ഗരുഡപുരാണമ്

ഏവം സ്തുതോ ഹരിഃ കൃഷ്ണോ സുപ്രബുദ്ധോഽപി സര്ബദാ । ഉദ്വുദ്ധവന്മഹാ വിഷ്ണുരഭൂദജ്ഞപരീക്ഷയാ ॥ ൩,൧൧.

ഇങ്ങനെ സ്തുതിക്കപ്പെട്ട ഹരികൃഷ്ണൻ, എപ്പോഴും ഉണർന്നിരിക്കുന്നവനാണെങ്കിലും, ജ്ഞാനത്തെ പരീക്ഷിക്കാൻ ഉറങ്ങുന്നവനുപോലെ ആയി, പക്ഷികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനേ.

തസ്യ നാഭേരഭൂത്പദ്മം സൌവര്ണം ഭുവനാശ്രയമ് । തത്പ്രാകൃതം ച വിജ്ഞേയം ഭൂദേവീ ത്വഭിമാനിനീ ॥ ൩,൧൧.

അവന്റെ നാഭിയിൽ നിന്ന് ഒരു പൊൻതാമര പിറന്നു, ലോകങ്ങളുടെ ആധാരമായത്. അതാണ് പ്രകൃതിസ്വഭാവമുള്ളത്; ഭൂദേവി അതിൽ തന്നെ കാണിച്ചു.

അനന്തസൂര്യവച്ചൈവ പ്രകാശകരമീരിതമ് । ചിദാനന്ദമയോ വിഷ്ണുസ്തസ്മാദ്ഭിന്നോ ന സംശയഃ ॥ ൩,൧൧.

അനന്തസൂര്യൻ പ്രകാശം പകരുന്നതുപോലെ അതും പ്രകാശിച്ചു. ചൈതന്യവും ആനന്ദവും നിറഞ്ഞ വിഷ്ണു അതിൽ നിന്ന് വേറെയാണ്—ഇതിൽ സംശയമില്ല.

വിഷ്ണോഃ സ്വരൂപഭൂതം ച യേ വിജാനന്തി തേ നരാഃ । തേ യാന്തി ഹ്യധരം ലോകം തഥാ തത്സംഗിസംഗിനഃ ॥ ൩,൧൧.

വിഷ്ണുവിന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വരൂപം അറിയുന്നവരും, അത്തരക്കാരോടൊപ്പം സ്നേഹത്തോടെ ഇടപഴകുന്നവരും, അവരൊക്കെയും താഴ്ന്ന ലോകങ്ങളിലേക്കാണ് പോകുന്നത്.

കിരീടാദികവച്ചൈവ ജ്ഞാതവ്യം ച ഖഗേശ്വര । കിരീടാദ്യാ അപി ഹരേര്ദ്വിധാ സംതി ന സംശയഃ ॥ ൩,൧൧.

കിരീടംപോലുള്ള അലങ്കാരങ്ങൾ പോലെ തന്നെ, കിരീടം മുതലായ ഹരിയുടെ വസ്തുക്കളും രണ്ടുതരമുണ്ടെന്ന് നീ അറിയണം, പക്ഷിമേധാവേ; ഇതിൽ സംശയമില്ല.

സ്വരൂപാ ഹ്യസ്വരൂപാശ്ച സ്വസ്വരൂപനി ദര്ശനേ । ഗൃഹീതാ ഇതി വിജ്ഞേയാ ന സ്വരൂപാഃ ഖഗേശ്വര ॥ ൩,൧൧.

സ്വരൂപവും അസ്വരൂപവും ഉണ്ട്; സ്വന്തം യഥാർത്ഥ രൂപംപോലെ കാണുന്നവ, സ്വീകരിച്ച രൂപങ്ങളാണ്, യഥാർത്ഥ സ്വരൂപമല്ലെന്ന് നീ മനസ്സിലാക്കണം, പക്ഷിരാജാവേ.

ഭ്മാണ്ഡം ഹ്യസൃജത്തത്ര സര്വലോകവിധായകമ് । പ്രലയേ മുക്തിഹീനശ്ച സുപ്ത ഇത്യുച്യതേ ബുധഃ ॥ ൩,൧൧.

അവൻ അവിടെ സകലലോകങ്ങളുടെയും ഉത്പത്തിക്ക് കാരണം ആയ ബ്രഹ്മാണ്ഡം സൃഷ്ടിച്ചു; പ്രളയകാലത്ത് മോക്ഷം ലഭിക്കാത്തവൻ ഉറങ്ങുന്നു എന്ന് ജ്ഞാനികൾ പറയുന്നു.

തസ്യ സമിവസ്ത്രിവം ച ന ജ്ഞാതവ്യാ ഖഗേശ്വര । പ്രലയോപി മഹാഭാഗ ബ്രഹ്മവായ്വോര്ന ചാസ്തി ഹി ॥ ൩,൧൧.

അതിന്റേതായ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം അറിയാൻ കഴിയില്ല, പക്ഷിരാജാവേ; പ്രളയകാലത്തും ബ്രഹ്മാവിനും വായുവിനും യഥാർത്ഥ നിലയില്ല, മഹാഭാഗവേ.

വൃത്തിരൂപം പരം ജ്ഞാനം പാദ്യാര്ഘ്യം നാത്ര സംശയഃ । ഇന്ദ്രിയാണാമുപരതിഃ സുപ്തിരിത്യുച്യതേ ബുധൈഃ ॥ ൩,൧൧.

വൃത്തിയുള്ള പരമജ്ഞാനം പാദപ്രക്ഷാലനവും അർഘ്യവും പോലെയാണ്, ഇതിൽ സംശയമില്ല; ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ നിശ്ചലമാകുന്നത് ഉറക്കം എന്നാണ് ജ്ഞാനികൾ പറയുന്നത്.

ബ്രഹ്മവായ്വോശ്ച പാസഗ്നി വാസ്തവം സ്യാത്ഖഗേശ്വര । കഥം തര്ഹി തയോര്വര്തേ ഹ്യവിലത്യത്വമുച്യതേ ॥ ൩,൧൧.

ബ്രഹ്മാവിന്റെയും വായുവിന്റെയും യഥാർത്ഥ നില കയറും അഗ്നിയും പോലെയാണ്, പക്ഷിരാജാവേ; എന്നാൽ അവയുടെ നില തുടരുമ്പോൾ അതിനെ ഇല്ല എന്ന് എങ്ങനെ പറയാം?

തസ്മാത്തദ്വാസ്തവം നാസ്തി ബ്രഹ്മവായ്വോഃ ഖഗേശ്വര । സ്വപ്നാവസ്ഥായാഃ സദൃശീ ഹ്യവസ്ഥാ സുപ്തിസംജ്ഞികാ ॥ ൩,൧൧.

അതുകൊണ്ട്, ബ്രഹ്മാവിനും വായുവിനും യഥാർത്ഥ നിലയില്ല, പക്ഷിരാജാവേ; ഉറക്കം എന്ന നില സ്വപ്നാവസ്ഥയെപ്പോലെയാണ്.

ബ്രഹ്മണ്യമുഖ്യയാ വൃത്ത്യാ ഹ്യസ്തീത്യേവം നിബോധ മേ । അതോ ന വാസ്തവമിദമങ്ഗീകാര്യം ഖഗേശ്വര ॥ ൩,൧൧.

ബ്രഹ്മത്തിന്റെ മുഖ്യ സ്വഭാവം കൊണ്ടാണ് അതുണ്ടെന്ന് പറയുന്നത്; അതിനാൽ, പക്ഷിരാജാവേ, ഇത് യഥാർത്ഥം എന്ന് അംഗീകരിക്കേണ്ടതില്ല.

വാസ്തവം യേ വിജാനന്തി തേഷാം നിത്യം ധനം തപഃ । ശ്രീഗരുഡ ഉവാച । സുപ്തിസ്ത്വജ്ഞാനകാര്യത്വാത്സുപ്തിര്നാസ്തീത്യുദീരിതാ ॥ ൩,൧൧.

യഥാർത്ഥം അറിയുന്നവർക്കു സമ്പത്തും തപസ്സും എപ്പോഴും നിലനിൽക്കും. ശ്രീഗരുഡൻ പറഞ്ഞു: അജ്ഞാനത്തിന്റെ ഫലമായതിനാൽ ഉറക്കം ഇല്ല എന്നാണ് പറയുന്നത്.

യദാ ഹി കാരണം ചാസ്തി തദാ കാര്യമിതി പ്രഭോ । ഇത്യഭിപ്രായഗര്ഭേണ ത്വം സമാധാസ്യ തേ യദി ॥ ൩,൧൧.

കാരണം ഉണ്ടെങ്കിൽ ഫലവും ഉണ്ടാകും, പ്രഭോ; ഈ ഉദ്ദേശ്യത്തോടെ നീ ഇതിനെ തീരുമാനിച്ചാൽ—

തര്ഹി തസ്യ മഹാഭാഗ കഥം ബ്രൂഹി ഭയാദികമ് । ഭയാദികം ഹ്യസ്തു നാമ കാ വാസ്മാകം ക്ഷതിര്ഭവേത് ॥ ൩,൧൧.

അപ്പോൾ, മഹാഭാഗവേ, ഭയം മുതലായവ എങ്ങനെ ഉണ്ടാകുന്നു എന്ന് പറയൂ; ഭയം മുതലായവ ഉണ്ടാകട്ടെ, അതുകൊണ്ട് നമുക്കെന്താണ് നഷ്ടം?

ഏവമുക്തസ്തു ഗോവിന്ദോബ്രവീത്തത്രാപി കാരണമ് । ഭയം ത്വജ്ഞാനകാര്യം സ്യാത്കാര്യാകാരണമത്ര ഹി ॥ ൩,൧൧.

ഇങ്ങനെ ചോദിച്ചപ്പോൾ, ഗോവിന്ദൻ പറഞ്ഞു: അവിടെയും കാരണം ഉണ്ട്; ഭയം അജ്ഞാനത്തിന്റെ ഫലമാണ്, ഇവിടെ ഫലത്തിന് യഥാർത്ഥ കാരണം ഇല്ല.

പ്രീയതേ മത്വാ ബ്രഹ്മ തസ്മാത്സുപ്തിശ്ച തത്ര ഹി । അജ്ഞാദികം യദി ബ്രഹ്മ തസ്യ ന സ്യാത്കഥഞ്ചന ॥ ൩,൧൧.

ബ്രഹ്മനെ ചിന്തിച്ചാൽ സന്തോഷം ലഭിക്കും; അതുകൊണ്ട് അവിടെ ഉറക്കം ഉണ്ടാകും. ബ്രഹ്മൻ അജ്ഞാനമോ അതുപോലുള്ളതോ ആയിരുന്നുവെങ്കിൽ, അങ്ങനെ ഒരിക്കലും ആകില്ല.

കഥം സുഖീ പ്രദൃശ്യേത ന കഥഞ്ചിത്കരിഷ്യതി । കഥം വാ മുക്തിപര്യന്തം ജ്ഞാനവ്യക്തിര്വദസ്വ മേ ॥ ൩,൧൧.

എങ്ങനെ ഒരാൾ സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കും, അല്ലെങ്കിൽ എന്തെങ്കിലും ചെയ്യും? മോക്ഷം വരെയുള്ള ജ്ഞാനത്തിന്റെ പ്രകടനം എങ്ങനെ തുടരുന്നു എന്ന് എനിക്ക് പറയൂ.

യദ്യജ്ഞാനം തസ്യ സത്യം ന സ്യാത്തര്ഹി മഹാപ്രഭോ । അത്യാദരാത്കഥം ബ്രഹ്മഞ്ഛ്രവണം കുരുതേ വദ ॥ ൩,൧൧.

അജ്ഞാനം അതിന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവമായിരുന്നെങ്കിൽ, മഹാപ്രഭോ, ബ്രഹ്മൻ എങ്ങനെ അത്യാദരത്തോടെ ഉപദേശം കേൾക്കും എന്ന് പറയൂ.

ഇതി തസ്യ വചഃ ശ്രുത്വാ കൃഷ്ണോ വചനമബ്രവീത് । ഭയം ച വാസ്തവം തസ്യ ന ജാനീഹി മഹാമതേ ॥ ൩,൧൧.

ഇങ്ങനെ അവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടശേഷം, കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: അതിന് ഭയം യഥാർത്ഥമല്ലെന്ന് നീ മനസ്സിലാക്കണം, മഹാമതിയുള്ളവനേ.

ദൃശ്യതേ മദ്ഭയം തസ്യ ഹരിപ്രീത്യര്ഥമേവ ച । ഭയാകാമവതീവാനമുവാസ്തവമീരിതമ് ॥ ൩,൧൧.

എന്നിലും ഹരിയെ സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ അതിന് എന്നിൽ ഭയം കാണപ്പെടുന്നു; ഭയം, ആഗ്രഹം പോലെയാണ്, യഥാർത്ഥമല്ലെന്ന് പറയുന്നു.

പ്രാപ്തപ്രാബ്ധലേശസ്ത തസ്യ നാസ്തി ഖഗേശ്വര । ദുഃ ഖാജ്ഞാനാദികം കിഞ്ചിത്കഥം തസ്മിന് ഭവിഷ്യതി ॥ ൩,൧൧.

ഖഗരാജാ, ഒരുവൻ തന്റെ വിധിയിൽ ലഭിക്കേണ്ടതിന്റെ ഒരു ചെറിയ ഭാഗം പോലും നേടിയാൽ, അവനിൽ ദു:ഖം, അജ്ഞാനം മുതലായവ ഒന്നും ഉണ്ടാകില്ല; അത്തരം കാര്യങ്ങൾ അവനിൽ എങ്ങനെ ഉണ്ടാകുമെന്നു പറയാൻ കഴിയില്ല.

വിഷ്ണോരാജ്ഞാനുസാരേണ ഭയായാനുകരോത്യസൌ । തേന പ്രീണാതി ച ഹരിസ്തസ്യ നാസ്ത്യത്ര സംശയഃ ॥ ൩,൧൧.

വിഷ്ണുവിന്റെ ആജ്ഞ പ്രകാരം ഭയത്താൽ അവൻ പ്രവർത്തിക്കുന്നു; അതിനാൽ ഹരിയെ സന്തോഷിപ്പിക്കുന്നു — ഇതിൽ യാതൊരു സംശയവും ഇല്ല.

ശൃണോതി സതതം ബ്രഹ്മാ ന ചിന്ത്യാത്താവതാജ്ഞതാ । കദാചിദ്ദൃശ്യതേ ബ്രഹ്മാ ദുഃ ഖീ ന ച ഖഗേശ്വര ॥ ൩,൧൧.

ബ്രഹ്മാവ് എല്ലായ്പ്പോഴും കേൾക്കുന്നു, എന്നാൽ ആലോചിക്കാറില്ല; അതിനാൽ അജ്ഞാനം ഇവിടെ ചിന്തിക്കേണ്ടതല്ല. ചിലപ്പോൾ ബ്രഹ്മാവ് ദു:ഖിതനായി തോന്നാം, പക്ഷേ യഥാർത്ഥത്തിൽ അങ്ങനെയല്ല, ഖഗരാജാ.

യദ്ബ്രഹ്മ ച ന ജാനീയാദ്ധരിപ്രീത്യര്ഥമേവ ച । ദുഃ ഖിവദ്ദൃശ്യതേ ബ്രഹ്മാ ആജ്ഞാനാം മോഹനായ ച ॥ ൩,൧൧.

ബ്രഹ്മാവ് എന്തെങ്കിലും അറിയാത്തത് ഹരിയെ സന്തോഷിപ്പിക്കാനാണ് മാത്രം; അജ്ഞന്മാരെ ഭ്രമിപ്പിക്കാൻ ബ്രഹ്മാവ് ദു:ഖിതനായി തോന്നുന്നു.

യോഗ്യതാമനതിക്രമ്യ യാവജ്ജ്ഞാനം ച തിഷ്ഠതി । ബ്രഹ്മണസ്താവദേവാസ്തി നാത്ര കാര്യാ വിചാരണാ ॥ ൩,൧൧.

തനിക്കുള്ള യോഗ്യതയുടെ പരിധിയിൽ ജ്ഞാനം നിലനിൽക്കുന്നിടത്തോളം ബ്രഹ്മാവിന് അത് ഉണ്ടാകും; ഇതിൽ കൂടുതൽ അന്വേഷിക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ല.

ജ്ഞാനസ്യ വ്യക്തതാ നാമ വിദ്യമാനസ്യ ചാദരാത് । ജ്ഞാനസ്യാസാദനം ചൈവ ജ്ഞാനവ്യക്തിരിതി സ്മൃതാ ॥ ൩,൧൧.

ജ്ഞാനം ഉണ്ടാകുമ്പോഴും ഭക്തിയോടെ സമീപിക്കുമ്പോഴും അതിന്റെ പ്രകടനം, അതിന്റെ പ്രാപ്തി — ഇതാണ് ജ്ഞാനത്തിന്റെ പ്രകടനം എന്നു പറയുന്നത്.

അതോ ജ്ഞാനാദികം നാസ്തി ബ്രഹ്മണഃ പരമേഷ്ഠിനഃ । പദ്മാദ്ധിരണ്മ യാജ്ജാതോ ബ്രഹ്മാ തു ചതുരാനനഃ ॥ ൩,൧൧.

അതിനാൽ പരമേശ്ഠിയായ ബ്രഹ്മാവിൽ അജ്ഞാനം മുതലായവ ഒന്നും ഇല്ല; സ്വർണ്ണമുട്ടിൽ നിന്ന് ഉദിച്ചുള്ള കമലത്തിൽ നിന്നാണ് നാലുമുഖനായ ബ്രഹ്മാവ് ജനിച്ചത്.

സര്വദാഽലോചനായുക്തസ്തേന സ്വാലോചനം കൃതമ് । അജ്ഞാനാം മോഹനാര്ഥായ ഹരിപ്രീത്യര്ഥമേവ ച ॥ ൩,൧൧.

ബ്രഹ്മാവ് എല്ലായ്പ്പോഴും ആലോചനയോടുകൂടിയവനാണ്; അതിനാൽ തന്നെ തന്റെ ആലോചന നടത്തുന്നു — അജ്ഞന്മാരെ ഭ്രമിപ്പിക്കാനും ഹരിയെ സന്തോഷിപ്പിക്കാനുമാണ്.