ഗരുഡപുരാണമ്

ഭൃഗോരനന്തരം ബ്രഹ്മാ ശതവര്ഷാദനന്തരമ് । കശ്യപഞ്ജനയാമാസ മനസാ ച സ്വയം പ്രഭുഃ ॥ ൩,൧൩.

ഭൃഗുവിന്റെ ശേഷം നൂറു വർഷം കഴിഞ്ഞ്, ബ്രഹ്മാവ് തന്റെ മനസ്സിൽ നിന്ന് കശ്യപനെ സൃഷ്ടിച്ചു.

സംവത്സരാനന്തരം തു അദിതിം നിര്മമേ പ്രഭുഃ । കശ്യപാനന്തരം ചാത്രിം ദശവര്ഷാദനന്തരമ് ॥ ൩,൧൩.

ഒരു വർഷം കഴിഞ്ഞ്, പ്രഭു ആദിതിയെ സൃഷ്ടിച്ചു; കശ്യപന്റെ ശേഷം പത്ത് വർഷം കഴിഞ്ഞ് അത്രിയെ സൃഷ്ടിച്ചു.

അത്രേരനന്തരം ബ്രഹ്മാ ദശവര്ഷാദനന്തരമ് । അജീജനദ്ഭരദ്വാജം വസിഷ്ഠ തദനതരമ് ॥ ൩,൧൩.

അത്രിയുടെ ശേഷം പത്ത് വർഷം കഴിഞ്ഞ്, ബ്രഹ്മാവ് ഭരദ്വാജനെ ജനിപ്പിച്ചു; അവന്റെ ശേഷം വസിഷ്ഠനെയും.

ദശവര്ഷാനന്തരം തു തേഷാം ഭാര്യാഃ ക്രമേണ തു । സംവത്സരാനന്തരേണ അസൃജത്കമലാസനഃ ॥ ൩,൧൩.

പത്ത് വർഷം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, അവരുടെ ഭാര്യമാർ ഓരോ വർഷം വീതം, ക്രമമായി, കമലാസനനായ ബ്രഹ്മാവു സൃഷ്ടിച്ചു.

വസിഷ്ഠസ്യാനന്തരം തു ഗൌതമം ഹ്യസൃജത്പ്രഭുഃ । ദശവര്ഷാനന്തരേണ ജമദഗ്നിം തതോഽസൃജത് ॥ ൩,൧൩.

വസിഷ്ഠന്റെ ശേഷം, ഭഗവാൻ ഗൗതമനെ സൃഷ്ടിച്ചു; പിന്നെ പത്ത് വർഷം കഴിഞ്ഞ് ജമദഗ്നിയെയും സൃഷ്ടിച്ചു.

ദശവര്ഷാനന്തരേണ മനുര്വൈവസ്വതോഽഭവത് । മനോരനന്തരം ജജ്ഞേ ശതവര്ഷാദനന്തരമ് ॥ ൩,൧൩.

പത്ത് വർഷം കഴിഞ്ഞ്, വിവസ്വതിന്റെ മകനായ മനു ജനിച്ചു; മനുവിന് ശേഷം, നൂറ് വർഷം കഴിഞ്ഞ് മറ്റൊരാളും ജനിച്ചു.

വിഷ്വക്സേനോ മഹാഭാഗോ വായുപുത്രോ മഹാബലഃ । തസ്മാച്ചതുര്ദശേ വര്ഷേ ഗണപോ ഹ്യഭവദ്വിഭോഃ ॥ ൩,൧൩.

വായുവിന്റെ മഹാബലശാലിയായ വിശ്വക്ഷേണൻ ജനിച്ചു; അവനിൽ നിന്ന് പതിനാലാം വർഷത്തിൽ, ഭഗവാനിൽ നിന്ന് ഗണപൻ ജനിച്ചു.

തദനന്തരജോ വീന്ദ്ര അഷ്ടവര്ഷാദനന്തരമ് । ധനപോ ഹ്യഭവത്തത്ര തദ്ഭാര്യാ വത്സരേ പരേ ॥ ൩,൧൩.

അവന്റെ പിന്നാലെ, എട്ടാം വർഷം കഴിഞ്ഞ്, വീന്ദ്രൻ ജനിച്ചു; അവിടെ ധനപനും ജനിച്ചു, പിന്നെ അടുത്ത വർഷം അവന്റെ ഭാര്യയും ജനിച്ചു.

വിഷ്വക്സേനാനന്തരം തു ദശവര്ഷാദനന്തരമ് । ജയാദീന്ഭ ഗവദ്ഭക്താന്സൃഷ്ടവാന് കമലാസനഃ ॥ ൩,൧൩.

വിശ്വക്ഷേണന്റെ ശേഷം, പത്ത് വർഷം കഴിഞ്ഞ്, കമലാസനനായ ബ്രഹ്മാവ് ജയനും മറ്റു ഭഗവദ്ഭക്തരെയും സൃഷ്ടിച്ചു.

ജയാദ്യാനന്തരം ബ്രഹ്മാ വല്ലാദ്യാഃ കര്മദേവതാഃ । ശതവര്ഷാനന്തരം തു സൃഷ്ടവാഞ്ഛിവവാഹനമ് ॥ ൩,൧൩.

ജയനും മറ്റുള്ളവരും കഴിഞ്ഞ്, ബ്രഹ്മാവ് വല്ലയും മറ്റു കർമദേവതകളെയും സൃഷ്ടിച്ചു; നൂറ് വർഷം കഴിഞ്ഞ്, ശിവന്റെ വാഹനം സൃഷ്ടിച്ചു.

കര്മദേവാനന്തരം തു ത്രിംശദ്വര്ഷാദനന്തരമ് । പര്ജന്യമസൃജദ്ബ്രഹ്മാ മന്ത്രയന്ത്രാഭിമാനിനമ് ॥ ൩,൧൩.

കർമദേവതകൾ കഴിഞ്ഞ്, മുപ്പത് വർഷം കഴിഞ്ഞ്, ബ്രഹ്മാവ് മന്ത്രയന്ത്രങ്ങളുടെ അധിപനായ പർജ്ഞന്യനെ സൃഷ്ടിച്ചു.

പര്ജന്യാനന്തരം ബ്രഹ്മാ ദശവര്ഷാദനന്തരമ് । പുഷ്കരം ജനയാമാസ കര്മതത്ത്വാഭിമാനിനമ് ॥ ൩,൧൩.

പർജ്ഞന്യന്റെ ശേഷം, പത്ത് വർഷം കഴിഞ്ഞ്, ബ്രഹ്മാവ് കർമതത്ത്വങ്ങളുടെ അധിപനായ പുഷ്കരനെ ജനിപ്പിച്ചു.

ഏവം വിനിര്മമേ ബ്രഹ്മാ മത്പ്രസാദാത്ഖഗേശ്വര । ഏവം ജ്ഞാത്വാ മോക്ഷമേതി നാന്യഥാ തു കഥഞ്ചന ॥ ൩,൧൩.

ഇങ്ങനെ, എന്റെ കൃപയാൽ, പക്ഷിരാജാവേ, ബ്രഹ്മാവ് സൃഷ്ടി നടത്തി; ഇങ്ങനെ അറിയുന്നവൻ മോക്ഷം പ്രാപിക്കും, വേറേതുവഴി ഒരിക്കലും അല്ല.

ശ്രീഗരുഡമഹാപുരാണമ് ൧൪ ശ്രീഗരുഡ ഉവാച । അവതാരാന്ഹരേ ബ്രൂഹി തഥാ ലക്ഷ്മ്യാ ദിവൌകസാമ് । ഗുണാനാമന്തര ബ്രൂഹി ശിഷ്യസ്യ മമ സവ്രത ॥ ൩,൧൪.

ശ്രീഗരുഡൻ പറഞ്ഞു: ഹരിയേ, നിന്റെ അവതാരങ്ങൾ, ലക്ഷ്മിയെയും ദേവതകളെയും കുറിച്ചും, ഗുണങ്ങളുടെ വ്യത്യാസങ്ങൾ എന്റെ ശിഷ്യനായ വ്രതസ്ഥനായി എനിക്ക് വിശദമായി പറയൂ.

ശ്രീകൃഷ്ണ ഉവാച । യോ മൂലരൂപീ ഭഗവാനനന്തോ ബ്രഹ്മാദിഭിഃ പുര്ണഗുണഃ സ്വതന്ത്രഃ । പുരാതനഃ പൂര്ണതനുര്മദാത്മാ ന താദൃശാഃ സംതി കദാപി വീദ്ര ॥ ൩,൧൪.

ശ്രീകൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: മൂലരൂപിയായ, അനന്തനായ, ബ്രഹ്മാദിമാരിൽ പൂർണ്ണഗുണങ്ങളുള്ള, സ്വതന്ത്രനായ, പ്രാചീനനായ, പൂർണ്ണമായ ശരീരമുള്ള, എന്റെ ആത്മാവായ ഭഗവാൻ മറ്റാരിലും ഒരിക്കലും കാണപ്പെടുന്നില്ല, ജ്ഞാനിയേ.

പാദശ്ച പൂര്ണഃ പാദതലം ച പൂര്ണം നഖാശ്ച പൂര്ണാഃ കടികണ്ഠൌ ച പൂര്ണൌ । ഊരൂ ച പൂര്ണേ ഉദരം ച പൂര്ണം ലബ്ധ്വാപി പൂര്ണാഞ്ജഗൃഹേ തഥാപ്യുരഃ ॥ ൩,൧൪.

അവന്റെ കാൽ പൂർണ്ണമാണ്, കാൽതലവും പൂർണ്ണമാണ്, നഖങ്ങൾ പൂർണ്ണമാണ്, അരയും കഴുത്തും പൂർണ്ണമാണ്; ഉറുക്കളും പൂർണ്ണമാണ്, വയറും പൂർണ്ണമാണ്, പൂർണ്ണതയുണ്ടായിട്ടും അവന്റെ നെഞ്ചും അതുപോലെ പൂർണ്ണമാണ്.

സ്കന്ധഃ സുപൂര്ണാഃ സകലാശ്ച ബാഹവഃ പൂര്ണാഃ കേശാഃ ശ്മശ്രുദന്താശ്ച പൂര്ണാഃ । ലോമാനി പൂര്ണാനി തഥൈവ രോമകൂപാശ്ച പൂര്ണാസ്തു തഥൈവ ശിശ്രഃ ॥ ൩,൧൪.

അവന്റെ തോളുകൾ പൂർണ്ണമാണ്, എല്ലാ കൈകളും പൂർണ്ണമാണ്, മുടിയും താടിയും പല്ലുകളും പൂർണ്ണമാണ്; ശരീരത്തിലെ രോമങ്ങൾ പൂർണ്ണമാണ്, രോമകൂപങ്ങളും പൂർണ്ണമാണ്, തലയും അതുപോലെ പൂർണ്ണമാണ്.

അണ്ഡശ്ച പൂര്ണോ ഹ്യണ്ഡരോമാണി കക്ഷാശ്ചക്ഷുശ്ച ശ്രോത്രേ സര്വ ഏതേ ച പൂര്ണാഃ । കിം വര്ണയേ മൂലരൂപം ഹരേശ്ച യാവദ്വലം പൂര്ണം സമഗ്രദേഹേ ॥ ൩,൧൪.

അവന്റെ വൃക്കകൾ പൂർണ്ണമാണ്, അവയിലെ രോമങ്ങളും പൂർണ്ണമാണ്, കക്ഷങ്ങൾ, കണ്ണുകൾ, ചെവികൾ—ഇവയൊക്കെയും പൂർണ്ണമാണ്; ഹരിയുടെ മൂലരൂപം ഞാൻ എത്ര പറഞ്ഞാലും മതിയാവില്ല, കാരണം അവന്റെ ശരീരത്തിലെ ഓരോ ഭാഗവും പൂർണ്ണമാണ്.

താവദ്ബ്രലം ഹ്യേകരോമാദികേഷു സംതിത്വിമേ ഹി യതഃ സ ഏവ പൂര്ണഃ । സ ഏവ തു സര്വസ്യ കര്താ സ ഏവ ഹര്ഥാ സ തു സാരാംശഭോക്താ ॥ ൩,൧൪.

ഒരു രോമവും അതിന്റെ മൂലവും എങ്ങനെ പൂർണ്ണമാണോ, അതുപോലെ അവൻ തന്നെ പൂർണ്ണനാണ്; അവൻ തന്നെയാണ് എല്ലാറ്റിന്റെയും സ്രഷ്ടാവും, അനുഭവിക്കുന്നവനും, സാരാംശം സ്വീകരിക്കുന്നവനും.

അസാരാംശം നൈവ ഭോക്താ ഹരിസ്തു സാരാന്വക്ഷ്യേ ശൃണു പക്ഷീന്ദ്ര സമ്യക് । ദ്രാക്ഷേക്ഷുസാരം നാരികേലസ്യ സാരം ചൂതസ്യ സാരം പനസസ്യാപി സാരമ് ॥ ൩,൧൪.

സാരമില്ലാത്തത് ഹരി ഒരിക്കലും സ്വീകരിക്കില്ല; അവൻ സാരമുള്ളതേ മാത്രം സ്വീകരിക്കും. പക്ഷിരാജാവേ, ഞാൻ വിശദമായി പറയും: മുന്തിരിയുടെ സാരം, ഇച്ചിരയുടെ സാരം, തേങ്ങയുടെ സാരം, മാവിന്റെ സാരം, ചക്കയുടെ സാരം.

നാരങ്ഗസാരം ക്രമുകസ്യാപി സാരം ഖര്ജൂരസാരം കദലീഫലസ്യ । നാരായണോ ബീജരൂപസ്യ സാരം ഗൃഹ്ണാതി നിത്യം ഭക്തവര്യോ ദയാലുഃ ॥ ൩,൧൪.

നാരങ്ങയുടെ സാരം, വെറ്റിലയുടെ സാരം, ഈന്തപ്പഴത്തിന്റെ സാരം, വാഴപ്പഴത്തിന്റെ സാരം—നാരായണൻ, ഭക്തന്മാരോടു കരുണയുള്ളവൻ, എല്ലായ്പ്പോഴും വിത്ത് രൂപത്തിലുള്ള സാരമേ സ്വീകരിക്കാറുള്ളു.

താമ്ബൂലസാരം ഖദിരസ്യ സാരം പുഷ്പസ്യ സാരം ചന്ദനസ്യാപി സാരമ് । ഗോധൂമസാരം യവാനാം ച സാരം മാഷസ്യ സാരം ഹരേണോശ്ച സാരമ് ॥ ൩,൧൪.

വെറ്റിലയുടെ സാരം, ഖദിരവൃക്ഷത്തിന്റെ സാരം, പുഷ്പങ്ങളുടെ സാരം, ചന്ദനത്തിന്റെ സാരം, ഗോതമ്പിന്റെ സാരം, യവത്തിന്റെ സാരം, ഉഴുന്നിന്റെ സാരം, മാൻമുഷിപ്പിന്റെ സാരം—

ശുദ്ധം തഥാ വ്രീഹിനീവാരസാരം ശ്യാമാകസാരം ശുദ്ധധാന്യസ്യ സാരമ് ॥ ൩,൧൪.

അതുപോലെ തന്നെ, അരിയുടെ ശുദ്ധമായ സാരം, നിവാര അരിയുടെ സാരം, ശ്യാമാകം എന്ന ധാന്യത്തിന്റെ സാരം, ശുദ്ധമായ ധാന്യങ്ങളുടെ സാരവും—

നിഷിദ്ധാന്സര്വശാകസ്യ സാരാംസ്തഥാ നിപിദ്ധാല്ലാംവണസ്വാപി സാരാന് । ഗൃഹ്ണാതി വിഷ്ണുഃ പരമാദരേണ അന്നസ്യ സാരം ഭക്ഷ്യഭോജ്യസ്യ സാരമ് ॥ ൩,൧൪.

തടഞ്ഞിട്ടുള്ള എല്ലാ പച്ചക്കറികളുടെ സാരവും, നിരോധിച്ച ഉപ്പുകളുടെ സാരവും, അന്നത്തിന്റെ സാരവും, ഭക്ഷ്യവും ഭോജ്യവുമായവയുടെ സാരവും, മഹാനായ വിഷ്ണു പരമാദരത്തോടെ സ്വീകരിക്കുന്നു.

സൂപസ്യ സാരം പരമാന്നസ്യ സാരം ദുഗ്ധസ്യ സാരം ദധിതക്രസ്യ സാരമ് । ഘൃതസ്യ സാരം രാമഠസ്യാപി സാരം ഗൃഹ്ണാതി വിഷ്ണുഃ സര്ഷപസ്യാപി സാരമ് ॥ ൩,൧൪.

സൂപ്പിന്റെ സാരം, ഉത്തമമായ അന്നത്തിന്റെ സാരം, പാലിന്റെ സാരം, തൈരും മോറും എന്നിവയുടെ സാരം, നെയ്യിന്റെ സാരം, മകന്റെ സാരം, കടുകിന്റെ സാരവും വിഷ്ണു സ്വീകരിക്കുന്നു.

മരീചസാരം ജീരകസ്യാപി സാരം തഥാ ഹവിര്ഘൃതപക്വസ്യ സാരമ് । തൈലേഷു പക്വസ്യ ച ഭര്ജിതസ്യ ഗുഡസ്യ സാരം നവനീതസ്യ സാരമ് ॥ ൩,൧൪.

കുരുമുളകിന്റെ സാരം, ജീരകത്തിന്റെ സാരം, ഹവിസ്സിൽ നെയ്യിൽ പാകം ചെയ്തതിന്റെ സാരം, എണ്ണയിൽ വറുത്തതിന്റെ സാരം, ശർക്കരയുടെ സാരം, വെണ്ണയുടെ സാരം—

ലവങ്ഗസാരം ശര്കരായാശ്ച സാരമിത്യാദിസാരാന് വാസുദേവസ്തു ഭുക്തേ । ലക്ഷ്മീപതിഃ സര്വജഗന്നിവാ സസ്തസ്യാജ്ഞയാ വാസുദേവോപി നിത്യമ് ॥ ൩,൧൪.

ഗ്രാമ്പൂവിന്റെ സാരം, പഞ്ചസാരയുടെ സാരം മുതലായവയുടെ സാരങ്ങൾ വാസുദേവൻ അനുഭവിക്കുന്നു. ലക്ഷ്മിയുടെ ഭർത്താവും ലോകങ്ങളിലുടനീളമുള്ളവരുടെ അന്തർയാമിയുമായ ഭഗവാൻ തന്റെ ഇച്ഛപ്രകാരം ഇതെല്ലാം എപ്പോഴും സ്വീകരിക്കുന്നു.

തച്ഛേഷസാരാനപി ചാവനീശോ മഹാത്മനോംശാഞ്ഛൃണു ശിഷ്യവര്യ । ഏവം വിമൂഢാ വാസുദേവസ്യ ഭക്താഃ കിം വക്തവ്യം വിഷ്ണുഭക്താ ഹി ലോകേ ॥ ൩,൧൪.

ശിഷ്യശ്രേഷ്ഠാ, ഭൂമിയുടെ മഹാത്മാവിന്റെ ശേഷിച്ച സാരങ്ങളും അവന്റെ ഭാഗങ്ങളും കേൾക്കൂ. ഇങ്ങനെ വാസുദേവന്റെ ഭക്തന്മാർ ഭ്രമിച്ചവരാണെങ്കിൽ, ലോകത്തിൽ വിഷ്ണുഭക്തന്മാരെക്കുറിച്ച് പറയേണ്ടതെന്താണ്?

കല്യാണാസ്തേ സാരഭോക്താര ഏവ നൈഷാം ഭവേത്തേന ദുഃ ഖാഭിവൃദ്ധിഃ । ഭുഞ്ജന്തി യേ വൈശ്വദേവം വിഹായ ദുഷ്ടാംസ്താന്വൈ ഭുക്തിചിന്ത്താംശ്ച വിദ്ധി ॥ ൩,൧൪.

സാരങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്നവർ ഭാഗ്യശാലികളാണ്; അവർക്കു ദു:ഖം വർദ്ധിക്കില്ല. വൈശ്വദേവം അർപ്പിക്കാതെ തെറ്റായ രീതിയിൽ ഭക്ഷിക്കുന്നവർ ഭക്ഷണചിന്തയിൽ മുഴുകിയവരാണെന്ന് അറിഞ്ഞുകൊൾക.