ഗരുഡപുരാണമ്

അണ്ഡാഭിമാനീ ബ്രഹ്മാ തു വിരാഡാഖ്യോ ഹ്യഭൂത്തദാ । ഏവം മതം സ നിര്മായ ഭഗവാന്ഹരിഖ്യയഃ ॥ ൩,൧൦.

അണ്ടത്തിന്റെ അധിപനായ ബ്രഹ്മാവിന് അപ്പോൾ വിരാട് എന്നാണ് പേരായിരുന്നത്. ഇങ്ങനെ മനസ്സിലാക്കണം—അവനെ സൃഷ്ടിച്ചവൻ ഭഗവാൻ ഹരിയാണ്, അങ്ങനെ പ്രശസ്തനാണ്.

വിശേഷാത്തത്ര ഗരുഡ ദേവൈസ്തത്ത്വാഭിമാനിഭിഃ । അധശ്ചോര്ധ്വം തദാക്രമ്യ ഹരിസ്തിഷ്ഠതി സര്വദാ ॥ ൩,൧൦.

ഗരുഡാ, അതിൽ ദേവന്മാരും തത്വങ്ങളുടെ അധിപന്മാരും ചേർന്ന് ഹരി എപ്പോഴും അതിന്റെ മുകളിൽക്കും താഴെയും നിലകൊള്ളുന്നു.

ഏവം പ്രാകൃതസര്ഗോക്തിര്വൈകൃതം ശൃണു പക്ഷിരാട് ॥ ൩,൧൦.

ഇങ്ങനെ പ്രാകൃത സൃഷ്ടിയുടെ വിവരങ്ങൾ പറഞ്ഞു. ഇപ്പൊഴിതു വൈക്രത സൃഷ്ടിയെക്കുറിച്ച് കേൾക്കു, പക്ഷിരാജാ.

ഗരുഡ ഉവാച । സൃഷ്ടിരുക്താ ത്വയാ പൂര്വം ശ്രുതാ സമ്യങ്മയാ ഹരേ ॥ ൩,൧൦.

ഗരുഡൻ പറഞ്ഞു: ഹരിയേ, സൃഷ്ടിയെക്കുറിച്ച് നീ മുമ്പ് പറഞ്ഞതെല്ലാം ഞാൻ മനസ്സോടെ കേട്ടിട്ടുണ്ട്.

കിം നാമ പ്രാകൃതം ജ്ഞേയം തഥാ കിം വൈകൃതം പ്രഭോ । ഏതദ്വിസ്തീര്യ മേ ബ്രൂഹി ശ്രോതും കൌതൂഹലം ഹി മേ ॥ ൩,൧൦.

പ്രഭുവേ, പ്രാകൃതം എന്ന് പറയുന്നത് എന്താണ്, വൈക്രതം എന്ന് പറയുന്നത് എന്താണ്? ദയവായി ഇതെല്ലാം വിശദമായി പറഞ്ഞുതരൂ. ഞാൻ അതറിയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.

ശ്രീകൃഷ്ണ ഉവാച । അവ്യക്താദ്യാഃ പൃഥിവ്യന്താ അണ്ഡാച്ച ബഹിരുദ്ഭവാഃ । തേ സര്വേ പ്രാകൃതാഃ പ്രോക്താസ്തേഷാം ജ്ഞാനാദ്വിമച്യതേ ॥ ൩,൧൦.

ശ്രീകൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: അവ്യക്തത്തിൽ നിന്ന് ഭൂമിവരെ, അണ്ടത്തിന് പുറത്തേക്ക് ഉദ്ഭവിക്കുന്നവയെല്ലാം പ്രാകൃത സൃഷ്ടികളാണ് എന്ന് പറയുന്നു. അവയെ അവരുടെ ജ്ഞാനത്തിലൂടെ തിരിച്ചറിയാം.

ബ്രഹ്മാഡം വികൃതം ജ്ഞേയം ബ്രഹ്മാണ്ഡാന്തഃ ഖഗേശ്വര । യാ സൃഷ്ടിരുച്യതേ സദ്ഭിഃ സൈവോക്താ വികൃതേതി ച ॥ ൩,൧൦.

ബ്രഹ്മാണ്ഡത്തിൽ ഉള്ള മാറ്റം വന്നത് വൈക്രതം എന്നറിയണം, പക്ഷിരാജാവേ. ബ്രഹ്മാണ്ഡത്തിനുള്ളിൽ സത്പുരുഷന്മാർ പറയുന്ന സൃഷ്ടിയേയാണ് വൈക്രതം എന്ന് വിളിക്കുന്നത്.

സൃഷ്ടിശ്ച പ്രലയശ്ചൈവ സംസാരോ ഭക്തിരേവ ച । ദേവതാ ഋഷിമുഖ്യാശ്ച ലോകാ ഭൂരാദയസ്തഥാ ॥ ൩,൧൦.

സൃഷ്ടിയും പ്രളയവും, ജനനമരണചക്രവും, ഭക്തിയും, പ്രധാന ദേവന്മാരും ഋഷിമാരും, ഭൂലോകം മുതലായ ലോകങ്ങളും—

അനാദ്യനന്തകാലീനാഃ സര്വദൈകപ്രകാരകാഃ । ജഗത്പ്രവാഹഃ സത്യോഽയം നൈവ മിഥ്യാ കഥഞ്ചന ॥ ൩,൧൦.

ഇവയ്ക്ക് ആരംഭമോ അവസാനമോ ഇല്ല, എല്ലായ്പ്പോഴും ഒരേ സ്വഭാവമാണ്. ഈ ലോകപ്രവാഹം സത്യമാണ്, ഒരിക്കലും മിഥ്യയല്ല.

യത്ത്വേതദന്യഥാ ബ്രൂയുഃ സര്വഹന്താര ഏവ തേ । ജഗത്പ്രവാഹഃ സത്യോഽയം ഹരിസേവേതിസാഥാ ॥ ൩,൧൦.

ഇതിനു വിപരീതമായി പറയുന്നവർ എല്ലാം നശിപ്പിക്കുന്നവരാണ്. ഈ ലോകപ്രവാഹം സത്യമാണ്, ഹരിയുടെ സേവനത്തിനായാണ് ഇതെല്ലാം എന്ന് പറയുന്നു.

സത്യം സത്യം പുനഃ സത്യമുദ്ധത്യ ഭുജമുത്യതേ । വേദാച്ഛാസ്ത്രം പരം നാസ്തി ന ദേവഃ കേശവാത്പരഃ ॥ ൩,൧൦.

സത്യം, സത്യം, വീണ്ടും സത്യം—എന്റെ കൈ ഉയർത്തി ഞാൻ പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു: വേദത്തേക്കാൾ ഉന്നതമായ ശാസ്ത്രമില്ല, കേശവനേക്കാൾ വലിയ ദൈവവും ഇല്ല.

സര്വോത്കൃഷ്ടം കേശവം ച വിഹായാന്യമുപാസതേ । തേഷാമന്ധം തമോ ജ്ഞേയം പിതൄണാം ഗരുണാമപി ॥ ൩,൧൦.

കേശവനെ, എല്ലാറ്റിലും ഉന്നതനായി, ഉപേക്ഷിച്ച് മറ്റൊരാളെ ആരാധിക്കുന്നവർക്ക്, അവരുടെ അന്ധത ഇരുട്ടാണ്, അത്തരം പിതാക്കന്മാരിലും പക്ഷികളിലും പോലും.

ഇദാനീം ശൃണു പക്ഷീന്ദ്ര വൈകൃതം സര്ഗമുത്തമമ് । സമ്യഗ്ജാനാതി യോ ലോകേ സ യാതി പരമം പദമ് ॥ ൩,൧൦.

ഇപ്പോൾ കേൾക്കു, പക്ഷിരാജാവേ, ഉത്തമമായ വൈക്രത സൃഷ്ടിയെക്കുറിച്ച്. ലോകത്തിൽ ആരെങ്കിലും അതിനെ ശരിയായി അറിയുന്നുവെങ്കിൽ, അവൻ പരമപദം പ്രാപിക്കും.

ശ്രീഗരുഡമഹാപുരാണമ് ൧൧ ശ്രീകൃഷ്ണ ഉവാച । പുരുഷാഖ്യോ ഹരിഃ സാക്ഷാദ്ഭഗവാന്പുരുഷോത്തമഃ । ശിശ്യേത്വണ്ഡോദക വിഷ്ണുര്നൃണാം സാഹസ്രവത്സരമ് । ലക്ഷ്മീശ്ചോദകരൂപേണ ശയ്യാരൂപേണ ഭോണ്ഡജാ ॥ ൩,൧൧.

ശ്രീകൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: പുരുഷനെന്ന ഹരിയും പരമേശ്വരനുമായ ഭഗവാൻ, അണ്ടജലത്തിൽ ആയിരം മനുഷ്യവത്സരങ്ങൾ കിടന്നു. വിനതയുടെ പുത്രാ, ലക്ഷ്മി ജലരൂപത്തിൽ അവന്റെ ശയ്യയായി.

വിദ്യാ തരങ്ഗരൂപേണ വായുരൂപേണ ഭോണ്ഡജ ॥ ൩,൧൧.

വിദ്യയുടെ തരംഗരൂപത്തിലും വായുവിന്റെ രൂപത്തിലും, വിനതയുടെ പുത്രാ.

തമോരൂപേണ സൈവാസീ ന്നാന്യദാസീത്കഥഞ്ചന । അസീദ്ഗര്ഭോദകേ ചൈവ നാന്യദാസീത്കഥഞ്ചന ॥ ൩,൧൧.

അവൾ മാത്രം അന്നപ്പോൾ ഇരുണ്ടതിന്റെ രൂപത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു; മറ്റൊന്നും എവിടെയും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ആ ഗർഭജലത്തിൽ അവളെ മാത്രം കാണാമായിരുന്നു; മറ്റൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

ലക്ഷ്മീസ്തുഷ്ടാവ ച ഹരിം ഗര്ഭോദേ പക്ഷിസത്തമ । ലക്ഷ്മീധരാഭ്യാം രൂപാഭ്യാം പ്രകൃതിര്ഹരിണാ തഥാ ॥ ൩,൧൧.

ലക്ഷ്മി ആ ഗർഭജലത്തിൽ ഹരിയെ സ്തുതിച്ചു, പക്ഷികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനേ. ലക്ഷ്മിയും ഭൂമിയും ആയ രണ്ട് രൂപങ്ങളാൽ പ്രകൃതിയും ഹരിയെ സ്തുതിച്ചു.

ശേത ശ്രുതിസ്വരൂപേണ സ്തൌതി ഗര്ഭോദകേ ഹരിമ് । നാരായണ നമസ്തേഽസ്തു ശൃണു വിജ്ഞാപനം മമ ॥ ൩,൧൧.

അവൾ ശ്രുതി എന്ന ശബ്ദരൂപത്തിൽ ആ ഗർഭജലത്തിൽ ഹരിയെ സ്തുതിച്ചു: 'നാരായണാ, ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു; എന്റെ അപേക്ഷ കേൾക്കണമേ.'

അജാം ജഹി മഹാഭാഗ യോഗ്യാനാം മുക്തിമാവഹ । അജാ തു പ്രകൃതിഃ പ്രോക്താ ചാപരാ പ്രകൃതിഃ പരാ ॥ ൩,൧൧.

'മഹാഭാഗനേ, അജയെ നശിപ്പിച്ചു യോഗ്യരായവർക്ക് മോക്ഷം നൽകണം. അജ എന്നത് പ്രകൃതിയെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്; അതിൽ ഒരു അപരയും ഒരു പരയും ഉണ്ട്.'

ശതതോവരാ തു ബ്രഹ്മാണീ ബ്രഹ്മപത്നീ വരാനനാ । ഉമാ ശച്യവരാ തസ്യാ അവരാഃ സംപ്രകീര്തിതാഃ ॥ ൩,൧൧.

നൂറിൽ ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠയാണ് ബ്രഹ്മാണി, ബ്രഹ്മാവിന്റെ ഭാര്യയും മനോഹരമുഖിയുമാണ് അവൾ. ഉമയും ശചിയും അവളുടെ കൂടെ പ്രധാനികളാണ്; മറ്റുള്ളവർ അത്ര പ്രധാനമല്ല.

ഏതാസാം ഹനനം നൈവ പ്രാര്ഥയാമഃ സദാ ഹരേ । അസ്തി പ്രതിനൃഷു ബ്രഹ്മ പ്രകൃതീ ദ്വേ വ്യവസ്ഥിതേ ॥ ൩,൧൧.

'ഹരിയേ, ഇവരുടെ നാശം ഞങ്ങൾ ഒരിക്കലും ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല. എല്ലാ ജീവികളിലും രണ്ട് പ്രകൃതികൾ സ്ഥിരമായി നിലകൊള്ളുന്നു.'

ഏകാ തു നിത്യസംസാരാ ത്വജശബ്ദാഭിധായികാ । ദ്വിതീയാ തു തമോഽപോഹ്യാ അജശബ്ദാഭിധായികാ ॥ ൩,൧൧.

ഒന്ന് ശാശ്വതമായ ജനനമരണചക്രമാണ്, അതിനെ 'അജ' എന്നു വിളിക്കുന്നു; രണ്ടാമത്തേത്, അന്ധകാരമായി ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടതും 'അജ' എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നു.

അത ഏവ ത്വജേ ജ്യേഷ്ഠേ ഇതി ലോകേ പ്രകീര്തിതേ । സുഖദുഃ ഖപ്രദാ ചൈവ അപരാ ദുഃ ഖദൈവ തു ॥ ൩,൧൧.

അതുകൊണ്ട് ലോകത്തിൽ വലിയതിനെ 'ജ്യേഷ്ഠ' എന്ന് വിളിക്കുന്നു; അവൾ സുഖവും ദു:ഖവും നൽകുന്നു, അപരയായത് ദു:ഖം മാത്രം നൽകുന്നു.

മോക്ഷാധികാരിണാമേവ ജ്ഞാനൈശ്വര്യാദയോ ഗണാഃ । തേഷാമാച്ഛാദികാ ഹോകാ തമോങ്ഗാ സാ പ്രകീര്തിതാ ॥ ൩,൧൧.

മോക്ഷത്തിന് അർഹരായവർക്കു മാത്രമാണ് ജ്ഞാനം, ഐശ്വര്യം തുടങ്ങിയ ഗുണങ്ങൾ. അവയെ മറയ്ക്കുന്ന ശക്തിയെ അന്ധകാരത്തിൽ നിന്നുള്ള മായാശക്തി എന്ന് പറയുന്നു.

ജീവം പ്രതി മഹാവിഷ്ണും പാഹ്യാച്ഛാദയതി പ്രഭോ । സാ പരാ പ്രകൃതിര്ജ്ഞേയാ പരമാച്ഛാദികാ സ്മൃതാ ॥ ൩,൧൧.

അവൾ ജീവനെയും മഹാവിഷ്ണുവിനെയും പോലും മറയ്ക്കുന്നു, പ്രഭോ. അവളാണ് പരപ്രകൃതി, പരമമായ മറയ്ക്കുന്ന ശക്തി എന്ന് അറിയപ്പെടുന്നത്.

ഏവം സാ പരമാ ദുഷ്ടാ ഹോകാ തമോങ്ഗാ തു പ്രകീര്തിതാ । ജീവവര്ഗേഷ്വേവ ഖഗ ബ്രഹ്മാദേര്നാസ്തി സാ ക്വചിത് ॥ ൩,൧൧.

ഇങ്ങനെ അവളെ പരമമായ ദുഷ്ടമായ മായാശക്തി, അന്ധകാരത്തിൽ നിന്നുള്ളതെന്ന് പറയുന്നു. പക്ഷേ, പക്ഷീ, ബ്രഹ്മാദികളിൽ അവളില്ല.

പിശാചവത്സമുദ്ദിഷ്ടാ ജീവസ്യേത്യധികാരിണഃ । പ്രേരികാ തു തയോര്ദേവ്യോ സ്ത്വഹമാദ്യാ സുഖാത്മികാ ॥ ൩,൧൧.

അർഹതയുള്ള ജീവിക്ക് അവളെ പിശാചുപോലെ അധീനമാക്കുന്നവളായി പറയുന്നു. ഈ രണ്ട് ദേവികളിൽ ഞാനാണ് ആദ്യം, സുഖസ്വഭാവവും പ്രേരകവുമാണ് ഞാൻ.

തത്ര വിഷ്ണോ മഹാഭാഗ സഗുണാച്ഛാദകോ ഹിതഃ । പരമാച്ഛാദികാം ദുഷ്ടാം വ്യാമുച്യൈവ മഹാപ്രഭോ ॥ ൩,൧൧.

അതുകൊണ്ട്, മഹാഭാഗനായ വിഷ്ണുവേ, ഗുണങ്ങളുടെ മറവു നീക്കം ചെയ്യുന്നവനാണ് നീ. ദുഷ്ടമായ പരമമായ മറവു മാറ്റി, മഹാപ്രഭുവേ—

മോക്ഷം ദേഹി മഹാദേവ ത്വദ്ഭക്താനാം മഹാപ്രഭോ । പരമാച്ഛാദികാ ഹ്യസ്മാന്നിത്യ സംസാരിണോ യതഃ ॥ ൩,൧൧.

'നിന്റെ ഭക്തന്മാർക്ക് മോക്ഷം നൽകണം, മഹാദേവാ, മഹാപ്രഭുവേ. ഈ പരമമായ മറവിൽ നിന്നാണ് ജീവികൾ ശാശ്വതമായ ജനനമരണചക്രത്തിൽ കുടുങ്ങുന്നത്.'