്യേന ദേവ । ഘ്രാത്വാ ഘ്രാത്വാ വിഷ്ണുനിര്മാല്യഗന്ധം പുനഃ പുനാ രുദ്ധകണ്ഠോ ബഭൂവ ॥ ൩,൧൮.

സുന്ദരമായ മൂക്കും മനോഹരമായ പല്ലുകളും ഉള്ള മുരാരേ, ദൈവമേ, ഞാൻ നിന്റെ മുഖം കണ്ടത് എങ്ങനെയൊരു പുണ്യഫലത്താൽ? വിഷ്ണുവിന്റെ നിർമാല്യഗന്ധം വീണ്ടും വീണ്ടും നിശ്വാസിച്ചപ്പോൾ, എന്റെ കഴുത്ത് അടഞ്ഞുപോയി.

രുരോദ രുദ്രോ ഭയകംപിതാങ്ഗോ ജിഘ്രാമി നിര്മാല്യമിദം കഥം തേ । ജിഹ്വാസ്ഥിതോ ജിഹ്വ സംജ്ഞോ മുരാരേ ജിഹ്വേന്ദ്രിയേണാപി തഥാര്പിതം ച ॥ ൩,൧൮.

ഭയത്തിൽ ശരീരം വിറച്ച്, രുദ്രൻ കരഞ്ഞു: ദൈവമേ, ഞാൻ എങ്ങനെ നിന്റെ നിർമാല്യം നിശ്വാസിക്കും? മുരാരേ, നിന്റെ നാമത്തിൽ അറിയപ്പെടുന്ന എന്റെ നാവും, രുചി എന്ന ഇന്ദ്രിയംകൊണ്ടും ഞാൻ നിനക്ക് സമർപ്പിക്കുന്നു.

നൈവേദ്യശേഷം തുലസീവിമിശ്രിതം വിശേഷതഃ പാദജലേന സിക്തമ് । യോ സ്നാതി നിത്യം പുരതോ മുരാരേഃ പ്രാപ്നോതി യജ്ഞായുതകോടിപുണ്യമ് ॥ ൩,൧൮.

തുളസിയുമായി കലർന്ന, പ്രത്യേകിച്ച് പാദജലത്തിൽ നനഞ്ഞ നൈവേദ്യശേഷം, ആരെങ്കിലും മുരാരിയുടെ സന്നിധിയിൽ ദിവസേന സ്നാനം ചെയ്യുകയാണെങ്കിൽ, അവൻക്ക് പതിനായിരം യജ്ഞങ്ങൾ ചെയ്തതിന്റെ ഫലം ലഭിക്കും.

ഏതാദൃശം തവ നൈവേദ്യശേഷം ന ഭുക്തം വൈ സര്വദാദിത്യരൂപമ് । അനര്പിതം തവ ദേവസ്യ വിഷ്ണോര്ഭുക്തം മയാ ബഹുവാരം മുകുന്ദ ॥ ൩,൧൮.

ഇങ്ങനെയുള്ള നിന്റെ നൈവേദ്യശേഷം ഒരിക്കലും ഞാൻ കഴിച്ചിട്ടില്ല, എല്ലായ്പോഴും സൂര്യനെപ്പോലെ പ്രകാശിക്കുന്നതാണത്; നിനക്ക് സമർപ്പിക്കാത്തതെല്ലാം, ദൈവമായ വിഷ്ണുവേ, ഞാൻ പലതവണ കഴിച്ചിട്ടുണ്ട്, മുകുന്ദാ.

പാദാരവിന്ദേ നാര്പിതം ഭക്ഷ്യഭോജ്യം ദൃഷ്ടോ മയാ കേന പുണ്യേന ദേവ । ഭുക്ത്വാഭുക്ത്വാ ഹരിനൈരവേദ്യജാതം സുഖം ത്വദീയം രമയാ ലാലിതം ച ॥ ൩,൧൮.

പാദാരവിന്ദത്തിൽ സമർപ്പിക്കാത്ത ഭക്ഷ്യവും വിഭവവും, ദൈവമേ, ഞാൻ കണ്ടത് എങ്ങനെയൊരു പുണ്യഫലത്താൽ? ഹരിക്ക് സമർപ്പിക്കാത്ത ഭക്ഷണം കഴിച്ചും കഴിക്കാതെയും, ഞാൻ നിന്റെ ആനന്ദം, രമയാൽ ലാളിതമായത്, അനുഭവിച്ചിട്ടുണ്ട്.

ദ്യുഭ്വാശ്രയം തവ മൂര്ധാനമാഹുഃ കിരീടയുക്തം കുടിലൈഃ കുന്തലൈശ്ച । അനേകജന്മാര്ജിതപുണ്യസംചയൈര്ദൃഷ്ടം മയാ സജ്ജനസംഗമാച്ച ॥ ൩,൧൮.

നിന്റെ തല സ്വർഗത്തിന്റെ ആധാരമാണെന്ന് അവർ പറയുന്നു, കിരീടവും വളഞ്ഞ മുടിയും അലങ്കാരമായിരിക്കുന്നു; അനേകം ജന്മങ്ങളിൽ സമ്പാദിച്ച പുണ്യഫലത്താൽ, സജ്ജനസംഗമത്താൽ, ഞാൻ അതു കണ്ടു.

അനേകജന്മാര്ജിതപാപസംചയൈരദര്ശനം യാസ്യതി ദേവദേവ । ഏവം സുഭക്ത്യാ ച രുരോദ രുദ്രോ ദൃഷ്ട്വാ ഹരിം സുര്വഗുണൈഃ സംപൂര്ണമ് ॥ ൩,൧൮.

അനവധി ജന്മങ്ങളിൽ സമ്പാദിച്ച പാപങ്ങൾ കാരണം ദേവദേവനെ കാണാൻ കഴിയില്ല. അങ്ങനെ, ഹരിയിൽ മുഴുവൻ ദൈവിക ഗുണങ്ങൾ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നതും, അതിനെ കണ്ട് ഭക്തിയോടെ രുദ്രൻ കരയുകയും ചെയ്തു.

പാദാരവിന്ദം തവ വിശ്വമൂര്തേ യോഗീശ്വരൈര്ഹൃദയേ സംഗൃഹീതമ് । ദൃഷ്ടം മയാ ദയയാ വാസുദേവ ദ്രക്ഷ്യേ കഥം പുനരിത്ഥം രുരോദ ॥ ൩,൧൮.

വിശ്വരൂപനായോ, യോഗികളുടെയൊക്കെയും ഹൃദയത്തിൽ സൂക്ഷിച്ചിരിക്കുന്ന നിന്റെ കമലപാദങ്ങൾ, വാസുദേവാ, നിന്റെ കൃപകൊണ്ടു ഞാൻ കണ്ടു. വീണ്ടും എങ്ങനെ കാണും എന്നു കരഞ്ഞു രുദ്രൻ.

ദൃഷ്ടം മയാ ത്വരിവലേ ഭവിനാശിശങ്ഖചക്രാദികൈസ്ത്രിജഗതാപി ച ദേവ പൂര്ണമ് । ഏതാദൃശം ത്വദുദരം ച കഥം രമേശ ദ്രക്ഷ്യേ പുനഃ പുനരഹം ത്വിതി സംരുരോദ ॥ ൩,൧൮.

മുരവിരോധിയായോ, ശംഖം, ചക്രം മുതലായ ചിഹ്നങ്ങളോടെ മൂന്നു ലോകത്തെയും നിറഞ്ഞിരിക്കുന്ന നിന്റെ രൂപം ഞാൻ കണ്ടു. ലക്ഷ്മിയുടെ നാഥാ, ഇങ്ങനെ നിന്റെ രൂപം വീണ്ടും വീണ്ടും എങ്ങനെ കാണും എന്നു കരഞ്ഞു.

ആനന്ദപൂര്ണ നഖപൂര്ണ സുകേശപൂര്ണ ലോമാദിപൂര്ണ ഗുണപൂര്ണ സുഘോണപൂര്ണ । വക്ഷഃ സ്ഥലം തവ വിഭോസ്തു വിശാലഭൂതം സദ്ഭൂഷണം വിമലകൌസ്തുഭശോഭി ലക്ഷ്മ്യാ ॥ ൩,൧൮.

സർവ്വവ്യാപിയായോ, നിന്റെ വിശാലമായ നെഞ്ച് ആനന്ദം നിറഞ്ഞതും, കണികൾ, രോമങ്ങൾ, മനോഹരമായ മുടി, നല്ല ഗുണങ്ങൾ, മനോഹരമായ കഴുത്ത് എന്നിവയാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടതും, ശുദ്ധമായ കൗസ്തുഭം രത്നവും ലക്ഷ്മിയും കൊണ്ട് ഭൂഷിതമായതുമാണ്.

സുകോമലം ശ്രീതുലസ്യാസ്തഥൈവ സുപുഷ്പിതം ചന്ദ നൈശ്ചര്ചിതം ച । ഏതാദൃശം തവ വക്ഷഃ സ്ഥലം ച ദൃഷ്ടം മയാ തവ കാരുണ്യദൃഷ്ട്യാ ॥ ൩,൧൮.

ശ്രീതുളസിയുടെ സ്നേഹസ്പർശം കൊണ്ടും, മനോഹരമായ പുഷ്പങ്ങളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടതും, ചന്ദ്രൻ ആരാധിച്ചതുമായ നിന്റെ നെഞ്ച്, നിന്റെ കരുണയുള്ള കാഴ്ചകൊണ്ടു ഞാൻ കണ്ടു.

പുനഃ പുനര്ദര്ശനം മേ കഥം സ്യാദേവം രുദ്രഃ സ ച ഭക്ത്യാ രുരോദ । അതസ്തൂരുര്നാമ സംപ്രാപ്യ രുദ്രസ്തത്പുത്രോഭൂദ്ദൌര്വസംജ്ഞഃ സ ഏവ ॥ ൩,൧൮.

വീണ്ടും വീണ്ടും എങ്ങനെ നിന്നെ കാണാൻ കഴിയും? അങ്ങനെ ഭക്തിയോടെ രുദ്രൻ കരഞ്ഞു. പിന്നീട്, തൂർണൻ എന്ന പേര് ലഭിച്ച് രുദ്രൻ അവന്റെ മകനായി, ഔർവൻ എന്നറിയപ്പെട്ടു.

യസ്മാദ്രുദം ചോര്വരിതം വൈ ചകാര തസ്മാത്സ രുദ്രസ്ത്വൌര്വസംജ്ഞോ ബഭൂവ । ഔര്വസ്തു ലോകാന്മോക്ഷയോഗ്യാംശ്ച ദൃഷ്ട്വാ ഹ്യത്യന്തം വൈ വിഷയേഷ്വേവ നിഷ്ഠാന് ॥ ൩,൧൮.

കരഞ്ഞതും, ഉച്ചത്തിൽ വിളിച്ചതും കൊണ്ടാണ് രുദ്രനും ഔർവനും എന്ന പേരുകൾ ലഭിച്ചത്. ഔർവൻ മോക്ഷയോഗ്യരായവരെ ലോകങ്ങളിൽ കണ്ടപ്പോൾ, അവർ ഇന്ദ്രിയസുഖങ്ങളിൽ അതിയായി ആസ്വദിക്കുന്നവരാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കി.

സ്തുവദ്ദൈവ ചൌര്വോ വിഷ്ണുപാദാരവിദം സ്മൃത്വാസ്മൃത്വാ രുദ്ധകണ്ഠോ ബഭൂവ । തേ പാപിഷ്ഠാഃ പാപരൂപാന്ഭജന്തോ ദിനേദിനേ ദുര്വിഷയാന്കദിന്ദ്രിയൈഃ ॥ ൩,൧൮.

വിഷ്ണുവിന്റെ കമലപാദങ്ങൾ സ്മരിച്ചും, സ്തുതിച്ചും, ഓർക്കിയും മറന്നും, ഔർവൻ കണ്ണ് നിറഞ്ഞു. അത്യന്തം പാപികളായ അവർ, പാപരൂപം ധരിച്ചു, ദുഷ്ടേന്ദ്രിയങ്ങൾ കൊണ്ട് ദുർലഭമായ ഇന്ദ്രിയസുഖങ്ങൾക്കായി ദിവസേന ആരാധിക്കുന്നു.

കദാ ചൈതാന്ഹേയബുദ്ധ്യാ വിമുഞ്ചേ ന ജാനേഹം ചേതി സമ്യഗ്രുരോദ । ഏതേ ഹി മൂര്ഖാ വിഷയാനര്ഥലബ്ധ്യൈ കുര്വന്തി യത്നം പരമാദരേണ ॥ ൩,൧൮.

എപ്പോൾ ഇവർ ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടതെന്നു മനസ്സോടെ ഇവയെ വിട്ടൊഴിയുമോ എന്നെനിക്ക് അറിയില്ല—എന്നു ഔർവൻ ദു:ഖത്തോടെ കരഞ്ഞു. ഈ മണ്ടന്മാർ അർത്ഥലാഭത്തിനായി ഇന്ദ്രിയസുഖങ്ങൾക്കായി ഏറ്റവും അധികം പരിശ്രമിക്കുന്നു.

കദിന്ദ്രിയാര്ഥം ഹി ധനാദികം ച ത്യജന്തി ച സര്വേ വിഷയേഷു നിഷ്ഠാഃ । ത്വന്മായയാ മോഹിതാന്നഷ്ടബുദ്ധീന്കദാ ചൈതാന്മുഞ്ചസേ വിശ്വമൂര്തേ ॥ ൩,൧൮.

ഇന്ദ്രിയസുഖങ്ങൾക്കായി, ധനം മുതലായവയെ ഉപേക്ഷിച്ചിട്ടും, അവർ എല്ലാം ഇന്ദ്രിയങ്ങളിൽ തന്നെ ആസ്വദിക്കുന്നു. നിന്റെ മായയാൽ ഭ്രമിച്ചും, ബുദ്ധി നഷ്ടപ്പെട്ടും, വിശ്വരൂപനായോ, ഇവരെ നീ എപ്പോൾ മോചിപ്പിക്കും?

സ്മൃത്വാസ്മൃത്വാ വാസുദേവസ്യ മായാം രുരോദ ചൌര്വോ ഭയകംപിതാങ്ഗഃ । അതീവ കഷ്ടേന ച ലോകവൃത്ത്യാ ശ്രിതാ ദൈന്യം സ്വീയകാര്യം വിഹായ ॥ ൩,൧൮.

വാസുദേവന്റെ മായയെ ഓർക്കിയും മറന്നും, ഔർവൻ ഭയത്തിൽ അവന്റെ ശരീരം വിറെച്ചു കൊണ്ട് കരഞ്ഞു. ലോകജീവിതത്തിൽ വലിയ കഷ്ടങ്ങൾ അനുഭവിച്ച്, അവർ സ്വന്തം ലക്ഷ്യം ഉപേക്ഷിച്ച് ദു:ഖത്തിൽ ആകുന്നു.

അതീവ ദൈന്യേന ധനാദികം ച സംപാദ്യ സര്വേഽപി സുപാപശീലാഃ । കഷ്ടാര്ജിതം ദ്രവ്യധനാദികം ച ത്യജന്തി സര്വേ പശവോ വ്യര്ഥമേവ ॥ ൩,൧൮.

വലിയ ദു:ഖത്തിൽ, അവർ ധനം മുതലായവ സമ്പാദിച്ചിട്ടും, അത്യന്തം പാപികളായ എല്ലാവരും കഷ്ടപ്പാടോടെ സമ്പാദിച്ച വസ്തുക്കളും ധനവും പശുവുകൾ പോലെ വെറുതെ ഉപേക്ഷിക്കുന്നു.

സത്പാത്രഭൂതേ വിഷ്ണുബുദ്ധ്യാ കദാപി ത്യജന്തി നൈതേ മായയാ വൈ മുരാരേഃ । ഏഷാമായുര്വ്യര്ഥമാഹുര്മഹാന്തഃ കഥം നഷ്ടാ ഇതി സമ്യഗ്രുരോദ ॥ ൩,൧൮.

യോഗ്യനായവൻ മുന്നിൽ വന്നാലും, മുരാരിയുടെ മായയാൽ ഇവർ ഒന്നും വിട്ടുകൊടുക്കുന്നില്ല. മഹാൻമാർ പറയുന്നു ഇവരുടെ ആയുസ്സ് വെറുതെ പോയി—എങ്ങനെ ഇവർ നഷ്ടപ്പെട്ടു എന്നു ഔർവൻ ദു:ഖത്തോടെ കരഞ്ഞു.

ഏഷാമായുര്വ്യര്ഥമേവം ഗതം ച ഏഷാം ദൃഷ്ട്വാ യൌവനം തു ധ്രുവം ച । സ്കന്ധസ്ഥമൃത്യുര്ഹസതേ കൃഷ്ണ വിഷ്ണോ തം വൈ ന ജാനന്തി വിമൂഢചേതസഃ ॥ ൩,൧൮.

ഇവരുടെ ആയുസ്സ് അങ്ങനെ വെറുതെ പോയി; ഇവരുടെ യൗവനം ഉറപ്പാണെന്ന് കണ്ടു, മരണൻ അവരുടെ തോളിൽ ഇരുന്നു ചിരിക്കുന്നു, കൃഷ്ണാ, വിഷ്ണോ, പക്ഷേ ഭ്രമിച്ച മനസ്സുള്ളവർ അതറിയുന്നില്ല.

ഗൃഹം മദീയം ശതവര്ഷം ച ജീവേത്പുത്രാ മദീയാ ശവതവര്ഷം തഥൈവ । അഹം ച ജീവേ ശതവര്ഷം സുഖേന മദീയഭാര്യാപി സുലക്ഷണാഽസ്തേ ॥ ൩,൧൮.

എന്റെ വീട് നൂറുവർഷം നിലനിൽക്കണം; എന്റെ മക്കൾക്കും നൂറുവർഷം ജീവിക്കണം. ഞാൻ സന്തോഷത്തോടെ നൂറുവർഷം ജീവിക്കണം; എന്റെ നല്ല ഗുണമുള്ള ഭാര്യയും എന്നോടൊപ്പം ഇരിക്കണം.

ഗാവശ്ച മേ സംതി സദുഗ്ധപൂര്ണാ മിത്രാണി മേ സംതി മുദാ ഹി യുക്താഃ । ദാസ്യേ സുതം വാരണാര്ഥം തു വധ്വൈ പുത്രീം വിവാഹാര്ഥമഹം ദദാമി ॥ ൩,൧൮.

എനിക്ക് നല്ല പാൽ നിറഞ്ഞ പശുക്കളുണ്ട്; എന്റെ സുഹൃത്തുക്കൾ സന്തോഷത്തോടെ ഉണ്ട്. മകനെ വിവാഹത്തിനായി കൊടുക്കും; മകളെ കല്യാണത്തിന് കൊടുക്കും.

ദാസ്യേ ചാഹം സത്സു പുത്രീം ധനം വാ ദാസ്യേ ചാഹം ധനികേഷ്വേവ നിത്യമ് । അദൃഷ്ടശൂന്യാന് ഭഗവാന്വാസുദേവോ ദൃഷ്ട്വാദൃഷ്ട്വാ ഹസതേ സര്വദൈവ ॥ ൩,൧൮.

സദാചാരമുള്ളവരിൽ മകളെ കല്യാണത്തിന് കൊടുക്കും, അല്ലെങ്കിൽ ധനികർക്കൾക്ക് ധനം നൽകും എന്നും ഞാൻ കരുതുന്നു. എന്നാൽ, യഥാർത്ഥ ദർശനം ഇല്ലാത്ത ഇവരെ കണ്ട്, കാണാതെയും കാണിയും, ഭഗവാൻ വാസുദേവൻ എല്ലായ്പ്പോഴും ചിരിക്കുന്നു.

നാഹം കരിഷ്യേ ശ്രവണം കഥായാ മദ്ഭാഗ്യനാ ശശ്ച ഭവിഷ്യതീതി । നാഹം ഹരിം പൂജയിഷ്യേ സദൈവ പുത്രാദിനാശശ്ച ഭവിഷ്യതീതി ॥ ൩,൧൮.

ഞാൻ കഥകൾ കേൾക്കില്ല; എന്റെ ഭാഗ്യം പോകില്ല. ഞാൻ ഹരിയെ എപ്പോഴും പൂജിക്കില്ല; മക്കളെപ്പോലുള്ളവരുടെ നഷ്ടം സംഭവിക്കില്ല.