ഗരുഡപുരാണമ്

തസ്മാത്തദ്വാസ്തവം നാസ്തി ബ്രഹ്മവായ്വോഃ ഖഗേശ്വര । സ്വപ്നാവസ്ഥായാഃ സദൃശീ ഹ്യവസ്ഥാ സുപ്തിസംജ്ഞികാ ॥ ൩,൧൧.

അതുകൊണ്ട്, ബ്രഹ്മാവിനും വായുവിനും യഥാർത്ഥ നിലയില്ല, പക്ഷിരാജാവേ; ഉറക്കം എന്ന നില സ്വപ്നാവസ്ഥയെപ്പോലെയാണ്.

ബ്രഹ്മണ്യമുഖ്യയാ വൃത്ത്യാ ഹ്യസ്തീത്യേവം നിബോധ മേ । അതോ ന വാസ്തവമിദമങ്ഗീകാര്യം ഖഗേശ്വര ॥ ൩,൧൧.

ബ്രഹ്മത്തിന്റെ മുഖ്യ സ്വഭാവം കൊണ്ടാണ് അതുണ്ടെന്ന് പറയുന്നത്; അതിനാൽ, പക്ഷിരാജാവേ, ഇത് യഥാർത്ഥം എന്ന് അംഗീകരിക്കേണ്ടതില്ല.

വാസ്തവം യേ വിജാനന്തി തേഷാം നിത്യം ധനം തപഃ । ശ്രീഗരുഡ ഉവാച । സുപ്തിസ്ത്വജ്ഞാനകാര്യത്വാത്സുപ്തിര്നാസ്തീത്യുദീരിതാ ॥ ൩,൧൧.

യഥാർത്ഥം അറിയുന്നവർക്കു സമ്പത്തും തപസ്സും എപ്പോഴും നിലനിൽക്കും. ശ്രീഗരുഡൻ പറഞ്ഞു: അജ്ഞാനത്തിന്റെ ഫലമായതിനാൽ ഉറക്കം ഇല്ല എന്നാണ് പറയുന്നത്.

യദാ ഹി കാരണം ചാസ്തി തദാ കാര്യമിതി പ്രഭോ । ഇത്യഭിപ്രായഗര്ഭേണ ത്വം സമാധാസ്യ തേ യദി ॥ ൩,൧൧.

കാരണം ഉണ്ടെങ്കിൽ ഫലവും ഉണ്ടാകും, പ്രഭോ; ഈ ഉദ്ദേശ്യത്തോടെ നീ ഇതിനെ തീരുമാനിച്ചാൽ—

തര്ഹി തസ്യ മഹാഭാഗ കഥം ബ്രൂഹി ഭയാദികമ് । ഭയാദികം ഹ്യസ്തു നാമ കാ വാസ്മാകം ക്ഷതിര്ഭവേത് ॥ ൩,൧൧.

അപ്പോൾ, മഹാഭാഗവേ, ഭയം മുതലായവ എങ്ങനെ ഉണ്ടാകുന്നു എന്ന് പറയൂ; ഭയം മുതലായവ ഉണ്ടാകട്ടെ, അതുകൊണ്ട് നമുക്കെന്താണ് നഷ്ടം?

ഏവമുക്തസ്തു ഗോവിന്ദോബ്രവീത്തത്രാപി കാരണമ് । ഭയം ത്വജ്ഞാനകാര്യം സ്യാത്കാര്യാകാരണമത്ര ഹി ॥ ൩,൧൧.

ഇങ്ങനെ ചോദിച്ചപ്പോൾ, ഗോവിന്ദൻ പറഞ്ഞു: അവിടെയും കാരണം ഉണ്ട്; ഭയം അജ്ഞാനത്തിന്റെ ഫലമാണ്, ഇവിടെ ഫലത്തിന് യഥാർത്ഥ കാരണം ഇല്ല.

പ്രീയതേ മത്വാ ബ്രഹ്മ തസ്മാത്സുപ്തിശ്ച തത്ര ഹി । അജ്ഞാദികം യദി ബ്രഹ്മ തസ്യ ന സ്യാത്കഥഞ്ചന ॥ ൩,൧൧.

ബ്രഹ്മനെ ചിന്തിച്ചാൽ സന്തോഷം ലഭിക്കും; അതുകൊണ്ട് അവിടെ ഉറക്കം ഉണ്ടാകും. ബ്രഹ്മൻ അജ്ഞാനമോ അതുപോലുള്ളതോ ആയിരുന്നുവെങ്കിൽ, അങ്ങനെ ഒരിക്കലും ആകില്ല.

കഥം സുഖീ പ്രദൃശ്യേത ന കഥഞ്ചിത്കരിഷ്യതി । കഥം വാ മുക്തിപര്യന്തം ജ്ഞാനവ്യക്തിര്വദസ്വ മേ ॥ ൩,൧൧.

എങ്ങനെ ഒരാൾ സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കും, അല്ലെങ്കിൽ എന്തെങ്കിലും ചെയ്യും? മോക്ഷം വരെയുള്ള ജ്ഞാനത്തിന്റെ പ്രകടനം എങ്ങനെ തുടരുന്നു എന്ന് എനിക്ക് പറയൂ.

യദ്യജ്ഞാനം തസ്യ സത്യം ന സ്യാത്തര്ഹി മഹാപ്രഭോ । അത്യാദരാത്കഥം ബ്രഹ്മഞ്ഛ്രവണം കുരുതേ വദ ॥ ൩,൧൧.

അജ്ഞാനം അതിന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവമായിരുന്നെങ്കിൽ, മഹാപ്രഭോ, ബ്രഹ്മൻ എങ്ങനെ അത്യാദരത്തോടെ ഉപദേശം കേൾക്കും എന്ന് പറയൂ.

ഇതി തസ്യ വചഃ ശ്രുത്വാ കൃഷ്ണോ വചനമബ്രവീത് । ഭയം ച വാസ്തവം തസ്യ ന ജാനീഹി മഹാമതേ ॥ ൩,൧൧.

ഇങ്ങനെ അവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടശേഷം, കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: അതിന് ഭയം യഥാർത്ഥമല്ലെന്ന് നീ മനസ്സിലാക്കണം, മഹാമതിയുള്ളവനേ.

ദൃശ്യതേ മദ്ഭയം തസ്യ ഹരിപ്രീത്യര്ഥമേവ ച । ഭയാകാമവതീവാനമുവാസ്തവമീരിതമ് ॥ ൩,൧൧.

എന്നിലും ഹരിയെ സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ അതിന് എന്നിൽ ഭയം കാണപ്പെടുന്നു; ഭയം, ആഗ്രഹം പോലെയാണ്, യഥാർത്ഥമല്ലെന്ന് പറയുന്നു.

പ്രാപ്തപ്രാബ്ധലേശസ്ത തസ്യ നാസ്തി ഖഗേശ്വര । ദുഃ ഖാജ്ഞാനാദികം കിഞ്ചിത്കഥം തസ്മിന് ഭവിഷ്യതി ॥ ൩,൧൧.

ഖഗരാജാ, ഒരുവൻ തന്റെ വിധിയിൽ ലഭിക്കേണ്ടതിന്റെ ഒരു ചെറിയ ഭാഗം പോലും നേടിയാൽ, അവനിൽ ദു:ഖം, അജ്ഞാനം മുതലായവ ഒന്നും ഉണ്ടാകില്ല; അത്തരം കാര്യങ്ങൾ അവനിൽ എങ്ങനെ ഉണ്ടാകുമെന്നു പറയാൻ കഴിയില്ല.

വിഷ്ണോരാജ്ഞാനുസാരേണ ഭയായാനുകരോത്യസൌ । തേന പ്രീണാതി ച ഹരിസ്തസ്യ നാസ്ത്യത്ര സംശയഃ ॥ ൩,൧൧.

വിഷ്ണുവിന്റെ ആജ്ഞ പ്രകാരം ഭയത്താൽ അവൻ പ്രവർത്തിക്കുന്നു; അതിനാൽ ഹരിയെ സന്തോഷിപ്പിക്കുന്നു — ഇതിൽ യാതൊരു സംശയവും ഇല്ല.

ശൃണോതി സതതം ബ്രഹ്മാ ന ചിന്ത്യാത്താവതാജ്ഞതാ । കദാചിദ്ദൃശ്യതേ ബ്രഹ്മാ ദുഃ ഖീ ന ച ഖഗേശ്വര ॥ ൩,൧൧.

ബ്രഹ്മാവ് എല്ലായ്പ്പോഴും കേൾക്കുന്നു, എന്നാൽ ആലോചിക്കാറില്ല; അതിനാൽ അജ്ഞാനം ഇവിടെ ചിന്തിക്കേണ്ടതല്ല. ചിലപ്പോൾ ബ്രഹ്മാവ് ദു:ഖിതനായി തോന്നാം, പക്ഷേ യഥാർത്ഥത്തിൽ അങ്ങനെയല്ല, ഖഗരാജാ.

യദ്ബ്രഹ്മ ച ന ജാനീയാദ്ധരിപ്രീത്യര്ഥമേവ ച । ദുഃ ഖിവദ്ദൃശ്യതേ ബ്രഹ്മാ ആജ്ഞാനാം മോഹനായ ച ॥ ൩,൧൧.

ബ്രഹ്മാവ് എന്തെങ്കിലും അറിയാത്തത് ഹരിയെ സന്തോഷിപ്പിക്കാനാണ് മാത്രം; അജ്ഞന്മാരെ ഭ്രമിപ്പിക്കാൻ ബ്രഹ്മാവ് ദു:ഖിതനായി തോന്നുന്നു.

യോഗ്യതാമനതിക്രമ്യ യാവജ്ജ്ഞാനം ച തിഷ്ഠതി । ബ്രഹ്മണസ്താവദേവാസ്തി നാത്ര കാര്യാ വിചാരണാ ॥ ൩,൧൧.

തനിക്കുള്ള യോഗ്യതയുടെ പരിധിയിൽ ജ്ഞാനം നിലനിൽക്കുന്നിടത്തോളം ബ്രഹ്മാവിന് അത് ഉണ്ടാകും; ഇതിൽ കൂടുതൽ അന്വേഷിക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ല.

ജ്ഞാനസ്യ വ്യക്തതാ നാമ വിദ്യമാനസ്യ ചാദരാത് । ജ്ഞാനസ്യാസാദനം ചൈവ ജ്ഞാനവ്യക്തിരിതി സ്മൃതാ ॥ ൩,൧൧.

ജ്ഞാനം ഉണ്ടാകുമ്പോഴും ഭക്തിയോടെ സമീപിക്കുമ്പോഴും അതിന്റെ പ്രകടനം, അതിന്റെ പ്രാപ്തി — ഇതാണ് ജ്ഞാനത്തിന്റെ പ്രകടനം എന്നു പറയുന്നത്.

അതോ ജ്ഞാനാദികം നാസ്തി ബ്രഹ്മണഃ പരമേഷ്ഠിനഃ । പദ്മാദ്ധിരണ്മ യാജ്ജാതോ ബ്രഹ്മാ തു ചതുരാനനഃ ॥ ൩,൧൧.

അതിനാൽ പരമേശ്ഠിയായ ബ്രഹ്മാവിൽ അജ്ഞാനം മുതലായവ ഒന്നും ഇല്ല; സ്വർണ്ണമുട്ടിൽ നിന്ന് ഉദിച്ചുള്ള കമലത്തിൽ നിന്നാണ് നാലുമുഖനായ ബ്രഹ്മാവ് ജനിച്ചത്.

സര്വദാഽലോചനായുക്തസ്തേന സ്വാലോചനം കൃതമ് । അജ്ഞാനാം മോഹനാര്ഥായ ഹരിപ്രീത്യര്ഥമേവ ച ॥ ൩,൧൧.

ബ്രഹ്മാവ് എല്ലായ്പ്പോഴും ആലോചനയോടുകൂടിയവനാണ്; അതിനാൽ തന്നെ തന്റെ ആലോചന നടത്തുന്നു — അജ്ഞന്മാരെ ഭ്രമിപ്പിക്കാനും ഹരിയെ സന്തോഷിപ്പിക്കാനുമാണ്.

സംകല്പോപി തഥൈവാസ്തി ന ഹ്യജ്ഞാനാത്കൃതസ്തഥാ । കോ വാ മാം സൃഷ്ടവാനത്ര ഇതി ഹ്യാലോച്യ സ പ്രഭുഃ ॥ ൩,൧൧.

അങ്ങനെ, സംകല്പം ഉണ്ടെങ്കിലും അത് അജ്ഞാനത്തിൽ നിന്നല്ല; 'ഇവിടെ എന്നെ ആരാണ് സൃഷ്ടിച്ചത്?' എന്ന് ആലോചിച്ച് ആ പ്രഭു ചിന്തിക്കുന്നു.

തം വിചാരയിതും ബ്രഹ്മാ പദ്മനാഡീം വിവേശ ഹ ॥ ൩,൧൧.

അത് അന്വേഷിക്കാൻ ബ്രഹ്മാവ് കമലത്തിന്റെ നാളത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു.

ശ്രീഗരുഡമഹാപുരാണമ് ൧൨ ശ്രീകൃഷ്ണ ഉവാച । നാഡീം സമാവിശ്യ മഹാനുഭാവഃ ശ്രീവിഷ്ണുഭക്തോ ത്വഥ പുഷ്കരസ്ഥഃ । വിചാരയാമാസ ഗുരും സ്വമൂലം നാരായണം നിര്ഗുണമദ്വിതീയമ് ॥ ൩,൧൨.

ശ്രീകൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: കമലത്തിൽ ഇരിക്കുന്ന മഹാത്മാവും വിഷ്ണുഭക്തനും ആയ ബ്രഹ്മാവ് നാളത്തിൽ കടന്ന്, ഗുണരഹിതനും ഏകനായും ഉള്ള തന്റെ മൂലമായ നാരായണനെ ആലോചിക്കാൻ തുടങ്ങി.

ഏതാവതാ ഹരിഭക്തസ്യ തസ്യാപ്യച്ഛിന്നഭക്തസ്യ ചതുര്മുഖസ്യ । വിചാരകാലേ ച വിചിന്തനീയോ ഹ്യജ്ഞാനലേശസ്തു ഖഗേശ്വരേശ്വര ॥ ൩,൧൨.

ഖഗരാജേശ്വരാ, ഹരിയിലേക്കുള്ള ഭക്തി ഒട്ടും മങ്ങാത്ത നാലുമുഖനിൽ പോലും, അന്വേഷിക്കുന്ന സമയത്ത് അജ്ഞാനത്തിന്റെ ഒരു ചെറിയ അംശം കാണാം.

യഥാസ്തി വിഷ്ണോര്മനഃ സങ്കല്പ ഏവ തഥൈവ സോപി പ്രകരോതി നിത്യമ് । ആലോചനേ തസ്യ സദാസ്തി ഭൂമന്സ്വയോഗ്യതാമനതിക്രമ്യ ചൈവ ॥ ൩,൧൨.

വിഷ്ണുവിന് മനസ്സിൽ സംകല്പം ഉണ്ടാകുന്നത് പോലെ തന്നെ ബ്രഹ്മാവും എല്ലായ്പ്പോഴും പ്രവർത്തിക്കുന്നു; അവന്റെ ആലോചനയിൽ, തന്റെ യോഗ്യതയ്ക്ക് അതീതമായി അല്ലാതെ ജ്ഞാനം നിലനിൽക്കുന്നു.

ഹരേഃ സ്വരൂപേ ച തഥാ പ്രപഞ്ചഃ സ്വസ്മിന്സ്വരൂപേ ച ഖഗാസ്തി ജ്ഞാനമ് । യഥാപി നിത്യം പരിചാരവാരി ച അജ്ഞാതവദ്ദൃശ്യതേ വിഷ്ണുനാ ച ॥ ൩,൧൨.

ഹരിയുടെ സ്വരൂപത്തിലും ലോകത്തും ജ്ഞാനം അതിന്റെ സ്വഭാവത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്നു; എപ്പോഴും സേവകൻ സേവനം ചെയ്യുന്നപോലെ, വിഷ്ണു അറിയപ്പെടാത്തവനായി തോന്നുന്നു.

ഹരേഃ പ്രീത്യര്ഥം കുരുതേഽസൌ കദാച്ചിത്തത്രാപി കശ്ചിദ്വിശേഷോഽസ്തി വീന്ദ്ര । ശൃണുഷ്വ സമ്യങ്നിഗൃഹീതചിത്തോ യഥാ പ്രോവാച സ വിജാനാതി ദേവഃ ॥ ൩,൧൨.

ഹരിയെ സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ അവൻ പ്രവർത്തിക്കുന്നു; ചിലപ്പോൾ, വിംദ്ര, അവിടെ ഒരു പ്രത്യേകത കാണാം. മനസ്സോടെ ശ്രദ്ധിച്ച് കേൾക്കു, ആ ദേവൻ എങ്ങനെ പറഞ്ഞു, എങ്ങനെ മനസ്സിലാക്കി എന്ന്.

സദാ ത്വദോഷം പ്രവിശേഷൈശ്ച മുക്തവേദാസ്തഥാ വാ പവിജാനന്തി നിത്യമ് । തസ്യ സ്വരൂപം ന തഥാ ഹരിം ച സ്വയോഗ്യതാമനതിക്രമ്യ വേധാഃ ॥ ൩,൧൨.

സദാ പിഴവില്ലാത്തതും പ്രത്യേകതയുള്ളതുമായ മോചിതമായ വേദങ്ങൾ, ഹരിയുടെ യഥാർത്ഥ സ്വരൂപം അത്രയൊന്നും അറിയുന്നില്ല; അവയുടെ സ്വന്തം യോഗ്യതയ്ക്ക് അതീതമായി അറിയാൻ കഴിയില്ല.

ഹരേഃ സ്വരൂപം ന വിജാനാതി സര്വം സ്വയോഗ്യരൂപം സര്വദാ വേത്തി വിഷ്ണോഃ । തത്രാജ്ഞാനം നാസ്തി കിഞ്ചിദ്ദ്വിജേന്ദ്ര യാവത്സ്വരൂപം ച തഥൈവ ലക്ഷ്മ്യാഃ ॥ ൩,൧൨.

ഹരിയുടെ മുഴുവൻ സ്വരൂപം ബ്രഹ്മാവ് അറിയുന്നില്ല; അവൻ എല്ലായ്പ്പോഴും തന്റെ യോഗ്യതയ്ക്ക് അനുസരിച്ചാണ് അറിയുന്നത്, ദ്വിജേന്ദ്രാ. അവിടെ അജ്ഞാനം ഒന്നുമില്ല, ലക്ഷ്മിയുടെ യഥാർത്ഥ സ്വരൂപം പോലെ തന്നെ.

വേധാ ന ജാനാതി കുതസ്തദന്യേ തയോഃ സ്വരൂപം ന വിജാനാതി സര്വമ് । തഥാപി വേദാനേകദേശേന വേദ ജാനാതി ലക്ഷ്മീര്ഹരിരൂപം ച യാവത് ॥ ൩,൧൨.

ബ്രഹ്മാവ് പോലും അറിയുന്നില്ലെങ്കിൽ, മറ്റുള്ളവർ എങ്ങനെ അറിയും? അവരിൽ ആരും ആ ഇരുവരുടെയും മുഴുവൻ സ്വരൂപം അറിയുന്നില്ല. എങ്കിലും, വേദങ്ങൾ ഭാഗികമായി, ലക്ഷ്മിയും ഹരിയും എത്രമാത്രം വെളിപ്പെടുത്തുന്നുവോ അത്രയേ അറിയൂ.