ഗരുഡപുരാണമ്

കാലകേയസ്തു വിജ്ഞേയഃ സദാ വേനസമോ മതഃ । അധമാനാം തു ദൈത്യാനാമുത്തമൈഃ സാമ്യമുച്യതേ ॥ ൩,൧൨.

കാലകേയന്‍ എപ്പോഴും വേനനോടു സമാനനായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു; ദൈത്യരില്‍ ഏറ്റവും താഴ്ന്നവര്ക്ക്, ഉന്നതരോടുള്ള സമത്വം ഇവിടെ പറയുന്നു.

തത്രാവേശാച്ച വിജ്ഞേയം ദേവാനാം നാത്ര സംശയഃ । തസ്മാച്ഛതഗുര്ണൈഹീനശ്ചിത്തമാനസുരോ മഹാന് ॥ ൩,൧൨.

അവിടെ അവേശം കൊണ്ടു ദേവന്മാര്‍ ഉണ്ടെന്നത് സംശയമില്ലാതെ അറിയണം; അതുകൊണ്ട്, മനസ്സുമായി ബന്ധപ്പെട്ട മഹാസുരന് ശതഗുണങ്ങള്‍ ഇല്ലാതെയാണ്.

തച്ഛരീരാഭിമാനീ തു തസ്മാച്ഛതഗുണൈര്വരഃ । തസ്മാച്ഛതഗുണൈഹീംനോ ഹസ്തമാനസുരോ മഹാന് ॥ ൩,൧൨.

ശരീരത്തെ അധികം പ്രാധാന്യം കൊടുക്കുന്നവന് ശതഗുണങ്ങള്‍ കൂടുതലാണ്; അതുപോലെ, കൈയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട മഹാസുരന് ശതഗുണങ്ങള്‍ ഇല്ലാതെയാണ്.

തസ്മാച്ഛതഗുണൈര്ഹീനഃ പാദമാനസുരോ മഹാന് । നേത്രേന്ദ്രിയാഭിമാനീ തു തസ്മാച്ഛതഗുണോ വരഃ ॥ ൩,൧൨.

പാദവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട മഹാസുരന് ശതഗുണങ്ങള്‍ ഇല്ലാതെയാണ്; കണ്ണിന്റെ ഇന്ദ്രിയത്തില്‍ അഭിമാനം ഉള്ളവന് ശതഗുണങ്ങള്‍ കൂടുതലാണ്.

ചക്ഷുരിന്ദ്രിയമാനീ തു തസ്മാച്ഛതഗുണോ വരഃ । തസ്മാച്ഛഗുണൈര്ഹീനഃ സ്പര്ശമാനസുരോ മഹാന് ॥ ൩,൧൨.

കണ്ണിന്റെ ഇന്ദ്രിയത്തില്‍ അഭിമാനം ഉള്ളവന് ശതഗുണങ്ങള്‍ കൂടുതലാണ്; സ്പര്‍ശം സംബന്ധിച്ച മഹാസുരന് ശതഗുണങ്ങള്‍ ഇല്ലാതെയാണ്.

തസ്മാച്ഛതഗുര്ണൈഹീനശ്ചണ്ഡമാനസുരോ മഹാന് । തസ്മാച്ഛതഗുര്ണൈര്ഹീനഃ ശിശ്രമാനസുരോ മഹാന് ॥ ൩,൧൨.

കോപം സംബന്ധിച്ച മഹാസുരന് ശതഗുണങ്ങള്‍ ഇല്ലാതെയാണ്; അതുപോലെ, തണുപ്പ് സംബന്ധിച്ച മഹാസുരന് ശതഗുണങ്ങള്‍ ഇല്ലാതെയാണ്.

തസ്മാച്ഛതഗുണൈര്ഹീനഃ കര്മമാനസുരഃ സ്മൃതഃ । കല്പാദ്യൈഃ പ്രേരിതാഃ സര്വേ രുദ്രാദ്യാ അധികാരിണഃ ॥ ൩,൧൨.

കര്‍മ്മം സംബന്ധിച്ച മഹാസുരന് ശതഗുണങ്ങള്‍ ഇല്ലാതെയാണ് എന്ന് ഓര്‍മ്മിക്കപ്പെടുന്നു; രുദ്രന്‍ മുതലായ എല്ലാ അധികാരികളും കല്പം മുതലായവയാല്‍ പ്രേരിതരാണ്.

കദാചിത്സുവിരുദ്ധം ച കുര്വന്തി തവ സത്തമ । കദാപ്യഹം ച വായുശ്ച വിരുദ്ധം നാചരേവ ഭോഃ ॥ ൩,൧൨.

ഏറ്റവും ഉത്തമനായവനേ, ചിലപ്പോള്‍ അവര്‍ നിന്നോടു വിരുദ്ധമായി പ്രവര്‍ത്തിക്കും; പക്ഷേ ഞാനും വായുവും ഒരിക്കലും വിരുദ്ധമായി പ്രവര്‍ത്തിക്കില്ല.

മൂലേഷ്വംശാവതാരേഷു രുദ്രാദീനാ മഹാപ്രഭോ । ബുദ്ധിര്വിനശ്യതേ യസ്മാത്തസ്മാച്ഛിന്നാ ഹി തേഽഖിലാഃ ॥ ൩,൧൨.

മൂലങ്ങളില്‍, രുദ്രന്‍ മുതലായവരുടെ അംശാവതാരങ്ങളില്‍, മഹാപ്രഭുവേ, ബുദ്ധി നശിച്ചുപോകുന്നു; അതുകൊണ്ട് അവര്‍ എല്ലാം വിച്ഛേദിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

മഹീപതേ ച മദ്ബുദ്ധിസ്തസ്മാദച്ഛിന്നസംജ്ഞികഃ । ഏതാദൃശോപ്യഹം ദേവ ന ച ശക്തിസ്തു നസ്തവേ ॥ ൩,൧൨.

ഭൂമിപതിയായ രാജാവേ, അതുകൊണ്ട് എന്റെ ബുദ്ധി അക്ഷതമായിരിക്കുന്നു; എങ്കിലും, ദേവനേ, നിന്നെ സ്തുതിക്കാന്‍ എനിക്ക് ശക്തിയില്ല.

മഹ്യമച്ഛിന്നഭക്തായ ദയാം കുരു മഹാപ്രഭോ । ഇതി സ്തുത്വാ ഹരിം ബ്രഹ്മാ സ്ഥിതഃ പ്രാഞ്ജ ലിരഗ്രതഃ ॥ ൩,൧൨.

അക്ഷയമായ ഭക്തിയുള്ള എന്നോടു ദയ കാണിക്കണമേ, മഹാപ്രഭുവേ; ഇങ്ങനെ ഹരിയെ സ്തുതിച്ച ശേഷം ബ്രഹ്മാവ് ആദരപൂര്‍വം അവന്റെ മുന്നില്‍ നിന്നു.

ശ്രീഗരുഡമഹാപുരാണമ് ൧൩ ശ്രീകൃഷ്ണ ഉവാച । ഇതി സ്തുതഃ സ ഭഗവാന് സ്വപൂത്രേണ ദയാനിധിഃ । മേധഗംഭീരയാ വാചാ പ്രോവാച മധുസൂദനഃ ॥ ൩,൧൩.

ശ്രീകൃഷ്ണന്‍ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ സ്വന്തം മകനാല്‍ സ്തുതിക്കപ്പെട്ട ദയാസാഗരനായ ഭഗവാന്‍ മധുസൂദനന്‍ ഗൗരവമുള്ള വാക്കുകളില്‍ പ്രസംഗിച്ചു.

സൃജ ബ്രഹ്മന്നിമാന്ദേവാന്മത്പ്രസാദാത്ക്രമേണ ച । യഥാ വൈ പ്രാക്ക്ഷണേതദ്വത്സൃജ സര്വം മഹാപ്രഭോ ॥ ൩,൧൩.

ബ്രഹ്മാവേ, എന്റെ അനുഗ്രഹത്താല്‍ ക്രമമായി ഈ ദേവന്മാരെ സൃഷ്ടിക്കൂ; മുമ്പ് ചെയ്തതുപോലെ, മഹാപ്രഭുവേ, എല്ലാം ഇങ്ങനെ സൃഷ്ടിക്കണം.

നാസ്തി പ്രയോജനം തേന തവ മത്പ്രീതയേ സൃജ । ഏവമുക്തസ്തു ഹാരിണാ ബ്രഹ്മാ സ്തുത്വാ ഹരിം പരമ് ॥ ൩,൧൩.

അതിനുള്ള പ്രത്യേക ആവശ്യകതയില്ല, പക്ഷേ എന്നെ സന്തോഷിപ്പിക്കാന്‍ സൃഷ്ടിക്കണം; ഹരിയ്ക്ക് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോള്‍ ബ്രഹ്മാവ് പരമഹരിയെ സ്തുതിച്ചു.

സൃഷ്ടിം കര്തും മനോ ദധ്രേ പ്രീണയന്നേവ മാധവമ് । മഹത്തത്വാത്മകോ ബ്രഹ്മാ വായും ജീവഭിമാനിനമ് ॥ ൩,൧൩.

സൃഷ്ടി നടത്താന്‍ ബ്രഹ്മാവ് തന്റെ മനസ്സ് മാധവനെ സന്തോഷിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ആക്കിയിരുന്നു; മഹത്തത്ത്വം സ്വഭാവമായ ബ്രഹ്മാവ് ജീവാത്മാവായ വായുവിനെ ശ്രദ്ധിച്ചു.

ആദൌ സസര്ജ ഗരുഡ പുരുഷാത്മാ സ ഏവ ച । തതോ ദക്ഷിണഹസ്താത്തു ബ്രഹ്മാണീം ഭാരന്തീ തഥാ ॥ ൩,൧൩.

ആദ്യം, ബ്രഹ്മാവ് പുരുഷസ്വരൂപിയായ ഗരുഡനെ സൃഷ്ടിച്ചു; അതിനുശേഷം, വലതുകൈയില്‍ നിന്ന് ഭാരണിയെ സൃഷ്ടിച്ചു.

ബ്രഹ്മണോ ദക്ഷിണാദ്ധസ്താദഹങ്കാരാത്മകോ ഹരഃ । ആദൌ ശേഷസ്തതോ ജജ്ഞേ ഗരുഡതദനന്തരമ് ॥ ൩,൧൩.

ബ്രഹ്മാവിന്റെ വലതുകൈയില്‍ നിന്ന് അഹങ്കാരസ്വരൂപിയായ ഹരന്‍ ഉദിച്ചുവന്നു; ആദ്യം ശേഷനും, ഉടനെ അതിന് ശേഷം ഗരുഡനും ജനിച്ചു.

തദനന്തരജോ രുദ്രഃ സ ഏവം സൃഷ്ടവാന്പ്രഭുഃ । സ്വോത്പത്ത്യനന്തരം ബ്രഹ്മാ ദശവര്ഷാന്മഹാപ്രഭുഃ ॥ ൩,൧൩.

അതിനുശേഷം രുദ്രൻ തന്നെയാണ് സൃഷ്ടിച്ചത്. തന്റെ ഉദ്ഭവത്തിന് ശേഷം മഹാപ്രഭുവായ ബ്രഹ്മാവ് പത്ത് വർഷം ഉണ്ടായിരുന്നു.

വായുമുത്ത്പാദ്രയാമാസ വത്സരാനന്തരേ പ്രഭുഃ । ഗായത്രീം ജനയാമാസ വായോരുത്പത്ത്യനന്തരമ് ॥ ൩,൧൩.

ഒരു വർഷം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, പ്രഭു വായുവിനെ സൃഷ്ടിച്ചു. വായുവിന്റെ ജനനത്തിന് ഉടനെ ഗായത്രിയെ സൃഷ്ടിച്ചു.

സംവത്സരാനന്തരേ തു ഭാരതീമസൃജത്പ്രഭുഃ । ഭാരത്യനന്തരം ശേം ദിവ്യസാഹസ്രവത്സരാത് ॥ ൩,൧൩.

പിന്നീട്, ഒരു വർഷം കഴിഞ്ഞ്, ഭാരതിയെ സൃഷ്ടിച്ചു. ഭാരതിക്കു ശേഷം, ദൈവീയമായ ആയിരം വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം, ശേഷനെയും സൃഷ്ടിച്ചു.

അനന്തരം സംബഭൂവ ഗരുഡസ്തു തതഃ പരമ് । ദിവ്യസാഹസ്രവര്ഷാത്തു തഥാ രുദ്രഞ്ച സൃഷ്ടവാന് ॥ ൩,൧൩.

ശേഷന്റെ ശേഷം ഉടനെ ഗരുഡൻ ജനിച്ചു. ദൈവീയമായ ആയിരം വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം, അതുപോലെ രുദ്രനെയും സൃഷ്ടിച്ചു.

ശേഷസ്യാനന്തരം ദേവീം വാരുണീം ച മഹാപ്രഭുഃ । ദശവര്ഷാനന്തരം തു ഹ്യസൃജത്കമലാസനഃ ॥ ൩,൧൩.

ശേഷനു ശേഷം മഹാപ്രഭു ദേവിയായ വാരുണിയെ സൃഷ്ടിച്ചു. പത്ത് വർഷം കഴിഞ്ഞ്, കമലാസനൻ അവളെ സൃഷ്ടിച്ചു.

ഗരുഡാനന്തരം ദേവീം സൌപര്ണീമസൃജത്പ്രഭുഃ । ദശവര്ഷാനന്തരം ച പാര്വതീം ച തഥൈവ സഃ ॥ ൩,൧൩.

ഗരുഡന്റെ ശേഷം, പ്രഭു ദേവിയായ സൗപർണിയെ സൃഷ്ടിച്ചു. പത്ത് വർഷം കഴിഞ്ഞ്, അതുപോലെ പാർവതിയെയും സൃഷ്ടിച്ചു.

പാര്വത്യനന്തരം ചന്ദ്രം മനസ്തത്ത്വനിയാമകമ് । ദശവര്ഷാനന്തരം തു വാസവം ഹ്യസൃജത്തതഃ ॥ ൩,൧൩.

പാർവതിയുടെ ശേഷം, മനസ്സിനെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന ചന്ദ്രനെയും സൃഷ്ടിച്ചു. പത്ത് വർഷം കഴിഞ്ഞ്, വാസവനെയും സൃഷ്ടിച്ചു.

അഭിമാനീ ദക്ഷിണസ്യ ബാഹോശ്ച പരമേഷ്ഠിനഃ । ദശവര്ഷാനന്തരം തു ശചീ താമസൃജത്പ്രഭുഃ ॥ ൩,൧൩.

പരമേശ്വരന്റെ തെക്കേ കൈയുടെ അധിപനായ ദേവൻ, പത്ത് വർഷം കഴിഞ്ഞ്, ശചിയെ സൃഷ്ടിച്ചു.

ഇന്ദ്രസ്യാനന്തരം കാമം ത്രിംശദ്വര്ഷാദനന്തരമ് । അസൃജദ്വാമബാഹോശ്ചമനസ്തത്വാഭിമാനിനമ് ॥ ൩,൧൩.

ഇന്ദ്രന്റെ ശേഷം, മുപ്പത് വർഷം കഴിഞ്ഞ്, ഇടതുകൈയും മനസ്സും നിയന്ത്രിക്കുന്ന ദേവനായ കാമനെയും സൃഷ്ടിച്ചു.

തദനന്തരജാം ദേവീം ദശവര്ഷാദനന്തരമ് । രതിം സ ജനയാമാസ കാമഭാര്യാം മഹാപ്രഭുഃ ॥ ൩,൧൩.

അതിനു ശേഷം, പത്ത് വർഷം കഴിഞ്ഞ്, കാമന്റെ ഭാര്യയായ രതിദേവിയെ മഹാപ്രഭു സൃഷ്ടിച്ചു.

കാമസ്യാപ്യഭിമാനീ തു സ ഏവ പരികീര്തിതഃ । ബ്രഹ്മാഹങ്കാരികം പ്രാണം കാര്യോത്പത്തേരനന്തരമ് ॥ ൩,൧൩.

കാമന്റെ അധിപൻ എന്നും അങ്ങനെ വിളിക്കപ്പെടുന്നു. ബ്രഹ്മാവ്, അഹങ്കാരത്തോടൊപ്പം പ്രാണനെയും, ഫലങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്നതിന് ശേഷം സൃഷ്ടിച്ചു.

ദശവര്ഷാനന്തരം തു നിര്മമേ നാസിക തതഃ । തസ്യ ഭാര്യാം നാസികസ്യഃ പഞ്ചവര്ഷാദനന്തരമ് ॥ ൩,൧൩.

പത്ത് വർഷം കഴിഞ്ഞ്, ബ്രഹ്മാവ് നാസികയെ സൃഷ്ടിച്ചു. അഞ്ചു വർഷം കഴിഞ്ഞ്, നാസികയുടെ ഭാര്യയെയും സൃഷ്ടിച്ചു.