ഗരുഡപുരാണമ്

ഉരൂ രുദ്രോ ഹ്യതഃ പ്രോക്തസ്തത്പുത്രശ്ചൌര്വസംജ്ഞകഃ । രുദമുര്വരിതം കര്തുമൌര്വോഭൂദ്രുദ്ര ഏവ സഃ ॥ ൩,൧൮.

അതിനാൽ രുദ്രനെ ഉറു (തൈ) എന്നും, അവന്റെ പുത്രനെ ഔർവൻ എന്നും വിളിക്കുന്നു; വലിയ കരച്ചിൽ ഉണ്ടാക്കാൻ രുദ്രൻ ഔർവനായി.

ഗരുഡ ഉവാച । രോദനം കുരുതേ കസ്മാദുരുസംജ്ഞോ ഹരേ ഹരഃ । രുദമുര്വരിതം കസ്മാത്കുരുതേ ഔര്വാകാരകഃ ॥ ൩,൧൮.

ഗരുഡൻ ചോദിച്ചു: ഹരേ, ഹരൻ എങ്ങനെ ഉറു എന്നറിയപ്പെടുന്നു? അവൻ എങ്ങനെ കരയുന്നു? ഔർവൻ എങ്ങനെ വലിയ വിലാപം ഉണ്ടാക്കുന്നു?

ഏതദ്വിസ്താര്യ മേബ്രൂഹി പൌത്രായ തവ സുവ്രത । ഇത്യുക്തസ്തേന സ ഹരിരുവാച കരുണാനിധിഃ ॥ ൩,൧൮.

ഇതിന്റെ വിശദാംശങ്ങൾ എനിക്ക് പറയണം, നിന്റെ മകനായ എന്റെ മകനുവേണ്ടി; അങ്ങനെ ചോദിച്ചപ്പോൾ, കരുണയുടെ സമുദ്രമായ ഹരൻ ഉത്തരം പറഞ്ഞു.

ശ്രീകൃഷ്ണ ഉവാച । ദൃഷ്ട്വാ സ്വബിംബം സുഗുണൈസ്തു പൂര്ണം സംകര്ഷണാഖ്യം നതപാദപദ്മ് । ശ്രീബ്രഹ്മശേഷൈര്ജിഷ്ണുകാമൈസ്തഥാന്യൈര്ഭാരത്യാ വൈ സ്വസ്തി പൈശ്ചാപി നിത്യമ് ॥ ൩,൧൮.

ശ്രീകൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: തന്റെ തന്നെ പ്രതിബിംബം, ഉത്തമ ഗുണങ്ങൾ നിറഞ്ഞ, സംകർഷണൻ എന്ന പേരിൽ, പാദപദ്മത്തിൽ നമസ്കരിച്ച്, ബ്രഹ്മാവും ശേഷനും ജിഷ്ണുവും കാമനും മറ്റു ദേവന്മാരും ഭാരതിയും ചേർന്ന്, പടിഞ്ഞാറ് ദിക്കിലും എല്ലായ്പോഴും മംഗളം പ്രാപ്തമാക്കുന്നു.

ദൃഷ്ട്വാ ഹരിം പുലകാങ്ഗസ്തു രുദ്രഃ സഭാഷ്പചക്ഷൂ രുദ്ധകണ്ഠശ്ച ഹൃഷ്ടഃ । അനാദ്യനന്തബ്രഹ്മകല്പേഷു നൈവ കൃതം യയാ സ്മരണം സര്വദൈവ ॥ ൩,൧൮.

ഹരിയെ കണ്ടപ്പോൾ, രുദ്രൻ അതിയായ ആനന്ദത്തിൽ, ശരീരം രോമാഞ്ചിതമായി, കണ്ണുകളിൽ കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞ്, കഴുത്ത് അടഞ്ഞ്, സന്തോഷത്തോടെ നിന്നു; അനന്തമായ ബ്രഹ്മാവിന്റെ സൃഷ്ടി ചക്രങ്ങളിൽ ഇത്രയും ആഴത്തിലുള്ള സ്മരണ ഒരിക്കലും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

പാദാരവിന്ദേ സുനഖൈര്വിഭൂഷിതേ ദൃഷ്ടേ മയാ കേന പുണ്യേന ദേവ । ദൃഷ്ട്വാദൃഷ്ട്വാ പാദപദ്മം മുരാരേഃ പുനഃ പുനാ രുദ്ധകണ്ഠോ ബഭൂവ ॥ ൩,൧൮.

സുനഖങ്ങൾ കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ചിരിക്കുന്ന പാദാരവിന്ദം ഞാൻ കണ്ടു, ദൈവമേ, എങ്ങനെയൊരു പുണ്യഫലത്താൽ ഞാൻ അതു കാണാൻ സാധിച്ചു? മുരാരിയുടെ പാദപദ്മം വീണ്ടും വീണ്ടും കണ്ടും കാണാതെയും, എന്റെ കഴുത്ത് അടഞ്ഞുപോയി.

രുരോദ രുദ്രോ ഭയകംപിതാങ്ഗഃ കഥം പുനര്ദര്ശനം മേ പ്രഭോഃ സ്യാത് । മുകുന്ദ നാരായണ വിശ്വമൂര്തേ വാഗിന്ദ്രിയേണ സ്തവനം മേ കഥം സ്യാത് ॥ ൩,൧൮.

ഭയത്തിൽ ശരീരം വിറച്ച്, രുദ്രൻ കരഞ്ഞു: എനിക്ക് വീണ്ടും പ്രഭുവിന്റെ ദർശനം എങ്ങനെ ലഭിക്കും? മുകുന്ദാ, നാരായണാ, വിശ്വരൂപാ, വാക്കും ഇന്ദ്രിയങ്ങളും കൊണ്ട് എനിക്ക് എങ്ങനെ നിന്നെ സ്തുതിക്കാനാകും?

മദ്ദര്ശനം സര്വദാ പാപുയുക്തം തഥാ മദ്വാക്സര്വദാ പാപയുക്താ । മദ്ദര്ശനം സര്വദാ സ്ത്രീഷു സക്തമഭൂച്ച തേ ദര്ശനം മേ ഹ്യസക്തമ് ॥ ൩,൧൮.

എന്റെ ദർശനം എപ്പോഴും പാപത്തിൽ മങ്ങിയതാണ്, അതുപോലെ എന്റെ വാക്കുകളും പാപത്തിൽ മങ്ങിയതാണ്; എന്റെ ദർശനം എപ്പോഴും സ്ത്രീകളിൽ ആസക്തമായിരുന്നു, എന്നാൽ ദൈവമേ, നീ എന്നെ കാണുന്നത് ആസക്തിയില്ലാത്തതാണ്.

ആസക്തതാ പുത്രദാരാദികാനാം സമ്യക്ശക്തിസ്തവനേ നാസ്തി വിഷ്ണോഃ । വിഷ്ണുസ്തുതൌ നാവകാശോസ്തി വാചോ ദൃഷ്ടോഹം ത്വം കേന പുണ്യേന ദേവ ॥ ൩,൧൮.

മക്കളിലും ഭാര്യമാരിലും മറ്റുള്ളവരിലും ആസക്തി ഉള്ളവർക്ക്, വിഷ്ണുവിനെ സ്തുതിക്കാൻ യോജ്യമായ ശക്തി ഉണ്ടാകില്ല; വിഷ്ണു സ്തുതിയിൽ വാക്കുകൾക്ക് അവസരം ഇല്ല; ദൈവമേ, ഞാൻ നിന്നെ കണ്ടത് എങ്ങനെയൊരു പുണ്യഫലത്താൽ?

അനന്തകര്ണേശ സുചന്ദ്രസംജ്ഞ ശ്രോത്രേണ നിത്യം ന കഥാ ശ്രുതാ തേ । ശ്രുതാ മയാ ബഹുധാ ലോകവാര്താ ദൃഷ്ടോ മയാ ത്വം കേന പുണ്യേന ദേവ ॥ ൩,൧൮.

അനന്തമായ ചെവികൾ ഉള്ള സുന്ദരനായ സുകന്ദ്രനേ, എന്റെ ചെവികൾക്ക് നിന്റെ കഥകൾ ഒരിക്കലും കേൾക്കാൻ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല; ലോകത്തിലെ പല കഥകളും ഞാൻ കേട്ടിട്ടുണ്ട്, എങ്കിലും ദൈവമേ, ഞാൻ നിന്നെ കണ്ടത് എങ്ങനെയൊരു പുണ്യഫലത്താൽ?

ദൃഷ്ട്വാദൃഷ്ട്വാ പാദപീഠം ഹരേശ്ച പുനഃ പുനാ രുദ്ധങ്കഠോ ബഭൂവ । രുരോദ രുദ്രോ ഭയകംപിതാങ്ഗഃ കഥം പുനഃ ശ്രവണം സ്യാത്കഥായാഃ ॥ ൩,൧൮.

ഹരിയുടെ പാദപീഠം വീണ്ടും വീണ്ടും കണ്ടും കാണാതെയും, എന്റെ കഴുത്ത് അടഞ്ഞുപോയി; ഭയത്തിൽ ശരീരം വിറച്ച്, രുദ്രൻ കരഞ്ഞു: എനിക്ക് വീണ്ടും നിന്റെ കഥകൾ കേൾക്കാൻ എങ്ങനെ സാധിക്കും?

ത്വമീശ വൈകുണ്ഠ സുവായുസംജ്ഞസ്ത്വദര്പിതം ഗന്ധപുഷ്പാദികം ച । സദാ ന ലിപ്തം ച ഭുജൈര്വിലിപ്തം തന്മൂത്രവിഷ്ഠാദിമകര്ദമാമ്ബുഭിഃ ॥ ൩,൧൮.

വൈകുണ്ഠേശ്വരാ, സുവായു എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നവനേ, നിനക്ക് സമർപ്പിച്ച ഗന്ധവും പുഷ്പവും മറ്റും എന്റെ കൈകളിൽ ഒരിക്കലും പുരട്ടിയിട്ടില്ല; എന്നാൽ അവ മൂത്രം, മല, ചെളി എന്നിവ കൊണ്ട് മലിനമായിരിക്കുന്നു.

സ്ത്രീണാം കുചോദൈശ്ച കചോദകൈശ്ചകക്ഷോദകൈര്ഗാത്രജലൈര്മുകുന്ദ । അനര്പിതൈര്വസ്ത്രഗന്ധാദികൈശ്ച ദൃഷ്ടോ മയാ കേന പുണ്യേന ദേവ ॥ ൩,൧൮.

മുകുന്ദാ, സ്ത്രീകളുടെ മുലകുടം, മുടി, കക്ഷം, ശരീരജലം എന്നിവയും, നിനക്ക് സമർപ്പിക്കാത്ത വസ്ത്രം, ഗന്ധം മുതലായവയും കൊണ്ട്, ദൈവമേ, ഞാൻ നിന്നെ കണ്ടത് എങ്ങനെയൊരു പുണ്യഫലത്താൽ?

സ്പൃഷ്ട്വാസ്പൃഷ്ട്വാ ഹരിനിര്മാല്യഗന്ധം പുനഃ പുനാ രുദ്ധകണ്ഠോ ബഭൂവ । രുരോദ രുദ്രോ ഭയകംപിതാങ്ഗഃ കഥം പുനഃ സ്പര്ശനം സ്യാത്സദാ മേ ॥ ൩,൧൮.

ഹരിയുടെ നിർമാല്യഗന്ധം വീണ്ടും വീണ്ടും സ്പർശിച്ചും സ്പർശിക്കാതെയും, എന്റെ കഴുത്ത് അടഞ്ഞുപോയി; ഭയത്തിൽ ശരീരം വിറച്ച്, രുദ്രൻ കരഞ്ഞു: എനിക്ക് എപ്പോഴും വീണ്ടും നിന്നെ സ്പർശിക്കാൻ എങ്ങനെ സാധിക്കും?

നൃസിംഹ നാസാസ്ഥിത നാസികേശ മന്നാസയാ ക്വാപി സുപദ്മസൌരഭമ് । നാഘ്രാതമിത്ഥം പുനരാഘ്രാതമേവ ഹ്യനര്പിതം ഗന്ധപുഷ്പാദികം ച ॥ ൩,൧൮.

നരസിംഹനേ, മൂക്കിന്റെ അധിപനേ, എന്റെ മൂക്ക് ഒരിക്കലും ഉത്തമമായ താമരപ്പൂവിന്റെ സുഗന്ധം അനുഭവിച്ചിട്ടില്ല; അതിനാൽ, നിനക്ക് സമർപ്പിക്കാത്ത ഗന്ധം, പുഷ്പം മുതലായവ വീണ്ടും വീണ്ടും ഞാൻ നിശ്വാസിച്ചിരിക്കുന്നു.

സുനാസികം സുഷ്ഠുദന്തം മുരാരേ ദൃഷ്ടം മുഖം കേന പുണ്യേന ദേവ । ഘ്രാത്വാ ഘ്രാത്വാ വിഷ്ണുനിര്മാല്യഗന്ധം പുനഃ പുനാ രുദ്ധകണ്ഠോ ബഭൂവ ॥ ൩,൧൮.

സുന്ദരമായ മൂക്കും മനോഹരമായ പല്ലുകളും ഉള്ള മുരാരേ, ദൈവമേ, ഞാൻ നിന്റെ മുഖം കണ്ടത് എങ്ങനെയൊരു പുണ്യഫലത്താൽ? വിഷ്ണുവിന്റെ നിർമാല്യഗന്ധം വീണ്ടും വീണ്ടും നിശ്വാസിച്ചപ്പോൾ, എന്റെ കഴുത്ത് അടഞ്ഞുപോയി.

രുരോദ രുദ്രോ ഭയകംപിതാങ്ഗോ ജിഘ്രാമി നിര്മാല്യമിദം കഥം തേ । ജിഹ്വാസ്ഥിതോ ജിഹ്വ സംജ്ഞോ മുരാരേ ജിഹ്വേന്ദ്രിയേണാപി തഥാര്പിതം ച ॥ ൩,൧൮.

ഭയത്തിൽ ശരീരം വിറച്ച്, രുദ്രൻ കരഞ്ഞു: ദൈവമേ, ഞാൻ എങ്ങനെ നിന്റെ നിർമാല്യം നിശ്വാസിക്കും? മുരാരേ, നിന്റെ നാമത്തിൽ അറിയപ്പെടുന്ന എന്റെ നാവും, രുചി എന്ന ഇന്ദ്രിയംകൊണ്ടും ഞാൻ നിനക്ക് സമർപ്പിക്കുന്നു.

നൈവേദ്യശേഷം തുലസീവിമിശ്രിതം വിശേഷതഃ പാദജലേന സിക്തമ് । യോ സ്നാതി നിത്യം പുരതോ മുരാരേഃ പ്രാപ്നോതി യജ്ഞായുതകോടിപുണ്യമ് ॥ ൩,൧൮.

തുളസിയുമായി കലർന്ന, പ്രത്യേകിച്ച് പാദജലത്തിൽ നനഞ്ഞ നൈവേദ്യശേഷം, ആരെങ്കിലും മുരാരിയുടെ സന്നിധിയിൽ ദിവസേന സ്നാനം ചെയ്യുകയാണെങ്കിൽ, അവൻക്ക് പതിനായിരം യജ്ഞങ്ങൾ ചെയ്തതിന്റെ ഫലം ലഭിക്കും.

ഏതാദൃശം തവ നൈവേദ്യശേഷം ന ഭുക്തം വൈ സര്വദാദിത്യരൂപമ് । അനര്പിതം തവ ദേവസ്യ വിഷ്ണോര്ഭുക്തം മയാ ബഹുവാരം മുകുന്ദ ॥ ൩,൧൮.

ഇങ്ങനെയുള്ള നിന്റെ നൈവേദ്യശേഷം ഒരിക്കലും ഞാൻ കഴിച്ചിട്ടില്ല, എല്ലായ്പോഴും സൂര്യനെപ്പോലെ പ്രകാശിക്കുന്നതാണത്; നിനക്ക് സമർപ്പിക്കാത്തതെല്ലാം, ദൈവമായ വിഷ്ണുവേ, ഞാൻ പലതവണ കഴിച്ചിട്ടുണ്ട്, മുകുന്ദാ.

പാദാരവിന്ദേ നാര്പിതം ഭക്ഷ്യഭോജ്യം ദൃഷ്ടോ മയാ കേന പുണ്യേന ദേവ । ഭുക്ത്വാഭുക്ത്വാ ഹരിനൈരവേദ്യജാതം സുഖം ത്വദീയം രമയാ ലാലിതം ച ॥ ൩,൧൮.

പാദാരവിന്ദത്തിൽ സമർപ്പിക്കാത്ത ഭക്ഷ്യവും വിഭവവും, ദൈവമേ, ഞാൻ കണ്ടത് എങ്ങനെയൊരു പുണ്യഫലത്താൽ? ഹരിക്ക് സമർപ്പിക്കാത്ത ഭക്ഷണം കഴിച്ചും കഴിക്കാതെയും, ഞാൻ നിന്റെ ആനന്ദം, രമയാൽ ലാളിതമായത്, അനുഭവിച്ചിട്ടുണ്ട്.

ദ്യുഭ്വാശ്രയം തവ മൂര്ധാനമാഹുഃ കിരീടയുക്തം കുടിലൈഃ കുന്തലൈശ്ച । അനേകജന്മാര്ജിതപുണ്യസംചയൈര്ദൃഷ്ടം മയാ സജ്ജനസംഗമാച്ച ॥ ൩,൧൮.

നിന്റെ തല സ്വർഗത്തിന്റെ ആധാരമാണെന്ന് അവർ പറയുന്നു, കിരീടവും വളഞ്ഞ മുടിയും അലങ്കാരമായിരിക്കുന്നു; അനേകം ജന്മങ്ങളിൽ സമ്പാദിച്ച പുണ്യഫലത്താൽ, സജ്ജനസംഗമത്താൽ, ഞാൻ അതു കണ്ടു.

അനേകജന്മാര്ജിതപാപസംചയൈരദര്ശനം യാസ്യതി ദേവദേവ । ഏവം സുഭക്ത്യാ ച രുരോദ രുദ്രോ ദൃഷ്ട്വാ ഹരിം സുര്വഗുണൈഃ സംപൂര്ണമ് ॥ ൩,൧൮.

അനവധി ജന്മങ്ങളിൽ സമ്പാദിച്ച പാപങ്ങൾ കാരണം ദേവദേവനെ കാണാൻ കഴിയില്ല. അങ്ങനെ, ഹരിയിൽ മുഴുവൻ ദൈവിക ഗുണങ്ങൾ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നതും, അതിനെ കണ്ട് ഭക്തിയോടെ രുദ്രൻ കരയുകയും ചെയ്തു.

പാദാരവിന്ദം തവ വിശ്വമൂര്തേ യോഗീശ്വരൈര്ഹൃദയേ സംഗൃഹീതമ് । ദൃഷ്ടം മയാ ദയയാ വാസുദേവ ദ്രക്ഷ്യേ കഥം പുനരിത്ഥം രുരോദ ॥ ൩,൧൮.

വിശ്വരൂപനായോ, യോഗികളുടെയൊക്കെയും ഹൃദയത്തിൽ സൂക്ഷിച്ചിരിക്കുന്ന നിന്റെ കമലപാദങ്ങൾ, വാസുദേവാ, നിന്റെ കൃപകൊണ്ടു ഞാൻ കണ്ടു. വീണ്ടും എങ്ങനെ കാണും എന്നു കരഞ്ഞു രുദ്രൻ.

ദൃഷ്ടം മയാ ത്വരിവലേ ഭവിനാശിശങ്ഖചക്രാദികൈസ്ത്രിജഗതാപി ച ദേവ പൂര്ണമ് । ഏതാദൃശം ത്വദുദരം ച കഥം രമേശ ദ്രക്ഷ്യേ പുനഃ പുനരഹം ത്വിതി സംരുരോദ ॥ ൩,൧൮.

മുരവിരോധിയായോ, ശംഖം, ചക്രം മുതലായ ചിഹ്നങ്ങളോടെ മൂന്നു ലോകത്തെയും നിറഞ്ഞിരിക്കുന്ന നിന്റെ രൂപം ഞാൻ കണ്ടു. ലക്ഷ്മിയുടെ നാഥാ, ഇങ്ങനെ നിന്റെ രൂപം വീണ്ടും വീണ്ടും എങ്ങനെ കാണും എന്നു കരഞ്ഞു.

ആനന്ദപൂര്ണ നഖപൂര്ണ സുകേശപൂര്ണ ലോമാദിപൂര്ണ ഗുണപൂര്ണ സുഘോണപൂര്ണ । വക്ഷഃ സ്ഥലം തവ വിഭോസ്തു വിശാലഭൂതം സദ്ഭൂഷണം വിമലകൌസ്തുഭശോഭി ലക്ഷ്മ്യാ ॥ ൩,൧൮.

സർവ്വവ്യാപിയായോ, നിന്റെ വിശാലമായ നെഞ്ച് ആനന്ദം നിറഞ്ഞതും, കണികൾ, രോമങ്ങൾ, മനോഹരമായ മുടി, നല്ല ഗുണങ്ങൾ, മനോഹരമായ കഴുത്ത് എന്നിവയാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടതും, ശുദ്ധമായ കൗസ്തുഭം രത്നവും ലക്ഷ്മിയും കൊണ്ട് ഭൂഷിതമായതുമാണ്.

സുകോമലം ശ്രീതുലസ്യാസ്തഥൈവ സുപുഷ്പിതം ചന്ദ നൈശ്ചര്ചിതം ച । ഏതാദൃശം തവ വക്ഷഃ സ്ഥലം ച ദൃഷ്ടം മയാ തവ കാരുണ്യദൃഷ്ട്യാ ॥ ൩,൧൮.

ശ്രീതുളസിയുടെ സ്നേഹസ്പർശം കൊണ്ടും, മനോഹരമായ പുഷ്പങ്ങളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടതും, ചന്ദ്രൻ ആരാധിച്ചതുമായ നിന്റെ നെഞ്ച്, നിന്റെ കരുണയുള്ള കാഴ്ചകൊണ്ടു ഞാൻ കണ്ടു.

പുനഃ പുനര്ദര്ശനം മേ കഥം സ്യാദേവം രുദ്രഃ സ ച ഭക്ത്യാ രുരോദ । അതസ്തൂരുര്നാമ സംപ്രാപ്യ രുദ്രസ്തത്പുത്രോഭൂദ്ദൌര്വസംജ്ഞഃ സ ഏവ ॥ ൩,൧൮.

വീണ്ടും വീണ്ടും എങ്ങനെ നിന്നെ കാണാൻ കഴിയും? അങ്ങനെ ഭക്തിയോടെ രുദ്രൻ കരഞ്ഞു. പിന്നീട്, തൂർണൻ എന്ന പേര് ലഭിച്ച് രുദ്രൻ അവന്റെ മകനായി, ഔർവൻ എന്നറിയപ്പെട്ടു.

യസ്മാദ്രുദം ചോര്വരിതം വൈ ചകാര തസ്മാത്സ രുദ്രസ്ത്വൌര്വസംജ്ഞോ ബഭൂവ । ഔര്വസ്തു ലോകാന്മോക്ഷയോഗ്യാംശ്ച ദൃഷ്ട്വാ ഹ്യത്യന്തം വൈ വിഷയേഷ്വേവ നിഷ്ഠാന് ॥ ൩,൧൮.

കരഞ്ഞതും, ഉച്ചത്തിൽ വിളിച്ചതും കൊണ്ടാണ് രുദ്രനും ഔർവനും എന്ന പേരുകൾ ലഭിച്ചത്. ഔർവൻ മോക്ഷയോഗ്യരായവരെ ലോകങ്ങളിൽ കണ്ടപ്പോൾ, അവർ ഇന്ദ്രിയസുഖങ്ങളിൽ അതിയായി ആസ്വദിക്കുന്നവരാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കി.

സ്തുവദ്ദൈവ ചൌര്വോ വിഷ്ണുപാദാരവിദം സ്മൃത്വാസ്മൃത്വാ രുദ്ധകണ്ഠോ ബഭൂവ । തേ പാപിഷ്ഠാഃ പാപരൂപാന്ഭജന്തോ ദിനേദിനേ ദുര്വിഷയാന്കദിന്ദ്രിയൈഃ ॥ ൩,൧൮.

വിഷ്ണുവിന്റെ കമലപാദങ്ങൾ സ്മരിച്ചും, സ്തുതിച്ചും, ഓർക്കിയും മറന്നും, ഔർവൻ കണ്ണ് നിറഞ്ഞു. അത്യന്തം പാപികളായ അവർ, പാപരൂപം ധരിച്ചു, ദുഷ്ടേന്ദ്രിയങ്ങൾ കൊണ്ട് ദുർലഭമായ ഇന്ദ്രിയസുഖങ്ങൾക്കായി ദിവസേന ആരാധിക്കുന്നു.