ഗരുഡപുരാണമ്

ഏതാസാം ഹനനം നൈവ പ്രാര്ഥയാമഃ സദാ ഹരേ । അസ്തി പ്രതിനൃഷു ബ്രഹ്മ പ്രകൃതീ ദ്വേ വ്യവസ്ഥിതേ ॥ ൩,൧൧.

'ഹരിയേ, ഇവരുടെ നാശം ഞങ്ങൾ ഒരിക്കലും ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല. എല്ലാ ജീവികളിലും രണ്ട് പ്രകൃതികൾ സ്ഥിരമായി നിലകൊള്ളുന്നു.'

ഏകാ തു നിത്യസംസാരാ ത്വജശബ്ദാഭിധായികാ । ദ്വിതീയാ തു തമോഽപോഹ്യാ അജശബ്ദാഭിധായികാ ॥ ൩,൧൧.

ഒന്ന് ശാശ്വതമായ ജനനമരണചക്രമാണ്, അതിനെ 'അജ' എന്നു വിളിക്കുന്നു; രണ്ടാമത്തേത്, അന്ധകാരമായി ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടതും 'അജ' എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നു.

അത ഏവ ത്വജേ ജ്യേഷ്ഠേ ഇതി ലോകേ പ്രകീര്തിതേ । സുഖദുഃ ഖപ്രദാ ചൈവ അപരാ ദുഃ ഖദൈവ തു ॥ ൩,൧൧.

അതുകൊണ്ട് ലോകത്തിൽ വലിയതിനെ 'ജ്യേഷ്ഠ' എന്ന് വിളിക്കുന്നു; അവൾ സുഖവും ദു:ഖവും നൽകുന്നു, അപരയായത് ദു:ഖം മാത്രം നൽകുന്നു.

മോക്ഷാധികാരിണാമേവ ജ്ഞാനൈശ്വര്യാദയോ ഗണാഃ । തേഷാമാച്ഛാദികാ ഹോകാ തമോങ്ഗാ സാ പ്രകീര്തിതാ ॥ ൩,൧൧.

മോക്ഷത്തിന് അർഹരായവർക്കു മാത്രമാണ് ജ്ഞാനം, ഐശ്വര്യം തുടങ്ങിയ ഗുണങ്ങൾ. അവയെ മറയ്ക്കുന്ന ശക്തിയെ അന്ധകാരത്തിൽ നിന്നുള്ള മായാശക്തി എന്ന് പറയുന്നു.

ജീവം പ്രതി മഹാവിഷ്ണും പാഹ്യാച്ഛാദയതി പ്രഭോ । സാ പരാ പ്രകൃതിര്ജ്ഞേയാ പരമാച്ഛാദികാ സ്മൃതാ ॥ ൩,൧൧.

അവൾ ജീവനെയും മഹാവിഷ്ണുവിനെയും പോലും മറയ്ക്കുന്നു, പ്രഭോ. അവളാണ് പരപ്രകൃതി, പരമമായ മറയ്ക്കുന്ന ശക്തി എന്ന് അറിയപ്പെടുന്നത്.

ഏവം സാ പരമാ ദുഷ്ടാ ഹോകാ തമോങ്ഗാ തു പ്രകീര്തിതാ । ജീവവര്ഗേഷ്വേവ ഖഗ ബ്രഹ്മാദേര്നാസ്തി സാ ക്വചിത് ॥ ൩,൧൧.

ഇങ്ങനെ അവളെ പരമമായ ദുഷ്ടമായ മായാശക്തി, അന്ധകാരത്തിൽ നിന്നുള്ളതെന്ന് പറയുന്നു. പക്ഷേ, പക്ഷീ, ബ്രഹ്മാദികളിൽ അവളില്ല.

പിശാചവത്സമുദ്ദിഷ്ടാ ജീവസ്യേത്യധികാരിണഃ । പ്രേരികാ തു തയോര്ദേവ്യോ സ്ത്വഹമാദ്യാ സുഖാത്മികാ ॥ ൩,൧൧.

അർഹതയുള്ള ജീവിക്ക് അവളെ പിശാചുപോലെ അധീനമാക്കുന്നവളായി പറയുന്നു. ഈ രണ്ട് ദേവികളിൽ ഞാനാണ് ആദ്യം, സുഖസ്വഭാവവും പ്രേരകവുമാണ് ഞാൻ.

തത്ര വിഷ്ണോ മഹാഭാഗ സഗുണാച്ഛാദകോ ഹിതഃ । പരമാച്ഛാദികാം ദുഷ്ടാം വ്യാമുച്യൈവ മഹാപ്രഭോ ॥ ൩,൧൧.

അതുകൊണ്ട്, മഹാഭാഗനായ വിഷ്ണുവേ, ഗുണങ്ങളുടെ മറവു നീക്കം ചെയ്യുന്നവനാണ് നീ. ദുഷ്ടമായ പരമമായ മറവു മാറ്റി, മഹാപ്രഭുവേ—

മോക്ഷം ദേഹി മഹാദേവ ത്വദ്ഭക്താനാം മഹാപ്രഭോ । പരമാച്ഛാദികാ ഹ്യസ്മാന്നിത്യ സംസാരിണോ യതഃ ॥ ൩,൧൧.

'നിന്റെ ഭക്തന്മാർക്ക് മോക്ഷം നൽകണം, മഹാദേവാ, മഹാപ്രഭുവേ. ഈ പരമമായ മറവിൽ നിന്നാണ് ജീവികൾ ശാശ്വതമായ ജനനമരണചക്രത്തിൽ കുടുങ്ങുന്നത്.'

അത ഏവ ച നിത്യത്വാത്തസ്മാത്തദപസാരണമ് । കുരു ദേവ മഹാഭാഗ ഇതി വിജ്ഞായതാം മമ ॥ ൩,൧൧.

'അതുകൊണ്ട്, അതിന്റെ ശാശ്വതസ്വഭാവം കാരണം, അതിനെ മാറ്റേണ്ടതുണ്ട്. മഹാഭാഗനേ, ദൈവമേ, ഇതു ചെയ്യണം—ഇതാണ് എന്റെ അപേക്ഷ.'

ഏവം സ്തുതോ ഹരിഃ കൃഷ്ണോ സുപ്രബുദ്ധോഽപി സര്ബദാ । ഉദ്വുദ്ധവന്മഹാ വിഷ്ണുരഭൂദജ്ഞപരീക്ഷയാ ॥ ൩,൧൧.

ഇങ്ങനെ സ്തുതിക്കപ്പെട്ട ഹരികൃഷ്ണൻ, എപ്പോഴും ഉണർന്നിരിക്കുന്നവനാണെങ്കിലും, ജ്ഞാനത്തെ പരീക്ഷിക്കാൻ ഉറങ്ങുന്നവനുപോലെ ആയി, പക്ഷികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനേ.

തസ്യ നാഭേരഭൂത്പദ്മം സൌവര്ണം ഭുവനാശ്രയമ് । തത്പ്രാകൃതം ച വിജ്ഞേയം ഭൂദേവീ ത്വഭിമാനിനീ ॥ ൩,൧൧.

അവന്റെ നാഭിയിൽ നിന്ന് ഒരു പൊൻതാമര പിറന്നു, ലോകങ്ങളുടെ ആധാരമായത്. അതാണ് പ്രകൃതിസ്വഭാവമുള്ളത്; ഭൂദേവി അതിൽ തന്നെ കാണിച്ചു.

അനന്തസൂര്യവച്ചൈവ പ്രകാശകരമീരിതമ് । ചിദാനന്ദമയോ വിഷ്ണുസ്തസ്മാദ്ഭിന്നോ ന സംശയഃ ॥ ൩,൧൧.

അനന്തസൂര്യൻ പ്രകാശം പകരുന്നതുപോലെ അതും പ്രകാശിച്ചു. ചൈതന്യവും ആനന്ദവും നിറഞ്ഞ വിഷ്ണു അതിൽ നിന്ന് വേറെയാണ്—ഇതിൽ സംശയമില്ല.

വിഷ്ണോഃ സ്വരൂപഭൂതം ച യേ വിജാനന്തി തേ നരാഃ । തേ യാന്തി ഹ്യധരം ലോകം തഥാ തത്സംഗിസംഗിനഃ ॥ ൩,൧൧.

വിഷ്ണുവിന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വരൂപം അറിയുന്നവരും, അത്തരക്കാരോടൊപ്പം സ്നേഹത്തോടെ ഇടപഴകുന്നവരും, അവരൊക്കെയും താഴ്ന്ന ലോകങ്ങളിലേക്കാണ് പോകുന്നത്.

കിരീടാദികവച്ചൈവ ജ്ഞാതവ്യം ച ഖഗേശ്വര । കിരീടാദ്യാ അപി ഹരേര്ദ്വിധാ സംതി ന സംശയഃ ॥ ൩,൧൧.

കിരീടംപോലുള്ള അലങ്കാരങ്ങൾ പോലെ തന്നെ, കിരീടം മുതലായ ഹരിയുടെ വസ്തുക്കളും രണ്ടുതരമുണ്ടെന്ന് നീ അറിയണം, പക്ഷിമേധാവേ; ഇതിൽ സംശയമില്ല.

സ്വരൂപാ ഹ്യസ്വരൂപാശ്ച സ്വസ്വരൂപനി ദര്ശനേ । ഗൃഹീതാ ഇതി വിജ്ഞേയാ ന സ്വരൂപാഃ ഖഗേശ്വര ॥ ൩,൧൧.

സ്വരൂപവും അസ്വരൂപവും ഉണ്ട്; സ്വന്തം യഥാർത്ഥ രൂപംപോലെ കാണുന്നവ, സ്വീകരിച്ച രൂപങ്ങളാണ്, യഥാർത്ഥ സ്വരൂപമല്ലെന്ന് നീ മനസ്സിലാക്കണം, പക്ഷിരാജാവേ.

ഭ്മാണ്ഡം ഹ്യസൃജത്തത്ര സര്വലോകവിധായകമ് । പ്രലയേ മുക്തിഹീനശ്ച സുപ്ത ഇത്യുച്യതേ ബുധഃ ॥ ൩,൧൧.

അവൻ അവിടെ സകലലോകങ്ങളുടെയും ഉത്പത്തിക്ക് കാരണം ആയ ബ്രഹ്മാണ്ഡം സൃഷ്ടിച്ചു; പ്രളയകാലത്ത് മോക്ഷം ലഭിക്കാത്തവൻ ഉറങ്ങുന്നു എന്ന് ജ്ഞാനികൾ പറയുന്നു.

തസ്യ സമിവസ്ത്രിവം ച ന ജ്ഞാതവ്യാ ഖഗേശ്വര । പ്രലയോപി മഹാഭാഗ ബ്രഹ്മവായ്വോര്ന ചാസ്തി ഹി ॥ ൩,൧൧.

അതിന്റേതായ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം അറിയാൻ കഴിയില്ല, പക്ഷിരാജാവേ; പ്രളയകാലത്തും ബ്രഹ്മാവിനും വായുവിനും യഥാർത്ഥ നിലയില്ല, മഹാഭാഗവേ.

വൃത്തിരൂപം പരം ജ്ഞാനം പാദ്യാര്ഘ്യം നാത്ര സംശയഃ । ഇന്ദ്രിയാണാമുപരതിഃ സുപ്തിരിത്യുച്യതേ ബുധൈഃ ॥ ൩,൧൧.

വൃത്തിയുള്ള പരമജ്ഞാനം പാദപ്രക്ഷാലനവും അർഘ്യവും പോലെയാണ്, ഇതിൽ സംശയമില്ല; ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ നിശ്ചലമാകുന്നത് ഉറക്കം എന്നാണ് ജ്ഞാനികൾ പറയുന്നത്.

ബ്രഹ്മവായ്വോശ്ച പാസഗ്നി വാസ്തവം സ്യാത്ഖഗേശ്വര । കഥം തര്ഹി തയോര്വര്തേ ഹ്യവിലത്യത്വമുച്യതേ ॥ ൩,൧൧.

ബ്രഹ്മാവിന്റെയും വായുവിന്റെയും യഥാർത്ഥ നില കയറും അഗ്നിയും പോലെയാണ്, പക്ഷിരാജാവേ; എന്നാൽ അവയുടെ നില തുടരുമ്പോൾ അതിനെ ഇല്ല എന്ന് എങ്ങനെ പറയാം?

തസ്മാത്തദ്വാസ്തവം നാസ്തി ബ്രഹ്മവായ്വോഃ ഖഗേശ്വര । സ്വപ്നാവസ്ഥായാഃ സദൃശീ ഹ്യവസ്ഥാ സുപ്തിസംജ്ഞികാ ॥ ൩,൧൧.

അതുകൊണ്ട്, ബ്രഹ്മാവിനും വായുവിനും യഥാർത്ഥ നിലയില്ല, പക്ഷിരാജാവേ; ഉറക്കം എന്ന നില സ്വപ്നാവസ്ഥയെപ്പോലെയാണ്.

ബ്രഹ്മണ്യമുഖ്യയാ വൃത്ത്യാ ഹ്യസ്തീത്യേവം നിബോധ മേ । അതോ ന വാസ്തവമിദമങ്ഗീകാര്യം ഖഗേശ്വര ॥ ൩,൧൧.

ബ്രഹ്മത്തിന്റെ മുഖ്യ സ്വഭാവം കൊണ്ടാണ് അതുണ്ടെന്ന് പറയുന്നത്; അതിനാൽ, പക്ഷിരാജാവേ, ഇത് യഥാർത്ഥം എന്ന് അംഗീകരിക്കേണ്ടതില്ല.

വാസ്തവം യേ വിജാനന്തി തേഷാം നിത്യം ധനം തപഃ । ശ്രീഗരുഡ ഉവാച । സുപ്തിസ്ത്വജ്ഞാനകാര്യത്വാത്സുപ്തിര്നാസ്തീത്യുദീരിതാ ॥ ൩,൧൧.

യഥാർത്ഥം അറിയുന്നവർക്കു സമ്പത്തും തപസ്സും എപ്പോഴും നിലനിൽക്കും. ശ്രീഗരുഡൻ പറഞ്ഞു: അജ്ഞാനത്തിന്റെ ഫലമായതിനാൽ ഉറക്കം ഇല്ല എന്നാണ് പറയുന്നത്.

യദാ ഹി കാരണം ചാസ്തി തദാ കാര്യമിതി പ്രഭോ । ഇത്യഭിപ്രായഗര്ഭേണ ത്വം സമാധാസ്യ തേ യദി ॥ ൩,൧൧.

കാരണം ഉണ്ടെങ്കിൽ ഫലവും ഉണ്ടാകും, പ്രഭോ; ഈ ഉദ്ദേശ്യത്തോടെ നീ ഇതിനെ തീരുമാനിച്ചാൽ—

തര്ഹി തസ്യ മഹാഭാഗ കഥം ബ്രൂഹി ഭയാദികമ് । ഭയാദികം ഹ്യസ്തു നാമ കാ വാസ്മാകം ക്ഷതിര്ഭവേത് ॥ ൩,൧൧.

അപ്പോൾ, മഹാഭാഗവേ, ഭയം മുതലായവ എങ്ങനെ ഉണ്ടാകുന്നു എന്ന് പറയൂ; ഭയം മുതലായവ ഉണ്ടാകട്ടെ, അതുകൊണ്ട് നമുക്കെന്താണ് നഷ്ടം?

ഏവമുക്തസ്തു ഗോവിന്ദോബ്രവീത്തത്രാപി കാരണമ് । ഭയം ത്വജ്ഞാനകാര്യം സ്യാത്കാര്യാകാരണമത്ര ഹി ॥ ൩,൧൧.

ഇങ്ങനെ ചോദിച്ചപ്പോൾ, ഗോവിന്ദൻ പറഞ്ഞു: അവിടെയും കാരണം ഉണ്ട്; ഭയം അജ്ഞാനത്തിന്റെ ഫലമാണ്, ഇവിടെ ഫലത്തിന് യഥാർത്ഥ കാരണം ഇല്ല.

പ്രീയതേ മത്വാ ബ്രഹ്മ തസ്മാത്സുപ്തിശ്ച തത്ര ഹി । അജ്ഞാദികം യദി ബ്രഹ്മ തസ്യ ന സ്യാത്കഥഞ്ചന ॥ ൩,൧൧.

ബ്രഹ്മനെ ചിന്തിച്ചാൽ സന്തോഷം ലഭിക്കും; അതുകൊണ്ട് അവിടെ ഉറക്കം ഉണ്ടാകും. ബ്രഹ്മൻ അജ്ഞാനമോ അതുപോലുള്ളതോ ആയിരുന്നുവെങ്കിൽ, അങ്ങനെ ഒരിക്കലും ആകില്ല.

കഥം സുഖീ പ്രദൃശ്യേത ന കഥഞ്ചിത്കരിഷ്യതി । കഥം വാ മുക്തിപര്യന്തം ജ്ഞാനവ്യക്തിര്വദസ്വ മേ ॥ ൩,൧൧.

എങ്ങനെ ഒരാൾ സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കും, അല്ലെങ്കിൽ എന്തെങ്കിലും ചെയ്യും? മോക്ഷം വരെയുള്ള ജ്ഞാനത്തിന്റെ പ്രകടനം എങ്ങനെ തുടരുന്നു എന്ന് എനിക്ക് പറയൂ.

യദ്യജ്ഞാനം തസ്യ സത്യം ന സ്യാത്തര്ഹി മഹാപ്രഭോ । അത്യാദരാത്കഥം ബ്രഹ്മഞ്ഛ്രവണം കുരുതേ വദ ॥ ൩,൧൧.

അജ്ഞാനം അതിന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവമായിരുന്നെങ്കിൽ, മഹാപ്രഭോ, ബ്രഹ്മൻ എങ്ങനെ അത്യാദരത്തോടെ ഉപദേശം കേൾക്കും എന്ന് പറയൂ.