ഗരുഡപുരാണമ്

യമസ്യാനന്തരം ചന്ദ്രം ത്രിംശദ്വര്ഷാദനന്തരമ് । അസൃജദ്ദക്ഷിണാച്ഛോത്രാച്ഛോത്രതത്ത്വനിയാമകമ് ॥ ൩,൧൩.

യമന്റെ ശേഷം മുപ്പത് വർഷം കഴിഞ്ഞ്, അവൻ തന്റെ വലതുകാതിൽ നിന്ന് ശ്രവണശക്തിയുടെ നിയന്ത്രകനായ ചന്ദ്രനെ സൃഷ്ടിച്ചു.

നവവര്ഷാനന്തരം തു രോഹിണീസമൃജത്പ്രഭുഃ । വാമശ്രോത്രാച്ച ഗരുഡം വാമശ്രോത്രാഭിമാനിനമ് ॥ ൩,൧൩.

ഒൻപതു വർഷം കഴിഞ്ഞ്, പ്രഭു രോഹിണിയെ സൃഷ്ടിച്ചു; ഇടതുകാതിൽ നിന്ന് ഇടതുകാതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഗരുഡനെയും സൃഷ്ടിച്ചു.

ചന്ദ്രസ്യാനന്തരം സൂര്യം വിംശദ്വര്ഷാദനന്തരമ് । സമ്യഗ്വിനിര്മമേ ബ്രഹ്മാ ദക്ഷിണാക്ഷ്ണശ്ച ദേവതാമ് ॥ ൩,൧൩.

ചന്ദ്രന്റെ ശേഷം ഇരുപത് വർഷം കഴിഞ്ഞ്, ബ്രഹ്മാവ് ശരിയായി വലതുകണ്ണിന്റെ ദേവനായ സൂര്യനെ സൃഷ്ടിച്ചു.

വാമാക്ഷ്ണോ നിര്മമേ സംജ്ഞാം ഷഡ്വര്ഷാനന്തരം പ്രഭുഃ । സൂര്യസ്യാനന്തരം ബ്രഹ്മാ ശതവര്ഷാദനന്തരമ് ॥ ൩,൧൩.

അറു വർഷം കഴിഞ്ഞ്, ഇടതുകണ്ണിൽ നിന്ന് സംജ്ഞയെ പ്രഭു സൃഷ്ടിച്ചു; സൂര്യന്റെ ശേഷം നൂറു വർഷം കഴിഞ്ഞ് ബ്രഹ്മാവാണ് അവളെ സൃഷ്ടിച്ചത്.

രസനേന്ദ്രിയാച്ച വരുണം നിര്മമേ തസ്യ മാനിനമ് । വിംശദ്വര്ഷാനന്തരം തു തസ്മാദേവേദ്രിയാത്പ്രഭുഃ ॥ ൩,൧൩.

രുചിശക്തിയിൽ നിന്ന് അതുമായി ബന്ധപ്പെട്ടവനായ വരുണനെ സൃഷ്ടിച്ചു; ഇരുപത് വർഷം കഴിഞ്ഞ് അതേ ഇന്ദ്രിയത്തിൽ നിന്ന് പ്രഭു അവനെ വീണ്ടും സൃഷ്ടിച്ചു.

ഗങ്ഗാം വിനിര്മമേ ബ്രഹ്മാ രസനേന്ദ്രിയദേവതാമ് । വരുണസ്യാനന്തരം തു ദശവര്ഷാദനന്തരമ് ॥ ൩,൧൩.

ബ്രഹ്മാവ് രുചിശക്തിയുടെ ദേവതയായ ഗംഗയെ സൃഷ്ടിച്ചു; വരുണന്റെ ശേഷം പത്ത് വർഷം കഴിഞ്ഞാണ് ഇത് സംഭവിച്ചത്.

ഉത്സംഗാന്നിര്മമേ ബ്രഹ്മാ നാരദം ഭഗവത്പ്രിയമ് । നാരദസ്യാനന്തരം തു ഷഷ്ടിവര്ഷാദനന്തരമ് ॥ ൩,൧൩.

തന്റെ മടിയിൽ നിന്ന് ബ്രഹ്മാവ് ഭഗവാന്റെ പ്രിയനായ നാരദനെ സൃഷ്ടിച്ചു; നാരദന്റെ ശേഷം അറുപത് വർഷം കഴിഞ്ഞാണ് ഇത് നടന്നത്.

അഗ്നിം വിനിര്മമേ ബ്രഹ്മാത്വഗിന്ദ്രിയതഃ പ്രഭുഃ । അതോ വാഗഭിമാനീ സം പഞ്ചവര്ഷാദനന്തരമ് ॥ ൩,൧൩.

തൊടുന്ന ഇന്ദ്രിയത്തിൽ നിന്ന് ബ്രഹ്മാവ് അഗ്നിയെ സൃഷ്ടിച്ചു; അഞ്ചു വർഷം കഴിഞ്ഞ്, വാക്കുമായി ബന്ധപ്പെട്ടവനെയും സൃഷ്ടിച്ചു.

സ്വാഹാം വിനിര്മമേ ബ്രഹ്മാ താമാഹുര്മന്ത്രദേവതാമ് । അഗ്നേരനന്തരം വീന്ദ്ര ഭൃഗും ബ്രഹ്മര്ഷിസത്തമമ് ॥ ൩,൧൩.

ബ്രഹ്മാവ് സ്വാഹയെ സൃഷ്ടിച്ചു; അവളെയാണ് മന്ത്രങ്ങളുടെ ദേവതയെന്ന് പറയുന്നു. അഗ്നിയുടെ ശേഷം, ഇന്ദ്രാ, ബ്രഹ്മാവാണ് ബ്രഹ്മർഷികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ ഭൃഗുവിനെ സൃഷ്ടിച്ചത്.

ദശവര്ഷാനന്തരം തു ഭ്രുവോര്മധ്യാദ്വിനിര്മമേ । സംവത്സരാനന്തരം തു ഭൃഗുഭാര്യാം വിനിര്മമേ ॥ ൩,൧൩.

പത്ത് വർഷം കഴിഞ്ഞ്, ഭ്രൂക്കൂട്ടത്തിനിടയിൽ നിന്ന് സൃഷ്ടിച്ചു; ഒരു വർഷം കഴിഞ്ഞ്, ഭൃഗുവിന്റെ ഭാര്യയെയും സൃഷ്ടിച്ചു.

ഭൃഗോരനന്തരം ബ്രഹ്മാ ശതവര്ഷാദനന്തരമ് । കശ്യപഞ്ജനയാമാസ മനസാ ച സ്വയം പ്രഭുഃ ॥ ൩,൧൩.

ഭൃഗുവിന്റെ ശേഷം നൂറു വർഷം കഴിഞ്ഞ്, ബ്രഹ്മാവ് തന്റെ മനസ്സിൽ നിന്ന് കശ്യപനെ സൃഷ്ടിച്ചു.

സംവത്സരാനന്തരം തു അദിതിം നിര്മമേ പ്രഭുഃ । കശ്യപാനന്തരം ചാത്രിം ദശവര്ഷാദനന്തരമ് ॥ ൩,൧൩.

ഒരു വർഷം കഴിഞ്ഞ്, പ്രഭു ആദിതിയെ സൃഷ്ടിച്ചു; കശ്യപന്റെ ശേഷം പത്ത് വർഷം കഴിഞ്ഞ് അത്രിയെ സൃഷ്ടിച്ചു.

അത്രേരനന്തരം ബ്രഹ്മാ ദശവര്ഷാദനന്തരമ് । അജീജനദ്ഭരദ്വാജം വസിഷ്ഠ തദനതരമ് ॥ ൩,൧൩.

അത്രിയുടെ ശേഷം പത്ത് വർഷം കഴിഞ്ഞ്, ബ്രഹ്മാവ് ഭരദ്വാജനെ ജനിപ്പിച്ചു; അവന്റെ ശേഷം വസിഷ്ഠനെയും.

ദശവര്ഷാനന്തരം തു തേഷാം ഭാര്യാഃ ക്രമേണ തു । സംവത്സരാനന്തരേണ അസൃജത്കമലാസനഃ ॥ ൩,൧൩.

പത്ത് വർഷം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, അവരുടെ ഭാര്യമാർ ഓരോ വർഷം വീതം, ക്രമമായി, കമലാസനനായ ബ്രഹ്മാവു സൃഷ്ടിച്ചു.

വസിഷ്ഠസ്യാനന്തരം തു ഗൌതമം ഹ്യസൃജത്പ്രഭുഃ । ദശവര്ഷാനന്തരേണ ജമദഗ്നിം തതോഽസൃജത് ॥ ൩,൧൩.

വസിഷ്ഠന്റെ ശേഷം, ഭഗവാൻ ഗൗതമനെ സൃഷ്ടിച്ചു; പിന്നെ പത്ത് വർഷം കഴിഞ്ഞ് ജമദഗ്നിയെയും സൃഷ്ടിച്ചു.

ദശവര്ഷാനന്തരേണ മനുര്വൈവസ്വതോഽഭവത് । മനോരനന്തരം ജജ്ഞേ ശതവര്ഷാദനന്തരമ് ॥ ൩,൧൩.

പത്ത് വർഷം കഴിഞ്ഞ്, വിവസ്വതിന്റെ മകനായ മനു ജനിച്ചു; മനുവിന് ശേഷം, നൂറ് വർഷം കഴിഞ്ഞ് മറ്റൊരാളും ജനിച്ചു.

വിഷ്വക്സേനോ മഹാഭാഗോ വായുപുത്രോ മഹാബലഃ । തസ്മാച്ചതുര്ദശേ വര്ഷേ ഗണപോ ഹ്യഭവദ്വിഭോഃ ॥ ൩,൧൩.

വായുവിന്റെ മഹാബലശാലിയായ വിശ്വക്ഷേണൻ ജനിച്ചു; അവനിൽ നിന്ന് പതിനാലാം വർഷത്തിൽ, ഭഗവാനിൽ നിന്ന് ഗണപൻ ജനിച്ചു.

തദനന്തരജോ വീന്ദ്ര അഷ്ടവര്ഷാദനന്തരമ് । ധനപോ ഹ്യഭവത്തത്ര തദ്ഭാര്യാ വത്സരേ പരേ ॥ ൩,൧൩.

അവന്റെ പിന്നാലെ, എട്ടാം വർഷം കഴിഞ്ഞ്, വീന്ദ്രൻ ജനിച്ചു; അവിടെ ധനപനും ജനിച്ചു, പിന്നെ അടുത്ത വർഷം അവന്റെ ഭാര്യയും ജനിച്ചു.

വിഷ്വക്സേനാനന്തരം തു ദശവര്ഷാദനന്തരമ് । ജയാദീന്ഭ ഗവദ്ഭക്താന്സൃഷ്ടവാന് കമലാസനഃ ॥ ൩,൧൩.

വിശ്വക്ഷേണന്റെ ശേഷം, പത്ത് വർഷം കഴിഞ്ഞ്, കമലാസനനായ ബ്രഹ്മാവ് ജയനും മറ്റു ഭഗവദ്ഭക്തരെയും സൃഷ്ടിച്ചു.

ജയാദ്യാനന്തരം ബ്രഹ്മാ വല്ലാദ്യാഃ കര്മദേവതാഃ । ശതവര്ഷാനന്തരം തു സൃഷ്ടവാഞ്ഛിവവാഹനമ് ॥ ൩,൧൩.

ജയനും മറ്റുള്ളവരും കഴിഞ്ഞ്, ബ്രഹ്മാവ് വല്ലയും മറ്റു കർമദേവതകളെയും സൃഷ്ടിച്ചു; നൂറ് വർഷം കഴിഞ്ഞ്, ശിവന്റെ വാഹനം സൃഷ്ടിച്ചു.

കര്മദേവാനന്തരം തു ത്രിംശദ്വര്ഷാദനന്തരമ് । പര്ജന്യമസൃജദ്ബ്രഹ്മാ മന്ത്രയന്ത്രാഭിമാനിനമ് ॥ ൩,൧൩.

കർമദേവതകൾ കഴിഞ്ഞ്, മുപ്പത് വർഷം കഴിഞ്ഞ്, ബ്രഹ്മാവ് മന്ത്രയന്ത്രങ്ങളുടെ അധിപനായ പർജ്ഞന്യനെ സൃഷ്ടിച്ചു.

പര്ജന്യാനന്തരം ബ്രഹ്മാ ദശവര്ഷാദനന്തരമ് । പുഷ്കരം ജനയാമാസ കര്മതത്ത്വാഭിമാനിനമ് ॥ ൩,൧൩.

പർജ്ഞന്യന്റെ ശേഷം, പത്ത് വർഷം കഴിഞ്ഞ്, ബ്രഹ്മാവ് കർമതത്ത്വങ്ങളുടെ അധിപനായ പുഷ്കരനെ ജനിപ്പിച്ചു.

ഏവം വിനിര്മമേ ബ്രഹ്മാ മത്പ്രസാദാത്ഖഗേശ്വര । ഏവം ജ്ഞാത്വാ മോക്ഷമേതി നാന്യഥാ തു കഥഞ്ചന ॥ ൩,൧൩.

ഇങ്ങനെ, എന്റെ കൃപയാൽ, പക്ഷിരാജാവേ, ബ്രഹ്മാവ് സൃഷ്ടി നടത്തി; ഇങ്ങനെ അറിയുന്നവൻ മോക്ഷം പ്രാപിക്കും, വേറേതുവഴി ഒരിക്കലും അല്ല.

ശ്രീഗരുഡമഹാപുരാണമ് ൧൪ ശ്രീഗരുഡ ഉവാച । അവതാരാന്ഹരേ ബ്രൂഹി തഥാ ലക്ഷ്മ്യാ ദിവൌകസാമ് । ഗുണാനാമന്തര ബ്രൂഹി ശിഷ്യസ്യ മമ സവ്രത ॥ ൩,൧൪.

ശ്രീഗരുഡൻ പറഞ്ഞു: ഹരിയേ, നിന്റെ അവതാരങ്ങൾ, ലക്ഷ്മിയെയും ദേവതകളെയും കുറിച്ചും, ഗുണങ്ങളുടെ വ്യത്യാസങ്ങൾ എന്റെ ശിഷ്യനായ വ്രതസ്ഥനായി എനിക്ക് വിശദമായി പറയൂ.

ശ്രീകൃഷ്ണ ഉവാച । യോ മൂലരൂപീ ഭഗവാനനന്തോ ബ്രഹ്മാദിഭിഃ പുര്ണഗുണഃ സ്വതന്ത്രഃ । പുരാതനഃ പൂര്ണതനുര്മദാത്മാ ന താദൃശാഃ സംതി കദാപി വീദ്ര ॥ ൩,൧൪.

ശ്രീകൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: മൂലരൂപിയായ, അനന്തനായ, ബ്രഹ്മാദിമാരിൽ പൂർണ്ണഗുണങ്ങളുള്ള, സ്വതന്ത്രനായ, പ്രാചീനനായ, പൂർണ്ണമായ ശരീരമുള്ള, എന്റെ ആത്മാവായ ഭഗവാൻ മറ്റാരിലും ഒരിക്കലും കാണപ്പെടുന്നില്ല, ജ്ഞാനിയേ.

പാദശ്ച പൂര്ണഃ പാദതലം ച പൂര്ണം നഖാശ്ച പൂര്ണാഃ കടികണ്ഠൌ ച പൂര്ണൌ । ഊരൂ ച പൂര്ണേ ഉദരം ച പൂര്ണം ലബ്ധ്വാപി പൂര്ണാഞ്ജഗൃഹേ തഥാപ്യുരഃ ॥ ൩,൧൪.

അവന്റെ കാൽ പൂർണ്ണമാണ്, കാൽതലവും പൂർണ്ണമാണ്, നഖങ്ങൾ പൂർണ്ണമാണ്, അരയും കഴുത്തും പൂർണ്ണമാണ്; ഉറുക്കളും പൂർണ്ണമാണ്, വയറും പൂർണ്ണമാണ്, പൂർണ്ണതയുണ്ടായിട്ടും അവന്റെ നെഞ്ചും അതുപോലെ പൂർണ്ണമാണ്.

സ്കന്ധഃ സുപൂര്ണാഃ സകലാശ്ച ബാഹവഃ പൂര്ണാഃ കേശാഃ ശ്മശ്രുദന്താശ്ച പൂര്ണാഃ । ലോമാനി പൂര്ണാനി തഥൈവ രോമകൂപാശ്ച പൂര്ണാസ്തു തഥൈവ ശിശ്രഃ ॥ ൩,൧൪.

അവന്റെ തോളുകൾ പൂർണ്ണമാണ്, എല്ലാ കൈകളും പൂർണ്ണമാണ്, മുടിയും താടിയും പല്ലുകളും പൂർണ്ണമാണ്; ശരീരത്തിലെ രോമങ്ങൾ പൂർണ്ണമാണ്, രോമകൂപങ്ങളും പൂർണ്ണമാണ്, തലയും അതുപോലെ പൂർണ്ണമാണ്.

അണ്ഡശ്ച പൂര്ണോ ഹ്യണ്ഡരോമാണി കക്ഷാശ്ചക്ഷുശ്ച ശ്രോത്രേ സര്വ ഏതേ ച പൂര്ണാഃ । കിം വര്ണയേ മൂലരൂപം ഹരേശ്ച യാവദ്വലം പൂര്ണം സമഗ്രദേഹേ ॥ ൩,൧൪.

അവന്റെ വൃക്കകൾ പൂർണ്ണമാണ്, അവയിലെ രോമങ്ങളും പൂർണ്ണമാണ്, കക്ഷങ്ങൾ, കണ്ണുകൾ, ചെവികൾ—ഇവയൊക്കെയും പൂർണ്ണമാണ്; ഹരിയുടെ മൂലരൂപം ഞാൻ എത്ര പറഞ്ഞാലും മതിയാവില്ല, കാരണം അവന്റെ ശരീരത്തിലെ ഓരോ ഭാഗവും പൂർണ്ണമാണ്.

താവദ്ബ്രലം ഹ്യേകരോമാദികേഷു സംതിത്വിമേ ഹി യതഃ സ ഏവ പൂര്ണഃ । സ ഏവ തു സര്വസ്യ കര്താ സ ഏവ ഹര്ഥാ സ തു സാരാംശഭോക്താ ॥ ൩,൧൪.

ഒരു രോമവും അതിന്റെ മൂലവും എങ്ങനെ പൂർണ്ണമാണോ, അതുപോലെ അവൻ തന്നെ പൂർണ്ണനാണ്; അവൻ തന്നെയാണ് എല്ലാറ്റിന്റെയും സ്രഷ്ടാവും, അനുഭവിക്കുന്നവനും, സാരാംശം സ്വീകരിക്കുന്നവനും.